
Astrid en tuin vallen elkaar aan. Een bosmaaier zou ook geen gekke aanschaf zijn.

Uitzicht op de buren vanaf een lager punt in het dal. Vanaf 30 juli is de Pozo de San Francisco echt dicht zeggen ze.

Oude mijnkarren en haspels.

Vanaf hier moet de oplader met zeecontainer rechts over de brug de berg naar ons opdraaien. Als we een seintje geven zodra we weer in Spanje zijn, verwijdert de pozo de barrière die ze ter bescherming van hun eigen toegangsweg hebben neergelegd. Dan mag de vrachtwagen over het land van de mijn lekker breed naar ons huis boven karren. Fantastisch toch dat dat zo makkelijk te regelen valt.