ruimen en ramen

geplaatst door astrid op 10-04-2010, 21:32

Weer veel bereikt deze week. Hoewel. Achteraf bekruipt me altijd het gevoel dat we wel veel hebben gedaan, maar dat het weer lang niet genoeg is. Logisch met een bult werk in het vooruitzicht die nog jaaaren zal duren. Pas daarna kan je aan onderhoud gaan denken. Voorlopig blijft het alleen maar puinruimen.

PR-AS-FON 4

Voordat we maandag weer aan het werk gingen, hebben we de PR-AS-FON 4 gedaan. Een schitterende wandeling. Eerst links, rechts en over de bergrug omhoog naar de Ermita de San Lorenzo. Waar wij een lief kerkje verwachtten, troffen we een stapel teleurstellende brokken. De brokken hadden wel een schitterend uitzicht, dus we klaagden niet.

Kapelletje onderweg. Daarin de heilige Antonius met het varken. Als attributen een big, een boek, een bel om z'n nek en een herdersstaf. Zie http://www.heiligen-3s.nl/heiligen/01/17/01-17-0356-Antonius-Abt.php. Foto: Thomas

Onderweg daarheen hadden we nog een prettige ontmoeting met een boer. Hij hield bezorgd de wacht bij z'n merrie die net geveulend had. Het beestje wilde nog niet best drinken. Daarom zat hij op de berg en niet in het restaurant, voor de Paaslunch.

Bezorgd kijken boer en ik naar moeder en dochter. Aan het eind van het gesprek stond het veulen eindelijk op. Foto: Thomas

De boer waakte met reden bij het zwakke veulen. Vlak daarbij cirkelde een dozijn gieren boven iets dat er slechter aan toe was. Dat hij/zij/het er nog niet klaar voor was, bleek uit de kreet toen de brutaalste gier maar eens een hapje ging proberen te prikken.

Wandeling over de bergrug. Foto: Thomas

Na de Ermita liepen we door het dal terug naar Fontebona. Een flinke stiefel van 17 à 18 kilometer. Maar erg de moeite waard. Als over een paar maanden de lente hoger in de bergen ook is begonnen, willen we de route nog eens lopen.

Ermita de San Lorenzo vlakbij Omedal (Piloña). Foto: Thomas

beek

De dag daarna gingen we niet helemaal fris en fruitig weer aan de slag. We wilden het werken nog even uitstellen. Dus besloten we eindelijk eens helemaal langs de beek te lopen. Dat is de beek die ontstaat in onze bron Fontebona. Een heel mooi stukje terrein, dat we eigenlijk beter zouden moeten schoonmaken. Maar ja. We moeten al zoveel schoonmaken. Zoveel doen.

De Fontebonabeek. Foto: Thomas

Het werd toch al snel weer werken. We hebben langs de beekroute de vervelendste braamstruiken en ander ongemak weggehaald. Een volgende keer kunnen we redelijk makkelijk een paar heel lastig omgevallen en hinderlijke bomen wegzagen.

Wie kent de naam van dit plantje? Het staat langs de Fontebonabeek. Foto: Thomas

Maar we zijn wel erg verguld met dat beekje. Mooie plantjes. Fijne koele atmosfeer. 

vloer

De vloer van de stal is voorlopig af. Dat wil zeggen dat Thomas nu alle bakstenen, die uiteindelijk voor het verstevigen van de bakstenen muur bedoeld zijn, op de stalvloer heeft gelegd. Dan staan die dingen niet meer in de weg en hebben we een redelijk vlakke en schone vloer.

dak wieden

Behalve dat ik deze week weer veel varentje tik deed, ben ik maar eens op het dak gaan zitten. Dat wil zeggen, aan de best bereikbare kant. Ik wilde proberen de dakpannen beter bereikbaar te maken. Dat schuift makkelijker bij lekkage en voorkomt hopelijk nieuwe lekkages.

Ongewied dak. Foto: Astrid

Heel aparte oogst gaf dat: 1 wilde kers, 1 esdoorn, 1 onbestemd boompje, 1 hazelnoot, 17 braamstruiken waarvan 11 in een innige samensmelting, ontelbaar veel geraniumachtigen en andere plantjes. En varens natuurlijk. Een paar met een hele dikke klont als wortel, waaruit wat ontevreden pissebedden en regenwormen kropen. Onder dat alles, zand. Ongelofelijk veel zand.

Deels gewied dak. Foto: Thomas

Ik heb er maar een fractie aan zand en plant uit weten te krijgen. De rest moet wachten tot we serieus het dak opnieuw gaan leggen.

bruynzeelkeukentje

Thomas heeft het bruynzeelkeukentje dat we jaren geleden hebben gekregen, ook weer als tijdelijke voorziening of in ieder geval op een tijdelijke plek in de stal geplaatst. We hebben nu een heuse spoelbak met spoelwater. En keukenkastjes. Luxe hoor.

Thomas boort het keukentje vast. Foto: Astrid

Alleen de geiser wilde niet lukken. Niet dat de gekregen handboor het niet goed deed, maar we konden een paar heel simpele koppelstukjes niet vinden. Vier winkels afgelopen zonder resultaat. Dan heeft het weinig zin de geiser te plaatsen.

harken

Ach jongens, wat een werk. Ik was een dag aan het harken, scheppen, sjouwen en kruien om een lapje van zo'n 300 m2 van dode varens, eikenbladeren en gaspeldoorn te ontdoen. Nog maar 24.700 m2 te gaan.

Na een dag harken, scheppen, sjouwen en kruien. Foto: Thomas

Nou ja. Gelukkig hoeft niet alles hoeft even goed opgeruimd, maar de brandgevaarlijkste stukken wel. De stukken dus met veel dode varens, eikenbladeren en gaspeldoorn. Bovendien mag de grond daaronder eindelijk wel eens licht en lucht krijgen. Hopelijk krijgt andere vegetatie nu ook een kans.

Het blijven druppels op de gloeiende plaat. Gelukkig zijn er heel veel klussen om uit te kiezen. Het werk zal niet snel gaan vervelen.

raam

Een tijd geleden waren we in Infiesto, het stadje vlakbij, toen we langs de hoofdweg houten kozijnen zagen staan. Het enkele glas nog keurig heel. De aannemer was met wat navraag vlot gevonden. Of we die ramen mochten meenemen? Nou, graag! Scheelde hem een tocht naar de stort.

In twee ritjes hobelden we alles in de Patateru naar Fontebona. Sita ergens benauwd tussenin. Nog niet precies wetend wat we ermee gingen doen. Hopelijk iets als voorlopige voorziening in de stal. Anders zouden we er altijd nog een groentekas van kunnen bouwen.

Raampjes dicht. Foto: Thomas

Thomas heeft van één set nu een heel aardig nieuw ensemble gemaakt. Met wat prutsen en schaven pasten de twee ramen in het gapende hooigat. De ramen mochten niet tot bovenaan reiken, want dan zouden we tegen de dakrand komen. Geen nood. Daarboven heeft Thomas van een rolluikafschermplaatje een luikje gemaakt. Past pesies!

Alsof hij een keurige nieuwe kies in een rottend gat heeft gezet. Mooi heh. Wij vinden het in ieder geval prachtig.

Raampjes open. Foto: Thomas

architect

Och ja. Ik zou het bijna vergeten. Vorige week spraken we met een bouwkundige. Hij kwam er bij navraag bij de gemeente achter dat hij niet voor het project mocht tekenen (joh!). Maar hij kende wel een architect waar hij veel mee samenwerkte.

Eerlijk is eerlijk. Waar wij een addertje onder het gras vermoedden, nam de bouwkundige keurig de tijd voor ons om ons mee te nemen naar de architect. Na wat praten en aftasten mompelde hij iets over "nog wat papieren pakken". Voordat we het wisten waren we onderweg naar Fontebona.

Zo. Hop. Terrein bekijken. Stal opmeten. Doorpakken. Hij belt nog met de topograaf die een afspraak met ons gaat maken. Helaas moet het terrein toch echt door een topograaf worden getekend. Hij komt zelf snel met een offerte en dan praten we verder. We wachten weer benieuwd af.

Tuurlijk hadden we dit achteraf anders aangepakt. Tuurlijk. Mensen die alles vantevoren weten, reizen voor een kwartje de wereld rond. Zulke mensen ken ik niet.

Maar wie weet. Wie weet lukt het nu toch nog om voor de zomer de studie te hebben ingeleverd.

reageer