de Postkoets

geplaatst door op 04-08-2009, 21:18

Afgelopen vrijdag hebben we een hele hoop spullen ingeladen. Klaar voor Fontebona. Jawel.

Fontebona

Fontebona is het, Fontebona moet het zijn. Foto: Thomas

Fontebona is het, Fontebona moet het zijn. Zo heet het terrein nou eenmaal. Saai ja. Maar het is zoals het is. We leggen er ons bij neer. Bedankt voor de suggesties, al dan niet exotisch. Het bijbehorende domein, www.fontebona.es, is van ons.

Postkoets

Op naar Fontebona dus. Of eigenlijk eerst naar Infiesto. Daar zou om vier uur de Postkoets zijn. De uit 1952 stammende schaftkeet van de Deutsche Bundespost. Ons woonhuis op Fontebona. Voor zolang het nodig is. Drieduizend kilo. Schrootjes en inbouw niet meegerekend. Overgekocht van Boze Buurman Mathias. Het kan verkeren.

Onder de rustiek laag tussen de huizen gespannen elektriciteitskabels. Foto: Thomas

Een avontuur op zich. Het transport van de Postkoets. ¡Hombre! Niet alleen loodzwaar, maar ook erg hoog. Kon net onder de viaducten door. Onder de rustiek laag tussen de huizen gespannen elektriciteitskabels. Opengezakte monden van mensen op straat.

Opengesperde monden van mensen op straat. Foto: Thomas

De koets werd met krakende kabels uitgetuigd. Tijdelijk geparkeerd in een dorpje op een kilometer van Fontebona. De beloofde tractor nr. 2 zou eerst die vrijdag nog komen. Tsja. Dat werd dus zaterdag. Tractorman moest acuut hooien. Maar goed dat we ons tentje tussen de spullen hadden zitten. We kennen de gemiddelde Spanjaard inmiddels aardig.

Maar goed dat we ons tentje tussen de spullen hadden zitten. Foto: Thomas

Dan vergeet ik nog dat hij bij Mathias en Anna weg moest. Achter de vangrail vandaan. 's Avonds de schoeven los. 's Ochtends snel snel de vangrail weg. Tractor nr. 1 met lier erbij om de Postkoets omhoog te takelen. Koetsje eruit, vangrail toe. Ziezo.

Maar ik was bij zaterdag. 's Nachts al begon het gestaag te regenen. Tractorman had dus ogenschijnlijk alle gelegenheid wat extra centen te verdienen. Niks hoor.

Thomas heeft eindeloos vaak gebeld. Eerst nog zou hij rond twee uur 's middags in het dorpje zijn. Na wat belletjes over en weer nam Tractorman niet meer op. Ook niet rond twee uur.

De Postkoets wordt afgetakeld in het dorp. Foto: Thomas

Tijd voor de Harde Maatregelen. Het Onbekende Mobiele Telefoonnummer. Taadaa! Nam meteen op. Tractorman zal gedacht hebben dat je nooit nie seker ken wete ofdatter een lekker wijffie achter dat nummer sit ...

Zuchtend zwichtte Tractorman. Hij kwam er aan. Dat heeft hij geweten. Tussen de stenen muren door. Wringend en veel voor- en achteruitschakelend de bochten door. Op een paar plekken ging het maar nét. Als er aan beide kanten drie centimeter over bleef, was het veel. Hadden we ons toch op de brede wielbasis van de Postkoets verkeken.

Noodweer onderweg. Foto: Astrid

Ondertussen barstte een waar noodweer los. Stortbuien, rukwinden, bliksem, donder, inslagen vlakbij. De hele bliksemse boel, zeg maar. Het is nu dinsdag. Onze schoenen zijn nog niet droog. Wát een weer.

De Postkoets is ondanks het regengordijn, de spontaan ontstane beken en de blubber op zijn plek gekomen. Nog niet helemaal waar we willen. Scheef ook. Maar hij staat. We zijn weer een stapje verder.

Maar hij staat. Foto: Thomas

Adelaarsvarens

Hoeveel varen kan een mens verdragen? In de tijd rondom het Transport hebben we adelaarsvarens getrokken, gerooid, gezeisd, gerukt, geknipt, gekeeld en gemaaid. Ik schat dat er op Fontebona zo'n 15 varens per m2 staan. Ik denk dat we nu 300 m2 gehad hebben.

Joehoe! Dat schiet lekker op! Dan hoeven we nog maar 22.700 m2! Dat zijn 340.500 varens van gemiddeld 2 meter hoog als we niet wachten tot eind augustus.

Plannen

Ondertussen doen we ook leuke dingen. Edward kwam vorig weekend uit Barcelona over. Zijn professionele kennis gaan we gebruiken om het terrein in kaart te brengen. En vooral om de gebouwen te ontwerpen. De openbare ruimtes. Ons woonhuis. Erg leuk.

De frustratie over de bureaucratie, de pure onwil, de misinterpretatie? We schuiven het nog even voor ons uit.

Met Edward op terreinverkenning. Foto: Thomas

Als eerste gaan we nu, afgezien van de varens, een schwarzer Brunnen bouwen. Zegt Mathias... Een wat?! Ah! Die 5% waarin het Duits van het Nederlands verschilt.

Een septische tank, a septic tank of una fosa séptica dus. We weten al aardig wat van How to shit in the woods, maar teveel puur natuur kan een modern mens teveel worden.

En we gaan het dak van de stal repareren.

En de toegangswegen wat verbeteren.

En ...

Hee. We zijn lekker bezig.

reageer