plannen en zo

geplaatst door astrid op 02-12-2009, 11:12

Het blijft misschien wat stil, maar er valt weinig interessants te melden. Ja, ok. We zijn nog steeds druk bezig met het plan voor de gemeente Piloña. Al weken met de laatste loodjes bezig. Afgelopen donderdag zaten we bij de architecte van de gemeente. Zij had zo op het eerste gezicht niet al te veel op en aan te merken.

Wel willen we het verhaal nog sterker depersonaliseren en saaier maken. Het blijkt namelijk een openbaar stuk te worden. Hoe beter leesbaar, hoe meer mensen misschien mekkeren.

Plattegrond van de camping, als onderdeel van het plan. Door: Thomas

Gelukkig hebben we hulp. Er schaven maar liefst twee kundige dames mee aan het Spaans. Edward geeft zinnig architecturaal/architectonisch advies.

dak

Verder werken we op Fontebona aan vanalles en nog wat.

Hmm ja. En we hebben een afwijzing op onze brave dakreparatievergunningaanvraag gekregen. Bijna 2 maanden na de wettelijk toegestane antwoordtermijn van 1 maand. Grappig genoeg verwijst de nukkige bouwkundige van de gemeente in zijn afwijzing naar het wetsartikel waarin staat dat er voor klein onderhoud, waar dakreparatie onder valt, binnen een maand moet worden gereageerd. Later dan die termijn? Dan mag de burger de aanvraag zonder meer uitvoeren. Ook staat er in dit wetsartikel dat er voor klein onderhoud sowieso altijd toestemming wordt gegeven.

Interessant maar niet verbazingwekkend dat die man niet weet waarnaar hij verwijst. Grappig ook dat het de architecte van dezelfde gemeente was, die ons afgelopen zomer naar aanleiding van onze uitleg over de dakreparatie, automatisch het aanvraagformulier voor klein onderhoud gaf.

Eindelijk het gutsgat dicht. Foto: Thomas

O ja. Wat dan ook nog zo grappig was in de afwijzing: de nukkige bouwkundige, laat ik hem Silvio noemen, wilde dat we een erkende bouwkundige een tekening van de reparatie lieten maken. Binnen 10 dagen (14 dagen volgens de wet) na dagtekening van de brief, want anders kwamen we weer onderaan de stapel. Geheel toevallig kan Silvio zelf voor zo'n tekening zorgen. Tegen betaling uiteraard. Het zal toch niet zo zijn dat die man corrupt tot op het bot is?

Kortom. Ja daahaaag. Ze zoeken het maar uit. Thomas heeft een paar dagen terug het ergste gat gedicht. De regen gutste er tot voor kort door naar binnen. De rest volgt de komende tijd.

vuur

We hebben gelukkig wel een vergunning gekregen om de vele rotzooi op het terrein te verbranden. Kijk. Dat is fijn. Niet dat we tot nu toe tijd voor een stevig vuur hebben gehad, maar dat komt nog wel.

Zo'n vuur bouwen is nog best complex. Je mag alleen branden op dagen met code 1, 2 of 3. Bij code 1 is de boel zo kleddernat dat het knap is als je ook maar een strootje in de brand weet te zetten. Vanaf code 4 is vuur verboden. Bij code 5 mag je niet eens aan vuur dénken, omdat de extra warmte die het denkproces afgeeft al brand kan veroorzaken. De code check je, door een nummer te bellen waarna een bandje je vertelt of je al dan niet mag branden.

Nu nog keurig in het olievat. Als ze toch komen zeuren, noemen we het de barbecue. Foto: Thomas

Wil je branden, dan maak je een vuurplaats op een plek waar de boel eromheen niet ook direct in de hens vliegt. Logisch. Ook moet je zo en zoveel meter bij bomen en bos uit de buurt blijven. Logisch. En zo en zoveel meter meer als het serieus goed brandbos is van type zus en zo, bijvoorbeeld eucalyptus. Logisch. Je moet uit de buurt van de openbare weg blijven met je vuur en het vuur direct doven als de rook op de rijweg het zicht belemmert. Logisch. Je moet ook zo en zoveel meter bij je buren vandaan blijven. Als dat kan. En ze waarschuwen. Als dat kan. En 112 en de Guardia Civil en de boswachter en de locale politie bellen. Als dat kan. Ho ho ho. Wacht eens even. Al die instanties. Dat dan weer niet. Ach. Alleen maar woorden. Zegt de klerk van het brandvergunningsverstrekkingskantoor.

put

Wat ook fijn is, is dat we de beerput eindelijk hebben kunnen afmaken. We hebben de boel vervolgens aan het oog onttrokken. Stront op stront. Of eigenlijk oude stalmest op dode varens. Het is nu een gewone mesthoop of composthoop. Met keurig een muurtje ervoor geknutseld.

Als vlag op de modderschuit staat in de stal een plee. Eenzaam tussen de resten koeienstront. Prozaïsch, maar prettig. Zo'n eerste heeeel klein beetje luxe.

De composthoop. Foto: Thomas

weg

De toegangsweg begint ondertussen steeds begaanbaarder te worden. We verheugen ons er op dat we straks niet meer die 300 meter met zware spullen op en neer hoeven te lopen, maar de auto bij de stal kunnen zetten.

Een tijd terug alweer hebben we een grote maar smalle vrachtwagen grind laten bezorgen op Fontebona. De chauffeur zweette peentjes. Kwam met veel fors geweld door een toch wel erg smal stuk weg. Kwam er op de terugweg met veel geweld nog eens langs. Maar komt helaas niet terug.

Met dit grind moeten we dus erg zuinig zijn. Normaal gesproken verspreid je grind over de hele weg. Om de algehele drainage beter te maken. Nu gooien we het alleen maar in het karrenspoor. Dus op de plekken waar gereden gaat worden.

Een wérk! Mén... Het grind is veel te grof om zomaar op te scheppen. Niet bepaald van die gezellig rondgesleten rivierkiezeljes. Dat is meisjesgrind! Wij hebben hier te maken met grof gehakt grind van gemiddeld 6 centimeter doorsnede. Gravillón, van de steengroeve om de hoek.

Op deze foto nog dapper met de schep in plaats van met emmertjes. Het water kwam hier tot voor kort tot halverwege je schenen. Foto: Thomas

Dus wat doen we: emmertje grind met blote handen bij elkaar graaien. De voor de stevigheid door het grind gemixte klei van je vingers afwapperen. Een splets klei op je neus. Snif. Emmertje sjouwen. Emmertje leeggooien. Grind netjes uitspreiden. Terugsjokken. Grind gnjiepp gschjrang over je nagels. Klei afslaan. Paarse vingers. Toch maar werkhandschoenen. Sjok naar de stal. Aardedonker. Andere deur ook open. Waar zijn de handschoenen? Weet ik dat? Weet jij toch? Ah, de handschoenen! Nog nat. Zucht. Terugsjokken. Opnieuw grind graaien. Klei in je nek. Emmertje sjouwen. Emmertje leeggooien. Rug! Grind spreiden. Grind aanstampen. Terugsjokken. Grind graaien. Rug! Toch maar even rechtop staan.

Het zou ons werk verlichten. Maar we hebben er nog even geen puf voor: die bijna een halve meter dikke boom rooien. Dat verbreedt de weg zo, dat er een shovel door kan. En meer bakken grind.

Ach ja. Eigenlijk zou de gemeente die klus moeten klaren. Dat deel is openbare weg. Dus zouden zij voor het onderhoud moeten zorgen. Met Sint Juttemis. De aanvraag is in de zomer ingediend. Blijkbaar zonder wettelijke reactietermijn.

Dus we graaien. En sjokken. En storten. Wat een werk. Maar wel erg belonend werk. Straks hebben we onze eigen toegangsweg zo verbeterd dat we er met de auto overheen kunnen rijden. Tevreden graaien we in het grind, terwijl we met afgrijzen terugdenken aan al die saaie kantoordagen. Wat een werk.

reageer