Parres, verkenning en CUOTA

geplaatst door astrid op 27-04-2009, 13:38

Parres

Afgelopen dinsdagochtend moesten we opnieuw richting de Picos. Nu om in Arriondas te spreken met de arquitecto van de gemeente Parres. Een gemeente ten noordwesten van de Picos de Europa. Ter verduidelijking: een arquitecto heeft bij een gemeente grofweg dezelfde bevoegdheden als een téchnico of aparejador (bouwkundige).

De grote finca 6 met watermolentje. Foto: Thomas

Je moet nooit wedden op één paard. Omdat finca 6 ons bij nader inzien toch geschikt lijkt, moeten we weten welke classificatie of bestemming het terrein heeft. En willen we weten wat de campingvoorschriften van de gemeente Parres zijn.

In het nagelnieuwe Plan General mag je van deze gemeente een kampeerterrein hebben in gebieden met als bestemming Interés Agrario, agrarisch gebied. Het plan is nog niet in werking en er kunnen nog bestemmingswijzigingen komen, maar in principe kan je alleen op terreinen met die classificatie iets beginnen.

En ook al heeft de finca een andere bestemming dan die van interés agrario, dan nog maken we er een kans mee. Je kan om te beginnen tot 11 mei bezwaar maken tegen de bestemming. Ook kan je het terrein onder voorbehoud kopen. CUOTA, zeg maar de schoonheidscommissie van Asturias, is als provinciale instantie machtiger dan de gemeente. Als zij besluiten dat we in bijvoorbeeld dik beschermd terrein toch mogen laten kamperen, dan moet de gemeente in dat besluit meegaan. Zegt de arquitecto. Maar de arquitecto snapt ook wel dat dat een wat lastiger traject is.

De architect vertelt ons verder heel bemoedigend dat we gewoon een terrein met interés agrario moeten zoeken en dan helpt hij ons graag met de aanvraag voor CUOTA. Oh ja. Nou inderdaad. We hoeven alleen maar even een terrein te vinden.

Hah, maar ok, in dit geval treft dat. Finca 6 staat te koop natuurlijk. Tien hectare schuin bos met terrassen. Dat lijkt de architect ook wel wat, maar we moeten even kijken in het dikke boekwerk aan de andere kant van de gang. Daarin staat per perceel welke bestemming het heeft gekregen.

Aan de andere kant van de gang blijkt dat de gemeente ons mooie terrein ook erg mooi vindt. Het heeft als classificatie Especial Protegido, speciaal beschermd, meegekregen. Verdikkie! Balen.

Wij terug naar de andere kant van de gang. Bij de arquitecto vragen of we deze bestemming dan dus ook kunnen veranderen? De arquitecto krabbelt nu toch wat terug. In principe kan het wel, maar ...

Nou goed. We besluiten de volgende dag naar CUOTA zelf te gaan. In Oviedo. Zij moeten ons maar eens haarfijn uitleggen hoe de vork in de steel zit. Hoe zij in dit soort gevallen doorgaans besluiten, welke wetgeving zij daarbij hanteren, etc.

verkenning

We zijn toch relatief in de buurt, dus rijden we door naar een plaatsje binnen de parkgrenzen: Soto de Sajambre. De route erheen is als vanouds schitterend. Vanaf Cangas de Onís door de Desfiladero de los Beyos en dan in de provincie León linksaf naar Soto de Sajambre. We rijden de route met of zonder gasten zeker een paar keer per jaar. Gewoon omdat het een prachtige route is.

De desfiladero de los Beyos. Foto: Thomas

Nu ook weer rijden we de route met veel plezier, maar ditmaal met een Echt Doel. We willen kijken of er in deze plaatsjes gelegenheid is voor een camping. Van de Picosautoriteiten weten we al waar het wel en niet mag. Nu gewoon nog even een terrein vinden en de eigenaar ervan opsporen. Koekie.

We gaan terug naar het hotelletje in Soto de Sajambre waar we vorig jaar tijdens onze huwelijksreis ook waren. De eigenaar vragen we na een kopje koffie of hij weet van terreinen dichtbij het dorp die misschien te koop zijn? De eigenaar weet niets te koop. Hij betwijfelt ook of iets dergelijks dan aan een buitenstaander zou worden verkocht. Naar zijn zeggen wordt alles onderling aan familie en vrienden verkocht. Zo populair is het plaatsje.

Soto de Sajambre. Foto: Thomas

Ergens een opluchting, dit antwoord. Viego is ver weg, maar als je in Soto de Sajambre zit, moet je altijd een uur rijden voor je boodschappen. Enkele reis. Dat wandelparadijs ligt pas echt goed geïsoleerd.

moe

En opeens zijn we hartstikke moe. De nacht ervoor hebben we erg kort geslapen. Laat thuis. Vroeg op. Veel indrukken gisteren en vandaag. Dit soort zoektochten helpen niet om je fitter te voelen. We wilden eerst nog doorrijden naar Soto de Valdeón. Ook binnen de parkgrenzen. Daar was in het verleden een camping. Toen we een paar jaar terug op zoek waren naar een tijdelijk huis, kwamen we al in deze plaats terecht. De camping daar wilden we als een soort van studiemateriaal bezoeken.

Alleen ... de camping was er niet meer. Nog wel wat overwoekerde wipwaps en wasbakken, maar de boel was niet meer in bedrijf. De oude man die we hier indertijd op aanspraken, vertelde dat de vrouw die het terrein huurde, ruzie had gekregen met de eigenaar van het terrein. De eigenaar, zelf hoteleigenaar een eindje verderop, had de huur sterk verhoogd. Hij wilde haar eigenlijk van het terrein af hebben, omdat hij de concurrentie te groot vond worden. Zo ging het verhaal.

Vlak naast het verlaten kampeerterrein. Foto: Thomas

Tijdens ons gesprek een maand terug met de técnico van de Picos de Europa wees hij ons er nog op dat er een oude camping zat in Soto de Valdeón. Volgens hem zou dat één van de beste locaties zijn. Er zat in het verleden immers al een camping. Opnieuw toestemming krijgen zou dus niet zo moeilijk moeten zijn.

We zijn niet in Soto de Valdeón aangekomen. Te moe. Te zeer doordrongen ook van het feit dat die locatie pas écht afgelegen is. Dan moet je misschien wel anderhalf uur rijden voor je boodschappen. Bovendien zit er al een camping vlakbij, in Santa Marina de Valdeón. Dan zit je elkaar waarschijnlijk ook nog eens stevig in de weg. We laten die hele kleine mogelijkheid van een goedgemutste verkooplustige eigenaar dus maar even voor wat het is.

CUOTA

Na een goede nachtrust gaan we woensdag naar Oviedo. Naar CUOTA, de Comisión de Urbanismo y Ordenación del Territorio de Asturias, of zoals ik ze oneerbiedig noem: de schoonheidscommissie. Nou. Dat is snel gepiept. Het is nog even een gedoe om het gebouw binnen te komen: formuliertje invullen, identiteitsbewijs tonen, Sita mag niet mee dus Thomas levert z'n mooie badge weer in. Maar daarna is het ook snel duidelijk.

Wil je nog eens om wat voor een reden naar CUOTA? Het is op de eerste verdieping. Vanuit de lift gezien rechtsaf. Paar klapdeuren door. Bordjes información volgen. Dan wegens een stagnerende bordjesstroom vragen aan een toevallige voorbijganger waar de informatiebalie is. Verderop in de gang rechts. Informatie vragen. Antwoord: Nee. Doen wij niet. Wij hebben geen publieksfunctie. Wij werken alleen voor gemeentes. Als u vragen hebt over wetgeving of procedures, dan moet u bij uw gemeente zijn. "Ja!, maar die geven vage antwoorden, áls ze al antwoorden?! Jamaardit?! Jamaardat?! Enalsdandit?! Enalsdandat?!"

Maar de dame blijft onverbiddelijk in haar afwijzing. Ik druip teleurgesteld af.

Hum. Bah. Mopper. Nou ja. Ergens ook logisch. Die lui hebben geen zin in zeurende burgers. Als burgers willen klagen moeten ze maar een arme gemeenteambtenaar in elkaar slaan. Niet zo'n duurbetaalde hogere ambtenaar. Wel jammer alleen dat wij ondertussen geen barst duidelijkheid hebben gekregen.

wat te doen?

Alleen weten we nu even niet wat wijsheid is met finca 6. Na rijp beraad besluiten we de bezwaarprocedure te starten. In het advies van de provinciale overheid, op basis waarvan de bestemmingen zijn uitgegeven, staan een aantal delen van het terrein als interés agrario aangemerkt. Niet het hele terrein is dus especial protegido. Laten we het daar op proberen te gooien. Volgens de gemeenteregels is 6.000 m2 genoeg. De rest smokkel je er wel bij zodra de inspecteur z'n hielen heeft gelicht. Zo gaat dat hier. Op handhaving hebben ze het niet zo begrepen. Verder moeten we een bod op het terrein uitbrengen en een señal, een aanbetaling, doen.

Jajajajaja. Zoals het er nu naar uitziet, zal het zover niet komen. Dit is ook wel een erg riskant traject.

Er zijn veel interessantere opties. Daarover later meer.

Dit apparaat kwamen we tegen in Soto de Sajambre. Wie weet wat het is, mag het zeggen. Foto: Thomas

reageer