buffelen

geplaatst door astrid op 03-07-2010, 17:09

menorca

Het was even stil. We waren een 6-daagse wandeltocht aan het voorlopen op Menorca. Prachtige dagtochten, maar het viel ons onverwacht zwaar. Je denkt. Eiland. Kan niet veul zwaarder zijn dan een rondje Texel. BwhoehahaahaaaaahHH.

Aan het werk op Menorca. Foto: Thomas

Snerpend hellinkje op. Gierende bult af. Volgende rotzak op. Slippend weer af. Opnieuw stijgen. Weer dalen. Goeiedag zeg! Dan liever de Picos de Europa. Of ergens anders hier in de Cordillera Cantábrica. Dan loop je weliswaar een bult op met een hoogteverschil van tussen de 500 en 1000 meter, maar daarna is het gedaan en ga je na een lange loop over de bergrug een zelfde eind naar beneden. Koekie.

Ach ja. Niets voorbereid ook. Kappen, sjouwen, spitten en varens trekken telt niet. Andere sport. Daarna een week op je gat in de auto. Achter fietsende Zwitsers aanrijden. 't Helpt allemaal niet.

Ik heb het verder maar niet over de dagmars in veel te warme Asturiaanse kleding. Over de, door in vredesnaam dan maar haastig gekochte wandelschoenen, al op dag 1 opgelopen blaren. Bagage zoek door een suffende medewerker van Spanair of Spanoír (Spanieluisternie) die geen transferlabeltjes plakte.

Wat het echt tricky maakte, was het constant alert blijven. Ah, kruispunt. Schrijf op: sla hier linksaf. Hee, ruïne. Markant punt. Opschrijven. Gek rond ding, maar wat is het? Moeten we opzoeken. Hoe hoog zijn we hier eigenlijk? Nieuw waypoint maken of maar laten zitten? Hmpf. Regen. Hoe maak ik droge aantekeningen?

Bizarre rotsformaties in het binnenland van Menorca. Foto: Astrid

En dan ben je op je bestemming. Uitrusten? Dacht het niet. Uitzoeken wat de belangrijkste voorzieningen zijn. Openingstijden. Opnieuw praten met de locale gidsen. Overleggen met de hotelier. Geen goed ontbijt hier. Moet beter. Opschrijven. Alvast de routebeschrijving uitwerken. Hoe langer je wacht, hoe meer je vergeet. Foto's op de computer opslaan. Die huurfietsen moeten ze wel met hesjes, kettingkasten en verlichting uitrusten, anders is het te link voor de klanten. Is onze bagage er nou al? Nog niet?! Balen. Extra spullen kopen dan maar. Heel fijn. Winkels net dicht. O nee, die ene 2 km verderop is nog open. Hijg.

Dus nu, blaren verdwenen, zuur uit de benen, kunnen we zeggen: 't is een mooi eiland en dat is het. Zeker de moeite waard, maar dan moet je wel uit je luie tourist resort komen. De noordoostkust is ronduit schitterend. Zeer afwisselend landschap. Groen. Witte zandstrandjes. Iedereen ongedwongen door elkaar heen. Oversized badpakken en blote konten. Zelfs een keer een wandelaar met alleen wandelschoenen en een rugzak aan.

Veel witte zandstrandjes. Foto: Thomas

Een onverwacht eiland. Hoe je het ook bekijkt.

buffelen

Ook op Fontebona was het weer hard buffelen. We dachten een kampeerplaats af te hebben. Een relatief grote plek in het bos, voor degenen die over drie weken komen helpen. Hmm, na herlezing van de massieve afmetingen van hun tent (4,5 x 5,5 m) moeten we opnieuw aan de bak. Hmpfw.

Nou ja. Het is al jaren een trend: de tenten worden groter, want lichter. Dus laten we er alvast maar aan wennen. En verder graven.

Deze kampeerplaats dachten we af te hebben. Foto: Thomas

Het zijn ook niet de makkelijkste plekken die we nu pakken. De geplande grotere plekken op de bovenwei laten we bewust nog even met rust. Die lopen meer in het oog. Bovendien willen we daar onze buurman uit Sarabia een lang weekend op een shoveltje laten rondcrossen. Hij heeft de papieren en de ervaring voor dat speelgoed. Door de zwaar overheersende varens en gaspeldoorns kan hij daar amper bijzondere flora stukmaken. Buurman mag in al zijn lompheid los.

We zijn inmiddels begonnen met het vlakken van een andere plek. Voor andere helpers of al dan niet toevallige voorbijgangers. Effe een greppeltje dichtschuiven met de grond van de naastgelegen bergwand. Ja, dat dacht je. Valt vies tegen. Maar het wordt een prachtig plekje.

Greppel links, berg rechts. En dat vul je dan even uit. Foto: Thomas

Twee of drie andere plekken hopen we ook nog goed te krijgen voordat het omheiningsgeweld losbarst. A ver. Maar zien, hoe druk het wordt. Er zijn afmeldingen. Maar ook aanmeldingen. Het zal wel blijven schuiven. De omheining binnen afzienbare tijd afkrijgen is in ieder geval onmogelijk. Zoveel is wel duidelijk.

wwoof

We hebben ons onlangs ingeschreven bij Wwoof. Een zeer idealistische en anglosaxisch georiënteerde oranisatie die bemiddelt tussen dito vrijwilligers en gastheren. Tot nu toe met wat teleurstellend resultaat.

Wel waren er waren al belangstellenden. Een Engelse, maar die wilde Spaans leren bij echte Spanjaarden. Een Duits stel wilde met hun kampeerbus tot op het terrein kunnen komen om hun kindje in de bus te kunnen laten slapen, en kon niet nog een paar weken wachten. Drie of vier Spanjaarden wilden in kuddeverband (typisch), maar wij willen geen Spanjaarden in kuddeverband (ook typisch).

Kortom. Het zal nog wel even duren voordat er echt iemand komt. Mañana misschien. Je woont in Spanje of niet heh.

anteproyecto

Tuurlijk dúúrt het ook allemaal maar met de architect. Hij stuurde onlangs, een maand te laat, eindelijk zijn anteproyecto voor Fontebona. De voorstudie die bij onze voorstudie moet worden gevoegd. De architecturale voorstudie moet dan ter goedkeuring naar het Asturiaanse Colegio de Arquitectos in Oviedo.

Vindt het gilde studie en architect tof, dan mogen we een stap verder. Gaan we het geheel aan de gemeente presenteren. Mañana zal het uiteraard niet worden. Heel misschien een mañana eind volgende week.

Een fragment van de anteproyecto

(moes)tuin

De tuin gaat wél hard. Jammer genoeg hebben we er nog geen foto's van, maar alle verhuisde planten hebben het overleefd. De rozen, de mansoren, de eendagsbloemen, de hemerocallissen, de irissen, het longkruid, de rudbeckias, de tijm, de salie, de smeerwortels, de rozemarijn, de akebias, de clematissen, de kamperfoelies, de bosaardbeitjes, de kruisbessen, de frambozen, de wijnbes, de camelia, de schoenlappersplant, de vrouwenmantels, de prikneuzen, de japanse gebroken hartjes, de akelei, de blauwe sierdistel... en wat ik verder allemaal nog vergeet.

Zelfs de rode papaver, die je door de diepe penwortel eigenlijk helemaal niet kan verhuizen, maar die we ook al uit Den Haag hebben meegenomen, is als een fenix uit de as verrezen. Vreemd genoeg is alleen de lavendel met de gekke dikke pluimen op sterven na dood. Niet al te erg, want die heb ik in dit schaars betuinplante land zowaar al een paar keer gezien.

Interessant genoeg is al dat gesleep en gedoe met planten uit de tuin in Den Haag halen en in letterlijk loodzware etappes verhuizen, niet voor niets geweest. Het allergrootste deel heeft de dubbele verhuizing overleefd. Ach. Het waren toch al de sterke planten. Teer spul houdt het bij ons nooit lang uit.

Als je de vele varens niet meetelt die ondanks ons spitwerk vrolijk opnieuw opkomen, gaat het moesgedeelte ook prachtig. De sla, de boerenkool!, de sojabonen, de hoge pronkbonen, de lage pronkbonen, de snijbonen, de peultjes, het bonenkruid, de paprika's, de rucola, de basilicum, de venkel, de dille. Alles dus groeit als kool.

Vooral de basilicum verbaast me, ook al zijn er alleen nog maar wat eerste echte blaadjes na de kiemblaadjes. Ik hoef een potje basilicumplantjes maar aan te raken, of het gaat dood. Alleen de maggiplant wil opnieuw niet opkomen uit het zaaisel. Dus stuur maar op, een goed maggiplantje. Lavas dat is.

Zelfs de tomaten doen het goed, ondanks de krankzinnige moesson die een paar weken geleden echt niet alleen Zuid-Frankrijk trof.

Wat de moesson aangaat. In Peñule hier in de vallei bij Sarabia stond het water hoog in de benedenverdiepingen. Pas toen ze de weg vlak naast de rivier hadden opengebroken op het laagste punt, zakte het waterpeil. Dat was een paar uur voordat wij 's avonds laat uit Menorca thuiskwamen.

Het haar stond rechtop in m'n nek toen we in Peñule vlak langs de kolkende rivier door het toen nog maar 20 cm diepe water reden. Het deed ons denken aan Nederland tijdens de overstromingen in de jaren negentig. Vooral toen we de volgende dag de horrorverhalen uit de pers en van onze buren vernamen.

Ons huis stond er na al die eerdere eeuwen onwrikbaarheid nog steeds onaangedaan. We konden in het donker geen gruwelijke lekkages ontdekken. Alleen de kelders waren weer ondergelopen, maar buurman en buurman hadden er al voor gezorgd dat het water er niet al te lang heeft gestaan, door de waterafvoer naar het riool dieper te maken. Helden.

Maar waar was ik. De moestuin gaat dus als een tierelier. Fijn en ook jammer. Jammer omdat we alles zo allemachtig snel hebben moeten doen. Eind mei. Nu ruim een maand later komt alles tegelijk op. Moeten we straks in één keer die hele moestuin leegeten.

Zegt het voort. Moestuin leegeten. Gratis! Spanje! Asturias! Fontebona!

reageer