kettingzaag

geplaatst door astrid op 06-02-2010, 19:08

Het is wat stil geweest. Weinig Fontebona. Geen Casa Inimini. Wel veel sneeuw, kou en regen. De winter speelde ons parten. Laat ik het zo maar samenvatten.

De winter speelde ons parten. Foto: Thomas

De zon schijnt weer vaker. Het regent de laatste tijd ook wel eens niet. Dus inmiddels hebben we een presentatie in elkaar gedraaid. Volgende week hopen we de burgemeester te spreken van de gemeente waar Fontebona in valt. Gaat deze man onverhoopt dwarsliggen, dan moeten we serieus opnieuw onze strategie bepalen.

Kettingzaag

En als we dan toch in de buurt van Fontebona zijn, gaan we eens lekker een paar dagen aan de slag met de tweedehands Stihl kettingzaag. Die hebben we na lang zoeken via internet in Spaans Baskenland gekocht. Nog van het trouwgeld dat een aantal ongehoorzamen ons ondanks ons uitdrukkelijke verbod toch hadden gegeven. Leuk om het hieraan te besteden.

Het Poulan babyzaagje. Foto: Astrid

Nou hadden we al twee kettingzagen. Twee krijgertjes. Een Poulan babyzaagje en een loodzware oude McCulloch. De Poulan deed het moeizaam dapper, maar liep bij Casa Inimini voorlopig definitief vast op een stammetje van nog geen 10 cm. De McCulloch zaagt scheef, omdat de vorige eigenaar de zaag met een warmgelopen blad in een boom liet hangen. Die komt daardoor niet eens door zachte stammetjes van meer dan 20 à 30 cm. De vastloper en de scheefzager kunnen we repareren met respectievelijk een nieuwe zuiger en een nieuw zaagblad, maar het blijft behelpen.

De McCulloch. Schoon aan de haak 8 kilo. Het zaagblad is gedemonteerd om ooit eens te vervangen. Foto: Astrid

Dus besloten we te investeren in kwaliteit. Het is een Stihl MS 460 geworden. De zaag is door de vorige eigenaar al goed gebruikt, maar doet het fantastisch. Wat bij die andere kettingzagen beuken en rammen en keihard werken was, is bij deze Stihl een peulenschil. Als een mes door een zomerzacht pakje boter. Wat een verschil.

Onze nieuwe oude Stihl MS 460. Foto: Astrid

Moeiteloos door kneiterhard tamme kastanjehout. Foto: Astrid

Enten

Buurman Bernardo heeft ons gisteren prachtig geholpen. Hij heeft twee wilde appelbomen en twee wilde kersenbomen geënt in onze boomgaard Santín bij Sarabia. Hopelijk slaan de enten goed aan. Kwestie van veel tegen praten en af en toe nieuwe scheuten van de onderstam wegknippen. Hoop ik. Of misschien helpt in Spanje een kaarsje beter.

Als de enten zijn aangeslagen, planten we de fruitbomen op Fontebona.

Eerst de takjes met een buitenwandje rakend aan buitenkant onderstam. Plak soppige Sarabiaanse klei erom. Ultraspeciale tape. Uhu. Dan een plastic zakje tegen de guurte. Foto: Thomas

Tot slot nog meer klei. Foto: Thomas

Rozinante

Thomas is ondertussen druk met de Rozinante. Ze is zo goed als rijklaar voor Nederland. Alleen de ruitenwissers. Na het dikke pak sneeuw dat er op heeft gelegen, deden de wissers het niet meer. Waarschijnlijk geblokkeerd. Thomas heeft het hele dashbord uit elkaar moeten halen. Het wisserdeel blinkend schoongemaakt. Doorgemeten. Teruggeplaatst.

Het dashbord. Foto: Thomas

Wisten de wissers de motorkap in plaats van de ruiten! Hilarisch. Zo niet Thomas. Hele ellendige dashbord weer eruit. Spulletje opnieuw bekijken. Piefje omgekeerd monteren. Boeltje opnieuw plaatsen. Ah! En nu wisten ze wel de ruiten. Jawel.

Alleen. Nu deed de richtingaanwijzer het niet meer. Pffw. Maar ook dat losse contactje zit weer vast. La Rozinante is er wel ongeveer klaar voor.

Afspraakje?

Kortom. In het mailtje dat we rondsturen als dit nieuwe blogartikel is geplaatst, zetten we wanneer we waar denken te zijn.

Leuk als je er ergens bij kan zijn!

reageer