omheiningsdatums
geplaatst door astrid op 24-02-2010
Een organisch hek. Lekker makkelijk gevuld met snoeiafval. Bijeen gehouden met staanders en strategisch touw. Foto: Astrid
Prachtig hoor. Je vraagt 10 Nederlanders wanneer ze kunnen komen helpen en je krijgt 10 compleet verschillende antwoorden.
En waar wij dachten dat mei een mooie maand was voor een tussendoorvakantie, dacht de goegemeente daar heel anders over. Juli blijkt veruit favoriet. Dom. Wij moeten ook niet voor anderen nadenken. Die hebben een veel groter hoofd.
De reacties waren zo verschillend, dat we de teerling zelf hebben geworpen. Zo moet dat ook als toekomstige campingbazen. Met strenge, maar liefhebbende hand regeren. Verlicht despotisme. Heerlijk!
Onze eerste hekpoging op Fontebona. Excuses voor de belabberde kwaliteit. Foto: Astrid
We hebben twee periodes voor jelui gepland:
- vrijdag 11 juni - zondag 27 juni
- vrijdag 16 juli - zondag 1 augustus
Of er dan echt een hele driedubbeldikke hekbezetting is, durven we nu al wel uit te sluiten. Daarvoor heeft iedereen het veel te druk. We weten het: hadden we maar dichterbij Nederland moeten gaan zitten. Iedereen blijft op welk ander moment dan ook welkom om een handje mee te helpen.
Zij die gaan hekken, zijn gegroet.
Uw Zonnekoningen
zie reacties (3)
omheiningsperiode
geplaatst door astrid op 09-02-2010
Gelukkig. Zo'n 10 mensen zouden ons in principe best willen komen helpen om Fontebona te omheinen. Als er daarvan iets van 5 overblijven, zouden wij al heel blij zijn.
Een paar opmerkelijke feiten: de m/v aanmeldingen zijn ongeveer gelijk verdeeld. Bijna iedereen wil omheinen en dus wil bijna niemand koken. Hahaaa. Dat wordt strafcorvee voor de slechtste omheiners!
Strafcorvee. Foto: Astrid
Iemand wilde weten of er tegen die tijd een douche zou zijn?
douche
Mijn antwoord: Ik wil daar niet met zelfs maar 1 gast langer dan 1 dag aan de slag gaan, als er niet een werkende douche is. Dus nee. Die douche is er nu nog niet. Ja, die douche is er dan wel. Geïmproviseerd, maar er is dan een warme douche (er is al een toilet) in de stal. We kunnen een bad krijgen, maar hebben liever een doucheplaat als basis. De zwager van een buurman zit in de bouw. Hij sloopt heel vaak oude, maar nog goede doucheplaten uit huizen. We gaan hem één dezer dagen bellen om te kijken of hij er 1 of 2 kan achterhouden. Ook op Casa Inimini hebben we namelijk een douche nodig. We zijn er dus al serieus mee bezig.
"Prozaïsch, maar prettig. Zo'n eerste heeeel klein beetje luxe." Foto: Thomas
Nog niemand heeft naar het overnachten gevraagd. Laat ik daar dan zelf ongevraagd op antwoorden: één van de dingen die Thomas en ik de komende maanden gaan doen, is voldoende plekken tentvlak maken. Zo kan iedereen in z'n eigen tentje overnachten. Als je wilt, hebben wij trouwens ook een tent te leen.
wanneer?
Wat de periode betreft val je als helper met je neus in de boter. In de periode mei/juni is Asturias is op zijn mooist. Alle bomen zijn uitgelopen. Het groen is nog heel fris. Er bloeien nooit zo veel verschillende bloemen (orchideeën!) als juist dan. De temperaturen zijn prettig. Niet zo drukkend als het in augustus kan zijn. Kans op regen en nachtvorst blijft er altijd. Desnoods moeten we dus met z'n allen in de stal gaan hokken. Of van en naar Sarabia pendelen. Maar och, het zal wel loslopen. Dus blijft de hamvraag wanneer we bij elkaar komen?
Mei/juni in Asturias, de mooiste periode van het jaar. Foto: Thomas
Thomas en ik gaan van 29 mei t/m 5 juni Zwitserse fietsers begeleiden: zij befietsen en bewonderen Asturias; wij leggen uit, vertalen, gidsen, repareren, reserveren, troosten, rijden vermoeide fietsers rond in de bezemwagen, etc. Dat is leuk, maar ook inspannend. Dus behalve in die periode eind mei/begin juni zelf, zijn wij ook een dag of wat daarvoor en daarna niet beschikbaar. Dan kunt jelui er desgewenst wel zijn en doorbrengen, maar wij zijn er niet.
Kan je ons aangeven wanneer je kan? En hoe waarschijnlijk het is dat je komt? Wat ons betreft zijn zowel mei als juni prima. Ik stuur de geïnteresseerden ook een e-mail waarin ik deze vraag opnieuw stel. Dan kan je kiezen of je via de blog of via mail reageert.
juli
In juli willen we proberen opnieuw een groep helpers op Fontebona te krijgen. Er zijn voor die periode in ieder geval al twee mensen die zouden willen komen helpen. Dus mocht mei/juni je niet schikken, maar juli wel, en heb je daarom tot nu toe niet gereageerd, weet dan dat juli ook een mogelijkheid is.
Juli. Ook mooi. Foto: Astrid
een vreemdling zeker
Ken je iemand die het erg leuk vindt om ons tegen kost en "inwoning" op Fontebona te komen helpen? Hij of zij is van harte welkom. Ook toevallige passanten of bloglurkers mogen natuurlijk meedoen. Geef maar een seintje via deze blog of mail ons.
Volgens ons wordt het beregezellig.
zie reacties (4)
kettingzaag
geplaatst door astrid op 06-02-2010
Het is wat stil geweest. Weinig Fontebona. Geen Casa Inimini. Wel veel sneeuw, kou en regen. De winter speelde ons parten. Laat ik het zo maar samenvatten.
De winter speelde ons parten. Foto: Thomas
De zon schijnt weer vaker. Het regent de laatste tijd ook wel eens niet. Dus inmiddels hebben we een presentatie in elkaar gedraaid. Volgende week hopen we de burgemeester te spreken van de gemeente waar Fontebona in valt. Gaat deze man onverhoopt dwarsliggen, dan moeten we serieus opnieuw onze strategie bepalen.
Kettingzaag
En als we dan toch in de buurt van Fontebona zijn, gaan we eens lekker een paar dagen aan de slag met de tweedehands Stihl kettingzaag. Die hebben we na lang zoeken via internet in Spaans Baskenland gekocht. Nog van het trouwgeld dat een aantal ongehoorzamen ons ondanks ons uitdrukkelijke verbod toch hadden gegeven. Leuk om het hieraan te besteden.
Het Poulan babyzaagje. Foto: Astrid
Nou hadden we al twee kettingzagen. Twee krijgertjes. Een Poulan babyzaagje en een loodzware oude McCulloch. De Poulan deed het moeizaam dapper, maar liep bij Casa Inimini voorlopig definitief vast op een stammetje van nog geen 10 cm. De McCulloch zaagt scheef, omdat de vorige eigenaar de zaag met een warmgelopen blad in een boom liet hangen. Die komt daardoor niet eens door zachte stammetjes van meer dan 20 à 30 cm. De vastloper en de scheefzager kunnen we repareren met respectievelijk een nieuwe zuiger en een nieuw zaagblad, maar het blijft behelpen.
De McCulloch. Schoon aan de haak 8 kilo. Het zaagblad is gedemonteerd om ooit eens te vervangen. Foto: Astrid
Dus besloten we te investeren in kwaliteit. Het is een Stihl MS 460 geworden. De zaag is door de vorige eigenaar al goed gebruikt, maar doet het fantastisch. Wat bij die andere kettingzagen beuken en rammen en keihard werken was, is bij deze Stihl een peulenschil. Als een mes door een zomerzacht pakje boter. Wat een verschil.
Onze nieuwe oude Stihl MS 460. Foto: Astrid
Moeiteloos door kneiterhard tamme kastanjehout. Foto: Astrid
Enten
Buurman Bernardo heeft ons gisteren prachtig geholpen. Hij heeft twee wilde appelbomen en twee wilde kersenbomen geënt in onze boomgaard Santín bij Sarabia. Hopelijk slaan de enten goed aan. Kwestie van veel tegen praten en af en toe nieuwe scheuten van de onderstam wegknippen. Hoop ik. Of misschien helpt in Spanje een kaarsje beter.
Als de enten zijn aangeslagen, planten we de fruitbomen op Fontebona.
Eerst de takjes met een buitenwandje rakend aan buitenkant onderstam. Plak soppige Sarabiaanse klei erom. Ultraspeciale tape. Uhu. Dan een plastic zakje tegen de guurte. Foto: Thomas
Tot slot nog meer klei. Foto: Thomas
Rozinante
Thomas is ondertussen druk met de Rozinante. Ze is zo goed als rijklaar voor Nederland. Alleen de ruitenwissers. Na het dikke pak sneeuw dat er op heeft gelegen, deden de wissers het niet meer. Waarschijnlijk geblokkeerd. Thomas heeft het hele dashbord uit elkaar moeten halen. Het wisserdeel blinkend schoongemaakt. Doorgemeten. Teruggeplaatst.
Het dashbord. Foto: Thomas
Wisten de wissers de motorkap in plaats van de ruiten! Hilarisch. Zo niet Thomas. Hele ellendige dashbord weer eruit. Spulletje opnieuw bekijken. Piefje omgekeerd monteren. Boeltje opnieuw plaatsen. Ah! En nu wisten ze wel de ruiten. Jawel.
Alleen. Nu deed de richtingaanwijzer het niet meer. Pffw. Maar ook dat losse contactje zit weer vast. La Rozinante is er wel ongeveer klaar voor.
Afspraakje?
Kortom. In het mailtje dat we rondsturen als dit nieuwe blogartikel is geplaatst, zetten we wanneer we waar denken te zijn.
Leuk als je er ergens bij kan zijn!
zie reacties (3)
omheiningskamp
geplaatst door thomas op 12-01-2010
Ergens rond mei willen we Fontebona, het toekomstige kampeerterrein, gaan omheinen.
Dat is een verplichting voor de camping, maar we willen ook beesten binnen resp. buiten het terrein houden. Herten, zwijnen en ander grof geschut willen we buiten de deur houden. Schapen en ezels willen we binnen het terrein houden. Ook om de vegetatie in toom te houden.
Mooi bos. Goed paalhout. Foto: Thomas
Dat omheinen willen we zoveel mogelijk doen met stammetjes en takken van bomen en struiken die we toch moeten ruimen. Daar kunnen we dan een een mooi, vriendelijk en niet te blikverstorend hek van maken.
Hekwerk type A en type B. Foto: Thomas
Xalda schapen. Foto: xalda.com
We willen Xaldaschapen. Dat zijn een soort Gallowayrunderen maar dan als schaap. Klein, ruig, geheel zelfvoorziend en ook nog eens een oorspronkelijk Asturiaanse soort. Ze schijnen jonge varens te eten (yes!). Misschien gaan we Xaldakaas maken. De wol schijnt niks meer waard te zijn, hoewel Xalda schapen mooie fijne wol leveren.
Xalda schapen, maar dan stoer in de sneeuw. Foto: xalda.com
Daarnaast nemen we wat ezels voor het werk in de bosbouw, het grazen en uiteindelijk voor het transport van goederen en kinderen op het terrein.
Ezel. Foto: Thomas
Nou kunnen we al dat leuke werk (ongeveer een meter of 800) voor ons zelf houden, maar we kunnen er ook een ouderwetse happening van maken. Dat is natuurlijk gezelliger.
We nodigen bij deze al onze bloglezers uit en dan gaan we met z'n allen aan de slag. De helft kookt en doet boodschappen. De andere helft zaagt, hakt, stapelt en grondboort de omheining in elkaar.
Op die manier zijn we voorzien van een goede catering en een hoop lol. Overigens is dit idee niet van ons maar van Angela, maar we vinden het een erg goed plan.
Van alle gemakken voorzien. Foto: Thomas
Wij betalen voor iedereen kost en inwoning (ha ha) en jullie hoeven alleen maar hier te verschijnen. We zorgen dat er basisvoorzieningen zijn zoals douche, toilet en goede kookgelegenheid.
Dit lijkt ons het juiste moment om af te spreken wanneer precies de beste tijd is voor de heiningshappening. Eens kijken of er genoeg mensen kunnen. Eens kijken of er vervolgens samenopgereisd kan worden.
Bivakkeren voor een goed doel. Foto: Thomas
Wie o wie wil? Wie o wie heeft tijd?
zie reacties (15)
plannen en zo
geplaatst door astrid op 02-12-2009
Het blijft misschien wat stil, maar er valt weinig interessants te melden. Ja, ok. We zijn nog steeds druk bezig met het plan voor de gemeente Piloña. Al weken met de laatste loodjes bezig. Afgelopen donderdag zaten we bij de architecte van de gemeente. Zij had zo op het eerste gezicht niet al te veel op en aan te merken.
Wel willen we het verhaal nog sterker depersonaliseren en saaier maken. Het blijkt namelijk een openbaar stuk te worden. Hoe beter leesbaar, hoe meer mensen misschien mekkeren.
Plattegrond van de camping, als onderdeel van het plan. Door: Thomas
Gelukkig hebben we hulp. Er schaven maar liefst twee kundige dames mee aan het Spaans. Edward geeft zinnig architecturaal/architectonisch advies.
dak
Verder werken we op Fontebona aan vanalles en nog wat.
Hmm ja. En we hebben een afwijzing op onze brave dakreparatievergunningaanvraag gekregen. Bijna 2 maanden na de wettelijk toegestane antwoordtermijn van 1 maand. Grappig genoeg verwijst de nukkige bouwkundige van de gemeente in zijn afwijzing naar het wetsartikel waarin staat dat er voor klein onderhoud, waar dakreparatie onder valt, binnen een maand moet worden gereageerd. Later dan die termijn? Dan mag de burger de aanvraag zonder meer uitvoeren. Ook staat er in dit wetsartikel dat er voor klein onderhoud sowieso altijd toestemming wordt gegeven.
Interessant maar niet verbazingwekkend dat die man niet weet waarnaar hij verwijst. Grappig ook dat het de architecte van dezelfde gemeente was, die ons afgelopen zomer naar aanleiding van onze uitleg over de dakreparatie, automatisch het aanvraagformulier voor klein onderhoud gaf.
Eindelijk het gutsgat dicht. Foto: Thomas
O ja. Wat dan ook nog zo grappig was in de afwijzing: de nukkige bouwkundige, laat ik hem Silvio noemen, wilde dat we een erkende bouwkundige een tekening van de reparatie lieten maken. Binnen 10 dagen (14 dagen volgens de wet) na dagtekening van de brief, want anders kwamen we weer onderaan de stapel. Geheel toevallig kan Silvio zelf voor zo'n tekening zorgen. Tegen betaling uiteraard. Het zal toch niet zo zijn dat die man corrupt tot op het bot is?
Kortom. Ja daahaaag. Ze zoeken het maar uit. Thomas heeft een paar dagen terug het ergste gat gedicht. De regen gutste er tot voor kort door naar binnen. De rest volgt de komende tijd.
vuur
We hebben gelukkig wel een vergunning gekregen om de vele rotzooi op het terrein te verbranden. Kijk. Dat is fijn. Niet dat we tot nu toe tijd voor een stevig vuur hebben gehad, maar dat komt nog wel.
Zo'n vuur bouwen is nog best complex. Je mag alleen branden op dagen met code 1, 2 of 3. Bij code 1 is de boel zo kleddernat dat het knap is als je ook maar een strootje in de brand weet te zetten. Vanaf code 4 is vuur verboden. Bij code 5 mag je niet eens aan vuur dénken, omdat de extra warmte die het denkproces afgeeft al brand kan veroorzaken. De code check je, door een nummer te bellen waarna een bandje je vertelt of je al dan niet mag branden.
Nu nog keurig in het olievat. Als ze toch komen zeuren, noemen we het de barbecue. Foto: Thomas
Wil je branden, dan maak je een vuurplaats op een plek waar de boel eromheen niet ook direct in de hens vliegt. Logisch. Ook moet je zo en zoveel meter bij bomen en bos uit de buurt blijven. Logisch. En zo en zoveel meter meer als het serieus goed brandbos is van type zus en zo, bijvoorbeeld eucalyptus. Logisch. Je moet uit de buurt van de openbare weg blijven met je vuur en het vuur direct doven als de rook op de rijweg het zicht belemmert. Logisch. Je moet ook zo en zoveel meter bij je buren vandaan blijven. Als dat kan. En ze waarschuwen. Als dat kan. En 112 en de Guardia Civil en de boswachter en de locale politie bellen. Als dat kan. Ho ho ho. Wacht eens even. Al die instanties. Dat dan weer niet. Ach. Alleen maar woorden. Zegt de klerk van het brandvergunningsverstrekkingskantoor.
put
Wat ook fijn is, is dat we de beerput eindelijk hebben kunnen afmaken. We hebben de boel vervolgens aan het oog onttrokken. Stront op stront. Of eigenlijk oude stalmest op dode varens. Het is nu een gewone mesthoop of composthoop. Met keurig een muurtje ervoor geknutseld.
Als vlag op de modderschuit staat in de stal een plee. Eenzaam tussen de resten koeienstront. Prozaïsch, maar prettig. Zo'n eerste heeeel klein beetje luxe.
De composthoop. Foto: Thomas
weg
De toegangsweg begint ondertussen steeds begaanbaarder te worden. We verheugen ons er op dat we straks niet meer die 300 meter met zware spullen op en neer hoeven te lopen, maar de auto bij de stal kunnen zetten.
Een tijd terug alweer hebben we een grote maar smalle vrachtwagen grind laten bezorgen op Fontebona. De chauffeur zweette peentjes. Kwam met veel fors geweld door een toch wel erg smal stuk weg. Kwam er op de terugweg met veel geweld nog eens langs. Maar komt helaas niet terug.
Met dit grind moeten we dus erg zuinig zijn. Normaal gesproken verspreid je grind over de hele weg. Om de algehele drainage beter te maken. Nu gooien we het alleen maar in het karrenspoor. Dus op de plekken waar gereden gaat worden.
Een wérk! Mén... Het grind is veel te grof om zomaar op te scheppen. Niet bepaald van die gezellig rondgesleten rivierkiezeljes. Dat is meisjesgrind! Wij hebben hier te maken met grof gehakt grind van gemiddeld 6 centimeter doorsnede. Gravillón, van de steengroeve om de hoek.
Op deze foto nog dapper met de schep in plaats van met emmertjes. Het water kwam hier tot voor kort tot halverwege je schenen. Foto: Thomas
Dus wat doen we: emmertje grind met blote handen bij elkaar graaien. De voor de stevigheid door het grind gemixte klei van je vingers afwapperen. Een splets klei op je neus. Snif. Emmertje sjouwen. Emmertje leeggooien. Grind netjes uitspreiden. Terugsjokken. Grind gnjiepp gschjrang over je nagels. Klei afslaan. Paarse vingers. Toch maar werkhandschoenen. Sjok naar de stal. Aardedonker. Andere deur ook open. Waar zijn de handschoenen? Weet ik dat? Weet jij toch? Ah, de handschoenen! Nog nat. Zucht. Terugsjokken. Opnieuw grind graaien. Klei in je nek. Emmertje sjouwen. Emmertje leeggooien. Rug! Grind spreiden. Grind aanstampen. Terugsjokken. Grind graaien. Rug! Toch maar even rechtop staan.
Het zou ons werk verlichten. Maar we hebben er nog even geen puf voor: die bijna een halve meter dikke boom rooien. Dat verbreedt de weg zo, dat er een shovel door kan. En meer bakken grind.
Ach ja. Eigenlijk zou de gemeente die klus moeten klaren. Dat deel is openbare weg. Dus zouden zij voor het onderhoud moeten zorgen. Met Sint Juttemis. De aanvraag is in de zomer ingediend. Blijkbaar zonder wettelijke reactietermijn.
Dus we graaien. En sjokken. En storten. Wat een werk. Maar wel erg belonend werk. Straks hebben we onze eigen toegangsweg zo verbeterd dat we er met de auto overheen kunnen rijden. Tevreden graaien we in het grind, terwijl we met afgrijzen terugdenken aan al die saaie kantoordagen. Wat een werk.
zie reacties (4)
stroomloze apparatuur
geplaatst door astrid op 15-11-2009
Kijk. Mijn moeder heeft onlangs 13 kookwekkers voor ons gekocht. Daar hebben wij als elektriciteitsschuwen wat aan. Er hoeft geen batterij in. Er hangt geen stekker uit. En als het echt koud wordt kunnen ze altijd nog in de kachel. Daar komt geen elektriciteit aan te pas.
Keukenwekkers. Foto: Aldi Nederland
Elektriciteit. Je schijnt er als modern mens niet meer zonder te moeten kunnen. We leven in het tijdperk van de stekkerjunkies. Je kan het zo gek niet bedenken of er moet zo'n sliert met muurplug uit hangen: klokken, koffiezetters, bladblazers, messen, steps, citruspersen, friteuzes, eierkokers, fietspompen, zagen, tandenborstels, popcornmakers, golfkarretjes, scheerapparaten, vibrators, grasmaaiers, tondeuzes, deurbellen, grasstrimmers, huisnummerverlichting, enzovoort.
Zou er juist wél een stekker uit moeten hangen omdat het je directe leefomgeving zoveel aangenamer maakt, dan vertikken we het weer massaal om bij de dealer(!) te zeuren. Want dat is niet cool. Ik heb het nu over de elektrische auto.
En ondertussen maar klagen over de hoge brandstofprijzen. Vind!? Je!? Het!? Gek!?
Ok, ok. Ook wij hebben nu nog elektriciteit uit de muur. Maar straks op Fontebona willen we alternatieve energie. Zonenergie. Windenergie. Dat werk. En af en toe een lawaaiíge 3300 watt dieselgenerator die vies bijspringt. Voor als het echt moet. En daar gaan we dan nog wel eens zelf biodiesel voor maken. Om de milieuschade wat te verzachten.
Kortom. Apparatuur die geen stroom nodig heeft. Daar zoeken wij naar. Dingen die je ouderwets met de hand kan bedienen.
Deze hebben we nog niet: de Air-X van Southwest Windpower. Info: dito
Wij hebben al oliekachels, olielampen, gaslampen, gaskachels, houtkachel, hout voor tien Siberische weeshuizen, knijpkatten, kookwekkers (13), kaarsen, waxinelichtjes, gaskoelkasten, de IKEA bureaulamp op zonenergie, tosti-ijzers, een boek, handboor, handzaag, zeis, kettingzaag, kruiwagens, typemachine, waslijn, droogrek, grasmaaier, grasstrimmers, een opwindding voor mobiels formaat koelkast, cafetières, etc.
Maar wij hebben bijvoorbeeld geen handmixer, koffiemolen, 4-pitsgasfornuis en/of gasoven (butaan/propaan), sapketel, hoogtemeter, vuurkorf, weckketel, handkeukenmachine, niet genoeg dubbele tosti-ijzers, een (zonne)oplader voor mobiels type modern, een (zonne)oplader voor laptops, etc.
En nee. Wij hebben geen houten usb-stick en willen ook geen houten usb-stick.
Kaars. Foto: Thomas
Dit gezegd hebbende. Een aantal vragen voor jelui:
1) Wie o wie heeft er elektriciteitsloze spullen liggen waar wij, zie hierboven, wat mee zouden kunnen? Tegen een redelijke vergoeding willen we die misschien van je overkopen. En ook als we het ding al hebben, willen we misschien wel meer van die dingen hebben. Kopen.
2) Weet je van het bestaan van handapparatuur die niet in één van bovenstaande opsommingen staat, maar waar wij zeker wat aan zouden hebben?
3) Weet je van het bestaan van (internet)winkels of bedrijven die sterk gericht zijn op dergelijke off the grid-oplossingen? We kennen al organisaties als bijvoorbeeld De Kleine Aarde of de webwinkel BespaarBazaar. We zoeken veel meer van die namen. Bedrijven. Organisaties. Clubs. Mensen.
We zoeken kortom organisaties en bedrijven die zich heel concreet richten op alternatieve energie. Het liefst bedrijven met échte spullen, échte toepassingen. Dus geen leuke TU-knutselpakketten en tekeningen met een hoog theoretisch gehalte. Tenzij je er natuurlijk een leuke TU-kanjer bijlevert, die zijn of haar theorieën hier in Asturias graag tegen kost en inwoning komt uitproberen.
Als je internet een beetje doorstruint, kom je al snel in hele dikke ecologische bossen terecht, waardoor je de bomen niet meer ziet. Graag dus geen links naar al die goede bedoelingen, maar voorbeelden van échte mensen met échte oplossingen.
4) Nu je hier zo over zit na te denken. Al dan niet theoretisch. Misschien weet je zelf oplossingen die wij op Fontebona zouden kunnen gebruiken?
Als dit geen storm aan reacties geeft dan houd ik op met bloggen. (En nou niet heel flauw niet reageren heh!)
We hebben al een boek. Thomas leest tegenwoordig bijna dagelijks uit The New Autonomous House
zie reacties (15)
panorama's Fontebona zomer 2009
geplaatst door thomas op 05-11-2009
Toen Edward deze zomer Fontebona kwam bewonderen, inspecteren en bekijken heeft hij een hele serie fantastische panorama's gemaakt. Het is nu allemaal bruiner, minder bladerig en hebben we ook al heel wat varens verwijderd en staat er een Postkoets maar toch geeft het zo een mooi overzicht van het terrein.
Kaart met de panorama's. Dit plaatje geeft aan waar de panorama's gemaakt zijn. Klik met je muis op het nummer om naar het betreffende panorama te gaan. Door: Thomas
Dan de panorama's zelf. De namen en aanduidingen zijn nogal provisorisch. De plaatjes zijn de links naar de echte panorama's. Megagrote bestanden van meer dan twee megabyte. Het mooiste is om de afbeelding heel groot op te blazen en dan met de pijltjestoetsen rond te kijken. Toch een soort van 3D-ervaring.
1. Op de middenweg kijkend naar het noorden.
![Op de middenweg kijkend naar het noorden. [Klik op dit plaatje voor het grote panorama...]](http://pano.mateor.eu/fontebona.panoramas.edward.01.jpg "Op de middenweg kijkend naar het noorden. [Klik op dit plaatje voor het grote panorama...]")
Oh ja, bij een panorama kijk je natuurlijk alle kanten op. Heh - heh. Stom van me.
2. Op de slingerweg tussen de huertina en het centrale plein. Zoek de stal.
3. Op het centrale plein op de slingerweg.
4. In het verlengde van de dode eikweg bij de carcoa (soort wal).
5. Bij de slagboom (in oprichting) op de noordelijke toegangsweg. Zoekplaatje met stal.
6. De nieuwe uitleg ten noorden van het ezelveld.
7. Van de parkeerplaats richting de nieuwe uitleg via het ezelveld.
8. Halverwege de Stegemanschans.
9. Er is geen 9. Echt waar. Kijk maar op de kaart boven.
We hebben 9 weggehaald omdat hij sprekend lijkt op 15 maar 15 was veel beter.
10. Bovenkant carcoa, hoek bovenweg, middenweg.
12. De weg naar de zuidelijke moerassen (de geestgronden).
13. De zuidelijke grens met de grensbeek. Wij staan aan de goeie kant.
14. Op de zuidelijke grensweg, niet ver van de stal. Ultiem zoekplaatje stal.
15. De bronweg ter hoogte van het centrale plein.
Dit is dus ongeveer hetzelfde als 9.
16. De oostkant van het centrale plein.
17. De bronweg vlak bij de bron.
18. Ten zuiden van de bron, ter hoogte van de Geiserklif.
Al deze panorama's zijn gemaakt door Edward Jenner. Je kunt deze en nog veel meer prachtige foto's vinden op zijn fotosite: http://fotos.edwardjenner.net/.
zie reacties (5)
Pasillo Amarillo op fontebona.es/pasillo-amarillo
geplaatst door astrid op 16-10-2009
De oude/nieuwe Mateorsite
De website Mateor.nl is niet meer. We hebben onze oude vertrouwde website, met veel zin en onzin, ter ziele laten gaan.
We zitten in een nieuw land en zijn met een nieuw leven bezig. Dus geen Nanofestivalfilmpjes meer. Geen nooit afgemaakt N.V. Mateor feuilleton meer. Geen mIconOtheek meer. Geen Pasillo Amarillo meer. Geen ...
Nee hoor!
Zo hard branden die schepen achter ons nog niet.
De oude website http://www.mateor.nl/ is http://www.mateor.eu/ geworden.
Alleen de links vanaf de startpagina lopen nog naar de oude site. Dus het duurt even voordat je weer verder dan de startpagina van Mateor.eu kan kijken.
De on-line galerie Pasillo Amarillo hebben wij ondergebracht bij Fontebona.es. Je kan de galerie nu vinden op http://www.fontebona.es/pasillo-amarillo/
De on-line gallerie Pasillo Amarillo op de nieuwe locatie
zie reacties (3)
drie jaar
geplaatst door thomas op 10-10-2009
Astrid aan het werk op Casa Inimini. Foto: Thomas
We hebben lang niets van ons laten horen. Maar dat kwam natuurlijk omdat we druk waren. Natuurlijk, net als iedereen. En dat terwijl we eigenlijk hier naartoe zijn verhuisd ondermeer om het minder druk te hebben. Maar we zijn hier anders druk. Positiever druk dan we waren in Nederland. Althans zo voelt het. Hoe dan ook. We waren veel weg en er was - gelukkig - veel bezoek en daardoor weinig tijd om je op de hoogte houden van al die drukkigheid. Grofweg kun je zeggen: veel website-activiteit: niet druk. weinig tot geen website-activiteit: wel druk.
Maar omdat we de komende tijd druk zijn in en om Sarabia hebben we nu wel de gelegenheid om te bloggen en kunnen we jullie bijpraten.
De reden dat we de komende tijd veel thuis zullen zijn is omdat we nu het plan willen gaan maken. Voordat we überhaupt iets MOGEN doen op het terrein dat maar in de buurt komt van een andere activiteit dan waarvoor het nu bestemd is moeten we toestemming hebben van de gemeente, de provincie Asturias en het rijk. Om die toestemmingen te krijgen moeten we beginnen bij de gemeente. Afgelopen zomer hebben we daar al gepraat met een aantal mensen over wat, en in welke volgorde, we voor onze aanvragen en plannen moeten inleveren. We wisten natuurlijk al een hoop dingen - ook over het bestemmingsplan van de gemeente, het plan de ordenación, en de eisen die de gemeente stelt aan een camping - dus dat praat wat makkelijker.
Tien minuten wandelen vanaf Casa Inimini. Foto: Thomas
Cristina, de arquitecta van de gemeente Piloña, heeft ons verteld dat we eerst een zgn. estudio de implantacion moeten inleveren met daarbij een anteproyecto. Die twee documenten samen vormen het materiaal op basis waarvan de gemeente beslist of ze akkoord gaan met die plannen of niet.
Met of zonder het akkoord van de gemeente moet de gemeente het plan - maar dat moet dan eerst echt een plan worden, dwz. aangevuld en veranderd van een oriënterend plan naar een gedetailleerd uitvoeringsplan - voordragen aan CUOTA. Dat is het orgaan van de provincie dat het plan toetst aan alle gemeentelijke, provinciale en nationale wetgeving en ruimtellijke ordeningsplannen. Hebben we het positief van CUOTA dan volgen er nog een aantal trajecten van aanvragen. Want alle ministeries willen hun eigen regels bevestigd zien dus er moet voor alle onderdelen opnieuw een aanvraag gedaan worden. Bijvoorbeeld voor de riolering. Een aparte bouwvergunning voor het woonhuis. Voor de verbouwing van de stal, etc, etc.
Sita kijkt de kat uit de boom. Foto: Thomas
Om je een idee te geven van de trajectduur: We wachten al meer dan twee maanden op de beslissing van de gemeente of we het dak van de bestaande stal op Fontebona mogen repareren. Niet om het opnieuw te maken. Nee, alleen om de pannen te mogen herleggen.
Daarna moet het allemaal nog gebouwd en gemaakt gaan worden maar dat is een koekie. Als alle vergunningen binnen zijn kunnen we pas beginnen met (bouw)activiteiten die te maken hebben met de camping. We houden er daarom serieus rekening mee dat we pas het eerste seizoen als officiële camping gaan draaien over drie jaar.
Zonsopgang op Fontebona. Foto: Thomas
Wat we nu gaan doen nu we weer terug zijn in Sarabia is als een speer die estudio maken want dat proces bepaalt de duur van het gehele project. Hoe eerder we dat inleveren hoe eerder we kunnen beginnen. Al is het dan pas na drie jaar. Dat is dus veel belangrijker dan nu varens maaien en septic tanks bouwen. Dat kunnen we allemaal doen als we de plannen ingeleverd hebben en gaan wachten tot de gemeente wat van zich laat horen.
Dus aan het werk!
zie reacties (15)
het gat en de weg
geplaatst door astrid op 13-08-2009
De afgelopen periode stond in het teken van teken (veel), de septische put (diep), de verbetering van de weg (blubberig), het neerhalen van de eerste wrakke bomen (voor jaren brandhout), het aanleggen van water naar de stal (buurman en buurman blijken zonder toestemming ons bronwater af te tappen, een fijn begin) de varens en 15 jaar oude gaspeldoorns (taaie krengen). ¡Mujer! Wat een werk. En het is nog maar net begonnen. Alles.
Ik beperk me verder tot foto's.
Het gat voor de septische put. Later zetten we er een kunststoffen ding achter om de bagger van zo'n 100 gasten op te vangen. Foto: Astrid
De blubber uit de toegangsweg scheppen. Het grind is besteld. Nu nog achter de aflevering aan, want ze bellen weer eens niet terug. Spanjaarden willen geen geld verdienen als het gedoe er omheen ze wat moeilijk lijkt. Foto: Thomas
Moeilijk te zien, maar op de voorgrond liggen de varens plat. Verder naar achteren wordt het steeds meer taaie gaspeldoorn. Foto: Astrid
De oude dode kersenboom geveld. Hij hing half over de weg en half over de stal. Makkelijk met de motorzaag. Het weghalen... Foto: Astrid
Een exotische paddenstoel. Meegekomen met de eucalyptus, waarvan er in de ons omringende bossen veel te veel staan naar onze smaak. Foto: Thomas
De stal nadat we wat varens en bomen hebben weggehaald. Foto: Thomas
zie reacties (10)
de Postkoets
geplaatst door op 04-08-2009
Afgelopen vrijdag hebben we een hele hoop spullen ingeladen. Klaar voor Fontebona. Jawel.
Fontebona
Fontebona is het, Fontebona moet het zijn. Foto: Thomas
Fontebona is het, Fontebona moet het zijn. Zo heet het terrein nou eenmaal. Saai ja. Maar het is zoals het is. We leggen er ons bij neer. Bedankt voor de suggesties, al dan niet exotisch. Het bijbehorende domein, www.fontebona.es, is van ons.
Postkoets
Op naar Fontebona dus. Of eigenlijk eerst naar Infiesto. Daar zou om vier uur de Postkoets zijn. De uit 1952 stammende schaftkeet van de Deutsche Bundespost. Ons woonhuis op Fontebona. Voor zolang het nodig is. Drieduizend kilo. Schrootjes en inbouw niet meegerekend. Overgekocht van Boze Buurman Mathias. Het kan verkeren.
Onder de rustiek laag tussen de huizen gespannen elektriciteitskabels. Foto: Thomas
Een avontuur op zich. Het transport van de Postkoets. ¡Hombre! Niet alleen loodzwaar, maar ook erg hoog. Kon net onder de viaducten door. Onder de rustiek laag tussen de huizen gespannen elektriciteitskabels. Opengezakte monden van mensen op straat.
Opengesperde monden van mensen op straat. Foto: Thomas
De koets werd met krakende kabels uitgetuigd. Tijdelijk geparkeerd in een dorpje op een kilometer van Fontebona. De beloofde tractor nr. 2 zou eerst die vrijdag nog komen. Tsja. Dat werd dus zaterdag. Tractorman moest acuut hooien. Maar goed dat we ons tentje tussen de spullen hadden zitten. We kennen de gemiddelde Spanjaard inmiddels aardig.
Maar goed dat we ons tentje tussen de spullen hadden zitten. Foto: Thomas
Dan vergeet ik nog dat hij bij Mathias en Anna weg moest. Achter de vangrail vandaan. 's Avonds de schoeven los. 's Ochtends snel snel de vangrail weg. Tractor nr. 1 met lier erbij om de Postkoets omhoog te takelen. Koetsje eruit, vangrail toe. Ziezo.
Maar ik was bij zaterdag. 's Nachts al begon het gestaag te regenen. Tractorman had dus ogenschijnlijk alle gelegenheid wat extra centen te verdienen. Niks hoor.
Thomas heeft eindeloos vaak gebeld. Eerst nog zou hij rond twee uur 's middags in het dorpje zijn. Na wat belletjes over en weer nam Tractorman niet meer op. Ook niet rond twee uur.
De Postkoets wordt afgetakeld in het dorp. Foto: Thomas
Tijd voor de Harde Maatregelen. Het Onbekende Mobiele Telefoonnummer. Taadaa! Nam meteen op. Tractorman zal gedacht hebben dat je nooit nie seker ken wete ofdatter een lekker wijffie achter dat nummer sit ...
Zuchtend zwichtte Tractorman. Hij kwam er aan. Dat heeft hij geweten. Tussen de stenen muren door. Wringend en veel voor- en achteruitschakelend de bochten door. Op een paar plekken ging het maar nét. Als er aan beide kanten drie centimeter over bleef, was het veel. Hadden we ons toch op de brede wielbasis van de Postkoets verkeken.
Noodweer onderweg. Foto: Astrid
Ondertussen barstte een waar noodweer los. Stortbuien, rukwinden, bliksem, donder, inslagen vlakbij. De hele bliksemse boel, zeg maar. Het is nu dinsdag. Onze schoenen zijn nog niet droog. Wát een weer.
De Postkoets is ondanks het regengordijn, de spontaan ontstane beken en de blubber op zijn plek gekomen. Nog niet helemaal waar we willen. Scheef ook. Maar hij staat. We zijn weer een stapje verder.
Maar hij staat. Foto: Thomas
Adelaarsvarens
Hoeveel varen kan een mens verdragen? In de tijd rondom het Transport hebben we adelaarsvarens getrokken, gerooid, gezeisd, gerukt, geknipt, gekeeld en gemaaid. Ik schat dat er op Fontebona zo'n 15 varens per m2 staan. Ik denk dat we nu 300 m2 gehad hebben.
Joehoe! Dat schiet lekker op! Dan hoeven we nog maar 22.700 m2! Dat zijn 340.500 varens van gemiddeld 2 meter hoog als we niet wachten tot eind augustus.
Plannen
Ondertussen doen we ook leuke dingen. Edward kwam vorig weekend uit Barcelona over. Zijn professionele kennis gaan we gebruiken om het terrein in kaart te brengen. En vooral om de gebouwen te ontwerpen. De openbare ruimtes. Ons woonhuis. Erg leuk.
De frustratie over de bureaucratie, de pure onwil, de misinterpretatie? We schuiven het nog even voor ons uit.
Met Edward op terreinverkenning. Foto: Thomas
Als eerste gaan we nu, afgezien van de varens, een schwarzer Brunnen bouwen. Zegt Mathias... Een wat?! Ah! Die 5% waarin het Duits van het Nederlands verschilt.
Een septische tank, a septic tank of una fosa séptica dus. We weten al aardig wat van How to shit in the woods, maar teveel puur natuur kan een modern mens teveel worden.
En we gaan het dak van de stal repareren.
En de toegangswegen wat verbeteren.
En ...
Hee. We zijn lekker bezig.
