de cv van bernardo
geplaatst door thomas op 12-02-2008
Afgelopen zondag waren we voor het eerst met Sita wandelen aan de andere kant van de vallei. Zo heel ver kwamen we niet want Sita loopt nog niet zo vlot, zeker niet aan de lijn en dat is wel noodzakelijk met alle verkeer en afleiding. Het was één van die dagen waarbij je heel veel bekenden tegenkomt. Soms heb je dat. Maar goed, we kwamen niet zo ver en hebben gelunched in een mooi veldje naast Piñella waar Juan zijn schapen heeft.
Terug liepen langs het huis van Bernardo. Althans, we wisten waar het ongeveer moest zijn en dat het onlangs helemaal vernieuwd was. Aangezien Bernardo al buiten voor het huis stond wisten we het toen zeker. En eindelijk werden we ook voorgesteld aan zijn vrouw Pilar. Een aardige struise dame, flink wat jaartjes jonger en duidelijk opgewassen tegen de ietwat fantasievolle realiteit van Bernardo. We hadden haar nog nooit eerder ontmoet, omdat ze nooit naar de moestuin van Bernardo gaat. Bovendien werkt ze nog, terwijl Bernardo al weer heel wat jaartjes met pensioen is na vele jaren als mijnwerker in de Pozo Figaredo te hebben gewerkt.
Vol trots laat Bernardo ons zijn huis zien en de veranderingen. Nieuwe tegels en verf tegen de voorgevel. Nieuwe kunstof kozijnen die bedrieglijk echt op hout lijken, maar heel wat langer mee moeten gaan. Nieuwe vloer met nieuwe tegels. Even later neemt hij me mee naar de kelder waar zijn trots staat. De Centrale Verwarmings Ketel die het hele huis gerieflijk verwarmt. Nu ben ik niet zo gek op hightech ingewikkelde dingen, maar ik was meteen verkocht toen ik dit apparaat zag. Het summum van eenvoud. Houtgestookt en zonder pomp - het warme water zorgt zelf voor het transport - en met een luchtklep die gestuurd wordt door een thermostaat. Wordt de temperatuur te hoog, dan gaat er een hendeltje omlaag dat met een kettinkje vastzit aan de aanzuigklep. Gemaakt door de firma Roca die ongeveer 99% van alle WC's en baden van Spanje en omstreken levert. Prachtig. Geen pomp, geen driewegklep, geen gas. Gewoon je eigen hout erin en gaan. Als je kastanjehout gebruikt, zijn 6 flinke blokken per dag voldoende voor de winterdag en ook nog voor de nacht tot de vroege ochtend.
Op de foto zie je de ketting vertikaal zitten tussen de rode staanders:
Bernardo vertelde dat je op kolen nog mooier en langer stookte - dus vroeg ik hem waarom hij dat dan niet deed. Want ik wist dat je als mijnwerker of mijnwerker in ruste of weduwe van mijnwerker recht heb op een aantal zakken per maand. "Je hebt recht op 6 gratis zakken per maand" zei Bernardo, "maar je moet er wel belasting en transportkosten over betalen." Aha! Dat schiet dus niet op. Vandaar dat zoveel ex-mijnwerkers hier gewoon hout stoken of wat anders.
Deze CV zou ook mooi zijn voor ons huis, want we hebben oneindig hout van onze mata, het houtbos dat boven ons huis ligt. En het scheelt nogal wat gesjouw met gasflessen de berg op. Dan sjouwen we liever gratis hout de berg af. Maar eerst willen toch kijken of we onze twee keukenfornuizen (cocinas) aan de praat kunnen krijgen.
We vertellen dat de cocina in het linkerhuisje helemaal ontploft lijkt, zo ontzet is die. Pilar vertelt dat dat komt omdat Juan - de man van Juliana, de vorige eigenaresse, niet de schapenJuan - er kolen afkomstig van de escombrera in heeft gestookt. Een escombrera is een berg puin gestort door de mijn. Steen en kool die niet geschikt zijn voor de verkoop. Eén van de redenen dat die kolen daar liggen is dat er teveel gassen en oliën in zitten die maken dat de kool tijdens het stoken veel te hard en te heftig brandt. En dat is wat er gebeurd is met ons fornuis. Weten we dat ook weer.
We kijken er overigens niet meer van op dat vrijwel iedereen in het dorp alles weet van ons huis, haar vorige bewoners en ons en onze plannen.
zie reacties (15)
fréjoles
geplaatst door astrid op 24-12-2007
Op een dag in een periode dat we ons nog niets konden voorstellen bij Sarabia in de winter praatten we weer eens met Bernardo. Over zijn eeuwige snijbonen ging het. De fréjole is één van zijn lievelingsgewassen. Bernado gaat er prat op de beste gele fréjoles in de verre omtrek te hebben.
"Het is een heel oud ras dat bijna niemand meer heeft. En als ze het nog hebben weten ze het niet te verbouwen. Mijn bonen zijn héél lekker. Héél mals en zacht. Weet je wat echt heel erg lekker is? Als je de fréjoles in tweeën of drieën snijdt en dan nog eens in de lengte doormidden. Dan bak je ze in de pan met rijst en garnalen of mosselen en knoflook." Zo vertelde Bernardo ons.
Nou, dat leek ons wel wat. Niet lang daarna probeerden we het recept uit. Een groot succes. Inmiddels hebben we het gerecht, vernederlandst met sambal badjak, al een flink aantal keren gegeten. Heel erg lekker en erg snel en simpel.
Op een dag, toen we ons al beter een voorstelling van een winters Sarabia konden maken, spraken we Bernardo opnieuw. Het gesprek kwam zoals wel vaker op eten. "Weet je nog," zeiden we, "dat je ons een paar maanden terug vertelde over dat gerecht van jou, met fréjoles en garnalen en zo? Dat is heel erg lekker. We eten het vaak." Peinzend kijkt Bernardo ons aan. Na enig nadenken zegt hij, "nee, zoiets eet ik nooit" ...
Het NIET bestaande recept van Bernardo dan maar:
Bernardo's paella
per persoon:
- 150 gr langoustines/gamba's/garnalen (wij doen ze er ongepeld, maar al wel gekookt bij. Koop verse exemplaren of uit het vriesvak. Vers = niét zwarte pootjes)
- 1 kopje rijst
- volle hand snijbonen
- zout, 2 tenen knoflook, olijfolie, sambal badjak naar smaak
o water opzetten voor de rijst
o snijbonen in drieën snijden en in de lengte doormidden snijden
o rijst (bijvoorbeeld basmati of pandan) net niet gaar koken in zout water
o ondertussen olie in de koekepan verhitten, de sambal erbij
o de bonen toevoegen, zo'n 5 minuten garen
o knoflook snijden of persen en toevoegen
o gamba's erbij, zo'n 5 minuten garen
o net niet gare rijst erbij, nog een laatste 5 minuten alles samen garen
Wel erbij blijven en veel roerbakken. De gamba's zijn zo snel klaar dat het van de gaarheid van de bonen afhangt wanneer het gerecht precies klaar is. Met Bernardo's bonen is dat al na 5 tot 10 minuten. Met de oude krengen die nu in de supermarkt liggen, duurt het wel 10 tot 15 minuten.
De gamba's en natuurlijk de rest van de ingrediënten met veel geklieder en servetten en rondspattende onderdelen opeten. Héérijk! Glaasje witte wijn erbij?
zie reacties (4)
vluchtelingen
geplaatst door astrid op 05-12-2007
Een paar dagen terug komen we paars aangelopen boven met een volle gasfles en proviand voor een week. Ik moet eerst uitleggen dat Sarabia in de winter eigenlijk alleen te voet te bereiken is, omdat de ongeplaveide kleiweg dan geen zon krijgt. Daardoor droogt de weg niet op en moeten wij al ons voer, ons drinken, maar ook bijvoorbeeld volle gasflessen naar boven zeulen. Bovendien maken de graafmachines een kniediepe modderblubber van het laatste stuk weg, waar ze aan het afgraven en bijstorten zijn voor de rivier de Turón. La Rozinante staat dus sinds een paar weken standaard in Peñule geparkeerd.
De gasflessen sjouwen we omhoog omdat Repsol, de gasboer, ze maar tot beneden in het dorp brengt. Daar hebben we ook niets aan, omdat we dan iets met iemand in Peñule moeten regelen, wat erg onhandig is. Je moet in zo'n geval eerst een Peñulees vragen of hij een fles van ons wil opvangen. Dan moeten we Repsol bellen om de bestelling te plaatsen en vervolgens op zeker moment naar beneden sukkelen voor de gasfles. Gedóe. Dus halen we ze tot nu toe in Mieres op als we toch met de Rozinante op pad zijn. Nou ja, door dat gezeul met gas word je tenminste lekker warm.
Goed. We komen dus bezweet boven. Op de weg naast het huis staat Bernardo met de handen karakteristiek in de zij naar onze patio te kijken. Op onze vragende blik, iets zinnigs komt er bij ons na die overladen klim nog niet uit, zegt hij dat hij naar de katten kijkt. Door ons charmeoffensief darren de katten steeds vaker bij en zelfs in ons huis rond. Zeker nu we het badkamerraam laten opstaan en in de keuken een bak voer neerzetten, waar ze via de badkamer bij kunnen:
De brutaalste - lees domste, ongetwijfeld een mannetje - naast de waakkikker
"Jaha," vertelt Bernardo met een brede grijns, "iedereen zegt altijd dat die kat drie jongen heeft, maar dat klopt niet. Het waren er vijf! Je moet weten dat de moeder eigenlijk van beneden uit het dorp komt." Joh!?, zeggen wij, nog steeds met weinig tekst en veel klam zweet. "Jaha, haar baas in Peñule heeft er namelijk twee de nek omgedraaid. Toen ze dat wist is ze er met de resterende drie vandoor gegaan. En daarom zitten ze nu hier. ¿Es una gata muy lista, no?" - Het is een hele slimme kat, niet dan?
"De baas wilde ze terughalen, maar ik heb hem gezegd dat dat geen zin heeft. Ze zal toch blijven weglopen. Ik heb gezegd dat hij moet accepteren dat zijn kat weg is. Maar ongelofelijk heh? Zo slim zijn katten nou!"
En of die gata nou echt zo lista is of toch niet, want daar hebben wij onze gezonde twijfels over, het zijn dus niet zomaar katten. Dit zijn Vluchtelingen met een Verhaal. Goed heh?!
zie reacties (7)
bernardo, een introductie
geplaatst door astrid op 03-12-2007
Bernardo is onze vecino, onze buurman. Zo noemt iedereen zich hier binnen een straal van pak 'em beet 1 kilometer. Bernardo is Portugees en spreekt Spaans met een Portugees accent dat ons net zo laat grijnzen als het Steinkohlennederlands van een Duitse vriend - wij noemen geen namen - van ons.
Bijna iedere dag komt hij langs om naar z'n moestuin een paar honderd meter verderop op de berg te gaan. Meestal komt hij op de heen- en/of terugweg ook langs voor een praatje. Doorgaans gaat het gesprek niet echt ergens over, zolang Bernardo maar kan redevoeren.
Bernardo heeft namelijk Sterke Meningen over heel veel zaken. Meningen die hij luidkeels verkondigt. Soms komt dan ook Alfonso, onze tachtig-jarige buurman boer er bij staan, om nog harder zíjn visie op de kwestie te geven. Dat mag. Alfonso is een beetje doof. Waar Alfonso om veel moet lachen en er een grapje bij maakt, is Bernardo erg Serieus. Het kan niet bestaan dat je het niet met hem eens bent. Onverbiddelijk, onze Bernardo.
En ook een goeie vent hoor. Dat zeker. Een keer of drie per week wel, komt hij niet alleen langs voor een dwingend praatje, maar ook om wat groente uit z'n moestuin langs te brengen. Zomaar. Omdat het dus een goeie vent is.
Bernardo is een markant persoon. We moeten vaak erg om hem lachen of het ondanks alles toch met hem eens zijn. Daarom deze nieuwe categorie op de Sarabiablog.
