dank, finca 39 en Picos de Europa

geplaatst door astrid op 31-01-2009, 20:32

Asturias heeft meer te bieden dan alleen maar terrein vijfendertig. Afgelopen tijd waren er andere ontwikkelingen die ik in het vorige artikel bewust buiten beschouwing liet.

bedankt

Maar allereerst. Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties op het artikel wat zou jij doen? De vraag was of je naar zo'n wat afgelegen plek zou gaan of dat je iets dichter bij een dorp of stad zou zoeken?

Jullie verhalen hebben ons goed duidelijk gemaakt dat de afstand tot de basisvoorzieningen niet doorslaggevend is. Ik denk dat ik zelf nog wel het meest tegen een geïsoleerde locatie aanhik. Thomas zit er niet zo mee.

Geïsoleerd of niet geïsoleerd, dat is de kwestie. Rechts Sotres, het hoogste dorp van Asturias. Foto: Thomas

Sommigen probeerden zelfs de niet gestelde vraag te beantwoorden, of we dit moesten kopen. Nou kennen we zelf het beste alle variabelen, zoals hieronder zal blijken. Dus te kopen of niet te kopen, daar vroegen we geen oordeel over. Desalniettemin ook wat dat betreft bedankt voor de reacties.

Overigens. Welke van de twee weet ik even niet meer, maar hetzij een winkeltje, hetzij een barretje móet je zelfs bij een kampeerterrein beginnen. Zegt de Spaanse wet. Prima wat ons betreft. We wilden toch altijd al beide. Anders maak je het wel erg lastig voor de kampeerders.

Thomas achter de bar (+winkeltje) toen we proefdraaiden bij Camping Mas la Bauma in Cataluña, Spanje. Foto: Astrid

Om de suggesties over huurfietsen hebben we hartelijk gelachen. Lees ter illustratie toch maar even de reactie van Thomas. Er ligt trouwens één dorpje op vier kilometer afstand dat je met een stevige mountainbike en dito benen wel zou moeten kunnen bereiken. Daar zijn een paar barretjes, waarvan één als ik het goed heb met restaurantje. Maar afgezien van die vier kilometers heen en vier kilometers terug heb je weinig aan een fiets.

Al met al weten we nog niet wat we doen. Er zijn andere mogelijkheden. Ik hield daar mijn mond over, om de discussie zuiver te houden.

finca 39

Ruim een week geleden zagen we een ander terrein. Op anderhalf tot hooguit twee prachtige en glooiende kilometers van een leuk plaatsje met vrij veel horeca. Beschut gelegen in een doodlopend valleitje. Kabbelend beekje. Uitzicht op de Naranjo de Bulnes, de bekendste berg van de Picos de Europa. Goede bezonning. In de deels van het toerisme levende gemeente Cabrales.

Uitzicht op de Naranjo de Bulnes. Foto: Thomas

De foto hierboven is wel erg onduidelijk. Deze nieuwe foto zoomt in op de Picos en de Naranjo de Bulnes. Foto: Thomas

Drie in vrij slechte staat verkerende schuren met daarbij waarschijnlijk al van oudsher een soort van woonruimte. Alleen hebben wij die "woning" niet gezien. Denkend dat het ook een schuur was. En daar zal het ook wel op neerkomen. Met 2,5 hectare wel wat aan de krappe kant, vooral omdat het vrij veel steilere stukken heeft. Een toegangsweg waar op z'n zachtst gezegd het nodige aan moet verbeteren. Op grote afstand van aansluitingen op water en licht, wat de locatie nog eens extra kostbaar maakt.

Het dak in slechte staat. Foto: Thomas

Maar toch al met al een vrij idyllisch terrein. Tot nu toe veruit het beste aansluitend bij ons ideaalbeeld.

Rechtsvooraan een stal, links daarachter twee geschakelde stallen en daar weer rechts van het vermoedelijke "woon"huis. Foto: Thomas

En een ons gunstig gestemd zijnde gemeente. Nadat we het terrein bekeken hadden, gingen we met de makelaar naar de wethouder van toerisme van Cabrales. Wethouder Fernando bleek familie te zijn van iemand die we al kennen. Hoe handig! Het zal in ieder geval niet tegen ons werken.

Een fijne sloot naast de deur. Foto: Thomas

We vertelden kort over onze plannen en lieten hem ons praatje-plaatjeboek zien. De wethouder was erg enthousiast over onze plannen. Als wij hem vertelden waar wij ons wilden vestigen, dan kon hij het nog in het nieuwe bestemmingsplan meenemen.

Kijk. Dat is nog weer andere koek dan die wethouders van Mieres en Lena, waar we nooit meer wat van horen. En die we ook maar even laten zitten, omdat we een plek bij de Picos de Europa toch uiteindelijk veel interessanter vinden.

Toegangsweg in erbarmelijke staat. Foto: Thomas

Maar mooi zo. Aan die voorwaarde, een in ieder geval niet tégenwerkende gemeente, is voor dit terrein voldaan.

We hebben geen idee welke vraagprijs de eigenaar in zijn hoofd heeft, maar inmiddels hebben we dan zelf maar een bod gedaan. Afwachten wat dat wordt. We houden rekening met de zoveelste eigenaar met dollartekens in de ogen. In dat geval komt finca 35 weer prominent in beeld.

Parque Nacional de los Picos de Europa

Maar we waren nog niet klaar met de wethouder. Fernando wilde graag weten waarom we niet een locatie zochten binnen het Nationale Park van de Picos de Europa?

Picos de Europa, zicht vanaf de weg van Colláu Pandébano naar Sotres. Foto: Astrid

Ja, hallo?! Dat is beschermd gebied. In de Picos mag je bij wijze van spreken niet eens een steen optillen zonder uitdrukkelijke toestemming. Laat staan dat je er een camping mag beginnnen!

Nou nee. Dat was dus misschien niet helemaal waar. Fernando legde uit dat hij deel uitmaakt van het parkbestuur. Het park heeft veel last van wildkampeerders. Vaak worden ze gedoogd, maar het gebeurt ook regelmatig dat ze op de bon worden geslingerd.

Als die kampeerders op een toegestaan terrein binnen het park zouden kunnen staan, zou dat een hoop overlast schelen. Het soort camping dat wij willen, zou goed in het park passen. Ik moest toch ook maar eens bellen met de directeur van het park.

Picos de Europa. Zicht vanaf net onder refugio Pico Uriello. Bergen boven de wolken. Foto: Astrid

Zo gezegd, zo gedaan. Vorige week belde ik met de directeur. Hij reageerde zoals je van een directeur kan verwachten. Welwillend, maar neutraal. Of ik onze plannen wilde mailen? Dan konden ze er eens naar kijken.

We verwachten niet dat dit op iets uitloopt. Dan heb je het over hele lange bestuurlijke trajecten. Het is ook weer de vraag of wij daar op kunnen of willen wachten. En het is de vraag of ze wel echt een camping willen.

Picos de Europa. Tussen de Horcados Rojos en het bovenstation van de teleférico Fuente Dé. Foto: Astrid

Desalniettemin zou het nationale park voor ons een droomlocatie zijn. We proberen het dus lekker toch. Onze plannen liggen op het kantoor van het park.

reageer