hoornaar

geplaatst door astrid op 22-08-2010, 14:38

Weer een week hard werken achter de rug, waarin we heel snel de Franse aftaaiers zijn vergeten.

Maandagochtend begint met de eerste nieuwe helpers. We hebben nog net een koffie naar binnen kunnen slaan, voordat ze op de stoep staan. Beiden zijn zelf gewend helpers te ontvangen, maar zijn nu op studiereis om nieuwe ideeën op te doen.

Hij Nederlander en een met Thomas gedeeld verleden in De Tapperij, de voorheen Almelose spijbelkroeg. Zij een stille Poolse schoonheid.

Kampeerplek Avispón in de maak. Foto: Thomas

Na een uitgebreide rondleiding maken we 's middags met z'n allen de kampeerplek voor de ándere helpers. Nog te krap voor de grote tent, maar genoeg als begin.

Met bungalowtent. Foto: Thomas

Goede aanpakkers hoor. En lekker veel kennis en ervaring. Kijk. Daar heb je wat aan.

's Avonds komt het Engelse stel aan, waarvoor we met wat passen en meten een extra bungalowtent opzetten. Hoewel die aankomst nog niet zo soepel gaat.

Om 7 uur krijgen we een triomfantelijk telefoontje. Dat ze er zijn. Gut? Waar dan? Beneden zeker. Bij de stal? Nou, dat niet, maar ze zien de zee. Dus of we ze daar kunnen ophalen.

Euhm. Wáár op de kaart zijn jullie? Hoe heet het dichtstbijzijnde plaatsje? ... Ach, 30 kilometer ten westen van Oviedo? Nou, dan weten we niet in welk Fontebona je bent, maar je bent zeker een uur van óns Fontebona. Dat ligt ruim 40 kilometer ten oosten van Oviedo ...

Je hebt toch een routebeschrijving? ... Niet naar gekeken? Gewoon Fontebona in de TomTom ingetikt. Joh!

Om 9 uur komen ze aan. Gaar. Ons Fontebona is wel veel mooier, moeten ze toegeven.

kappen

In de dagen erna zijn de mannelijke helpers in het bos aan het werk. Kettingzaag mee. Nog is er veel te veel dood hout, maar op sommige plekken is het prettig minder.

Ook willen we langs de toegangsweg een aantal bomen tegen de vlakte hebben. Een smalle vrachtwagen komt er al moeilijk door. Niet handig als je bouwmateriaal op het terrein wilt krijgen. Dus gaan we met z'n zessen kijken. En kat. En hond.

Wat moet weg? Wat kan weg? Hoe?

Samen kijken naar de toegangsweg. Foto: Thomas

We hadden het idee om een drietal eiken om te zagen. Maar twee van die eiken zijn eigenlijk één grote dikke eik. Een eik die iets te ver overhelt naar de weg, om makkelijk te kunnen omzagen. Bovendien is het een mooie boom. Indrukwekkend groot ook. Bij nader inzien halen we liever grond weg van de hoge wal aan de andere kant.

Wat nou kettingzaag? Je kan zo'n boom ook best weghalen als je er met z'n allen aan gaat hangen. Foto: Olga

We gaan binnenkort eens praten met de eigenaar van dat land.

hoornaar

De dagen erna is iedereen op andere plekken bezig. De twee helpende stellen, hard werkend aan verschillende klussen. Ik in de ezelwei: varens slaan. Thomas hogerop: palen slaan.

En daar gaat dit verhaaltje over. Thomas smakt een dikke paal tegen een boom. Nog geen 20 cm onder een hoornaarnest. Weten we nu.

Beng beng beng. Nog voordat Thomas heeft kunnen reageren, heeft hij drie steken te pakken. Erg pijnlijke steken. De hoornaar is groter dan een gewone wesp en dat kan je voelen ook. Het gif van de hoornaar heeft een ingrediënt dat het pijnlijker maakt dan dat van de gewone wesp. 

Omheiningspalen vlak onder hoornaarnest. Foto op afstand: Thomas

Zo snel als Thomas kan, rent hij weg. Naar beneden. Naar de bron. Verder. Naar de stal. Roept mij. Vertelt het verhaal. Gaat zitten. Niet lekker. Vraagt water. Nog meer niet lekker. Gaat het goed? Nee. Draaierig. Anti-histamine. Snel. Voor de zekerheid. Ook al had hij nooit eerder last van wespensteken. Thomas reageert sloom. Ik prop de pil in zijn mond. Hij neemt zelf een slok water. Glas valt. Duizeliger.

Close up (met zoomlens!) van het hoornaarnest. Foto: Thomas

Ik probeer Thomas neer te leggen, maar hij eindigt tussen bank en zandmuur. Schokkend lijf. Weggedraaide ogen. Flauwgevallen. Schreeuw om hulp. De Engelsen helpen. Haar lukt het ook niet, maar de jongen is sterk. Trekt Thomas op de grond. Stabiele zijligging. Praat Thomas met harde stem wakker.

En gelukkig! Thomas komt bij. Praat. Lacht ongemakkelijk. Bedekt met zweet en aarde. Was heel even weg, nog geen halve minuut, maar heeft gedroomd alsof hij uren onder zeil was. Rap gaat het heel veel beter. Maar moe. Zo moe. En overal pukkels, bulten, jeuk! Overal waar hij ooit is gestoken door muggen en teken jeukt het.

Natuurlijk praten we erover. Het gaat goed met Thomas, dus analyseren we het voorval weg. Ach ja. Het flauwvallen zal wel een combinatie zijn van vermoeidheid, te weinig drinken, te hoge temperaturen, te vochtige atmosfeer, te grote schrik, te hard gelopen. En dat is dat. 

Pukkelthomas. Foto: Thomas

Ja ja. Totdat Thomas thuis op internet gaat lezen. Alle symptomen samen. Stokkende adem. Sloom. Flauwvallen. Jeuk. Hondsmoe. Dat was een anafylactische shock! We hadden het met z'n allen niet door, maar Thomas had tóch een allergische reactie. Nu hij eenmaal allergisch heeft gereageerd, kan een volgende steek dodelijk zijn. En ook deze keer al had het verkeerd kunnen aflopen. Thomas heeft geluk gehad.

Langzaam dringt het tot ons door. Thomas is chronisch patient. Morgen gaan we in Infiesto naar de dokterspost. We hopen ze te overtuigen dat we een adrenalinepen krijgen. Om Thomas' hart op gang te houden, als het na een nieuwe wespensteek dreigt te stoppen. Dat is namelijk wat het gif doet: als reactie op de steek verwijden de vaten, waardoor de bloeddruk verlaagt, waaardoor er niet meer genoeg bloed stroomt om het hart te laten kloppen.

We moeten er voor zorgen dat we altijd tenminste één telefoon opgeladen hebben. Dat Thomas overal briefjes bij zich draagt waarin staat dat hij allergisch voor wespen is en dat je 112 moet bellen. Ik moet leren mond-op-mondbeademing toe te passen. Moet in het Spaans de uitleg uit m'n hoofd leren hoe ze als de donder op Fontebona komen. Eigenlijk weten we nog niet half wat we vanaf nu moeten.

Heftig. We zijn allebei aangeslagen. Maar ok. Laten we niet van het ergste uitgaan. We wéten nu tenminste dat dit kan gebeuren en het is deze keer goed gegaan. Gelukkig.

terras II, generator ingehekt

Nou goed. Genoeg zeg. Wat luchtigers nu. De Engelse helpers werken als een dolle. Ze hebben het tweede terras een heel stuk uitgegraven. In de brandende zon. Engels heh.

Dan vergeef je ze makkelijk dat ze de mooie boomstam die we voor de wip hadden bestemd, tot omheiningspalen hebben verzaagd. Hum. Even niet goed geluisterd ... Wel jammer dat de vorige helpers er een halve dag voor nodig hadden om die boomstam om te hakken en te verslepen. Hop. Tjop.

Lekker in de zon. Foto: Thomas

En de Engelsen hebben een mooi hekwerk voor de generator gevlochten. Het terraszand storten we als geluidsbuffer achter dat hek. Zo hebben we een paar weken geleden ook al een uitwijkplaats c.q. parkeerplaats bij de stal gemaakt: met het zand van terras I vulden we een diep pad naast de toegangsweg op. Kruiwagen na kruiwagen.

Sita op de uitwijkplaats / parkeerplaats. We hebben even geen betere foto. Foto: Thomas

Best elegant, vinden we zelf. Wat je op de ene plek weghaalt, is ook nog eens nuttig op een andere plek.

Engels vlechtwerk voor de generator. Foto: Thomas

klei

Over elegant hergebruik gesproken. De klei die tussen het uitgegraven gedeelte zit, scheiden we tegenwoordig voorzichtig van het gewone zand. We zijn gematigd optimistisch dat we met een mix van klei en grof grind de toegangsweg serieus kunnen verbeteren.

Na de eerste redelijk goed uitgepakte verbetering van een paar weken terug ben ik verder gegaan met de kleigrindmix. Overtollig grind weghalen. Organisch materiaal uit de weg vegen. Klei over grind gooien. Klei tussen grind vegen. Klei met gieter flink nat maken.

Wegwerk. Foto: Thomas

Het zou toch mooi zijn als we beton een tijd kunnen vermijden. Al is het alleen maar omdat een cementwagen voorlopig nog niet op het terrein kan komen. Helaas pleiten de stille getuigen nog niet in ons voordeel.

Gisterochtend zijn de Engelsen in hun eigen auto een weekendje weggegaan. Overal op de weg slipsporen. Voorlopig zullen we nog wel goed moeten blijven doorrijden en doorslippen. 't Is niet anders.

reageer