finca 19, 20 en meer

geplaatst door astrid op 25-11-2008, 15:51

Voordat ik de fincatel kwijtraak, slinger ik toch maar even een snel verslag de ether in. Er zijn teveel ontwikkelingen om alles aan het eind van deze week nog goed op een rijtje te hebben.

Finca 19

Het huis bij finca 19. Foto: Thomas

Schitterend, finca 19. Wat een mooi huis. Groot, maar gezellig. En wat een prachtige weilandjes erbij. Heel mooi afgewisseld door fruitbomen en struiken. Met 1 hectare wat te weinig terrein en ook weer knap scheef. Ook alleen water van een put, maar je moet ergens inleveren. En ja. Je voelt hem al hangen. Wat is hiér nou weer mis mee?

Vanuit de keuken. Foto: Thomas

Het belangrijkste: de omgeving. Dit terrein ligt vlakbij een behoorlijk volgebouwd deel van Asturias, waar veel te veel grote protserige huizen op veel te grote kale percelen staan te schitteren in het door de marmeren muren weerkaatste zonlicht. Een gipsen kip eenzaam op het keurige gras. De bewoners bijna niet thuis, omdat het geld elders verdiend moet worden.

Het is "maar" een gevoel, maar het voelt niet goed. Die hele omgeving geeft ons een ongemakkelijk gevoel. Dan zitten we veel liever in onze viezige Turónvallei. We keken wel vaker daar in de buurt, maar deze ervaring gaf de doorslag. Die hele streek hebben we nu definitief geschrapt als zoeklocatie.

Gróót. Foto: Thomas

Groot dus. Foto: Thomas

Een ander groot, maar eventueel nog overkomelijk minpunt is de bezonning. In de zomer is de zon op die plek om 5 uur 's middag weg. In de winter is dat dus nog veel vroeger. Dat wil ik heel simpel niet meer. We wonen nu in een huis dat in de zomer geweldig is, maar in de winter eigenlijk te koud. Dat krijg je als je zit op de (goedkope) noordhelling. Een dikke maand rond de kortste dag hebben we anderhalf uur zon. Áls de zon schijnt.

't Is niet anders.

Daar aan de overkant hebben ze wel zon. Foto: Thomas

Finca 20

Huis 20. Foto: Thomas

Ja, dat was raar. Finca 20 en wat er uitkwam. Maar wat een gedoe! Dit bezoek had heel veel voeten in de aarde, omdat we van de makelaar per se eerst naar Oviedo moesten komen om een verklaring te tekenen. Dat is op zich vrij gebruikelijk bij de commerciëlere makelaars. Zij denken met zo'n handtekening te borgen dat je niet de boel vervolgens lekker onderhands verder regelt, terwijl zij al het verkoopwerk hebben gedaan. Best logisch. Maar wat niet logisch is, is dat we er apart voor naar Oviedo moesten. Combineer dat dan toch met het huisbezoek in kwestie.

Nou. We hebben er wel 5 keer over heen en weer gebeld. Maar nee, dat kon niet. Ze hadden er zoveel werk aan en dan kwamen klanten niet opdagen en dan was al dat werk voor niets geweest. Dat moesten we toch begrijpen. Die makelaar leeft nog ergens in een berenvel onder een steen en heeft geen benul van wat klantgericht denken is. Zucht. Maar we wilden toch dat huis zien, dus we gingen en we hebben getekend. Bah.

Weer een mooi uitzicht. Foto: Thomas

Duurde het vervolgens nog 2 of 3 weken voordat we het huis bezochten, maar toe maar. Daar staan we allang niet meer van te kijken. Afgelopen vrijdag was het dan echt zover. We hadden ergens aan het begin van de o zo pittoreske Riosavallei afgesproken. Vervolgens reden we maar en reden we maar. Uiteindelijk reden we de vallei weer uit richting Pola de Lena. Bovenop de pas sloegen we af. Daar helemaal bovenop de bult stond een al aardig verbouwde cabaña. Zeg maar een oude herdershut.

Het huis was nog niet af, maar had wel dubbele beglazing, alle elektriciteitsbedrading was al gelegd, etc. Een inkoppertje eigenlijk. Je hoefde er vrij weinig voor te doen om het af te maken. Er was alleen nog geen stroomvoorziening. Detail. Moest je nog even zonnepanelen kopen en plaatsen. En de waterleidingen waren er al wel, maar het water stond voorlopig alleen maar aan de andere kant van de weg in een grote drenkbak voor het vee. Detail. Kniesoor die daarover struikelt. Het was niet af, maar op zich zeker niet gek.

Die gezellige plavuizen.. Niet onze smaak, wel een inkoppertje. Foto: Thomas

En dan de uitzichten. Magnifiek. Geweldig mooi. Je keek zo uit op de besneeuwde Ubiñas, de pequeños Picos de Europa. Ook verder waren de uitzichten schitterend. De hele dag zon. Maar ja. Keek je vlak voorbij het huis naar beneden, dan zag je daar in de diepte het terrein van 2,6 hectare veel te schuin liggen wezen. Ter plekke vertelden we de makelaar en de verkoper dat dit niets voor ons was.

Kneitersteil. Foto: Thomas

En toch. En toch. We kwamen terug op die beslissing. We wilden al veel langer eens praten met de gemeente Pola de Lena. De enige IU-gemeente in Asturias. IU staat voor Izquierda Unida, letterlijk vertaald Verenigd Links. Kwa ideologie voor zover ik weet vergelijkbaar met Groen Links. Je zou toch zeker wel een klik verwachten tussen deze groene gemeente en wat wij met de camping willen. Vandaar dat we finca 20 aangrepen om vanochtend met deze gemeente in contact te komen. Daarom ook hebben we veel tijd gestoken in het voorbereiden van een grotendeels op beeldmateriaal gebaseerde presentatie, om in hele korte tijd ons verhaal uit de doeken te kunnen doen. In eerste instantie voor de gemeente Mieres vanwege finca 18, maar nu opeens ook al voor Lena.

Pola de Lena

Ayuntamiento de Pola de Lena. Foto website www.aytolena.es

Vanochtend zaten we dus bij de aparejador. De bouwkundige van de gemeente. Finca 20 lag in beschermd gebied, maar dat lagen zoveel terreinen in de gemeente Lena. Toch zou er wel een mouw aan te passen zijn, als we de gemeente meekregen. De aparejador zag best mogelijkheden. Hij snapte er alleen niets van dat we daar in die vallei wilden zitten. Waarom niet in vallei x of y, want daar was het zoveel mooier?

Nou verroest ja! Dáár hadden wij nog he-le-maal niet aan ge-dácht! Doet u ons dan maar een beetje leuk vlak terrein met huis en bijgebouwen en mooie uitzichten in een veel mooiere vallei, dank u! Nee, hoeft geen strikje om. Nemen we zo mee. We zijn per slot van rekening nog maar een slordige 15 maanden aan het zoeken, nietwaar?

De Peña Ubiña van dichtbij. Foto: Thomas

Maar de man meende het echt. De gemeente was al eens bezig geweest met het opzetten van een camping, maar dat was op niets uitgelopen. Op die plek stond nu een grote lelijke loods. De gemeente had wel elders een grote loods. Oud, industriële baksteen, grote ramen, vertelde de aparejador.

En hop! Daar kwamen wij met het bijbehorende plaatje uit onze presentatie.

Ja! Zei de aparejador. Zoiets is het inderdaad.

En hop! Fotocompilatie uit div. tijdschriften

Bingo zou je zeggen. Bingo hópen wij.

De bouwkundige probeerde ons direct bij de verantwoordelijke wethouder naar binnen te loodsen. Die er helaas niet was. Hij zat nog op school. Nou is het misschien wel een wat jongere club mensen daar in die gemeente, maar zou die jongen nou nog op school zitten? Ze refereerden namelijk wel aan hem als "chico". Jongen. Maar misschien is dat meer het jargon van de oude egalitaire sovjetkaders. Dan is het waarschijnlijk toch gewoon de zoveelste politieke bejaarde. Óf hij geeft les op een school. Dat kan ook nog. Hoe dan ook. De chico belt ons binnenkort en dan gaan we eens kijken wat de mogelijkheden zijn.

Leuk. Leuk. Leuk. Leuk.

Tussendoortje

Oja, en gisteren reden we 60 km door de gietende regen naar Avilés, dichtbij het vliegveld van Asturias. Een makelaar had een huis met ruim 3 hectare te koop staan bij Cangas de Onís dichtbij de Picos de Europa. Ik wist al dat dat "huis" alleen een stal was, maar ik wilde toch bij hem langs. Hij heeft een enorme hoeveelheid terreinen in de verkoop. Alleen doorgaans veel te klein of met grond zonder cabaña, terwijl wij ook echt bebouwing erbij willen. Maar ik wilde toch ons gezicht laten zien. Hij weet nu tenminste wie wij zijn. Fiche nummer 1960. Ach ja, je kan het altijd erger treffen. Dat je geen fiche bent bijvoorbeeld.

Het "huis" in kwestie lag op zich heel prachtig, maar voor die 66.000 euro moest je er nog wel heeeel veel goede wil in stoppen. Het ergste was: er lag weer eens zo'n fijne hoogspanningsmast pre-ciés boven wat per se de toegang van het terrein zou moeten zijn. Gelukkig had de makelaar erg goede foto's, dus hoefden we niet ook nog eens de hele reis naar de Picos te maken. Daarover waren dus redelijk snel uitgepraat. Maar hij heeft een goed beeld gekregen van wat we zoeken, dus wie weet of daar nog wat uitkomt. Het zal wel weer niet, maar je moet het toch echt proberen.

Foto's uit de gemeente Lena

Sloot ergens in Lena. Foto: Astrid

Sloot verderop in Lena. Foto: Thomas

Ouwe stomp. Foto: Astrid

Doet u ons dan maar een plekje wat lager in deze vallei. Foto: Thomas

reageer