spaanse landdag

geplaatst door wim en elise op 21-05-2008, 19:36

In de draagstoel omhoog. Foto: Driek

Beste Thomas en Astrid,

Elise en ik hebben heel erg genoten van jullie bruiloft annex 'Spaanse Landdag'. De beloning was meer dan evenredig aan de inspanning. Al tijdens de heenreis door Frankrijk, waar we gedurende een aantal dagen toch niet geringe attracties hebben bezocht zoals Chateau Chambord en de zeevestingstad St. Martin du Ré van Vauban, werd dit alles overschaduwd door het voorteken van de aanstaande gebeurtenis in Spanje. Dit teken gaf heel Frankrijk de flets intense kleur van het en passant, de entre-acte, dat onstaat uit de verwachting van iets groots en het stimuleerde onze fantasie tot het uiterste.

Alleen al het zien van jullie onderkomen en zijn locatie was een belevenis. Burgerlijk en comfortzuchtig kunnen we het niet noemen, wel avontuurlijk en kunstzinnig en zeker pittoresk. Maar we zagen ook de antennen van het netwerk. Ver weg en toch verbonden, met alles en iedereen. De locatie had de openbaringskracht van een waarachtige non-place die zich met zijn hele karakter teweerstelde tegen het standaard beeld van Spanje dat ons wordt opgedrongen door de toeristenindustrie. Proficiat, leve de non-place, die uiteindelijk altijd een persoonlijke plek gaat worden. We weten het van Cadro.

De fantastische en ook spannende mengeling van landschap, industrie en klimaat (inclusief de onbetrouwbaarheid en de slechte naam ervan, met inbegrip van de koude nachten, waaronder we niet geleden hebben: dank voor de slaapzak en de deken. Gelukkig was het klimaat ons gunstig gezind en bood ons een zonovergoten Asturie, wie had daarvan durven dromen?) waarin de rituelen van de voorbereiding en het feest zelf plaatsvonden, kon zich moeiteloos meten met de a significante situaties van de nouvelle vague in de film waaraan we ook vaak hebben moeten denken. Terwijl het gezelschap, waaronder velen die we kenden en waarvan we het erg leuk vonden om ze weer te zien, een prachtige vriendenclub bleek te zijn, bijzonder door de afzonderlijke mensen en in zijn samenstelling, op een novocento-achtige manier zijn weg zocht in een vreemd-vertrouwde omgeving. Laten we hier de dieren niet vergeten. Grandioos waren de vogels in de ochtend en het geblaat van schapen, het geloei van koeien, het gebalk van een ezel in de verte en het zenuwachtige gekef van de hondjes, die overigens ook hun momenten kenden van welverdiende rust.

Tot nu toe hebben we nog niets gezegd over jullie organisatietalent en de enscenering van het huwelijk zelf. Nuchter naar beneden, over de stoffige landweg, tussen de eenvoudige architectuur door die deel uitmaakt van een vooral toch in een schitterend landschap ingelaten uitgebate gebruiksomgeving.

Wachten op de bus, in de bus, rijden met de bus en dan het stadhuis. De negentiende eeuwse neoklassieke, republikeinse gevel met zijn arcaden en zijn symmetrie. Het plein met de twee kroegen. Streng, geordend, statelijk, maar toch bereid om de kleine en beheerste orgie van tapas, wijn en cider die zou volgen op de officiële ceremonie in haar schoot te koesteren. De muzikanten, zwetend in hun wollen kledij, penetrant juichend over het komende feest. Prachtig! Dan de trap op, de raadszaal, de vlaggen en de emblemen. De toch mooie ambtenaar die het huwelijk voltrok. Ja, sí, of was het sí, ja? Het klikken van de camera's. Niets mocht verloren gaan, ieder moment was kostbaar. Vonden wij ook. Nog even het oponthoud van het feliciteren, de groepsfoto, en dan .. de kroeg. Onvergetelijk. Het gegons van het Nederlands, Nederlanders en vertrouwde vrienden in deze niet vertrouwde omgeving. Het oppakken van gesprekken die jaren geleden onderbroken werden...

De ontdekking van het ritueel van de tapas en de cider, voorgedaan door onze Spaanse vrienden. Als een roes.... Jammer, het is voorbij. Duizelend in de bus. Terug naar het industriedalletje met zijn utilitaire ruimten ruw gemonteerd in het majesteuze landschap. Het stoffige pad de berg op, dronken, duizelig maar snel ontnuchterend. Van bacchanaal naar sportprestatie, Dyonysos op de dromos. Ontnuchterend opklimmen tot het huis blijkt niet genoeg te zijn. Nog hoger, de berg op, into nature. Thomas en Astrid: grondeigenaren.

Volg de ballonnen die de paden op het 'landgoed' versieren en die als ornamenten de tekortschietende natuur voltooien met de culturele kracht van hun teken.

Het 'Bergpad', vrucht van eigen hand. Even de blik naar beneden, de aarde, de stenen en het grondverzet. Huiverend gedenken we de inspanning. Dan het ritueel op de weide, 'de ceremonie', corrigeert Huyb. Gras, helling, zon en boek. Gemengd heidens en Christelijk, het huwelijk als een sociaal kunstwerk. Zowaar een verwijzing naar Rilke. We sturen nog wel foto's op. Teveel indrukken, we kunnen ze niet allemaal opschrijven. De moeder van Astrid in de draagstoel. Vauban tekende tijdens zijn reizen door het Frankrijk van de zeventiende eeuw zijn vestingen in een draagstoel. Handig in de bergen, schreef hij in zijn memoires. Waarvan acte.

De heerlijke taart van Michèle en Abel, ik had hem de nacht daarvoor zien groeien in de keuken. Met de cirkels, die we ook al zagen op de uitnodiging, de japon van Astrid en later nog eens een keer op de paraplu (die we niet nodig hadden, een wonder!). Op de achtergrond achter de taart, een De Waard, naar boven gesjouwd en opgezet onder coördinatie van Huyb werd ons toevertrouwd.

Wederom duizelig van de cider en de wijn. Bachus, Rilke, de Kelten, Bachus, Paulus en zijn brieven aan de Korinthiërs. We spraken over Paulus. Nietzsche noemde hem de anti-christ. Dissident om uit zijn brieven hier te citeren. Ze dienden immers om van de christelijke kerk een instituut te maken, terwijl hier alles anti-institutioneel is...voor de kring, voor de familie en de vrienden.

Liggen in het gras, doezelen in het gras, eten in het gras, drinken in het gras, foto's maken in het gras. De neiging tot een klein tukje in de warme zon ..... ai, de ondergrond prikt. Dan, naar beneden.. Avondeten in de witte Partytent. Het wordt: eten buiten de Partytent. De tent, zicht over het dal, zichtbaar vanuit het dal.... Ik heb hem helpen opzetten. Het wordt donker, het wordt kouder. Het gezelschap trekt zich terug in het beslotene. De binnenplaats, de versierde schuur, de accordeonist, goed geoutilleerd. Het feest als feest. Moe naar bed. Geen spoor van kou. In de verte nog het geroezemoes van de die hards, het accordeon....

Thomas en Astrid; Bedankt!!

reageer