paddestoelen, ezels, hout, water

geplaatst door astrid op 25-11-2011, 23:45

Ach jongens, we zijn met zoveel dingen bezig dat ik al maanden niet de moed heb gehad iets nieuws te schrijven. Te veel andere dingen te doen. Te weinig tijd in 24 uur. Ok, ik heb nu een pietsie moed. Laat ik een poging wagen.

paddestoelen

Bekijk het maar met die idiote spelling. Paddestoelen is de Algemeen Aanvaarde Spelling van Nederlanders in het Buitenland die het Veel Beter Weten. Zo.

Maar daar houden we ons dus tussen het werk door mee bezig. Met paddestoelen. Een nieuwe hobby. Nu we er beetje bij beetje meer over leren van vrienden en kennissen, gaan we zelf ook op zoek. Naar de grote parasolzwam, de Lepiota procera. De gele trechtercantharel, de Cantharellus lutescens. De kastanjeboleet, de boletus badius. En zo meer. Ze staan allemaal op Fontebona. En ongelofelijk veel meer soorten paddestoelen die we niet kennen, maar met dat enige paddeboekje van Thieme dat we hebben, proberen te determineren.

Kastanjeboleet. Eetbaar, nadat we deze mottige exemplaren goed schoonmaakten. Foto: Thomas

Omdat het er zoveel zijn, drogen we de paddestoelen. Voor in het nieuwe jaar, als vleesvervanger voor de vaak vegetarische vrijwilligers.

Drogen parasolzwammen. Foto: Astrid

ezels

Dames Lola en Añes zijn maar één keer ontsnapt tot nu toe. Feilloos het enige zwakke punt in de afrastering gevonden. Een diepe geul waar de omheining te hoog bovenlangs liep. Diep op de knietjes kan je er dan ook als dikke deur Añes best onderdoor. Beetje doorduwen. Lola braaf volgend, het kwade genius achter elke ontsnapping.

Maar één keer. Dat valt gezien hun reputatie erg mee. Of tegen, gezien hun eigen reactie. Hoewel ze ook wel weer blij waren dat we ze na die nacht buitenwei's wat extra biks toestopten. Met als gevolg luidruchtig geknaag en gesmak.

Ezelplaats delict. Foto: Thomas

Volgens Marleen waren ze dat trouwens vroeger nooit. Luidruchtig. Maar zodra wij komen aanlopen moet er hartstochtelijk gebalkt. Gaat de staldeur open. Gebalk. Komen wij uit de stal. Gebalk. Geritsel met cementzakken. Dat. Is. Cement. Vies! Bah! Uh! Gebalk. Zo doen ezels dat. Dom zijn ze niet. Ze denken dat er dan meer eten uit ons komt. Dat werkt ook heel vaak zo. Daarom zijn er zoveel ezels met overgewicht.

Onze dames zijn mooi op gewicht. Ergens tussen de 150 en de 200 kilo zonder vuil aan de hoefjes. Ze moeten binnenkort wel meer aan de bak. Af en toe wandelen we al met ze. Tot grote hilariteit van de buren. Die ons toch al voor gek verklaren, omdat we vrijwillig al culo del mundo wonen. Aan het eind van de wereld. Erger kan het niet meer worden. Dus wandelen we vrolijk door.

We willen in samenwerking met Marleen een rondwandeling van/naar het Ezelparadijs ontwikkelen. Dan moeten we alleen wel eerst een goed en helaas niet goedkoop pakzadel voor ze kopen. Een ezel is geen gazelle, maar in eerste instantie voldoen onze oude fietstassen nog prima.

Omdat we in die kleine kunststof vakjes geen dikke De Waard tent kunnen proppen, moet dat in de toekomst nog wel een echt pakzadel worden. En moeten we een goede route uitstippelen. En een gareel kopen. O nee, dat is voor het verslepen van Serieuze Bomen. Een ander verhaal.

Prima fietstassen. Foto: Thomas

mobiele zaaginstallatie en eurocrisis

Maar ok. Laat ik het er toch over hebben. Het andere verhaal. De ezels moeten dus in de toekomst mooi wel aan de bak. Onder andere in de bosbouw. Goeiegenade. Dat is wel weer een boek op zich. Laat ik het kort proberen te houden.

Thomas en ik besluiten na uitvoerig veel vergelijken een Alaskan mini-mill zaaginstallatie, een kettingzaaggeleidingssysteem om bomen tot planken te zagen, te kopen via internet. We kopen immers zo vaak via internet. Heel verstandig gezien de krankzinnige prijzen die ze in Spanje voor allerlei dingen vragen. Dat moet dus ook nu geen probleem opleveren. Nou!

We hadden het aankoopdebâcle van een eenvoudige waterkrachtcentrale nog vers in het geheugen: na ook weer veel internetstudie en uitzoekerij besluiten we een eenvoudige Chinese http://savoiapower.com/mhydro.html te kopen in Argentinië. Goedkoop en veelbeproefd in China zelf, dus dat zit wel snor. Zon heb je hier immers niet altijd. Water meestal wel. Na maanden mailen over en weer gaan we naar onze Spaanse bank om het bedrag in kwestie over te maken. Naar een rekening in Uruguay.

Zucht. 't Is niet dat ze niet hun stinkende best hebben gedaan, maar steeds moedelozer wordend, staan we na 50 minuten stug baliewerk weer buiten. Transactie afgewezen. Waarom? Zij daarbinnen wisten het niet. Ook de bankdirecteur niet, die zich er na 20 minuten mee kwam bemoeien. Misschien omdat we buutnlanders zijn en derhalve automatisch verdacht. Misschien omdat Uruguay het Zwitserland en daarmee belastingparadijs van Zuid-Amerika is en derhalve automatisch verdacht. Wie het weet mag het zeggen.

Maar goed. Canada is een beschaafd land, dus een internettransactie mag geen probleem opleveren. Hm... Toch wel. Wel eens van de eurocrisis gehoord? Ga zitten.

Ik maak het bedrag voor de zaaginstallatie dus over via de website van de verkoper. Heel gewoon. Niets aan de hand.

Mail van de Canadees. Hij kan de transactie niet binnentrekken. Creditcard geblokkeerd. Ajjoh, ga toch weg. Daarmee doe ik op internet alles, altijd, overal. Ok. Canadees probeert het een keer of drie, vier opnieuw. Knorrige mail. Je kaart is geblokkeerd. Pfffw. Onzin. Maar ok. Laat ik eens kijken op internet. Of de bank iets raars met de kaart heeft gedaan ofzo.

Niets bijzonders te ontdekken in het telebankierdeel. Canadees weer laten proberen. Knorrigerdere Canadees. Hemel. Zijn die mensen rechtstreeks afstammeling van de Nederlanders ofzo? Zelden zulke onbeleefde mensen meegemaakt. 't Is dat we die zaaginstallatie echt willen... Dat terzijde. Canadees kan nog steeds niets van onze creditkaart afhalen.

Pff. Maar weer naar de bank. Walmende werkkleding uit. Burgerklof aan. Hond inbinden, want die gaat gek in haar eentje. Kat uit de auto trekken. Nee je mag niet mee. Mahauw. Hobbeldebobbel, bush uit. Naar beneden scheuren. Laatste deel scherp naar beneden. Infiesto in.

Of het inmiddels op een andere manier is gelukt met de overschrijving naar Uruguay? Nee. Maar daar komen we niet voor. Ohwatnouweer? Want we hadden helaas de nurkse Spaanse baliesnor in plaats van de aardige donkere Spaanse. We willen geld overmaken via. Oh. Geld overmaken. Ja. Via internet. Oh. Kan je toch zelf wel? Jamaar, via de website van Canadees. Oh. Nou. Moejjedoen. Jamaargaatniet. Oh.

Goed. Puntje bij paaltje. Onze credietlimiet blijkt opeens zonder enige aankondiging te zijn verlaagd. Van weet ik veel genoeg, naar 100 euro per maand. Jaaaa haaaallooooo! Daarvoor betalen we niet ik weet niet hoe idiote bedragen aan commissietje hier, extra creditkaartheffingsbetalinkje daar. Kom zeg. Gooi die kaart maar door de vernietiger.

Nurkse bankemployee belt nog tot twee keer toe met ons eigenlijke kantoor in Mieres. Dat dan weer wel. Maar Mieres blijkt nurkser. Nee, dut ze niks als we de creditkaart opzeggen.

Goed. Prrr. Hier tekenen. Kaart door de vernietiger. Kgggrrrr.

Fijn! Vriend Pepo bevestigt ons dit relaas dezelfde dag in geuren en kleuren. We zitten in het hart van het nieuws. Spanje is in paniek. Eurocrisis, en niet zo'n beetje ook. De banken hebben net in pong-pong dominoeffect de limieten van de creditcards van hun kleine klantjes ingetrokken. Van al die mensen die aan het eind van hun financiële latijn nog wat creditkaarttegoed bijpakken, dan niet meer betalen, dan failliet gaan.

En waar gehakt wordt, vallen spaanders. Kleine klantjes zijn kleine klantjes. Dus ook al ben je een brave borst, dan nog doen we lekker onaangekondigd je limiet tot peuterniveau naar beneden. Wel voor een volwassen creditcard betalen. Fijn.

Daar zit je dan. Geen creditcard, want je bent een te consequent direct afbetalende sukkel. Geen stroom, want geen waterkracht. Geen stroom, want te weinig zonnekracht op de te weinig krachtige paneeltjes. Dus geen internet. Dus geen e-mail met de Canadees.

Ok. Naar het Telecentro in het durp. Gesloten. Ja. Lokaal feest zus en zo. Santa Jacoba Met Het Korte Achterlijf. Och? Andere keer dan maar... Andere keer. Weer gesloten. Ja. Internetcursus voor Mensen Met Mutsen. Okeee...?! Uiteindelijk toch open. Mailen met Canadees.

Canadees gelooft geen barst van het verhaal. Maar blijft nog net op het uiterste randje van zijn buitencategorie Canadese beleefdheid bengelen. Hij stuurt zuchtend een overzicht met bankgegevens. Dan kunnen we het bedrag rechtstreeks overmaken op zijn rekening. En echt. Het lukt. Jawel.

Jammer dat Canadees op de valreep toch niet zijn venijn voor zich weet te houden en een snerende opmerking moet maken over mijn gebrekkige vermogen tot het overmaken van geld op een buitenlands rekeningnummer. 't Is dat hij het geld dan net heeft ontvangen nadat de banken het onderling 5 werkdagen hebben weten vast te houden. Tegen € 20,- bijbetaling. Fijn. Canadees is net te laat met zijn opmerking. Anders had ik de hele bestelling alsnog ingetrokken.

Ondertussen vraag ik me af waarom die banken niet nog steeds schathemelrijk zijn. Miljoenen bonussen zijn blijkbaar niet genoeg voor sommige mensen. Jammer voor ze. Wat een gebrekkig leven. En wel heeel erg jammer voor de mensen die daardoor moeten verrekken. Nee, ik heb het niet over mezelf. Ook ik ben absurd rijk in vergelijking tot het merendeel van de wereldbevolking.

Brievenbus voor Fontebona. Foto: Astrid

Goed. De bestelling schijnt onderweg te zijn. We verheugen ons nu al op de aflevering. Dat geeft ongetwijfeld weer een heel nieuw soaphoofdstuk, nu we voor Fontebona een echt postadres hebben aangevraagd bij Spaanse tante Pos.

Never a dull moment. Hoezo al culo del mundo? Waren we er maar eens!

houtkachel

Tussen alle bedrijven door zijn we maar wat blij met ons houtkacheltje in Fontebona. Begin dit jaar op aandringen van Bruno in de Postkoets geplaatst. En nu ik even in Sarabia zit met een toch ook niet te versmaden Zibro petroleumkachel, mis ik die geweldige bak droge warmte wel heel erg.

Nog even en het is weer houthakseizoen. Hout voor bouw en de stook hakken. Hopelijk met hulp van een mobiele zaaginstallatie en ezels. Ik kijk er naar uit. Geef mij maar houthakken al culo del mundo. Graag meer dull moments.

Dull moment van Lola. Foto: Thomas

reageer