varentje tik

geplaatst door astrid op 03-04-2010, 21:35

Sinds een paar weken zijn we consequent op Fontebona aan het werk. Op zaterdag laden we in Sarabia onzelf en de apparatuur op, doen boodschappen, mailen, regelen. Op zondag maken we vanuit Fontebona een verkennende wandeling in de omgeving.

De varens van vorig jaar liggen nu dor en droog een nieuwe generatie teken te beschermen. Foto: Thomas

En van maandag t/m vrijdag zijn we dus aan het trekken, sjorren, kappen, zagen, verbranden, uitgraven, uithakken, zagen, repareren, snoeien. En. Zo. Voort. Als ochtendgymnastiek is varentje tik het leukste.

Varentje tik? Varentje tik! Varentje tik is met zo min mogelijk inspanning een fris en fruitig opkomende adelaarsvaren pardoes onthoofden. Het liefst op zo'n manier dat het voor het eindeloos ondergronds doorwoekerende varennetwerk heeeel lang duurt om zich te realiseren dat er aan het eind van de steel niets meer zit om je best voor te doen.

Dat kan met een ordinaire schoffel, maar gewoon de kop eraf trekken is ook pri-ma. Als de kop er maar af is. Zoals het Handboek Soldaat al zegt: de dood is ingetreden als het hoofd tenminste 30 centimeter van de romp gescheiden is. In andere gevallen dient een arts uitsluitsel te geven. Bij varens komt dat gelukkig minder krities.

Leuke sport hoor. Ik probeer er iedere dag tenminste 1000 te onthoofden. Tik tik. Tik. Tok. Pok. Tik.

Jammer dat we nog geen foto's hebben van die onthoofde steeltjes. De varens van bovenstaande foto liggen nu dor en droog brandgevaarlijk te wezen.

brand

In Asturias verstrekken ze vrij ruimhartig brandvergunningen. Toch zijn er wel degelijk regels. Doe je zomaar wat, dan landen de space cowboys unverfroren hun helicopter op je terrein. Boete aan je broek.

Nou waren ze aan de overkant van de vallei al een paar dagen rotzooi aan het afbranden. Spul zoals wij dat ook veel te veel op het terrein hebben. Dode varens, takken, gaspeldoorn, varens, heide, varens.

Het liep uit de hand door de aanwakkerende wind. Bos erachter ook in de hens. Twee helicopters -een fraai schouwspel- maar vooral de regen aan het eind van de dag, kregen de brand uit.

Een uit de hand gelopen brand. Foto: Thomas

Wat ons weer deed stilstaan bij ons eigen, deels retelinke terrein. Hoewel de eucalyptusbossen vlakbij nog veel retelinker zijn. Daar kunnen we niets aan doen. Wel aan varentje tik, tik, tik, tik.

verhuizing

En dan is eindelijk de Postkoets op zijn definitieve plek gezet. Een buurman wil de verplaatsing zomaar helemaal gratis en voor niets doen. Geweldig. Wat aardig! Alleen moet het uiteindelijk wel snel snel snel. Hij zat er al een paar keer eerder op aan te dringen, en nu heeft hij tijd.

Dus daar komt hij aan. Met de tractor. Met z'n zoon. Dus sjouwen wij als een dolle onze breekbare spullen uit de Postkoets. Alle valbare spullen op de grond. Brandhout en landbouwgereedschap onder de Postkoets weg.

De Postkoets moet over een boomstronk. Foto: Thomas

En hop. Nadat buurman nog even een sterkere pin voor het trekwerk thuis bestelt (jongste zoon kwam de pin met een brommertje van 3 kilometer verderop brengen), hangt de Postkoets weer aan een tractor. Wat opnieuw tegenvalt. 't Is ook best veul: 3500 kg naoorlogs Duits geweld (1951) schoon aan de haak.

Buurman moet de Postkoets uiteindelijk gevaarlijk scheefhangend over een oude boomstronk heensjorren. Daarna nog een rondje varenveld. Ik had al uitgepield waar de wielen moesten komen om het boeltje recht te hebben staan.

En ja. Gelukt! Glimmend klimt buurman uit z'n tractor.

Buurman stapt glimmend uit na de Postkoets keurig geplaatst te hebben. Een mooiere maar niet de privacy respecterende glimfoto sturen we je op verzoek. Foto: Thomas

Wat ik zeg. Eindelijk staat de Postkoets recht. Praktisch waterpas. Raar hoor. Die hele dag passen we nog automatisch onze houding aan. Hangen scheef bij het binnenstappen.

Om dan te ontspannen en er opgelucht achter te komen dat dat niet meer hoeft. Nooit meer scheef slapen. Vooral dat! Nooit meer je evenwicht verliezen bij het koken. Nooit meer alles schuifvast klemmen.

Het ware genieten.

een nieuwe deskundige

Afgelopen week hebben we een nieuwe deskundige, een bouwkundige in dit geval, gesproken. Om te kijken of hij betaalbaarder kan zijn voor een studie die wij al grotendeels hebben geschreven. We zijn benieuwd waar hij mee komt.

De bouwkundige zag het op zich wel zitten. Hij doet een stuk aanpakkeriger aan dan de dure decemberarchitect. Een beetje intelligente architectenpraat is dan ook wel fijn, maar deze praatjes vullen alleen zijn gaatjes.

Volgende week denkt de bouwkundige al met de verantwoordelijken bij de gemeente te hebben gesproken. Eind volgende week denkt hij Fontebona met ons te kunnen bekijken. We zijn benieuwd. Het is een jonge vent, wat prettig fris kan werken.

tussen de bedrijven door

Tussen de bedrijven door blijkt mijn vader erg ziek te zijn. Uitgedroogd. Dan is het moeilijk om zo ver van Nederland te zijn. Gelukkig gaat het weer wat beter. M'n vader heeft weer praatjes.

Bellen met m'n vader. Foto: Thomas

bikke(le)n

Vorige week nog vlakten we de eerste kampeerplek. Deze week was de stalvloer aan de buurt. De vloer is heel onregelmatig. Heeft feitelijk dezelfde helling als de helling eromheen. Die moet dus vlak. Anders houd je het Postkoetseffect.

Nou is die vercomposteerde koeienmest prima. Ook de puinlaag eronder is nog best leuk te doen. Maar dáár dan weer onder! Tering henkie. Dat is andere koek.

Rots. Gelukkig meisjesrots, maar toch. Rots. Of nou ja. Eigenlijk meer zandsteen. In van die fijne lagen. Goed scheef. Waar je houweel zich lekker diep in kan vasthaken. Om dat weg te bikken, jelui begrijpt het, is een forse klus.

Gelukkig hebben we een heel arsenaal aan hakken, houwelen, beitels, schoppen en harken. Lange leve de Sarabiaanse gereedschapserfenis.

Een keurige voorlopige vloer in wording. Linksachter de Bob de Bouwvakker. Foto: Astrid

De grootste helft hebben we nu uitgehakt. De makkelijkste helft. Nu alleen nog het dikste stuk rots in het hoogste deel van de stal. Dat moeten we héél voorzichtig aanpakken. Héél rustigjes aan bij de muur de aarde weghalen. Kijken of er nog een muursteen zit.

Als de aarde vervolgens overgaat in van die fijne lagen zandsteen, dan is dat toch wel een sterk teken dat we maar eens moesten ophouden met uitgraven. Anders wordt de stal heel snel een Hele Oude Stal. En vooral erg stuk.

Astridoliet: als je wilt weten of je vloer recht is, zet je een waterpas op de vouwladder. Scheelt stukken bukken. Foto: Astrid

Dat uitbikken is trouwens niet alleen om recht te kunnen staan. Het is vooral om een geïmproviseerde douche en keuken te kunnen plaatsen. Het ondergrondse deel daarvan is nu klaar. Thomas heeft van de bakstenen, waarmee we de enkelsteens muur wilden isoleren, maar waar we nog even mee wachten, een voorlopige vloer gelegd.

Met wat kleden erop moet je daar wel een soort van fatsoenlijk kunnen verblijven. En je krijgt niet direct weer vieze voeten, als je net hebt gedoucht.

We zijn nog wel even bezig. Tik. Tik. Tak. Pok. Klont.

reageer