vluchtelingen
geplaatst door astrid op 05-12-2007, 10:30
Een paar dagen terug komen we paars aangelopen boven met een volle gasfles en proviand voor een week. Ik moet eerst uitleggen dat Sarabia in de winter eigenlijk alleen te voet te bereiken is, omdat de ongeplaveide kleiweg dan geen zon krijgt. Daardoor droogt de weg niet op en moeten wij al ons voer, ons drinken, maar ook bijvoorbeeld volle gasflessen naar boven zeulen. Bovendien maken de graafmachines een kniediepe modderblubber van het laatste stuk weg, waar ze aan het afgraven en bijstorten zijn voor de rivier de Turón. La Rozinante staat dus sinds een paar weken standaard in Peñule geparkeerd.
De gasflessen sjouwen we omhoog omdat Repsol, de gasboer, ze maar tot beneden in het dorp brengt. Daar hebben we ook niets aan, omdat we dan iets met iemand in Peñule moeten regelen, wat erg onhandig is. Je moet in zo'n geval eerst een Peñulees vragen of hij een fles van ons wil opvangen. Dan moeten we Repsol bellen om de bestelling te plaatsen en vervolgens op zeker moment naar beneden sukkelen voor de gasfles. Gedóe. Dus halen we ze tot nu toe in Mieres op als we toch met de Rozinante op pad zijn. Nou ja, door dat gezeul met gas word je tenminste lekker warm.
Goed. We komen dus bezweet boven. Op de weg naast het huis staat Bernardo met de handen karakteristiek in de zij naar onze patio te kijken. Op onze vragende blik, iets zinnigs komt er bij ons na die overladen klim nog niet uit, zegt hij dat hij naar de katten kijkt. Door ons charmeoffensief darren de katten steeds vaker bij en zelfs in ons huis rond. Zeker nu we het badkamerraam laten opstaan en in de keuken een bak voer neerzetten, waar ze via de badkamer bij kunnen:
De brutaalste - lees domste, ongetwijfeld een mannetje - naast de waakkikker
"Jaha," vertelt Bernardo met een brede grijns, "iedereen zegt altijd dat die kat drie jongen heeft, maar dat klopt niet. Het waren er vijf! Je moet weten dat de moeder eigenlijk van beneden uit het dorp komt." Joh!?, zeggen wij, nog steeds met weinig tekst en veel klam zweet. "Jaha, haar baas in Peñule heeft er namelijk twee de nek omgedraaid. Toen ze dat wist is ze er met de resterende drie vandoor gegaan. En daarom zitten ze nu hier. ¿Es una gata muy lista, no?" - Het is een hele slimme kat, niet dan?
"De baas wilde ze terughalen, maar ik heb hem gezegd dat dat geen zin heeft. Ze zal toch blijven weglopen. Ik heb gezegd dat hij moet accepteren dat zijn kat weg is. Maar ongelofelijk heh? Zo slim zijn katten nou!"
En of die gata nou echt zo lista is of toch niet, want daar hebben wij onze gezonde twijfels over, het zijn dus niet zomaar katten. Dit zijn Vluchtelingen met een Verhaal. Goed heh?!
reacties
Oja, en over beesten gesproken: hond Cuca loopt op alle dagen en is over precies een week uitgerekend volgens de buurman. Ook volgens ons, want de gemiddelde drachttijd van een hond is 64 dagen en 57 dagen geleden was er 's avonds toen wij terugkwamen van het café opeens nog een lage hond op het erf van de buurman: iets vaag zwartwit jachthondachtigs. Die hebben elkaar niet zand uit de ogen gewreven of elkaar naar huis geduwd...
Dono: we hebben nog steeds een bloedhekel aan katten die andermans tuin overhoop halen in binnentuinen in de binnenstad. De katteneigenaren zorgen er wel voor dat het niet hún tuin is die overhoop wordt gehaald. Het zijn dus de eigenaren waar we een probleem mee hebben: wel de lusten maar niet de lasten van een kat dragen. Als je zonodig middenin de stad een kat wil hebben, heb dan ook het fatsoen dat beest binnen te laten. En als je het zo zielig voor ze vindt, dan neem je toch geen kat? Of je geeft hem weg aan iemand die wel ruimte om zich heen heeft. Katten volgen hun instinct, maar in de stad kan dat nergens heen. Om die reden hebben wij toen we nog in Den Haag woonden nooit een kat genomen.
Ben in ieder geval blij dat ons waakkikker nog op z'n plek staat.
Onze katten vangen muizen, vogels, waterhoen, kikkers en vissen en slepen de vangst naar binnen leggen het dan op de mat. Ze zijn er erg trots op en vinden het maar niks als ik hun trofeeen opruim. Hoe trots ze zijn en ons de buit willen showen bleek onlangs toen ze om drie uur in de nacht voor de slaapkamer aanhoudend bleven mauwen totdat ik mijn bed uitkwam. Voor mijn deur lag een mooie vette dooie muis.
Ps Die code is erg slecht te ontcijferen. Nu mijn vierde poging.
Ok, en nu ga ik door met het in elkaar draaien van mijn Spaanse sinterklaasgedicht voor Thomas. De kruidkoek staat in de oven. Verder draaien ze dezelfde soort weeïge muzak in de winkels als waarmee je rond Sinterklaas doodgegooid wordt, dus we missen het hele gedoe eromheen nog niet erg. Ben benieuwd hoe erg dat is als Kerst serieus nadert.
Succes, xxx-jes en een fijne sinterklaasavond vanuit Dronten.
reageer
Reactie met foto? Mail ons. Wij plaatsen je reactie.
