ezelwei

geplaatst door astrid op 14-08-2010, 19:07

We zijn weer een stapje verder op Fontebona. De ezels moeten op zich laten wachten tot er een stal is, maar de ezelweide is omheind. Met dank aan onze Nederlandse en Oostenrijkse Matadoren. Gezellige boel was het ook nog. Tussen de bedrijvigheid door.

Trotse omheiners Huyb en Wim op de nieuw gecreëerde privéparkeerplaats/uitwijkplaats/keerplaats. Foto: Gea

Onze eerste Wwoofers, Dagmar en Franz, een stevig stel Oostenrijkse doorwerkers, heeft bovendien prima toegangshekken getimmerd.

Ook hebben we een eerste terras van 40m2 naast de schuur gegraven. Voornamelijk dameswerk. Het tweede terras ben ik afgelopen week begonnen. Over een maandje of wat moet dat wel klaar zijn. Geduld. Schone zaak.

Terras 1 af en in gebruik. Foto: Astrid

Begin terras 2, vlak boven terras 1. Foto: Thomas

Dan zijn we over onze volgende helpers een stuk minder te spreken. Het begon al bij de emails over en weer. Eerste twijfels rezen over hun betrouwbaarheid. De jongen bleek ok. Sterk. Een doorpakker. Maar de jongedame sloeg letterlijk en figuurlijk geen deuk in een pakje boter. Ze koos er bewust voor om het zwakke geslacht te zijn.

Na 3 nachten haakte het jonge Franse stel af. De jongedame lag te bibberen in het donker in de tent in de nacht. Nare beesten die om de tent heen kropen. Gekke blaffende geluiden van herten. Te dichtbij. Enge kriebelinsecten. Veel te dichtbij. En hazelwormen! Argh! Dat zijn toch slangen?! Huh, en die zouden onschuldig zijn!?

De tweede keer dat ik deze hazelworm, vanwege de dikke buik vermoedelijk een vrouwtje, bij het graven van terras 1 tegenkwam. We herkenden haar aan de rare knik. Foto: Thomas

Exit Fransozen. Erg vervelend. We investeerden veel tijd en moeite om hun verblijf voor te bereiden.

't Is niet anders. We leren ervan. Ondanks dat we tot nu toe geen overstelpend aanbod aan hulp hebben, moeten we selectiever zijn. Beter doorvragen.

Vliegend hert en garde. Foto: Thomas

speeltuin

We zijn ook bezig met de toekomstige speeltuin. De Oostenrijkers legden letterlijk het fundament voor een wipwap. Zonder daar grappig over te willen doen, is het de bedoeling de wip zo stevig te maken dat ook volwassenen er helemaal op los kunnen. Eerst het beton 28 dagen laten uitharden.

Wip in wording. Foto: Thomas

Het wachten is verder op de beschrijving van de befaamde StegemanSchommel. Deze is begin jaren 80 in een prima-de-luxeversie gebouwd aan de Apollolaan in Almelo. Bestand tegen het grofste volwassenengeweld.

Want. Leuk dat kinderen op zo'n schommel willen, maar wij volwassenen willen ook wel weer eens op de schommel. Niet dan?

Tot die tijd doen we het met de Anti-Zwaartekrachtmachine van Thomas. Die geschikter is voor kunsthallen. Minder op zijn plaats in het Atlantisch-Asturiaanse buitenklimaat.

cross

Tussendoor kwam er een Gevaarlijke Gek op z'n motor die over onze toegangsweg wilde racen. Onder een vriendelijk welkomstwoord tegengehouden. Door Thomas. Of hij vriendelijk terug wilde gaan. De adrenaline spoot er aan alle kanten bij Gevaarlijke Gek uit. Spanjaarden blinken sowieso niet uit in redelijke polderdialoog. Dus spoot Gevaarlijke Gek na wat furieuze ¡mentiras¡ (leugens!) over ons liefdevol aangelegde grindspoor terug. Wat keien opzettelijk met het achterwiel in ons gezicht mikkend.

Heel fijn. Tweede vervelende aanvaring met een adrenalinespuitende motormafkees. Toch maar eens aan notaris en gemeente vragen of we iets op papier kunnen krijgen. Dat die weg privé is. Dat die weg dus alleen door ons en onze gasten kapot mag worden gemaakt. Dank u.

Goede tip van helper Wim. Houd een fototoestel in de aanslag als er weer eens zo'n Großmaul langsscheurt. En gebruik het.

weg

Vanwege Gevaarlijke Gekken, ander naar wegtrekkend bezoek en een gevaarlijk over de stal heenreikende eikenboomverwijderingstractor heeft Thomas de toegangsweg proberen te verbeteren.

Gevaarlijk over de stal heenreikende eikenboomverwijderingstractor perst zich voorbij. Foto: Thomas

Organische prut en grof grindmateriaal uit de rijbaan. Rijbaan vloeiender maken. Mix van klei (uit het terras) en grof grindmateriaal weer terug. Aanstampen. Water erover. Hard hopen dat het nu beter houdt dan los grind.

Verbeterde toegangsweg, hopen we. Foto: Thomas

wormenbak

Vooruit dan. Thomasfascinatie. De wormenbak. Een paar (on)smakelijke plaatjes voor wie maar kijken wil. Wees blij dat het geen geurinternet is. Ik weet hoe het ruikt:

Input wormenbak. Foto: Thomas

Output wormenbak. Foto: Thomas

Idee erachter: in de wormenbak gooi je al je keukenafval dat je niet rechtstreeks op de composthoop wilt hebben. Afval dat wij in ieder geval niet erop gooien, omdat het Sarabiavee al genoeg knagend ongedierte aantrekt. 

Dus doen we gekookt eten, frituurvet, ontplofte eieren, gebruikt keukenpapier, etc. in de wormenbak. Met de toevoeging van enige sappige scheppen Sarabiamest verteert dat langzaam maar zeker tot prachtige compost.

Ingrediënten: etensresten, mest, mestwormen, min of meer constante vochtig warme temperatuur, grote bak, geduld.

Toch een sport voor ons. Zo min mogeljik afval maken. We hebben nog steeds heel veel verpakkingsafval. Steeds minder. Maar zeker minder dan de gemiddelde Asturiaan. In principe recycelt (maling aan Onze Taal) de afvalverwerkingsindustie deze verpakkingen. Aldus vriend Pjotr de Vuilnisman. Dan hebben we nog ons gewone groenafval. Gaat rechtstreeks op de composthoop. En papier. Ook voor de recycling. IJzer. Naar de ijzerzigeuners. Chemisch afval. Naar de chemobak.

We houden nog maar een pietepeuterig zakje over. Met dingen waar we niet goed raad mee weten: Haar (toch in de wormenbak, hop!). Maandverband (ja get zeg, in het zakje!). Gewoon verband (opnieuw gebruiken of poetsdoek; nee zeg, hah!, in het zakje). Van het plafond vallende verfbladders (naar buiten vegen, hop!).

indian runner duck

En ok. Een gezamelijke fascinatie. De Franse helper vertelde tijdens onze schaarse dagen samen over zijn oom. En over de eenden van zijn oom. Die als enige eenden naaktslakken zouden eten.

Kijk. Dát is interessant! Tot vlak voor dat gesprek dachten we dat geen enkel wezen bij zijn of haar volle verstand naaktslakken bliefde. We overwegen nu een tros indian runner ducks. Alleen al hun rechtopstaande houding lijkt ons dolkomisch genoeg om tot aanschaf over te gaan.

Bovendien schijnen ze erg eetbaar te zijn. De eenden. Dat moet Wouter Klootwijk aanspreken. Misschien eens een mailtje aan wijden. Hoewel nader research op de wel erg prozaïsche kip stuit. Die ook doodleuk naaktslakken eet.

Bah. Weg romantiek.

Maar toch. Nog even een hokje erbij timmeren. En een zwemvijver graven. En... ok, toch nog maar even niet.

Wel jammer.

Indian Runner Duck. Foto: Holyfield Waterfowl

bron: http://www.holyfieldwaterfowl.com/domesticducks.htm

reageer