waterpomp

geplaatst door thomas op 16-01-2009, 22:51

stapje voor stapje demonteren en documenteren met foto's

De Rozinante is al ruim een half jaar buiten bedrijf. Vlak na de bruiloft begeeft de koppeling het definitief. Ik krijg hem daarvoor nog aan het koppelen door telkens de kabel aan te spannen. Alleen is nu het klauwtje waar de kabel in klemt afgebroken. Einde oefening. Er is duidelijk iets goed mis in de koppeling zelf. De hele motor moet er dus uit. Pepe gaat kijken of hij hier een zelfde koppeling kan vinden (wat nu al een half jaar duurt, maar dat terzijde). Het klauwtje laat hij lassen. Met de koppeling zijn we dus ook al bezig. Maar dit stukje gaat niet over de koppeling.

de Rozinante op de bokjes van Edward met de Pluma (kraan) van Pepe om de motor eruit te tillen

De motor ligt er toch uit. Dan kunnen we direct op zoek naar het probleem van het warmlopen waar we al sinds lange tijd last van hebben.

Het begon toen we op de Roccade stonden, de rondweg bij Bordeaux. Daar hebben we al over verteld. De monteur van de Franse garage waar de Rozinante naar toegesleept was, vond dat het aan de startmotor lag. Dat vonden we wat raar, want de motor startte prima. Hij liep daar op de Rocade gewoon niet meer toen we met 35 graden in de schaduw (en de Rozinante stond in de zón) lang stilstonden in de file. Er van uitgaand dat een Franse automonteur van bovenmiddelbare leeftijd wel weet hoe hij een meer dan 30 jaar oude Renaultmotor moet starten, dachten we er maar het beste van. De dame reed immers weer.

Vol goede moed gingen we verder naar het zuiden. Met een nieuwe startmotor. Altijd handig.

In de oersaaie vlakte van Les Landes, tussen Bordeaux en de Pyreneeën werd Astrid door een hevig claxonerende chauffeur ingehaald. Nou doen ze dat erg vaak, omdat ze ondanks het inhaalverbod voor vrachtwagens toch hun frustratie op onze pieremachochel met een kruissnelheid van 76 kilometer willen botvieren. Maar nu kwamen er enorme witte rookwolken uit de arme Rozinante. Een goede reden om snel aan de kant te gaan staan. Koelvloeistofslang geknapt. Nou goed. Dat kunnen we zelf. Die zat er snel weer op.

Sindsdien zijn we trouwens wel zéér alert als we een moeilijk te definiëren chemisch luchtje ruiken: te heet geworden koelvloeistof bijvoorbeeld.

Ook in de Pyreneeën liep de Renault Estafette weer warm als we berg op gingen en dat deed ze daarvoor nooit. Ging het lampje branden, dan schakelden we over in een lagere versnelling. Zo kreeg de motor meer koeling en minder belasting. Meestal ging het lampje dan wel weer uit en verdween de moeilijk te definiëren chemische lucht. Zo niet, dan pauzeerden we even. We weten het warmlopen aan de grote lading die we erin gestampt hadden, want het was ook wel veel. En bij elk Noordspaans heuveltje ging het moeilijker en moeilijker. Maar we kwamen aan en alles was fijn.

Terug in Nederland kon Garage Flambooi niks vinden, dus we lieten het er maar bij. Geen idee.

hee, hier zit ook nog wat

Bij de echte verhuizing hadden we nog veel meer potplanten, fotoboeken, kostbare boeken en ander zwaar spul. En omdat we rustig aan deden ging dat geloof ik wel goed. Af en toe hikte de bus, maar omdat we helemaal geen zin hadden in weer vijf dagen in een viezig hotel en een nieuwe dynamo of zo spraken we de Rozinante liefkozend toe en ramden haar vervolgens fullspeed door de Noordfranse stadjes heen. Alleen zo bleef ze lopen. Astrid werd wel steeds minder fan van het besturen van de Rozinante.

We vervoerden daarna de hele inhoud van de 40 voets zeecontainer in de Rozinante. Omdat de truckchauffeur een mietje was, heb ik zelf eindeloos de berg op- en afgereden om onze spullen te verhuizen. Geen rode lampjes.

Ook bij andere korte ritjes in Spanje hadden we sindsdien geen problemen en leek er niets aan de hand. Natuurlijk was het regelmatig te moeilijk de berg op te komen met de Rozinante, maar dat had niets met warmlopen van doen.

Maart 2008 gingen we weer naar Nederland. Om eventuele problemen voor te zijn, gingen we bij Pepe langs voor een onderhoudsbeurt. Vooral om het warmlopen eindelijk eens op te lossen. Pepe frunnikte hier en daar wat en spoot de radiator schoon. Helemaal geen gek idee, want met een paar insectenlijkjes te veel kan de motor al aardig warmlopen, wisten we ook zelf al. Het schoonspuiten leek de oplossing. We hadden de indruk dat de boel toch wat minder snel warmliep. Hoewel. Echt overtuigd waren we niet.

En ja, onderweg naar Nederland kwamen we weer in de problemen. We hadden niet alleen problemen met het warmlopen, maar ook met de ontsteking (vermoedelijk te snel en te slordig teruggezet door huismonteur Pepe) en natuurlijk met de al eerder genoemde koppeling. Als klap op de vuurpijl knapte laat in de avond, bij storm en regen, midden op de Van Brienenoordbrug de koelslang van de waterpomp opnieuw. We stonden in het pikkedonker stil op de vluchtstrook die eigenlijk vrachtwagenstrook is: op het punt waar de vrachtwagens na het hoogste punt van de brug net weer lekker vaart krijgen en ons ternauwernood konden passeren.

Astrid probeerde kijkend door de achterruit in te schatten welke vrachtwagen ons niet meer zou kunnen ontwijken en welke wagen dus onze dood zou betekenen. Ik werkte ondertussen nog nooit zo snel om de slang er weer op te krijgen. In hooguit vijf minuten was het gepiept. En gelukkig zette de verkeerscontrole na een paar minuten doodsangst de rooie kruisjes boven de strook aan, dus voelden we ons ietsjes veiliger.

Achteraf is het ongelofelijk stom dat je je niet realiseert dat je in grote nood zit en dat als iets het juiste moment is om 112 te bellen, het die levensgevaarlijke situatie op de Van Brienenoord wel is. Je denkt er niet aan op dat moment. Je hebt wat anders aan je hoofd, zeg maar.

Een uur later waren we helemaal hieperdepieper bij Huyb en Gea aan het bier, maar wat een nachtmerrie. Toch raar. Dat warmlopen en die opnieuw er uit ploppende slang. Ik vermoedde al dat de slang er afgeknapt was omdat teveel koelvloeistof in gasvorm in het systeem de druk verhoogde. Maar waarom? Genoeg koelvloeistof. Radiator ontlucht. De boel spuit en klotst als de motor draait, etc.

We waren daarna twee weken in Nederland en steeds weer ging het mis. Rode lampjes in overvloed. Bijna een bruiloft gemist. Toch zijn we er weer mee teruggekomen naar Sarabia.

De Estafette deed ook nog mooi dienst met onze eigen bruiloft. En alsof ze het wist, een paar dagen daarna hield ze er definitief mee op. Maar dat had ik dus al gezegd. We konden nu eindelijk eens goed kijken of we het konden vinden, het probleem van het warmlopen.

Stap voor stap ben ik de motor gaan demonteren en ik kwam al snel iets tegen dat wel eens de oorzaak zou kunnen zijn van het warmlopen. Het wieltje dat de V-snaar van de ventilator en de waterpomp strakhoudt, bleek volledig vast te zitten. Dan zal die pomp en die ventilator ook wel niet optimaal aangedreven worden. Lijkt mij! Bingo! Pepe lijkt het ook wel een goeie reden om warm te lopen. Hij gaat op zoek naar een nieuw lagertje.

We wachten nog op het lagertje. Ach ja. Spanje. Af en toe moet je ze weer aanduwen, anders doen ze niets. Laten we het er dus maar op houden dat het eigenlijk aan ons ligt.

één van de boosdoeners

Maar omdat de motor toch eruit is en je het niet weet, raden Jan Dijk van de Renault Estafetteclub en Pepe me aan om toch de waterpomp nog eens te bekijken. En na een paar maanden gepiel van mij lukt het Pepe een paar weken geleden meteen om de pomp los krijgen. Moertje over het hoofd gezien.

 de waterpomp met de loszittende rotor

Pepe en ik zagen meteen dat het schoepenrad van de pomp helemaal los zit. De pomp doet dus vrijwel niets. Nu weten we waarom de motor warmloopt. De motor heeft al die tijd zonder pomp gelopen.

10.000 Kilometer!

Wat een motor.

reageer