njet
Gisteren waren we opnieuw in Infiesto om bij de gemeente Piloña te vragen wat er wel en niet kon voor wat betreft finca 13.

Pleintje in Infiesto. Foto: Thomas
Nou. Het kostte de heer Sergio de Nukkige ruim anderhalf uur om op zijn eigen spreekuur te verschijnen, maar daarna was het dan ook snel duidelijk. Het is beschermd gebied. Einde oefening. Geen discussie mogelijk. Erg jammer, want de mailcontacten met de zoon van de eigenaar zijn bijzonder goed. We gaan nog met hem in onderhandeling over het terrein met de ruïne. Gezien de eerste veel te hoge emotionele vraagprijs van negentigduizend voor vier hectare -de vader wil er eigenlijk helemaal niet van af en wil op z'n 75e nog eens het hele terrein goed gaan omheinen- geven we dat weinig kans.
Bovendien blijkt Piloña zijn eigen hoogstwonderlijke normen te hebben voor een kampeerterrein dat ze, voor zover wij weten, nog nooit binnen hun grenzen hebben gehad. Zo moet er over het hele terrein een geasfalteerde weg van tenminste 4,5 m breed lopen. En dan wilde ik hier heel triomfantelijk allerlei andere onhebbelijke regels opsommen, maar eerlijk gezegd zijn de regels na nalezing verder vrij redelijk. Toch doet het vooruitzicht om met Sergio de Nukkige te moeten strijden ons hart nog niet veel sneller kloppen. Maar we zullen zien of het wat wordt met het ruïneterrein.
finca 14
Omdat we toch in Infiesto waren, had ik een afspraak met een makelaar daar gemaakt om wat terreinen te bezichtigen. Het werd er maar één, omdat de rest al op voorhand niet geschikt bleek te zijn (resp. te ver over een hele slechte weg en in een dorp). Finca 14 dus.

Lap. Foto: Thomas
Hum, tsja, ja. Nou, dat is het toch niet helemaal. We waren al vaker in de streek Bimenes en het lijkt wel alsof ze patent hebben op grote lappen steil weiland (zie finca 2). Het was ook wat te dicht bij andere bewoning. Maar vooral de steile lap grond is voor ons heel simpel niet te gebruiken. Het mag best scheef zijn, maar dan moeten er wel tenminste een aantal natuurlijke vlakke stukken in zitten. En graag ook wat coulissenlandschap, als het kan. Dat was hier niet het geval. Jammer, want de makelaar was weer eens een aardig mens. Jammer, want op een paar nare loodsen een eind verderop na, had je prachtige uitzichten. Jammer, want het was mooi goedkoop. Jammer, want er was al stromend water. Jammer, want de elektriciteit was dichtbij.

Scheef. Foto: Thomas
opnieuw hoogspanning
De makelaar waarmee we finca 12 hadden bekeken, beloofde me al weken lang in mailtjes dat hij nu toch echt morgen naar finca zus en zo zou gaan om voor ons naar wat cabañas met veel land te kijken. Vanmiddag kwamen dan eindelijk de foto's binnen. Oef. Wat baalden we verschrikkelijk toen we de foto's zagen, want het zou de perfecte plek zijn geweest. Balen, want de finca ligt pré-cíes onder een hoogspanningsleiding. Ditmaal helemaal niet benauwend, tenminste op de foto's niet. Het boeltje hing heel hoog in de lucht boven het terrein. Niet storend.
Het zijn nou eenmaal de regels dat je niet onder een hoogspanningsmast een camping mag hebben. En terecht. Pas nog vertelde buurman Alfonso dat hij jaren geleden een heel dorpje met wat huisjes en stallen, zeg maar net als Sarabia, was kwijtgeraakt door een neergestorte hoogspanningskabel en de daaropvolgende brand. Hij had geluk dat hij foto's van zijn bezit had, want het stond niet geregistreerd. Zonder foto's had hij ook nog eens niets van de verzekering teruggekregen. Ik bedoel maar.
Maar dan dus de foto's. Hartverscheurend schitterende uitzichten. Drie cabañas. Heel idyllisch landschap. Water op de finca. Ruim drie hectare.
Ik ben voorzichtig met het hergebruiken van de foto's van de makelaar, dus ik knip de meest herkenbare onderdelen eraf, maar dan krijg je toch een indruk van wat we mislopen:

Hoogspanningsfinca 2. Foto van de makelaar
We zijn nu maar uit de kast gekomen bij deze makelaar en hebben verteld wat onze werkelijke plannen zijn. Dus niet iets met schapen, maar dat we andere plannen hebben. Hij zal gerichter voor ons verder zoeken. We zijn erg benieuwd, want waar hij tot nu toe mee kwam, was schitterend, afgezien van de hoogspanningsmasten.
lekker bezig
En nog wat later vanmiddag kwamen eindelijk de alweer een tijd terug beloofde foto's binnen van een finca die ook erg interessant blijkt te zijn. Er staat een huisje op dat nog in de verbouwing zit, maar er toch al keurig uitziet. Twee badkamers, drie slaapkamers, zo te zien dubbel glas, smaakvol en ingetogen verbouwd. Niet gek. Logischerwijs dus ook niet het goedkoopste dat je kan bedenken, maar als je dan tenminste ten dele niet meer hoeft te verbouwen is dat heel mooi meegenomen. Er zit een stuk grond bij van 2,6 hectare. Het terrein ligt in een erg pittoreske vallei twee plooien verderop ten westen van ons. Hopelijk lukt het daarvoor een bezichtiging af te spreken voor volgende week.
Er zit eindelijk weer goed de vaart in. Lekker.