finca 21, 22, 23, 24 en 25
geplaatst door astrid op 01-12-2008, 22:06
Opnieuw heb ik geen tijd, maar opnieuw wil ik toch wat fincanieuws kwijt, voordat me alleen nog nevelige herinneringen resten.
Finca 21
Een heel mooi huis. Foto: Thomas
Afgelopen woensdag alweer bekeken we een heel mooi maar uiteraard vervallen huis in de buurt van Grado. Voorheen buiten ons zoekgebied, maar omdat we langzamerhand eens willen ophouden met zoeken en eindelijk eens beginnen, zijn we er gaan kijken. Ook omdat de foto's van de makelaar op ons netvlies bleven branden.
Wát een mooi huis. Nou. Het huis was echt mooi. Al duidelijk enige tijd verlaten, maar mooi. Met pijn in het hart hebben we besloten dit toch niet te doen. Het gaat om het plekje, niet om het huis.
In geen honderd jaar gezellig. Foto: Thomas
Het terrein was op zich een soort van ok, hoewel je er nog in geen honderd jaar iets gezelligs van zou kunnen maken. Daarvoor was de lap grond teveel alleen maar een lap grond. Vlakbij het dorp, maar kan je 5 huizen een dorp noemen? De uitzichten waren redelijk. Ik werd er niet stil van, maar het was acceptabel.
Vanuit deze specifieke hoek een wel heel acceptabel uitzicht. Foto: Thomas
Alleen... Je zit daar veel te ver weg van alles wat wij aan Asturias aantrekkelijk vinden. Zelfs het Parque de Somiedo is te ver weg en te moeilijk bereikbaar. Voor de Picos de Europa zou je zo'n 3 uur moeten rijden. Onacceptabel lang wat ons betreft.
En er zijn met geen mogelijkheid dorpjes in de buurt te vinden met een barretje en een kruideniertje. Dus voor al je boodschappen en voor een hapje of drankje moet je een roteind met de auto. Dat vind ik voor mezelf niet leuk, maar mijn gasten wil ik het écht niet aandoen. Ik wil niet dat ze van ons afhankelijk zijn voor wat betreft hun natje en droogje. Daar houd ik zelf ook niet van.
Wel een gezellig bos, maar dat was weer beschermd. Foto: Thomas
Dus weer wat geleerd. Deze regio gaat direct weer van de rij zoeklocaties af.
Finca 22
Met een mevrouw die portavoz, spreekbuis, voor een aantal familieleden was, gingen we afgelopen vrijdag naar Carabanzo in de gemeente Pola de Lena. Hemelsbreed hooguit 5 kilometer bij ons vandaan. Ahum. En over de weg bijna een half uur door berg en dal. We waren wat laat.
Geduldig rokend stond ze bij de kerk op ons te wachten. Over de telefoon had ze laten weten dat ze misschien wel wat dingen voor ons had. Over diezelfde telefoon had ik haar al verteld van onze plannen en dat er geen hoogspanningslijnen over het terrein mochten lopen.
Mooi, maar met snelweg en hoogspanningsleiding. Foto: Thomas
Heel fijn. Finca 22 was een prachtig semi-vlak terrein met sloot in het midden, een cabaña en ... een hoogspanningskabel dwars over de finca. Gelukkig lag het ook op zicht- en hoorafstand van de snelweg, dus we waren er niet echt rouwig om. Het bespaarde ons in ieder geval een modderige trip naar beneden en weer omhoog.
Een te donkere foto van hetzelfde terrein, maar anders zie je niet de sneeuw op de Ubiñas. Foto: Thomas
Maar mevrouw Carabanzo probeerde het nog wel even met nummer 22. Dat stukkie in het midden kon je toch afsluiten? Dat zagen wij ietsjes anders, dus liepen we naar
Finca 23
Urbanizable. Foto: Thomas
Dat was een urbanizable, bebouwbaar, gedeelte aan de rand van het dorpje. Nou neuj. We schuiven behoorlijk met onze wensen, maar een camping in het dorp blijft vragen om wederzijdse strubbelingen. Dat doen we maar niet. Er stond bovendien niets op het terrein, dus moest je ook nog "even" je huis en alle bijgebouwen bouwen. Oja, en diezelfde fijne hoogspanningslijn van finca 22 liep terloops over het enige wél aardige, want een beetje van het dorp verwijderde deel van het land.
Het enige wél aardige deel. Foto: Thomas
Dan had de mevrouw nog een afspraak met een meneer die een waardebepaling kwam doen voor een bos dat ze een eind verderop had liggen. Het zou wel niet, maar misschien dat we daar interesse in hadden? Ze legde een beetje uit waar het was en meteen stikte Thomas bijna in zijn enthousiasme.
Want dat was het bos waarvan we zeiden: "Als we dat nou samen met dat huisje ernaast konden kopen, dan zouden we het meteen doen." En ik ondertussen m'n onverschilligste tdutmienixgezicht opzetten. Reken maar dat bij iedere iets te enthousiast hoge klinker in je stem de prijs met 10.000 omhoogschiet. Alle reden dus om met bedrukt gezicht zo snel mogelijk door te lopen naar
Finca 24
Getver, bah, uh! Wat irritant! Dat bij vlagen vlakke bos van 4 hectare was van haar familie, maar dat huisje met dat mooie vlakke weiland ernaast niet. Ja, dat was trouwens net verkocht aan iemand. Wel jammer ja.
Linksboven het net net verkochte huis. Foto: Thomas
Op dat moment plopte er iets bij ons allebei. We hadden al zoveel vaker tegen elkaar gezegd dat we zelf op zoek moesten gaan naar geschikte locaties. Niet afhankelijk zijn van makelaars. Gewoon rondkijken, rondvragen en desnoods briefjes achterlaten.
Net zoals Thomas indertijd deed om aan zijn huis op de Stationsweg in Den Haag te komen. En net zoals we daarna samen deden. Gewoon rondlopen in de buurt waar we zouden willen wonen en dan maar nummers van makelaars opschrijven. Zo kwamen we aan het huis op het Weteringplein.
Want we weten niet wanneer dat huis daar bij dat bosperceel van finca 24 precies verkocht is, maar misschien was dat wel net in de tijd dat wij er langs liepen. We gaan ons lot meer in eigen handen leggen. Zelf zeuren. Zelf achter mensen aan. Dan maar weer het risico dat er veel niet deugt aan de eigendomspapieren, waardoor iemand uiteindelijk afhaakt (finca 11).
Dichtbij het dorp, maar toch mooi afgezonderd. Foto: Thomas
En natuurlijk veel meer praten met gemeentes. Onze presentatie is klaar. Die gaan we overmorgen voorleggen aan de wethouder van Pola de Lena. Maar zien wat daar weer uitkomt.
Overigens is nog niet alles verloren voor wat betreft finca 24. Net ietjes minder ideaal vlakbij dat bos ligt nog een huisje. We wachten eerst de prijs van het bos af. Lijkt dat een prijs waar we uiteindelijk wel uitkomen, dan gaan we eens kijken of we de eigenaren van dat andere huisje kunnen opsporen.
Finca 25
Doorzonwoning. Foto: Thomas
Afgelopen zaterdag zouden we nog een aantal dingen gaan bekijken met een andere particulier, maar die liet vrijdagavond laat een bericht op onze mobiel achter, dat dat bezoek niet doorging. Heel erg vervelend vonden we dat niet. Het fincatempo ligt op dit moment wat te hoog naar onze smaak. We hebben haast geen tijd meer om in alle redelijkheid na te gaan of we nou echt al dan niet met iets willen doorgaan. Gelukkig zitten we niet bepaald in een krankzinnige huizenmarkt te zoeken, dus de boel zal wel niet opeens verkocht zijn. Welke boel dan ook.
Een groot huis áls je het aan de klimop weet te onttrekken. Foto: Thomas
Enfin. Finca 25 volgde vandaag. Eerst naar de makelaar in Villaviciosa. Goede meedenkers. Morgen gaan we alweer een andere optie met de makelaar bekijken. Of twee. Want de terreinen liggen vlak bij elkaar en dat is wel handig combineren. En er zit een redelijke hoeveelheid grond bij. Aaargh! Hijg! Puf!
Mét hórreo. Foto: Thomas
Maar eerst vandaag dus. Hum ja. Twijfelgevalletje. We zijn er niet uit.
.. en het dak er weer opzet. Foto: Thomas
De nadelen: zo te zien geen namiddag- en avondzon, te hoge vraagprijs (93.000) voor een wrak, geen uitzichten, geen mobiele dekking, veel nare eucalyptusbomen rondom, braamwildernis in plaats van weiland, lastige toegangsweg, geen draai- laat staan parkeermogelijkheid.
Een groot huis. Foto: Thomas
De voordelen: terrassen met oude fruitbomen (tussen de metershoge braamstruiken), een groot huis áls je het aan de klimop weet te onttrekken en het dak er weer opzet, een hórreo, een grote forelsloot langs het land, een ander heel vlak terrein vlak naast de sloot, op hooguit een paar kilometer vrij veel plaatsjes met barretje hoewel je voor een winkeltje verder moet rijden, hemelsbreed 5 km van het strand, op heel redelijke afstand van de grote steden én van de Picos, vlakbij de Santiago de Compostelaroute, elektriciteit op 2 palen afstand, water binnen handbereik.
Terrassen met oude fruitbomen (tussen de metershoge braamstruiken). In de diepte de rivier. Foto: Thomas
Kortom. We weten het niet. Een allemachtig grote bult werk. En veel geld. Dat weten we wel.
Een ander heel vlak terrein vlak naast de sloot. Foto: Thomas
Veel nare eucalyptusbomen rondom. Foto: Thomas
Laatste llagar
De boerderieje gaat ondertussen ook door. Zojuist hebben we de appels voor de laatste llagar, de laaste lading, gewassen. Kouwe klauwe en steeds meer rotte appels. Desondanks lijkt het er sterk op dat we bijna de 300 liter halen. Dat is wel even wat anders dan die schamele 35 liter van vorig jaar.
Maar ja. Toen vroegen we ook nog bij ieder appeltje aan Andrés of dat óók in de cider kon, want het was er één met zo-veel na-re plek-jes. Pfwwwt. Die appels hebben al-le-maal na-re plek-jes! Dat krijg je als je ze niet platspuit. Alleen kenden wij stadsen tot voor kort alleen maar perfecte appels. Het kan verkeren.
reacties
AAA
DUS NIET MEER KLAGEN POR FAVOR !!!!!
Holandesos locos........
Eucalyptusbomen zijn Australisch onkruid.
- Deze bomen geven zoveel zuur aan de bodem af dat alle overige vegetatie verdwijnt
- Door dat zuur wordt het (grond)water pikzwart
- Eucalyptussen bevatten zoveel hars, dat ze branden als een fakkel
- Het zijn geen inheemse bomen. Ik houd meer van eiken, beuken, essen, (tamme) kastanjes, dat soort bomen. In Australië zou ik van eucalyptus houden. Oei.. wat verdacht. Ik lijk die Wilde Mozartpruik wel
- En dan al die ellendige koalaberen! Krak, krak, knaag. Gék word je er van.
Een enkele eucalyptus vind ik prachtig, maar hier zetten ze vooral de kustregio ermee vol. Sommige gemeenten verbieden daarom de verdere aanplant van eucalyptus en geven subsidie om ervoor in de plaats autochtone eiken, beuken, tamme kastanjes, etc. neer te zetten.
Naar wat ik ervan heb begrepen is de eucalyptuspest ontstaan in de Francotijd. Franco wilde een onafhankelijk Spanje. Om vergelijkbare redenen zijn hele delen van Afrika vergeven van de eucalyptusbossen.
De eucalyptus groeit ontzettend snel. Wat prachtig is als je je volk resultaat wilt laten zien. Het levert wel kwalitatief slecht hout, dat eigenlijk alleen geschikt is voor het maken van papier.
De eucalyptus levert landeigenaren een extraatje. Zo'n bos groeit veel sneller dan een tamme kastanjebos zoals Thomas en ik hebben. Het brengt daarom ook minder op, maar het is zeer onderhoudsarm. Na vijf tot tien jaar laat je gewoon een houtboer komen om de boel op te choppen. Een boomgaard is vele malen meer werk.
Zo staat heel warm Spanje vol met dik gesubsidieerde amandelbomen. Die zijn nóg onderhoudsarmer dan de ook al zeer rijkelijk aanwezige olijfbomen. Amandelbomen hoef je namelijk maar 1x per jaar te snoeien. Olijfbomen moeten 2x per jaar onder het mes.
Dat is het verhaal erachter. Voor zover ik het goed onthouden en geïnterpreteerd heb.
Het gaat mij nog het meest aan het hart dat dat waaibomenhout de boel zodanig verzuurt, dat er geen enkele andere vegetatie overblijft. Het verzuurde grondwater spoelt overal uit en verbrandt een heel eind verderop ook nog de flora. Dat ze bovendien branden als een fakkel vind ik een onaangename gedachte, maar een tamme kastanjebos dat een beetje op gang is gekomen, brandt ongetwijfeld ook als een dolle.
P.S.
Eergisteren gebeurd:
Een regionale makelaar had het op zijn website over "ocalito". Euh? Oca is gans, maar wat is in vredesnaam ocalito? Gans light?
Drie woordenboeken en een kwartier peinzen later kwam de ping: owwww, eucalipto!
Wij klagen niet. Asturias is schitterend. Wel zouden we zo langzamerhand eens een camping starten.
Finca 25 bijvoorbeeld blijkt, afgezien van de bult geld en inspanning, beschermd gebied te zijn. Daar valt dus door ons niets te beginnen.
Wat al die finca's betreft: je kunt er in ieder geval nu een aardige collage van maken.
Ik moet zeggen: iedere keer als ik "finca nr. zoveel" zie in jullie stukjes, dan denk ik weer: wat hebben ze nú weer tegen op dat aardige bouwvalletje en dat leuke lapje grond? Maar dan lees ik het en dan denk ik dat ik in jullie geval het zelfde zou overwegen.
Dus gewoon door blijven zoeken!
En dank je voor de rest van je reactie. Wij hebben af en toe het idee dat we knettergek zijn dat we grond x, y of z niet kopen. Maar in sommige gevallen mág je er gewoonweg niets beginnen. In andere gevallen zijn onze eigen bezwaren toch echt te groot.
Ook de foto's zijn vaak te prachtig. Uit een soort van streven naar perfectie probeer je toch altijd het mooiste shot te pakken. Dat er vlak naast dat fraaie shot bijvoorbeeld een walmende vuilnisbelt ligt, zie je op de foto niet terug. Thomas maakt meestal de foto's terwijl ik praat met de makelaar. Hij heeft zich net voorgenomen reëlere plaatjes te maken.
Op dit moment zijn finca 19 en finca 24 nog in beeld. Finca 19 omdat het terrein op zich toch wel erg prettig aandoet. Finca/bos 24 omdat er een groot vlak deel bij zit en de wethouder waar we gisteren waren in beginsel erg positief is over onze plannen.
reageer
Reactie met url of foto? Mail ons. Wij plaatsen je reactie.
