hakken, branden, gordijnen

geplaatst door astrid op 01-05-2010, 21:35

De moestuin hakken. Dat is snel gezegd, maar helemaal niet snel gedaan. Oef. Dit is een stuk van 12 x 7 meter. In totaal willen we 12 x 20 meter ontginnen. Dat wordt nog wat. Volgend jaar ofzo.

Moestuin in wording. Foto: Thomas

Afgelopen week heb ik het na weer een dag ploeteren opgegeven. Krijg er onwijze kiespijn van. Iedere keer als ik een hak doe, klem ik onwillekeurig ook mijn kaken op elkaar. Thomas doet nu, met weliswaar de beste van de twee hakken, iedere dag vier rijen van 12 meter lang. Zonder kiespijn. Maar wel met paars waas voor de ogen na rij 4. Zooooveel rotzooi in de grond.

We doen het wel ergens voor. In ieder geval lijkt de aarde in de Huertina schitterend. Mooi gelig bruin. Beetje lemig. Niet van die gruwelijke zompkleigrond die na een klein regenbuitje in keiharde bakaarde verandert. In ieder geval zijn alle vorig najaar geplante wilde perzikken, laurieren, kruisbessen, frambozen en wijnbessen probleemloos aangeslagen.

Harken. Foto: Thomas

Ik probeer nu iedere dag een uurtje de varens met de zeis te grazen te nemen. Maar afgelopen week was voor mij vooral een harkweek. Eindeloos harken in de in de koopacte zo genoemde 'Huertina'. Het Tuintje naast de stal. Minstens 20 seizoenen organisch afval van bladeren, kastanjebolsters, varens en gras uit het Tuintje harken. En vervolgens verbranden.

branden

Hah! Dat verbranden is natuurlijk geen strafklus. Wel warm. Jammer dat de brandvergunning ergens in mei afloopt. Een nieuwe kan je pas vanaf 1 oktober aanvragen. We durven het niet aan. Gewoon de hele ondergroei in het najaar in de hens te steken. Zo doen de boeren dat hier. Maar dat kan goed fout aflopen. Van het land dat aan de overkant van de vallei in brand stond, zijn de sparren inmiddels bruin.

Branden. Foto: Thomas

Nog afgezien van de stal en de Postkoets, vind ik de plantjes tussen de varens en gaspeldoorn door te aardig om lomp te verbranden. Vooral al die bosbesstruikjes. En de sleedoorn. De akelei. Allerlei paddestoelen. Zo ontzettend veel meer nog naamloos spul. Mooi mooi mooi.

Net als vorig jaar zwavelzwam (Polyporus (Laetiporus) Sulphureus) op de door die zwam omgevallen kers. Eetbaar, maar we zijn niet zo van de paddestoelen. Saai eten. Foto: Thomas

Ik bedoel maar te zeggen dat we heus ook genieten. En we doen het voorlopig liever zelf dan dat een ingehuurde machinevent overal doorheen en overheen stampt.

Later als we groot zijn en een omheining hebben, nemen we ezels. Die nemen ons hopelijk een deel van het werk uit handen. Ach ja. Zullen ook werk geven, maar zo'n beestenboel is gezellig.

gordijnen

Och verroest. Ik zou het bijna vergeten. We hebben nu een soort van warmwatervoorziening. Thomas heeft 100 meter zwarte polyethileenslang in de tuin uitgerold. In theorie warmt het water daarin door de zon op. Met dat water kan je douchen. Moet de zon wel schijnen. Moet je wel de slang tegen de grond weten te werken.

Polyethileenslang in de tuin uitgerold. Foto: Thomas

Ok, ok, het werkt nog suboptimaal. Maar de gordijntjes zijn getrokken. Privacy en eerbaarheid gered. Jelui kunt komen douchen. Enzo.

Jelui kunt komen douchen. Foto: Thomas

En. En. En. We hebben nu het Piefje. Net vandaag gekocht. We waren het wéér vergeten. In normale landen is 1 mei een feestdag. Of slagdag. Daarom is alles dicht. Maar de ijzeronderdelenboer was open. Net even in de zaak. Geen arbeider.

Enzo. Foto: Thomas

Dus nu hebben we het piefje. Het piefje dat tussen de geiser en de rest moet, zeg maar. Zeventig eurocenten. Nergens te vinden, behalve dan bij die ijzeronderdelenboer. Is het piefje gemonteerd, dan verhuizen we deze geïmproviseerde warmwatervoorziening naar Casa Inimini.

Dan kan je daar theoretisch warm douchen bij de waterval en praktisch koud afspoelen in de sloot. Hoe rustiek.

de architect

Hij vraagt verdorie nog meer geld dan de vorige architect. Maar heeft er iets meer tekst en uitleg bij. Volgende week gaan we maar weer eens met hem praten. Het voordeel van deze man is dat hij in de buurt van Fontebona zit. De gemeente kent. Al een paar campings heeft ontworpen. Echt waar.

Spuuglelijk. Dat wel. Plastic. Middelmaat. Maar ja. Een architect schikt zich doorgaans naar z'n opdrachtgever, óf heeft geen werk. 

We gaan weer praten.

reageer