halfnaakt

geplaatst door astrid op 04-09-2010

Niets zo stimulerend als de aanwezigheid van helpende handen. Lisa, de Nieuw-Zeelandse, is goud waard. Al heel wat jaren Lisa. Verzet desondanks meer werk dan 2 of 3 apatische amper-twintigers. Het enige nadeel is dat ze iedere dag het liefst, in ieder geval deels, wat anders wil doen.

Ok, logisch. Soms geeft dat wat hoofdbrekers, maar er blijft natuurlijk genoeg te doen. En net als de andere helpers vindt ze het werk erg stimulerend, omdat ze zo heel duidelijk progressie kan boeken.

Afwisselingsuitstapje: op zoek naar de dassenburcht. Foto: Thomas

Geen dassenburcht, maar wat wel? Foto: Astrid

Ik bedoel. Geen gefrunnikpunnik in de rozentuin. Geen gedreutel, muurtje sausen in de tweede werkkamer. Nee, hop. Serieus aan de bak. Een dag werken geeft een serieuze verandering aan het eind van die dag. Zo.

trots!

Dus zo af en toe, als we even niet onszelf voorbij rennen, zijn we best trots op wat we tot nu toe hebben gedaan. Nou ja. En op wat de helpers hebben gedaan natuurlijk. Ja jeetje!

Het lijkt nog steeds in de verste verte niet op de camping zoals we hem voor ogen hebben, maar toch begint het al ergens op te lijken.

En zelfs de varens lijken na een ontmoedigend varengunstige zomer (véél zon en warmte met af en toe een sappige regenbui) hier en daar ietjes meer naar het bonsaiformaat af te zakken. Ik had er al niet meer op durven hopen. Mozes Kriebel Zeg! Na mijn triomfantelijke varentje tik gingen de varens pas echt goed los! Ze hebben staan wachten tot ik hardop zei dat ik ze er allemaal onder zou krijgen.

Ik en mijn grote mond ...

Lisa begrijpt ook de charme van omgehakte varens. Foto: Thomas

Goed varennieuws is dat er pas een paar buren met op drift geraakte paarden langskwamen. Terwijl buuv aanbood dat ze de paarden best wel eens bij ons wilde laten grazen, stonden diezelfde paarden vrolijk op een paar overjarige varens te knagen. Kijk! Dat is tegen alle sombere berichtgeving (beesten vreten geen adelaarsvaren, giftig voor ze) in, mooi nieuws. Het maakt me wat vriendelijker tegenover paarden.

Maar we houden het toch lekker bij ezels. Later. De omheining van de ezelwei is klaar, maar is nog steeds niet helemaal vrij van prikkeldraad. De Franse vrienden van een paar weken terug hebben de takkenschaar weten te vernielen op het prikkeldraad. En natuurlijk. Er blijkt bij nadere inspectie nog steeds op heel veel plekken prikkeldraad rond de ezelwei te zitten. Zucht. Het zijn niet allemaal Lisa's.

stuk

Er gaat wel meer stuk. Dat is het risico van helpers. Je verliest wat. Je wint meer. Doorgaans.

Wel jammer van het scheve zaagblad van de kettingzaag. De toegangsweg is wat toegankelijker voor groter en breder verkeer. Maar de kettingzaag doet sindsdien niet meer wat het moet doen: recht zagen. Een helper en gecertificeerd kettingzager heeft ondanks zijn mooie papieren een warme zaag in een boom laten hangen.

Lisa en Herman. Op de achtergrond nog wel met een goed zaagblad gezaagde boomstammen. Handige zitplaatsen. Foto: Thomas

Jammer. Duur speelgoed, een nieuw zaagblad. Van dat geld eten we een week.

hek

Het omheinen is even wat in een lager verzet beland. Waar ik wel moet bijzeggen, dat Thomas een schitterend eerste Asturiaanse hek heeft gemaakt. Het kostte flink wat tijd, maar hij beitelt de gaten voor het tweede hek al een stuk vlotter. Stom eigenlijk dat we daar nog geen goede foto's van hebben. Te druk gebeiteld.

Het mooie hek van Thomas. Foto: Thomas

Al met al zijn we inmiddels wel over de helft met het omheinen. Lekker bezig.

halfnaakte man

Ik zie er nog best de lol van in. Halfnaakt recreërende mannen. Zon is gezond voor je, heeft de dokter gezegd. Dus lopen ze op witte gympies in gestrekte draf en met lillende borsten gezond te zijn. Op de openbare weg. Welkom in Asturias.

Maar getverdemme. Wat als er opeens zo'n man op je eigen terrein staat? Mijn adem stokt dan even. Alsof er een vlieg m'n keel is ingevlogen.

Ik kan er maar niet aan wennen. Sterker nog. Ik word er knap sacherijnig van. Een maand geleden liepen op een warme zondagmiddag een halfnaakte Buurman & Co zonder boe of bah voor een SerieuzeMannenMetEenMissieInspectie naar de bron.

Hallo?! Kan je ons even waarschuwen als je ons terrein oploopt? Ook als we je allang geleden hebben gezegd dat je ons water mag gebruiken?!

Ringslangetje. Herman ook lekker bezig. Foto: Thomas

Een paar dagen terug opnieuw. Andere buurman. Halfnaakt. Uitpuilende buik. Wattoffikannutdoenwas? Heuh? Rot jij eens even dat hele eind naar je eigen huis terug!

Sorry. Dat is mijn primaire reactie. Ik kan het niet helpen. Kan er niet tegen als er iemand zomaar in mijn territorium binnenstapt. Halfnaakt. Zelfs als de buurman in kwestie niet helemaal bien is. Hooguit lagereschoolhersens heeft.

Lisa waarschuwde Thomas. Er loopt een halve naakte rond. Misschien moet je even kijken. Praten?

Gelukkig is Thomas beter met halfnaakte buren. Het begint nu héél langzaam tot diverse buurmannen door te dringen. We hebben niet alleen dat ukkelige stukje grond rond de stal gekocht, maar ook bijvoorbeeld het pad naar de bron en het terrein in een aardige straal daaromheen. Ja. En ook de bron zelf ligt op ons terrein.

Kortom. Natuurlijk mag je binnen, maar wil je wel even kloppen? Dat is les 1. Les 2. Met overhemd aan.

Kweenie. Eerlijk gezegd lijkt dat me teveel gevraagd. Beide lessen.

We stellen ons voor hoe we onaangekondigd met carnavalsborsten bij de buren binnenstappen. Onbegrepen.

wattoffikannutdoenwas?

Ik was een mooie vuurplaats aan het maken. Voor de barbecue. En voor als het onvermijdelijk kouder wordt.

Astrid druk aan het passen en meten. Foto: Thomas

Aan Astrid de eer het eerste vuur te bouwen en aan te steken. Foto: Thomas

overhemd

Overigens lopen de meeste buurmannen geheel gekleed rond. Vandaag maakten we kennis met Moni. Volledig gekleed. Inclusief overhemd. Woont een dorp verderop en wou eens kijken hoe het er op Fontebona voorstaat. Hij was al veel vaker langsgelopen, maar nu was er dan eindelijk iemand.

Enthousiaste man. Bijna 80. We hebben maar wat luisteruurtjes voor hem vrijgemaakt. Was vol bewondering over hoe het terrein ten goede was veranderd.

Binnenkort komt hij weer langs. Met zijn vrouw. Je wilt je er toch geen voorstelling van maken dat zijn vrouw onverhoeds halfnaakt ...

Halloooo!

zie reacties (1)

hoornaar

geplaatst door astrid op 22-08-2010

Weer een week hard werken achter de rug, waarin we heel snel de Franse aftaaiers zijn vergeten.

Maandagochtend begint met de eerste nieuwe helpers. We hebben nog net een koffie naar binnen kunnen slaan, voordat ze op de stoep staan. Beiden zijn zelf gewend helpers te ontvangen, maar zijn nu op studiereis om nieuwe ideeën op te doen.

Hij Nederlander en een met Thomas gedeeld verleden in De Tapperij, de voorheen Almelose spijbelkroeg. Zij een stille Poolse schoonheid.

Kampeerplek Avispón in de maak. Foto: Thomas

Na een uitgebreide rondleiding maken we 's middags met z'n allen de kampeerplek voor de ándere helpers. Nog te krap voor de grote tent, maar genoeg als begin.

Met bungalowtent. Foto: Thomas

Goede aanpakkers hoor. En lekker veel kennis en ervaring. Kijk. Daar heb je wat aan.

's Avonds komt het Engelse stel aan, waarvoor we met wat passen en meten een extra bungalowtent opzetten. Hoewel die aankomst nog niet zo soepel gaat.

Om 7 uur krijgen we een triomfantelijk telefoontje. Dat ze er zijn. Gut? Waar dan? Beneden zeker. Bij de stal? Nou, dat niet, maar ze zien de zee. Dus of we ze daar kunnen ophalen.

Euhm. Wáár op de kaart zijn jullie? Hoe heet het dichtstbijzijnde plaatsje? ... Ach, 30 kilometer ten westen van Oviedo? Nou, dan weten we niet in welk Fontebona je bent, maar je bent zeker een uur van óns Fontebona. Dat ligt ruim 40 kilometer ten oosten van Oviedo ...

Je hebt toch een routebeschrijving? ... Niet naar gekeken? Gewoon Fontebona in de TomTom ingetikt. Joh!

Om 9 uur komen ze aan. Gaar. Ons Fontebona is wel veel mooier, moeten ze toegeven.

kappen

In de dagen erna zijn de mannelijke helpers in het bos aan het werk. Kettingzaag mee. Nog is er veel te veel dood hout, maar op sommige plekken is het prettig minder.

Ook willen we langs de toegangsweg een aantal bomen tegen de vlakte hebben. Een smalle vrachtwagen komt er al moeilijk door. Niet handig als je bouwmateriaal op het terrein wilt krijgen. Dus gaan we met z'n zessen kijken. En kat. En hond.

Wat moet weg? Wat kan weg? Hoe?

Samen kijken naar de toegangsweg. Foto: Thomas

We hadden het idee om een drietal eiken om te zagen. Maar twee van die eiken zijn eigenlijk één grote dikke eik. Een eik die iets te ver overhelt naar de weg, om makkelijk te kunnen omzagen. Bovendien is het een mooie boom. Indrukwekkend groot ook. Bij nader inzien halen we liever grond weg van de hoge wal aan de andere kant.

Wat nou kettingzaag? Je kan zo'n boom ook best weghalen als je er met z'n allen aan gaat hangen. Foto: Olga

We gaan binnenkort eens praten met de eigenaar van dat land.

hoornaar

De dagen erna is iedereen op andere plekken bezig. De twee helpende stellen, hard werkend aan verschillende klussen. Ik in de ezelwei: varens slaan. Thomas hogerop: palen slaan.

En daar gaat dit verhaaltje over. Thomas slaat een dikke paal tegen een boom. Nog geen 20 cm onder een hoornaarnest. Weten we nu.

Beng beng beng. Nog voordat Thomas heeft kunnen reageren, heeft hij drie steken te pakken. Erg pijnlijke steken. De hoornaar is groter dan een gewone wesp en dat kan je voelen ook. Het gif van de hoornaar heeft een ingrediënt dat het pijnlijker maakt dan dat van de gewone wesp. 

Omheiningspalen vlak onder hoornaarnest. Foto op afstand: Thomas

Zo snel als Thomas kan, rent hij weg. Naar beneden. Naar de bron. Verder. Naar de stal. Roept mij. Vertelt het verhaal. Gaat zitten. Niet lekker. Vraagt water. Nog meer niet lekker. Gaat het goed? Nee. Draaierig. Anti-histamine. Snel. Voor de zekerheid. Ook al had hij nooit eerder last van wespensteken. Thomas reageert sloom. Ik prop de pil in zijn mond. Hij neemt zelf een slok water. Glas valt. Duizeliger.

Close up (met zoomlens!) van het hoornaarnest. Foto: Thomas

Ik probeer Thomas neer te leggen, maar hij eindigt tussen bank en zandmuur. Schokkend lijf. Weggedraaide ogen. Flauwgevallen. Schreeuw om hulp. De Engelsen helpen. Haar lukt het ook niet, maar de jongen is sterk. Trekt Thomas op de grond. Stabiele zijligging. Praat Thomas met harde stem wakker.

En gelukkig! Thomas komt bij. Praat. Lacht ongemakkelijk. Bedekt met zweet en aarde. Was heel even weg, nog geen halve minuut, maar heeft gedroomd alsof hij uren onder zeil was. Rap gaat het heel veel beter. Maar moe. Zo moe. En overal pukkels, bulten, jeuk! Overal waar hij ooit is gestoken door muggen en teken jeukt het.

Natuurlijk praten we erover. Het gaat goed met Thomas, dus analyseren we het voorval weg. Ach ja. Het flauwvallen zal wel een combinatie zijn van vermoeidheid, te weinig drinken, te hoge temperaturen, te vochtige atmosfeer, te grote schrik, te hard gelopen. En dat is dat. 

Pukkelthomas. Foto: Thomas

Ja ja. Totdat Thomas thuis op internet gaat lezen. Alle symptomen samen. Stokkende adem. Sloom. Flauwvallen. Jeuk. Hondsmoe. Dat was een anafylactische shock! We hadden het met z'n allen niet door, maar Thomas had tóch een allergische reactie. Nu hij eenmaal allergisch heeft gereageerd, kan een volgende steek dodelijk zijn. En ook deze keer al had het verkeerd kunnen aflopen. Thomas heeft geluk gehad.

Langzaam dringt het tot ons door. Thomas is chronisch patient. Morgen gaan we in Infiesto naar de dokterspost. We hopen ze te overtuigen dat we een adrenalinepen krijgen. Om Thomas' hart op gang te houden, als het na een nieuwe wespensteek dreigt te stoppen. Dat is namelijk wat het gif doet: als reactie op de steek verwijden de vaten, waardoor de bloeddruk verlaagt, waaardoor er niet meer genoeg bloed stroomt om het hart te laten kloppen.

We moeten er voor zorgen dat we altijd tenminste één telefoon opgeladen hebben. Dat Thomas overal briefjes bij zich draagt waarin staat dat hij allergisch voor wespen is en dat je 112 moet bellen. Ik moet leren mond-op-mondbeademing toe te passen. Moet in het Spaans de uitleg uit m'n hoofd leren hoe ze als de donder op Fontebona komen. Eigenlijk weten we nog niet half wat we vanaf nu moeten.

Heftig. We zijn allebei aangeslagen. Maar ok. Laten we niet van het ergste uitgaan. We wéten nu tenminste dat dit kan gebeuren en het is deze keer goed gegaan. Gelukkig.

terras II, generator ingehekt

Nou goed. Genoeg zeg. Wat luchtigers nu. De Engelse helpers werken als een dolle. Ze hebben het tweede terras een heel stuk uitgegraven. In de brandende zon. Engels heh.

Dan vergeef je ze makkelijk dat ze de mooie boomstam die we voor de wip hadden bestemd, tot omheiningspalen hebben verzaagd. Hum. Even niet goed geluisterd ... Wel jammer dat de vorige helpers er een halve dag voor nodig hadden om die boomstam om te hakken en te verslepen. Hop. Tjop.

Lekker in de zon. Foto: Thomas

En de Engelsen hebben een mooi hekwerk voor de generator gevlochten. Het terraszand storten we als geluidsbuffer achter dat hek. Zo hebben we een paar weken geleden ook al een uitwijkplaats c.q. parkeerplaats bij de stal gemaakt: met het zand van terras I vulden we een diep pad naast de toegangsweg op. Kruiwagen na kruiwagen.

Sita op de uitwijkplaats / parkeerplaats. We hebben even geen betere foto. Foto: Thomas

Best elegant, vinden we zelf. Wat je op de ene plek weghaalt, is ook nog eens nuttig op een andere plek.

Engels vlechtwerk voor de generator. Foto: Thomas

klei

Over elegant hergebruik gesproken. De klei die tussen het uitgegraven gedeelte zit, scheiden we tegenwoordig voorzichtig van het gewone zand. We zijn gematigd optimistisch dat we met een mix van klei en grof grind de toegangsweg serieus kunnen verbeteren.

Na de eerste redelijk goed uitgepakte verbetering van een paar weken terug ben ik verder gegaan met de kleigrindmix. Overtollig grind weghalen. Organisch materiaal uit de weg vegen. Klei over grind gooien. Klei tussen grind vegen. Klei met gieter flink nat maken.

Wegwerk. Foto: Thomas

Het zou toch mooi zijn als we beton een tijd kunnen vermijden. Al is het alleen maar omdat een cementwagen voorlopig nog niet op het terrein kan komen. Helaas pleiten de stille getuigen nog niet in ons voordeel.

Gisterochtend zijn de Engelsen in hun eigen auto een weekendje weggegaan. Overal op de weg slipsporen. Voorlopig zullen we nog wel goed moeten blijven doorrijden en doorslippen. 't Is niet anders.

zie reacties (14)

buffelen

geplaatst door astrid op 03-07-2010

menorca

Het was even stil. We waren een 6-daagse wandeltocht aan het voorlopen op Menorca. Prachtige dagtochten, maar het viel ons onverwacht zwaar. Je denkt. Eiland. Kan niet veul zwaarder zijn dan een rondje Texel. BwhoehahaahaaaaahHH.

Aan het werk op Menorca. Foto: Thomas

Snerpend hellinkje op. Gierende bult af. Volgende rotzak op. Slippend weer af. Opnieuw stijgen. Weer dalen. Goeiedag zeg! Dan liever de Picos de Europa. Of ergens anders hier in de Cordillera Cantábrica. Dan loop je weliswaar een bult op met een hoogteverschil van tussen de 500 en 1000 meter, maar daarna is het gedaan en ga je na een lange loop over de bergrug een zelfde eind naar beneden. Koekie.

Ach ja. Niets voorbereid ook. Kappen, sjouwen, spitten en varens trekken telt niet. Andere sport. Daarna een week op je gat in de auto. Achter fietsende Zwitsers aanrijden. 't Helpt allemaal niet.

Ik heb het verder maar niet over de dagmars in veel te warme Asturiaanse kleding. Over de, door in vredesnaam dan maar haastig gekochte wandelschoenen, al op dag 1 opgelopen blaren. Bagage zoek door een suffende medewerker van Spanair of Spanoír (Spanieluisternie) die geen transferlabeltjes plakte.

Wat het echt tricky maakte, was het constant alert blijven. Ah, kruispunt. Schrijf op: sla hier linksaf. Hee, ruïne. Markant punt. Opschrijven. Gek rond ding, maar wat is het? Moeten we opzoeken. Hoe hoog zijn we hier eigenlijk? Nieuw waypoint maken of maar laten zitten? Hmpf. Regen. Hoe maak ik droge aantekeningen?

Bizarre rotsformaties in het binnenland van Menorca. Foto: Astrid

En dan ben je op je bestemming. Uitrusten? Dacht het niet. Uitzoeken wat de belangrijkste voorzieningen zijn. Openingstijden. Opnieuw praten met de locale gidsen. Overleggen met de hotelier. Geen goed ontbijt hier. Moet beter. Opschrijven. Alvast de routebeschrijving uitwerken. Hoe langer je wacht, hoe meer je vergeet. Foto's op de computer opslaan. Die huurfietsen moeten ze wel met hesjes, kettingkasten en verlichting uitrusten, anders is het te link voor de klanten. Is onze bagage er nou al? Nog niet?! Balen. Extra spullen kopen dan maar. Heel fijn. Winkels net dicht. O nee, die ene 2 km verderop is nog open. Hijg.

Dus nu, blaren verdwenen, zuur uit de benen, kunnen we zeggen: 't is een mooi eiland en dat is het. Zeker de moeite waard, maar dan moet je wel uit je luie tourist resort komen. De noordoostkust is ronduit schitterend. Zeer afwisselend landschap. Groen. Witte zandstrandjes. Iedereen ongedwongen door elkaar heen. Oversized badpakken en blote konten. Zelfs een keer een wandelaar met alleen wandelschoenen en een rugzak aan.

Veel witte zandstrandjes. Foto: Thomas

Een onverwacht eiland. Hoe je het ook bekijkt.

buffelen

Ook op Fontebona was het weer hard buffelen. We dachten een kampeerplaats af te hebben. Een relatief grote plek in het bos, voor degenen die over drie weken komen helpen. Hmm, na herlezing van de massieve afmetingen van hun tent (4,5 x 5,5 m) moeten we opnieuw aan de bak. Hmpfw.

Nou ja. Het is al jaren een trend: de tenten worden groter, want lichter. Dus laten we er alvast maar aan wennen. En verder graven.

Deze kampeerplaats dachten we af te hebben. Foto: Thomas

Het zijn ook niet de makkelijkste plekken die we nu pakken. De geplande grotere plekken op de bovenwei laten we bewust nog even met rust. Die lopen meer in het oog. Bovendien willen we daar onze buurman uit Sarabia een lang weekend op een shoveltje laten rondcrossen. Hij heeft de papieren en de ervaring voor dat speelgoed. Door de zwaar overheersende varens en gaspeldoorns kan hij daar amper bijzondere flora stukmaken. Buurman mag in al zijn lompheid los.

We zijn inmiddels begonnen met het vlakken van een andere plek. Voor andere helpers of al dan niet toevallige voorbijgangers. Effe een greppeltje dichtschuiven met de grond van de naastgelegen bergwand. Ja, dat dacht je. Valt vies tegen. Maar het wordt een prachtig plekje.

Greppel links, berg rechts. En dat vul je dan even uit. Foto: Thomas

Twee of drie andere plekken hopen we ook nog goed te krijgen voordat het omheiningsgeweld losbarst. A ver. Maar zien, hoe druk het wordt. Er zijn afmeldingen. Maar ook aanmeldingen. Het zal wel blijven schuiven. De omheining binnen afzienbare tijd afkrijgen is in ieder geval onmogelijk. Zoveel is wel duidelijk.

wwoof

We hebben ons onlangs ingeschreven bij Wwoof. Een zeer idealistische en anglosaxisch georiënteerde oranisatie die bemiddelt tussen dito vrijwilligers en gastheren. Tot nu toe met wat teleurstellend resultaat.

Wel waren er waren al belangstellenden. Een Engelse, maar die wilde Spaans leren bij echte Spanjaarden. Een Duits stel wilde met hun kampeerbus tot op het terrein kunnen komen om hun kindje in de bus te kunnen laten slapen, en kon niet nog een paar weken wachten. Drie of vier Spanjaarden wilden in kuddeverband (typisch), maar wij willen geen Spanjaarden in kuddeverband (ook typisch).

Kortom. Het zal nog wel even duren voordat er echt iemand komt. Mañana misschien. Je woont in Spanje of niet heh.

anteproyecto

Tuurlijk dúúrt het ook allemaal maar met de architect. Hij stuurde onlangs, een maand te laat, eindelijk zijn anteproyecto voor Fontebona. De voorstudie die bij onze voorstudie moet worden gevoegd. De architecturale voorstudie moet dan ter goedkeuring naar het Asturiaanse Colegio de Arquitectos in Oviedo.

Vindt het gilde studie en architect tof, dan mogen we een stap verder. Gaan we het geheel aan de gemeente presenteren. Mañana zal het uiteraard niet worden. Heel misschien een mañana eind volgende week.

Een fragment van de anteproyecto

(moes)tuin

De tuin gaat wél hard. Jammer genoeg hebben we er nog geen foto's van, maar alle verhuisde planten hebben het overleefd. De rozen, de mansoren, de eendagsbloemen, de hemerocallissen, de irissen, het longkruid, de rudbeckias, de tijm, de salie, de smeerwortels, de rozemarijn, de akebias, de clematissen, de kamperfoelies, de bosaardbeitjes, de kruisbessen, de frambozen, de wijnbes, de camelia, de schoenlappersplant, de vrouwenmantels, de prikneuzen, de japanse gebroken hartjes, de akelei, de blauwe sierdistel... en wat ik verder allemaal nog vergeet.

Zelfs de rode papaver, die je door de diepe penwortel eigenlijk helemaal niet kan verhuizen, maar die we ook al uit Den Haag hebben meegenomen, is als een fenix uit de as verrezen. Vreemd genoeg is alleen de lavendel met de gekke dikke pluimen op sterven na dood. Niet al te erg, want die heb ik in dit schaars betuinplante land zowaar al een paar keer gezien.

Interessant genoeg is al dat gesleep en gedoe met planten uit de tuin in Den Haag halen en in letterlijk loodzware etappes verhuizen, niet voor niets geweest. Het allergrootste deel heeft de dubbele verhuizing overleefd. Ach. Het waren toch al de sterke planten. Teer spul houdt het bij ons nooit lang uit.

Als je de vele varens niet meetelt die ondanks ons spitwerk vrolijk opnieuw opkomen, gaat het moesgedeelte ook prachtig. De sla, de boerenkool!, de sojabonen, de hoge pronkbonen, de lage pronkbonen, de snijbonen, de peultjes, het bonenkruid, de paprika's, de rucola, de basilicum, de venkel, de dille. Alles dus groeit als kool.

Vooral de basilicum verbaast me, ook al zijn er alleen nog maar wat eerste echte blaadjes na de kiemblaadjes. Ik hoef een potje basilicumplantjes maar aan te raken, of het gaat dood. Alleen de maggiplant wil opnieuw niet opkomen uit het zaaisel. Dus stuur maar op, een goed maggiplantje. Lavas dat is.

Zelfs de tomaten doen het goed, ondanks de krankzinnige moesson die een paar weken geleden echt niet alleen Zuid-Frankrijk trof.

Wat de moesson aangaat. In Peñule hier in de vallei bij Sarabia stond het water hoog in de benedenverdiepingen. Pas toen ze de weg vlak naast de rivier hadden opengebroken op het laagste punt, zakte het waterpeil. Dat was een paar uur voordat wij 's avonds laat uit Menorca thuiskwamen.

Het haar stond rechtop in m'n nek toen we in Peñule vlak langs de kolkende rivier door het toen nog maar 20 cm diepe water reden. Het deed ons denken aan Nederland tijdens de overstromingen in de jaren negentig. Vooral toen we de volgende dag de horrorverhalen uit de pers en van onze buren vernamen.

Ons huis stond er na al die eerdere eeuwen onwrikbaarheid nog steeds onaangedaan. We konden in het donker geen gruwelijke lekkages ontdekken. Alleen de kelders waren weer ondergelopen, maar buurman en buurman hadden er al voor gezorgd dat het water er niet al te lang heeft gestaan, door de waterafvoer naar het riool dieper te maken. Helden.

Maar waar was ik. De moestuin gaat dus als een tierelier. Fijn en ook jammer. Jammer omdat we alles zo allemachtig snel hebben moeten doen. Eind mei. Nu ruim een maand later komt alles tegelijk op. Moeten we straks in één keer die hele moestuin leegeten.

Zegt het voort. Moestuin leegeten. Gratis! Spanje! Asturias! Fontebona!

zie reacties (4)

website www.fontebona.es

geplaatst door thomas op 11-05-2010

Screendump van de site. Dump: Thomas

We hebben een website voor Fontebona! http://www.fontebona.es/

Het domein hadden we geloof ik al 2 weken na de koop van het terrein. Maar ja heh, druk heh. Via de website willen we geïnteresseerden aangeven hoe ver we nou zijn en waar vrijwilligers zich kunnen vervoegen om de handen uit de mouwen te steken.

Misschien gaat het later nog helemaal anders worden maar dat zien we dan wel weer. Voorlopig staat er een site in vijf levende talen dankzij onze eigen talenkennis en maar vooral dankzij die van onze vrienden dus.

Oh! Ik bedenk ineens dat Turks nog ontbreekt. Klusje voor Hakan, als hij denkt dat er nog mensen uit Turkije geïnteresseerd zijn om ons in de preöfficiële fase te komen helpen danwel bezoeken. Door een misverstand hebben we tot nu toe een Hongaars aanbod links laten liggen.

forum
Er zit ook een forum bij, Forum Fontebonensis. Op dat forum hopen we veel kennis uit te wisselen over de zaken die ons interesseren maar waar we nog geen reet van afweten. Schapen scheren, wilde steenvruchtvarianten, varensalade, kippen slachten, vegetarisch koken, bijlen slijpen, rampompen. Enfin je kent het wel.

We hebben natuurlijk goede ervaring met de reactiebereidheid op deze website dus we verwachten er veel van. In welke talen, dat zien we dan wel weer.

beta
Het is natuurlijk nog niet af, dus wij vragen de bezoeker om geduld, begrip en reactie zodat we de zaak kunnen verbeteren. We hopen jullie daar allemaal te zien. Niet alleen op de site maar ook in situ.

Oh ja, er staat ook een routebeschrijving naar Fontebona!

zie reacties (2)

begin moestuin

geplaatst door astrid op 26-04-2010

De laatste omheiningspalen (100) hebben we afgelopen week gezaagd, gesleept, vervoerd en gesleept. De volgende fase van aanpunten (238) en gaten maken (238) laten we nog maar even zitten.

Alle palen (238) op Fontebona. Foto: Thomas

moestuin

Bovendien wilden we zo snel mogelijk een begin met een serieuze moestuin maken. We hadden vorig jaar al eens iets op de bovenwei bij de Postkoets geprobeerd, maar dat is jammerlijk mislukt. Ik dacht dat knoflook overal wel zou groeien, gezien mijn goede ervaringen in Sarabia, maar dat blijkt te simpel gedacht.

Vermoedelijk is de grond bij de Postkoets te arm. Te zuur. Te veel ondergronds vrolijk doorrizoomerende adelaarsvaren. Wel veel vogelmelk en andere plantjes op het kleine stukje waar de rotzooi weg is.

Vogelmelk. Foto: Thomas

Goed. Moestuin dus. Kant-en-klare omheining ophalen uit Casa Inimini. Opnieuw hard aan de slag. Door een dikke graslaag. Door ook hier doorrizoomerende adelaarsvaren. Door boomwortels, bramen, gaspeldoorn, etc. heen zien te komen. Aan het eind van een dag in de brandende zon werken moeten we concluderen dat we met z'n tweeën maar 30 m2 hebben weten om te spitten.

Madre mía. Dat schiet niet op. Oftewel. We hebben onszelf lichamelijk teveel belast de afgelopen twee weken. Moehoehoehoehoe.

Moehoehoehoehoe. Foto: Thomas

rondje Fontebona

Gisteren nog wel een kort wandelingetje in de omgeving van Fontebona gedaan. Mooi hoor. Wandelroute PR-AS-FON-01 hebben we nu goed op het netvlies. Het eerste deel iets van drie kwartier door het bos slingeren. Dan nog ongeveer drie kwartier met weilanden, vergezichten, dorpjes.

Sita mag niet los. Ruikt teveel wild. Slingert dus Astrid door het bos. Foto: Thomas

Het zal moeilijk worden om te zijner tijd een goede wandelkaart voor onze gasten te maken. De helft van de weggetjes staat niet of fout op de topografische kaart die we nu gebruiken.

Weilanden, vergezichten, dorpjes. Foto: Thomas

de architect

Zucht. Thomas heeft afgelopen tijd iets van 3x met hem gebeld. Jaja, de architect zou met de señora bellen. Totdat Thomas de 3e keer toch maar eens vroeg wie die señora was? De architecte van de gemeente soms?

Nee nee. Die dame van de mail die we daarover hadden gestuurd!

?

Goed. Er blijkt dus een Thomas vlakbij te wonen. Duitser of Nederlander ofzo. Die buutnlanders lijken allemaal op elkaar. Er is nog een Thomas klant van de architect.

Zucht. Hopelijk krijgen we deze week een offerte.

Ik denk dat we eind deze week opnieuw besluiten een andere architect te zoeken omdat deze maar niet opschiet.

varens? gaspeldoorn!

Zucht. Ook met de zeis is er in deze periode geen bijhouden meer aan. Varens overal.

Ondertussen maak ik me meer en meer zorgen over de gaspeldoorn. In Nederland op de rode lijst. Hier eerder op de zwarte. 

Gaspeldoorn is een soort van milieuramp. Heeft hele gemene stekels waardoor je de struik bij je volle verstand alleen met dikke handschoenen wilt uittrekken. Trek je de gaspeldoorn met veel moeite uit, dan laat de penwortel volop dunne bijworteltjes achter. Daaruit kunnen weer hele generaties nieuwe gaspeldoorntjes groeien.

En dan maar hopen dat er bij het uittrekken geen doorns door je handschoenen prikken, want zo'n doorn kan ook nog eens een gemene ontsteking geven.

Gaspeldoorn. Foto: Thomas

Sommige Spaanse boeren kiezen ervoor gaspeldoorn te verbranden, want branden doet het als een tierelier. Prima oplossing, als je er maar naast gaat staan met een emmertje water?

Och ja. Als je van heel veel hele jonge gaspeldoorntjes houdt. Gaspeldoornzaad houdt erg van vuur. Kan daardoor prima ontkiemen.

Toen we in maart in Nederland waren, zag ik gaspeldoorn langs de A12 op de Utrechtse Heuvelrug staan. Arm Utrecht. Arm Nederland. Laat die plant toch lekker op de rode lijst mopperen. Jelui bent gewaarschuwd. Jelui speelt (maar beter niet) met vuur.

zie reacties (3)

ruimen en ramen

geplaatst door astrid op 10-04-2010

Weer veel bereikt deze week. Hoewel. Achteraf bekruipt me altijd het gevoel dat we wel veel hebben gedaan, maar dat het weer lang niet genoeg is. Logisch met een bult werk in het vooruitzicht die nog jaaaren zal duren. Pas daarna kan je aan onderhoud gaan denken. Voorlopig blijft het alleen maar puinruimen.

PR-AS-FON 4

Voordat we maandag weer aan het werk gingen, hebben we de PR-AS-FON 4 gedaan. Een schitterende wandeling. Eerst links, rechts en over de bergrug omhoog naar de Ermita de San Lorenzo. Waar wij een lief kerkje verwachtten, troffen we een stapel teleurstellende brokken. De brokken hadden wel een schitterend uitzicht, dus we klaagden niet.

Kapelletje onderweg. Daarin de heilige Antonius met het varken. Als attributen een big, een boek, een bel om z'n nek en een herdersstaf. Zie http://www.heiligen-3s.nl/heiligen/01/17/01-17-0356-Antonius-Abt.php. Foto: Thomas

Onderweg daarheen hadden we nog een prettige ontmoeting met een boer. Hij hield bezorgd de wacht bij z'n merrie die net geveulend had. Het beestje wilde nog niet best drinken. Daarom zat hij op de berg en niet in het restaurant, voor de Paaslunch.

Bezorgd kijken boer en ik naar moeder en dochter. Aan het eind van het gesprek stond het veulen eindelijk op. Foto: Thomas

De boer waakte met reden bij het zwakke veulen. Vlak daarbij cirkelde een dozijn gieren boven iets dat er slechter aan toe was. Dat hij/zij/het er nog niet klaar voor was, bleek uit de kreet toen de brutaalste gier maar eens een hapje ging proberen te prikken.

Wandeling over de bergrug. Foto: Thomas

Na de Ermita liepen we door het dal terug naar Fontebona. Een flinke stiefel van 17 à 18 kilometer. Maar erg de moeite waard. Als over een paar maanden de lente hoger in de bergen ook is begonnen, willen we de route nog eens lopen.

Ermita de San Lorenzo vlakbij Omedal (Piloña). Foto: Thomas

beek

De dag daarna gingen we niet helemaal fris en fruitig weer aan de slag. We wilden het werken nog even uitstellen. Dus besloten we eindelijk eens helemaal langs de beek te lopen. Dat is de beek die ontstaat in onze bron Fontebona. Een heel mooi stukje terrein, dat we eigenlijk beter zouden moeten schoonmaken. Maar ja. We moeten al zoveel schoonmaken. Zoveel doen.

De Fontebonabeek. Foto: Thomas

Het werd toch al snel weer werken. We hebben langs de beekroute de vervelendste braamstruiken en ander ongemak weggehaald. Een volgende keer kunnen we redelijk makkelijk een paar heel lastig omgevallen en hinderlijke bomen wegzagen.

Wie kent de naam van dit plantje? Het staat langs de Fontebonabeek. Foto: Thomas

Maar we zijn wel erg verguld met dat beekje. Mooie plantjes. Fijne koele atmosfeer. 

vloer

De vloer van de stal is voorlopig af. Dat wil zeggen dat Thomas nu alle bakstenen, die uiteindelijk voor het verstevigen van de bakstenen muur bedoeld zijn, op de stalvloer heeft gelegd. Dan staan die dingen niet meer in de weg en hebben we een redelijk vlakke en schone vloer.

dak wieden

Behalve dat ik deze week weer veel varentje tik deed, ben ik maar eens op het dak gaan zitten. Dat wil zeggen, aan de best bereikbare kant. Ik wilde proberen de dakpannen beter bereikbaar te maken. Dat schuift makkelijker bij lekkage en voorkomt hopelijk nieuwe lekkages.

Ongewied dak. Foto: Astrid

Heel aparte oogst gaf dat: 1 wilde kers, 1 esdoorn, 1 onbestemd boompje, 1 hazelnoot, 17 braamstruiken waarvan 11 in een innige samensmelting, ontelbaar veel geraniumachtigen en andere plantjes. En varens natuurlijk. Een paar met een hele dikke klont als wortel, waaruit wat ontevreden pissebedden en regenwormen kropen. Onder dat alles, zand. Ongelofelijk veel zand.

Deels gewied dak. Foto: Thomas

Ik heb er maar een fractie aan zand en plant uit weten te krijgen. De rest moet wachten tot we serieus het dak opnieuw gaan leggen.

bruynzeelkeukentje

Thomas heeft het bruynzeelkeukentje dat we jaren geleden hebben gekregen, ook weer als tijdelijke voorziening of in ieder geval op een tijdelijke plek in de stal geplaatst. We hebben nu een heuse spoelbak met spoelwater. En keukenkastjes. Luxe hoor.

Thomas boort het keukentje vast. Foto: Astrid

Alleen de geiser wilde niet lukken. Niet dat de gekregen handboor het niet goed deed, maar we konden een paar heel simpele koppelstukjes niet vinden. Vier winkels afgelopen zonder resultaat. Dan heeft het weinig zin de geiser te plaatsen.

harken

Ach jongens, wat een werk. Ik was een dag aan het harken, scheppen, sjouwen en kruien om een lapje van zo'n 300 m2 van dode varens, eikenbladeren en gaspeldoorn te ontdoen. Nog maar 24.700 m2 te gaan.

Na een dag harken, scheppen, sjouwen en kruien. Foto: Thomas

Nou ja. Gelukkig hoeft niet alles hoeft even goed opgeruimd, maar de brandgevaarlijkste stukken wel. De stukken dus met veel dode varens, eikenbladeren en gaspeldoorn. Bovendien mag de grond daaronder eindelijk wel eens licht en lucht krijgen. Hopelijk krijgt andere vegetatie nu ook een kans.

Het blijven druppels op de gloeiende plaat. Gelukkig zijn er heel veel klussen om uit te kiezen. Het werk zal niet snel gaan vervelen.

raam

Een tijd geleden waren we in Infiesto, het stadje vlakbij, toen we langs de hoofdweg houten kozijnen zagen staan. Het enkele glas nog keurig heel. De aannemer was met wat navraag vlot gevonden. Of we die ramen mochten meenemen? Nou, graag! Scheelde hem een tocht naar de stort.

In twee ritjes hobelden we alles in de Patateru naar Fontebona. Sita ergens benauwd tussenin. Nog niet precies wetend wat we ermee gingen doen. Hopelijk iets als voorlopige voorziening in de stal. Anders zouden we er altijd nog een groentekas van kunnen bouwen.

Raampjes dicht. Foto: Thomas

Thomas heeft van één set nu een heel aardig nieuw ensemble gemaakt. Met wat prutsen en schaven pasten de twee ramen in het gapende hooigat. De ramen mochten niet tot bovenaan reiken, want dan zouden we tegen de dakrand komen. Geen nood. Daarboven heeft Thomas van een rolluikafschermplaatje een luikje gemaakt. Past pesies!

Alsof hij een keurige nieuwe kies in een rottend gat heeft gezet. Mooi heh. Wij vinden het in ieder geval prachtig.

Raampjes open. Foto: Thomas

architect

Och ja. Ik zou het bijna vergeten. Vorige week spraken we met een bouwkundige. Hij kwam er bij navraag bij de gemeente achter dat hij niet voor het project mocht tekenen (joh!). Maar hij kende wel een architect waar hij veel mee samenwerkte.

Eerlijk is eerlijk. Waar wij een addertje onder het gras vermoedden, nam de bouwkundige keurig de tijd voor ons om ons mee te nemen naar de architect. Na wat praten en aftasten mompelde hij iets over "nog wat papieren pakken". Voordat we het wisten waren we onderweg naar Fontebona.

Zo. Hop. Terrein bekijken. Stal opmeten. Doorpakken. Hij belt nog met de topograaf die een afspraak met ons gaat maken. Helaas moet het terrein toch echt door een topograaf worden getekend. Hij komt zelf snel met een offerte en dan praten we verder. We wachten weer benieuwd af.

Tuurlijk hadden we dit achteraf anders aangepakt. Tuurlijk. Mensen die alles vantevoren weten, reizen voor een kwartje de wereld rond. Zulke mensen ken ik niet.

Maar wie weet. Wie weet lukt het nu toch nog om voor de zomer de studie te hebben ingeleverd.

zie reacties (10)

een nieuwe lente

geplaatst door astrid op 20-03-2010

We zijn terug in Sarabia. Vermoeiende reis. Leuk om veel mensen weer te zien. Jammer om anderen niet te hebben ontmoet.

Rozinante deed het prima. De lege achterband van de heenweg niet meegerekend. Maar ze reed dus goed. Ruim 4100 km schoon aan de haak.

kampeerplek of kippenhok

In Les Landes in Zuidfrankrijk stonden we op met min 5. Later op de dag werd het 25 graden. Foto: Thomas

Niet gek voor een kampeerbus uit 1976. Toch nemen we over twee jaar definitief afscheid van haar als rijdend materieel. Dat is de conclusie van deze veel te kostbare reis: om een nieuwe APK te doorstaan moet er opnieuw veel aan de bodem gelast. En ja, we hebben al een hobby. In maart 2012 maken we dus een kampeerplek van de Rozinante. Als ook dat niet meer gaat, is ze altijd nog een prima speelplek of kippenhok.

heen en weer, heen en weer, heen en weer

Al het dode hout uit ons bos in Sarabia kunnen we in de omheining verwerken. Foto: Astrid

Tot die tijd zal de Rozinante nog goed van pas komen. Al is het alleen maar om eindeloos veel tammekastanjehout vanuit ons bos in Sarabia naar Fontebona te vervoeren. Tammekastanjehout is eigenlijk het enige inheemse hout dat je onbehandeld in de grond kan zetten. Het vele eikenhout op Fontebona zouden we wel eerst moeten behandelen. Bovendien is het niet zo mooi recht als tammekastanjehout.

een nieuwe lente, een nieuw regime

De komende tijd gaan we dus door met (voorbereiden van) het omheinen van Fontebona. Verder moeten we bijvoorbeeld de beloofde douche installeren. Anders is het nieuwe regime dat we willen instellen, moeilijk vol te houden.

Lente in Casa Inimini. Foto: Thomas

Het nieuwe regime? Ja, het nieuwe regime. We gaan vijf à zes dagen per week op Fontebona werken. Hakken, schoonmaken, vlakmaken, spitten, verplaatsen, verplanten, verbranden, etc. De overige dagen rijden we via de wasmachine en laptop- en mobieloplader in Sarabia en de supermarkten heen en weer. Anders komt in Fontebona nooit een camping van de grond. We gaan er alles voor doen daar zo snel mogelijk echt te kunnen wonen. Desnoods graven we onze nog steeds ongebruikte dieselgenerator geluidsarm de grond in. Het vieze middel moet dan toch maar even het doel heiligen. In ieder geval totdat we zonne-energie hebben.

een nieuwe lente, een nieuwe architect

Eind december spraken we met een architect die zeer bereid leek te zijn met ons samen te werken. Helaas geeft deze man ondanks onze herhaalde aansporingen geen enkele reactie meer. Wij denken dat hij door zijn recent verworven vaste baan bij de gemeente alleen nog maar de leuke krenten uit de architectenpap wil halen. Wij zijn veel te kritische zeikerds. We willen ook nog eens veel te weinig betalen voor zijn achteroverleunen omdat wij al het voorbereidende werk al hebben gedaan.

Anders ben je niet serieus. Foto: Thomas

Kortom. Volgende week stappen we weer bij Fontebonamakelaar Miguel binnen. Een jonge vent die begrijpt wat wij zoeken. Hij heeft ons al eens goed doorverwezen naar een belasting/bedrijfsadviseur. Hij kent vast ook een locale armlastige egoarme architect. Het voordeel van een locale architect is dat we er makkelijker kunnen binnenlopen om hem/haar de gebruikelijke duwtjes in de juiste richting te geven. Duwtjes zijn nu eenmaal onvermijdelijk in Spanje. Anders ben je niet serieus. En dat is ook gelijk één van de problemen van de decemberarchitect: met twee uur rijden veel te ver weg om makkelijk tegenaan te duwen.

burgemeester

Nou en phoe phoe. Eindelijk dan hebben we, vlak voor ons vertrek naar Nederland, gesproken met de burgemeester van de gemeente Piloña. En zoals we al dachten of op z'n minst hóópten, hij vond het wel best, onze plannen. Als het hem maar niets kostte, want geld had hij niet. Ja, nee, dát herkennen we. Maar op zich goed nieuws dus.

Fontebona "ist". Klik op de afbeelding voor een grotere plaat (PDF 32,4 Mb). Collage: Thomas en Astrid

Wat dat betreft gaf de decemberarchitect ons een goede tip: maak een duidelijke en beknopte presentatie. Burgemeesters hebben weinig tijd en een korte aandachtsboog. Hij had inderdaad ook een gefronst voorhoofd. Totdat we onze fotocollages lieten zien van hoe het nu is en nog moet worden. Je zag hem denken: getver, kuddes halfnaakte kampeerproleten op een kluitje. De burgemeester klaarde zichtbaar op toen we de collages met al dat groen lieten zien.

Fontebona "soll". Klik op de afbeelding voor een grotere plaat (PDF 40,9 Mb). Collage: Thomas en Astrid

Vlak daarna volgde zijn voorlopige fiat. Voorlopig, omdat we hem nu een geschreven samenvatting hebben gestuurd. Die moet hij in de Gemeenteraad behandelen. We lopen volgende week wel weer eens binnen om te kijken of er al voortgang is. Wel blijven duwen.

CEEI

En dan waren we vlak voor Nederland ook nog bij het CEEI. Een dik gesubsidieerde overheidsclub die startende innovatieve ondernemers begeleidt. Het gaf nogal wat moeite om überhaupt een afspraak met ze te maken. Op voorhand hadden ze voor het gemak al besloten dat een camping niet innovatief kon zijn. Na veel duwtjes mochten we dan toch ons verhaal komen doen.

En gut nou zeg! Toen bleek dat wat wij willen in de verste verte niet op de doorsnee Spaanse camping lijkt. De adviesdame ging een beetje om. Vooral toen we ook haar de collages lieten zien. We mogen nu in ieder geval een aanvraagformulier invullen.

Maar zien waar dat strandt. Al te veel willen we er niet meer voor doen. Gratis hulp en advies is fijn, maar niet ten koste van veel tijd en moeite. We zijn eigenwijs en innovatief genoeg om ons zelf te kunnen redden.

zie reacties (6)

omheiningsperiode

geplaatst door astrid op 09-02-2010

Gelukkig. Zo'n 10 mensen zouden ons in principe best willen komen helpen om Fontebona te omheinen. Als er daarvan iets van 5 overblijven, zouden wij al heel blij zijn.

Een paar opmerkelijke feiten: de m/v aanmeldingen zijn ongeveer gelijk verdeeld. Bijna iedereen wil omheinen en dus wil bijna niemand koken. Hahaaa. Dat wordt strafcorvee voor de slechtste omheiners!

Strafcorvee. Foto: Astrid

Iemand wilde weten of er tegen die tijd een douche zou zijn?

douche

Mijn antwoord: Ik wil daar niet met zelfs maar 1 gast langer dan 1 dag aan de slag gaan, als er niet een werkende douche is. Dus nee. Die douche is er nu nog niet. Ja, die douche is er dan wel. Geïmproviseerd, maar er is dan een warme douche (er is al een toilet) in de stal. We kunnen een bad krijgen, maar hebben liever een doucheplaat als basis. De zwager van een buurman zit in de bouw. Hij sloopt heel vaak oude, maar nog goede doucheplaten uit huizen. We gaan hem één dezer dagen bellen om te kijken of hij er 1 of 2 kan achterhouden. Ook op Casa Inimini hebben we namelijk een douche nodig. We zijn er dus al serieus mee bezig.

"Prozaïsch, maar prettig. Zo'n eerste heeeel klein beetje luxe." Foto: Thomas

Nog niemand heeft naar het overnachten gevraagd. Laat ik daar dan zelf ongevraagd op antwoorden: één van de dingen die Thomas en ik de komende maanden gaan doen, is voldoende plekken tentvlak maken. Zo kan iedereen in z'n eigen tentje overnachten. Als je wilt, hebben wij trouwens ook een tent te leen.

wanneer?

Wat de periode betreft val je als helper met je neus in de boter. In de periode mei/juni is Asturias is op zijn mooist. Alle bomen zijn uitgelopen. Het groen is nog heel fris. Er bloeien nooit zo veel verschillende bloemen (orchideeën!) als juist dan. De temperaturen zijn prettig. Niet zo drukkend als het in augustus kan zijn. Kans op regen en nachtvorst blijft er altijd. Desnoods moeten we dus met z'n allen in de stal gaan hokken. Of van en naar Sarabia pendelen. Maar och, het zal wel loslopen. Dus blijft de hamvraag wanneer we bij elkaar komen?

Mei/juni in Asturias, de mooiste periode van het jaar. Foto: Thomas

Thomas en ik gaan van 29 mei t/m 5 juni Zwitserse fietsers begeleiden: zij befietsen en bewonderen Asturias; wij leggen uit, vertalen, gidsen, repareren, reserveren, troosten, rijden vermoeide fietsers rond in de bezemwagen, etc. Dat is leuk, maar ook inspannend. Dus behalve in die periode eind mei/begin juni zelf, zijn wij ook een dag of wat daarvoor en daarna niet beschikbaar. Dan kunt jelui er desgewenst wel zijn en doorbrengen, maar wij zijn er niet.

Kan je ons aangeven wanneer je kan? En hoe waarschijnlijk het is dat je komt? Wat ons betreft zijn zowel mei als juni prima. Ik stuur de geïnteresseerden ook een e-mail waarin ik deze vraag opnieuw stel. Dan kan je kiezen of je via de blog of via mail reageert.

juli

In juli willen we proberen opnieuw een groep helpers op Fontebona te krijgen. Er zijn voor die periode in ieder geval al twee mensen die zouden willen komen helpen. Dus mocht mei/juni je niet schikken, maar juli wel, en heb je daarom tot nu toe niet gereageerd, weet dan dat juli ook een mogelijkheid is.

Juli. Ook mooi. Foto: Astrid

een vreemdling zeker

Ken je iemand die het erg leuk vindt om ons tegen kost en "inwoning" op Fontebona te komen helpen? Hij of zij is van harte welkom. Ook toevallige passanten of bloglurkers mogen natuurlijk meedoen. Geef maar een seintje via deze blog of mail ons.

Volgens ons wordt het beregezellig.

zie reacties (4)

omheiningskamp

geplaatst door thomas op 12-01-2010

Ergens rond mei willen we Fontebona, het toekomstige kampeerterrein, gaan omheinen.

Dat is een verplichting voor de camping, maar we willen ook beesten binnen resp. buiten het terrein houden. Herten, zwijnen en ander grof geschut willen we buiten de deur houden. Schapen en ezels willen we binnen het terrein houden. Ook om de vegetatie in toom te houden.

Mooi bos. Goed paalhout. Foto: Thomas

Dat omheinen willen we zoveel mogelijk doen met stammetjes en takken van bomen en struiken die we toch moeten ruimen. Daar kunnen we dan een een mooi, vriendelijk en niet te blikverstorend hek van maken.

Hekwerk type A en type B. Foto: Thomas

Xalda schapen. Foto: xalda.com

We willen Xaldaschapen. Dat zijn een soort Gallowayrunderen maar dan als schaap. Klein, ruig, geheel zelfvoorziend en ook nog eens een oorspronkelijk Asturiaanse soort. Ze schijnen jonge varens te eten (yes!). Misschien gaan we Xaldakaas maken. De wol schijnt niks meer waard te zijn, hoewel Xalda schapen mooie fijne wol leveren.

Xalda schapen, maar dan stoer in de sneeuw. Foto: xalda.com

Daarnaast nemen we wat ezels voor het werk in de bosbouw, het grazen en uiteindelijk voor het transport van goederen en kinderen op het terrein.

Ezel. Foto: Thomas

Nou kunnen we al dat leuke werk (ongeveer een meter of 800) voor ons zelf houden, maar we kunnen er ook een ouderwetse happening van maken. Dat is natuurlijk gezelliger.

We nodigen bij deze al onze bloglezers uit en dan gaan we met z'n allen aan de slag. De helft kookt en doet boodschappen. De andere helft zaagt, hakt, stapelt en grondboort de omheining in elkaar.

Op die manier zijn we voorzien van een goede catering en een hoop lol. Overigens is dit idee niet van ons maar van Angela, maar we vinden het een erg goed plan.

Van alle gemakken voorzien. Foto: Thomas

Wij betalen voor iedereen kost en inwoning (ha ha) en jullie hoeven alleen maar hier te verschijnen. We zorgen dat er basisvoorzieningen zijn zoals douche, toilet en goede kookgelegenheid.

Dit lijkt ons het juiste moment om af te spreken wanneer precies de beste tijd is voor de heiningshappening. Eens kijken of er genoeg mensen kunnen. Eens kijken of er vervolgens samenopgereisd kan worden.

Bivakkeren voor een goed doel. Foto: Thomas

Wie o wie wil? Wie o wie heeft tijd?

zie reacties (15)

stroomloze apparatuur

geplaatst door astrid op 15-11-2009

Kijk. Mijn moeder heeft onlangs 13 kookwekkers voor ons gekocht. Daar hebben wij als elektriciteitsschuwen wat aan. Er hoeft geen batterij in. Er hangt geen stekker uit. En als het echt koud wordt kunnen ze altijd nog in de kachel. Daar komt geen elektriciteit aan te pas.

Keukenwekkers. Foto: Aldi Nederland

Elektriciteit. Je schijnt er als modern mens niet meer zonder te moeten kunnen. We leven in het tijdperk van de stekkerjunkies. Je kan het zo gek niet bedenken of er moet zo'n sliert met muurplug uit hangen: klokken, koffiezetters, bladblazers, messen, steps, citruspersen, friteuzes, eierkokers, fietspompen, zagen, tandenborstels, popcornmakers, golfkarretjes, scheerapparaten, vibrators, grasmaaiers, tondeuzes, deurbellen, grasstrimmers, huisnummerverlichting, enzovoort.

Zou er juist wél een stekker uit moeten hangen omdat het je directe leefomgeving zoveel aangenamer maakt, dan vertikken we het weer massaal om bij de dealer(!) te zeuren. Want dat is niet cool. Ik heb het nu over de elektrische auto.

En ondertussen maar klagen over de hoge brandstofprijzen. Vind!? Je!? Het!? Gek!?

Ok, ok. Ook wij hebben nu nog elektriciteit uit de muur. Maar straks op Fontebona willen we alternatieve energie. Zonenergie. Windenergie. Dat werk. En af en toe een lawaaiíge 3300 watt dieselgenerator die vies bijspringt. Voor als het echt moet. En daar gaan we dan nog wel eens zelf biodiesel voor maken. Om de milieuschade wat te verzachten.

Kortom. Apparatuur die geen stroom nodig heeft. Daar zoeken wij naar. Dingen die je ouderwets met de hand kan bedienen.

Deze hebben we nog niet: de Air-X van Southwest Windpower. Info: dito

Wij hebben al oliekachels, olielampen, gaslampen, gaskachels, houtkachel, hout voor tien Siberische weeshuizen, knijpkatten, kookwekkers (13), kaarsen, waxinelichtjes, gaskoelkasten, de IKEA bureaulamp op zonenergie, tosti-ijzers, een boek, handboor, handzaag, zeis, kettingzaag, kruiwagens, typemachine, waslijn, droogrek, grasmaaier, grasstrimmers, een opwindding voor mobiels formaat koelkast, cafetières, etc.

Maar wij hebben bijvoorbeeld geen handmixer, koffiemolen, 4-pitsgasfornuis en/of gasoven (butaan/propaan), sapketel, hoogtemeter, vuurkorf, weckketel, handkeukenmachine, niet genoeg dubbele tosti-ijzers, een (zonne)oplader voor mobiels type modern, een (zonne)oplader voor laptops, etc.

En nee. Wij hebben geen houten usb-stick en willen ook geen houten usb-stick.

Kaars. Foto: Thomas

Dit gezegd hebbende. Een aantal vragen voor jelui:

1) Wie o wie heeft er elektriciteitsloze spullen liggen waar wij, zie hierboven, wat mee zouden kunnen? Tegen een redelijke vergoeding willen we die misschien van je overkopen. En ook als we het ding al hebben, willen we misschien wel meer van die dingen hebben. Kopen.

2) Weet je van het bestaan van handapparatuur die niet in één van bovenstaande opsommingen staat, maar waar wij zeker wat aan zouden hebben?

3) Weet je van het bestaan van (internet)winkels of bedrijven die sterk gericht zijn op dergelijke off the grid-oplossingen? We kennen al organisaties als bijvoorbeeld De Kleine Aarde of de webwinkel BespaarBazaar. We zoeken veel meer van die namen. Bedrijven. Organisaties. Clubs. Mensen.

We zoeken kortom organisaties en bedrijven die zich heel concreet richten op alternatieve energie. Het liefst bedrijven met échte spullen, échte toepassingen. Dus geen leuke TU-knutselpakketten en tekeningen met een hoog theoretisch gehalte. Tenzij je er natuurlijk een leuke TU-kanjer bijlevert, die zijn of haar theorieën hier in Asturias graag tegen kost en inwoning komt uitproberen.

Als je internet een beetje doorstruint, kom je al snel in hele dikke ecologische bossen terecht, waardoor je de bomen niet meer ziet. Graag dus geen links naar al die goede bedoelingen, maar voorbeelden van échte mensen met échte oplossingen.

4) Nu je hier zo over zit na te denken. Al dan niet theoretisch. Misschien weet je zelf oplossingen die wij op Fontebona zouden kunnen gebruiken?

Als dit geen storm aan reacties geeft dan houd ik op met bloggen. (En nou niet heel flauw niet reageren heh!)

We hebben al een boek. Thomas leest tegenwoordig bijna dagelijks uit The New Autonomous House

zie reacties (16)

Pasillo Amarillo op fontebona.es/pasillo-amarillo

geplaatst door astrid op 16-10-2009

De oude/nieuwe Mateorsite

De website Mateor.nl is niet meer. We hebben onze oude vertrouwde website, met veel zin en onzin, ter ziele laten gaan.

We zitten in een nieuw land en zijn met een nieuw leven bezig. Dus geen Nanofestivalfilmpjes meer. Geen nooit afgemaakt N.V. Mateor feuilleton meer. Geen mIconOtheek meer. Geen Pasillo Amarillo meer. Geen ...

Nee hoor!

Zo hard branden die schepen achter ons nog niet.

De oude website http://www.mateor.nl/ is http://www.mateor.eu/ geworden.

Alleen de links vanaf de startpagina lopen nog naar de oude site. Dus het duurt even voordat je weer verder dan de startpagina van Mateor.eu kan kijken.

De on-line galerie Pasillo Amarillo hebben wij ondergebracht bij Fontebona.es. Je kan de galerie nu vinden op http://www.fontebona.es/pasillo-amarillo/

De on-line gallerie Pasillo Amarillo op de nieuwe locatie

zie reacties (3)

het gat en de weg

geplaatst door astrid op 13-08-2009

De afgelopen periode stond in het teken van teken (veel), de septische put (diep), de verbetering van de weg (blubberig), het neerhalen van de eerste wrakke bomen (voor jaren brandhout), het aanleggen van water naar de stal (buurman en buurman blijken zonder toestemming ons bronwater af te tappen, een fijn begin) de varens en 15 jaar oude gaspeldoorns (taaie krengen). ¡Mujer! Wat een werk. En het is nog maar net begonnen. Alles.

Ik beperk me verder tot foto's.

Het gat voor de septische put. Later zetten we er een kunststoffen ding achter om de bagger van zo'n 100 gasten op te vangen. Foto: Astrid

De blubber uit de toegangsweg scheppen. Het grind is besteld. Nu nog achter de aflevering aan, want ze bellen weer eens niet terug. Spanjaarden willen geen geld verdienen als het gedoe er omheen ze wat moeilijk lijkt. Foto: Thomas

Moeilijk te zien, maar op de voorgrond liggen de varens plat. Verder naar achteren wordt het steeds meer taaie gaspeldoorn. Foto: Astrid

De oude dode kersenboom geveld. Hij hing half over de weg en half over de stal. Makkelijk met de motorzaag. Het weghalen... Foto: Astrid

Een exotische paddenstoel. Meegekomen met de eucalyptus, waarvan er in de ons omringende bossen veel te veel staan naar onze smaak. Foto: Thomas

De stal nadat we wat varens en bomen hebben weggehaald. Foto: Thomas

zie reacties (10)