iniminiminidouche, tussenvloer en ezelstal

geplaatst door astrid op 22-05-2011, 14:47

iniminiminidouche

Ach jongens. Het is weer hot-naar-haartijd. Van Sarabia naar Fontebona (jaarlijkse varentrek). Van Casa Inimini naar Sarabia (ingewerkt vuil wegspoelen). Van Sarabia naar Madrid (paspoort vernieuwen). Van Fontebona naar Mieres (APK). Van Casa Inimini naar Oviedo (verlengen van Thomas' rijbewijs).

wandelen van Hot naar Haar. Foto: Thomas

Ondertussen elektriciteit noch tijd om mail te beantwoorden, laat staan om uitvoerig te vertellen waar we mee bezig zijn.

Ik zal toch een poging wagen. Een snel verhaal eruit persen is misschien wel het enige sóórt van vak dat ik geleerd heb. Tegenwoordig mopperen we tegen elkaar dat we als we nu jonge blommen zouden zijn, we een echt vak zouden willen leren. Loodgieter, timmerman, electricien, verpleger, klokkenmaker. Dat werk. Praatjes vullen vooral in Nederland gaatjes, maar met een echt vak kan je in de hele wereld aan het werk. Of op Fontebona. Maar we leren dagelijks bij. Zijn inmiddels van heel wat markten thuis.

De douchemarkt bijvoorbeeld. We hebben ons twee weken op Casa Inimini afgezonderd om aan een heel klein huisje voor de douche te bouwen. Jammer dat we tussendoor voor wat ambtelijke akkefietjes naar de grote stad moesten. Anders hadden we de hele installatie misschien wel in die twee weken kunnen afronden.

Niet dat we ontevreden zijn. We zijn een eind gekomen. Als eerste hebben we de stenen muur verder opgehoogd. Niet gemetseld, maar als halfwas piedra seca gelegd. Een methode waarbij je, als je het netjes doet, twee stenen facades maakt met daartussen puin en langere stenen die als brug tussen de twee buitenkanten fungeren.

halfwas muur. Foto: Thomas

Jammer genoeg is onze muur niet netjes. Dan hadden we de al bestaande maar verkeerd gebouwde basis moeten afbreken en opnieuw moeten opbouwen. Wat er nu staat is hoe dan ook stabiel genoeg om een niet al te lompe aanval van mens of wind te kunnen doorstaan.

het iepenframe. Foto: Astrid

Dan het houten frame. Dat is geloof ik nog wel het leukste onderdeel van de bouw. Daarvoor hebben we een paar aan de iepziekte overleden iepen gekapt. Mooi hout hoor. Iephout. Schitterend glad en rond. En stérk. In de vele vuurtjes die we in Casa Inimini stoken, blijft iephout het langst onaangetast. Wat jammer toch dat een lullige kever een iep wel goed aantast.

vraatpatroon iepenspintkever. Foto: Thomas

Om het frame te bedekken zijn we bij José, de locale houtboer gaan kijken. Hout van ons eigen terrein is bij lange na niet genoeg of veel te bewerkelijk. Eerst wilden we tweede keus tamme kastanjehout gebruiken, maar toen zag Thomas grote rollen hout liggen. Met daartussen veel nog prima hout. Afvalhout, vertelde José. Klaar om in de thermische centrale opgestookt te worden. Voor 25 euro hebben we een rol van 800 kilo tamme kastanjehout van de stook gered en in twee ritjes naar Casa Inimini gereden.

Een prachtpuzzel. De dikkere palen voor het dakframe, de dunnere als panlatten. De halfronde stambuitenkanten als buitenbekleding van de hut. De flappen fineer om de vele gluurgaten te dichten. Leuk hoor.

met stookhout. Foto: Astrid

De vloer hebben we gemaakt van de platste en grootste stenen die we uit het riviertje konden sjouwen. Daartussen overgeorven grind van de vorige eigenaars. Als doucheplaat een bak van de kringloop in Zwolle. De dakpannen zijn nog wel de grootste investering.

Als afvoer hebben we een brede sleuf uitgegraven. Daarin een geperforeerde dikke pijp. Sleuf opgevuld met eerst grote stenen. Dan kleinere stenen en tot slot grind en teelaarde. Dat filtert prachtig uit. Een Noordierse jongen heeft ons, met de nodige duwtjes (potverdepielepap!), goed geholpen.

afvoersleuf. Foto: Thomas

We moeten nu nog de gekregen geiser installeren. Meer dakpannen kopen en leggen. De wateraanvoer aanleggen vanuit een basin in de rivier een flink eind hoger. Tussenschotten bouwen. Deur maken. Gekregen douchekraan en -kop plaatsen. Dan zouden we er wel ongeveer moeten zijn. We zijn nu al erg enthousiast over het resultaat. En gezien de reacties (14-05-2011) op de Fontebonablog zijn we niet de enigen.

voorlopig resultaat. Foto: Astrid

Geïnteresseerden graag netjes achter elkaar aansluiten. Casa Inimini heeft bijna een douche. Is bijna verhuurklaar. Komt u maar. En zegt het voort!

tussenvloer

Na twee weken hard doorwerken moesten we weg. Een leuke meid uit Gijón kwam ons een lang weekend helpen op Fontebona. En er zou een Engels stel aankomen. Ook om te helpen. Hulp kan teveel worden. En nu was het te veel, te druk. Maar we hebben weer rust in de tent. De Noordier is naar het Ezelparadijs om daar nieuwe duwtjes te krijgen. De Engelsen zijn lekker aan een onderdak voor de toekomstige ezels aan het timmeren. Thomas en ik zijn eindelijk begonnen met de planken op de tussenvloer in de stal.

dwarsbalken. Foto: Thomas

De twee draagbalken die echt vernieuwd moesten worden, hebben we er al een tijd geleden in gelegd met behulp van een energieke Gijonees die ons een dagje kwam helpen. Veel van de tussenbalken zijn er door een Galicisch stel ingezet. En nu dan dus de vloer zelf.

Ik sta op de tussenvloer te puzzelen en te meten sinds Thomas' rug het van al dat gebouw en gesjouw tijdelijk heeft begeven. Alle planken hebben een verschillende lengte en breedte en als je pech hebt een afwijkende dikte, dus dat is een flinke klus. Thomas doet het zaagwerk. Ik kan als linkshandige alleen maar ongelofelijk scheef zagen met de gewone zagen voor rechtshandigen die wij hebben. Thomas redt het ondanks zijn linkshandigheid wel om een plank recht af te zagen, dus we hebben een prima rolverdeling.

passen en meten. Foto: Thomas

En geweldig leuk om te doen. Afmeten. Aftekenen. Afgeven. Timmerdetimmer. Gelukkig heb ik goed kunnen spieken bij Bruno, de Franse timmerman, toen hij de terrasvloer bij de pipowagen bouwde. Reten, spleten, kieren en behoorlijke hoogteverschillen zijn door onze houtkeuze (tweede keus tamme kastanjehout) onvermijdelijk, maar ach. Lekker rustiek moet je maar denken.

zigzag van Bruno. Foto: Thomas

ezelstal

Wat ik al zei. De Engelsen zijn aan een bescheiden onderkomen voor de toekomstige ezels begonnen. We hebben besloten dat we toch tijd moeten vrijmaken voor de ezels, omdat we anders minstens net zoveel tijd kwijt zijn met de jaarlijkse varentrek en het korthouden van het gras. Ze beginnen hier en daar al weer veel te hoog boven ons hoofd te groeien. Ezels verhogen natuurlijk ook enorm de Fontebona Knuffelfactor.

ezelwerk. Foto: Thomas

Binnenkort zullen wel doldwaze verhalen volgen over werkweigerende en woest uitbrekende ezels. En over smachtende paardenmeisjes die we onmogelijk nog uit de ezelwei kunnen wegslaan.

smachtend geitenmeisje. Foto: Astrid

reageer