la mata

geplaatst door thomas op 21-05-2010, 15:32

Onze mata. Of niet? Foto: Thomas

Na jaren niks gedaan te hebben met onze mata, het kastanje produktiebosje, hadden we eindelijk een toepassing. We konden het kastanjehout mooi gebruiken om palen te maken voor de omheining van Fontebona. Zoals al eerder bericht, hebben we daar hard gewerkt en zo'n 250 palen gemaakt van dode (secu) kastanjestammetjes.

Mooi. Nou, een paar weken geleden komt Bernardo met een eigenaardig verhaal over Agostín, de neef van Juan, die tegen die en die had geklaagd dat wij hadden gehakt in zijn bos. Wat zullen we nou krijgen! We hadden nog wel zo zorgvuldig, met kadastergegevens en luchtfoto's in de hand, ondubbelzinnig bepaald waar onze mata was. Hij zal het wel verkeerd gezien hebben, want we hebben die palen vaak halverwege de weg naar de bus opgestapeld laten liggen. Misschien denkt-ie wel dat we ze dan ook daar gekapt hebben. We hebben geen zin om achter dit gerucht aan te gaan. Als hij nog meer problemen heeft, dan moet Agostín maar bij ons langs komen. We kennen hem. Hij weet waar wij wonen.

En inderdaad. Na een kleine wandeling in de omgeving van Sarabia komen we op een zondag Agostín tegen. Op zijn zondagsbest en zich enigszins moed ingedronken hebbende want hij is eigenlijk heel verlegen. Het hoge woord komt eruit. We hebben daar en daar gekapt en nou, dat is van hem. Nou ja, van zijn oom, maar dat komt op hetzelfde neer. We nemen hem mee naar ons huis om de papieren te laten zien, inclusief het kaartje van het kadaster waaruit heel helder blijkt dat wij hebben gekapt in het gedeelte dat op onze naam staat. Maar als zoveel Spanjaarden kijkt Agostín niet eens naar de kaart. Waarschijnlijk omdat ze niet goed kaart kunnen lezen. We besluiten met zijn allen naar de mata te gaan om uit te maken hoe het nou precies zit.

Bij de mata aangekomen wijs ik aan hoe de grenzen vogens het kadaster ongeveer lopen. Maar daar klopt helemaal niets van, volgens Agostín. Ons stuk is nog niet een kwart van hetgeen ons verkocht is. Ik word een beetje pissig. Wij hebben onze zaakjes goed voor elkaar. Hebben jullie papieren die dat staven? Kan het misschien ook zijn dat je oom in de loop der jaren zijn grenspaaltjes steeds wat verlegd heeft? Want Juliana, de vorig eigenares, was 35 jaar geleden ook al een oude vrouw die waarschijnlijk sinds de jaren zestig niet meer hier boven in de moeilijk bereikbare mata is geweest. Daar kon hij niks over zeggen. Hem was gezegd dat de weg die diagonaal door de mata loopt de grens is, terwijl die weg volgens onze gegevens juist midden over ons perceel loopt. Tja.

Uiteindelijk nemen we na een biertje in goede verstandhouding afscheid van Agostín. Hij zal de papieren opzoeken en dan kunnen we die vergelijken. Dan komen we er wel uit. Want als het inderdaad zo is, en dat zou kunnen, want het kadaster en de notarissen zijn me toch een rotzooitje hier, dan trekken we de boel recht. Maar dan willen we wel ons geld van de belastingen terug die wij betaald hebben over dat stuk grond. Áls het zo is. Laat eerst maar eens wat papieren zien.

We zagen Agostín de dagen erop wel langs rijden maar kennelijk had hij nog geen papieren want hij sprak ons niet meer aan. Toen we gisteren terugkwamen van weer een week hard werken op Fontebona,  hoorden we van buurman Juan dat Juliana op Sarabia was geweest. Waarschijnlijk om ons te spreken over de mata, want zij was gebeld door familieleden van Agostín. Het feit dat zij omhoog komt, is een serieus teken, want ze kan alleen omhoog komen als iemand haar brengt en haalt. Zoals vaker komt ze ons dan brullend vertellen over iets dat we telepatisch moesten hebben begrepen en dat onze schuld is. Zoals een notaris die zijn werk niet doet. Of om uit te leggen hoe een fincagrens in het echt loopt, al staat het op papier heel anders. Deze keer zal ze wel hetzelfde plan hebben gehad.

Maar het is niet netjes van Agostín en zijn familie om haar ermee lastig te vallen. Juliana is niet langer de eigenares. Zij heeft er niets meer mee te maken. Agostín, en niet Juliana, heeft een meningsverschil met ons. Duidelijk is wel dat het niet via de officiële kanalen gaat, maar via de roddelcircuits van het dorp. Waarom komt Agostín niet met de papieren. Dat zou toch veel netter zijn? Waarschijnlijk omdat hij, of zijn oom, ze niet heeft. Of omdat ze niet kloppen.

Waarom is het zo'n rotzooitje met die finca's en het kadaster in Asturias en in heel Spanje? Niet alleen omdat er fout op fout op fout is gestapeld. Afrika is kadastraal beter geregeld. Maar het is ook een zooitje omdat als mensen de grond op naam van een ander laten staan, diegene opdraait voor de belasting. Voor een paar tientjes per jaar hebben de Asturianen veel over.

We zijn benieuwd hoe het verder gespeeld gaat worden. Sarabia is gelukkig niet ons eindstation in Asturias. We willen hier niet teveel energie aan kwijt, maar we willen ook niet over ons heen laten lopen. Kom maar op!

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

reageer