finca 16, 17 en 18

geplaatst door thomas op 17-11-2008, 19:31

La Teyerina in de avondzon. Foto: Thomas

Nou, dat waren weer veelbewogen vierentwintig uren! We begonnen gisteren met het bekijken van twee finca's vlakbij Mieres. Astrid had deze finca's gevonden in de El Cero, dus niet via een makelaar. We kennen het gebied goed. Het is een mooi coulissenlandschap, maar met veel hoogspanning en veel steile stukken. We hadden er dus niet veel fiducie in dat het wat zou worden. Maar ja, aan de telefoon waren het aardige mensen en het is mooi dichtbij.

Ateneu op zijn Finca #1, onze Finca #16. Foto: Thomas

De eerste finca was te steil en te klein en te dicht bij de snelweg. De schuur was wel heel leuk. Gemaakt van allemaal verschillende stukjes aluminum.

De schuur van Finca #15. Foto: Thomas

De tweede finca was ook leuk, ook met een mooi huisje, maar te klein. En naast de Area Recreativa de Roza Mayor. Daar hebben we twee jaar geleden wild gekampeerd toen we bezig waren met het zoeken van ons huis in Sarabia. Die area recreativa schijnt trouwens 's zomers nogal druk te zijn, dus het is de vraag of je er afgezien van de schitterende uitzichten moet willen zitten. Twee keer jammer maar helaas.

Finca #17: Terras en barbeque. Foto: Thomas

Finca #17: Vloer van terras. Foto: Thomas

Wel wist Ateneu, de man van de finca's nog een terrein van een familielid. Dat was veel groter, vrij vlak en dichtbij. Het heette "la Teyerina" (de Dakpannerij), inderdaad omdat ze er vroeger dakpannen maakten.

Finca #18, la Teyerina. Gezien vanaf een aanpalende escombrera. Foto: Thomas

Hij wees het van een afstand aan. Dat was een vrijwel ideaal terrein! We werden er helemaal opgewonden van. Groot. Meer dan 4 hectare. En inderdaad vrij vlak met hier en daar een heuveltje, en met veel natuurlijke terrassen.

Met uitzicht op Las Ubiñas, los pequeños Picos de Europa. Foto: Thomas

Het had schitterende uitzichten en het was redelijk stil. Aan één kant kon je een beetje het geluid van de snelweg (A66) en de stad Mieres horen, maar daar stonden heel veel bomen die nu kaal zijn. In het seizoen is het ook daar waarschijnlijk vrijwel stil. Verder was de finca perfect. Er zat zelfs een bar-restaurant (El Rancho) op driehonderd meter afstand. Goed bereikbaar via asfalt- en betonwegen. En met direct erachter een groot wild gebied waar je kunt wandelen. De dichtstbijzijnste supermarkt is de Eroski! Wat wil je nog meer.

La Teyerina, lage gedeelte. Foto: Thomas

De man zou voor ons een afspraak regelen voor ergens de dagen erna. Nou mooi. We gingen lunchen op de area recreativa om daarna in de buurt te wandelen. Maar het ging sneller dan we gedacht hadden. We zaten uit te buiken toen we werden teruggebeld. De eigenaar van het vlakke land, Jerónimo, en Ateneu kwamen ons opzoeken op de area om de finca te gaan bekijken.

Met Jerónimo betraden we het terrein en ook van dichtbij was het inderdaad mooi. Wijds. Oorspronkelijk stonden er een huis en twee schuren/stallen maar nu was er niet meer over dan één rotte stal en wat losse stenen. Maar goed, het land heeft een eigen bron. En gemeentewater en elektriciteit zijn vlakbij, dus ook dat moet te regelen zijn.

La Teyerina: in deze staat mag je in deze interés een huis niet meer opbouwen. Foto: Thomas

We begonnen al een beetje te onderhandelen over de prijs maar zeiden dat we er pas verder op ingingen als we gepraat hadden met de ter zake kundige van de gemeente, de aparejador, want als we er geen camping zouden kunnen beginnen hebben we er niets aan.

La Teyerina, hoge gedeelte. Foto: Thomas

Enfin, nu wist Astrid nog dat de aparejador van Mieres alleen spreekuur heeft op maandagochtend, dus gingen we vandaag meteen naar de stad om inlichtingen in te winnen.

Maar helaas, waar we al bang voor waren, vergeet het maar! Het terrein is voor de helft interés forestal (zeg maar bosbestemming). De andere helft, de helft waar de ruïne van het huis op staat, is zelfs especial protección forestal (bijzondere bescherming van bos). Voor een camping heb je doorgaans interés agrario nodig. Nada de nada dus. Een grote teleurstelling, zeker omdat het het eerste terrein was waar Astrid helemaal enthousiast over was. Ik ben dat wel vaker. Ik zie sneller mogelijkheden.

De aparejador vertelde nog wel dat veranderingen in het bestemmingsplan mogelijk zijn, en dat er net een revisie zat aan te komen. Maar om daar nu al je goeie geld op in te zetten als er verder nog zoveel onzekerheden zijn leek ons na enig overleg niet echt reëel.

De aparejador maakte voor ons een kopie van de kaart met de classificaties voor de gemeente Mieres. Zo kunnen we voortaan voorshands vaststellen of een terrein de geschikte interés heeft en hoeven we niet elke keer op maandagochtend naar hem toe. En hoewel er wel interessante gebieden op staan - de hele Ceneravallei en omstreken heeft interés agrario - valt toch voornamelijk op dat heel veel interessant gebied niet in aanmerking komt.

Landschappelijke kwalificaties van de gemeente Mieres. Rood is interés agrario.

Dat is frustrerend omdat wij juist een camping willen waar je kunt genieten van de rust en de natuur en het uitzicht. We willen dus niet in de stad zitten of daar dichtbij. Juist de voor ons interessante gebieden zijn afgesloten van activiteit. Dat is ook wel weer logisch want dat is de enige manier waarop je het mooi kunt houden. Het zijn feitelijk landelijk regels en het is maar goed dat er inmiddels zulke strenge eisen zijn aan het gebruik van land en campings. Ga maar na, het is hier wel een soort van beschaafd, maar denk aan de costa's in het oosten en het zuiden en dan begrijp je dat strenge regels en handhaving daarvan erg nodig zijn. Maar frustrerend is het.

En dan zijn ook nog eens sommige mensen gelijker dan anderen, dus met de juiste enchufe, kruiwagen, kom je een heel eind. Hoe kan daar anders dat restaurant vlakbij zitten op die dus net zo beschermde plek?

We vroegen de aparejador met wie we konden praten over het onze plannen. We wilden bespreken of het in dit geval überhaupt zin had op een bestemmingswijziging te gokken. Anders gezegd, wie gaat in de gemeente over toerisme? Hij moest dat even uitzoeken want normaal komen mensen alleen voor industrie en wonen. Even later kwam hij terug, dat we moesten zijn bij Tibidabo, de concejala (raadslid) van de PSOE, verantwoordelijk voor toerisme en handel.

We kregen haar vrij snel te spreken en konden ons frustratie-ei enigszins kwijt. Zij haalde de zojuist passerende Ricardo erbij, een bovenbobo, aardige vent, model André van der Louw. Hij bleek de loco- burgemeester te zijn (hier moet je natuurlijk niet loco-alcalde zeggen want dat is iets heel anders). We legden uit dat het moeilijk is om een geschikt terrein te vinden dat over de juiste kwalificatie beschikt en we wilden graag weten of zij ons konden helpen. Zou het mogelijk zijn bijvoorbeeld om het bestemmingsplan te veranderen. Nou, Ricardo hielp ons wat dat betreft snel uit de droom. Aanpassingen van beschermde of semi-beschermde zones kun je vergeten. Dat gebeurt niet.

Maar ze waren wel geïnteresseerd in onze plannen en denken dat een camping - er is er geen in de wijde omgeving - misschien welkom zou zijn. We vertelden over Duitsland en het op zich erg groene Ruhrgebied waar ze toerisme combineren met industrieel erfgoed. Dat speelt ook erg in Mieres. De Turónvallei richt zich daar met name op. Veel van de mijnen wordt gerestaureerd en ze zijn druk met het aanleggen en opknappen van wandelroutes.

Waar ze nog extra voor waarschuwden was dat het moeilijke met een camping is om alle vergunningen rond te krijgen. Áls je al een geschikt terrein gevonden heb. Zeker het Ministerie van Medio Ambiente, milieu, is heel lastig. Maar ze zijn wel geïnteresseerd en willen ons helpen waar ze kunnen. Ricardo dacht bijvoorbeeld dat er met de ontvolkte dorpen in de Turónvallei toch wat te doen moet zijn (laat nou Sarabia zo'n dorp zijn :). We hebben afgesproken dat we onze plannen uitgebreider op papier gaan zetten. Dan maken we vervolgens een keer een afspraak om één en ander toe te lichten. Wie weet kunnen we elkaar helpen.

Het goeie nieuws is dus dat we voorzichtig contact hebben gelegd met de gemeente en dat ze er op het eerste gezich positief tegenover staan. Verder weten we nu dat via-via en gewoon vragen nog de beste dingen oplevert. Dat hele terrein van 4 ha. staat nergens te koop. Bovendien weten we nu in ieder geval voor Mieres waar we wel kunnen zoeken.

reageer