finca 3, 4, 5

geplaatst door astrid op 30-11-2007, 20:15

Vandaag zijn we drie stukken land gaan bekijken. We hebben er wel zin in: erg benieuwd naar wat voor een moois er ons naar we denken te wachten staat.

Het eerste huis met 2,5 hectare land is volgens de foto's op internet een volkomen kapot huis met een schuur en een watermolen. Voor maar € 36.000,-. Niet duur en genoeg land! denken we.
Inderdaad. De watermolen blijkt alles te zijn wat je je als romantische ziel bij een watermolen voorstelt. Je kan best weer wat van zo'n molen maken. Niet een huis, hooguit een appartementje of een receptie (cool!), maar op zich ok. Wel is het bijbehorende strookje land weer eens erg scheef en ligt het geïsoleerd tussen het land van de onwillige buurman en de weg.

En ja hoor, pets, daar gaat onze droom: Goedkoop! Gaaf! Molen! Onwillig, want de onzichtbare buurman heeft ruzie met de verkopende partij. Er blijkt (om die reden?) een hond los op het terrein rond te lopen. En dat is het terrein dat we moeten oversteken om bij het ingestortte huis en de schuur te komen. Goed, dat hebben we dus niet gezien. Wel kunnen we het land zien dat rondom de woning ligt. Het zit vol met manshoge rotsen, is zeer steil en staat vol met stekelig struikgewas. "Monte" heet dat hier. Niks aan. Weer wat geleerd.

Hmpfw, ook komt er vermoedelijk wat te weinig zon op het terrein. Naast de boze buurman is dat vermoedelijk nog wel de belangrijkste reden van de lage prijs. We merken het ook hier, nu de kortste dag begint te naderen. De zon komt in Sarabia steeds korter boven de bergen uit en dat is knap jammer op zonnige dagen.

Naar finca 4 dan maar:

Dat blijkt vrije improvisatie van de makelaar te zijn. Het huis in kwestie had ik in eerste instantie wel geselecteerd, maar toen ik vorige week op internet controleerde of het nog in de verkoop zat, bleek de prijs van 70.000 naar 100.000 euro te zijn gestegen. Ik had het huis uitgekozen omdat het er erg goed uitzag voor die 70.000 euro. En omdat er in de verkooptekst stond dat je er land bij kon kopen, was ik wel benieuwd naar hoeveel land dat dan was en hoeveel dat zou kosten. Uit de nu aangepaste tekst bleek nu dat er zo'n 0,75 hectare bij zat. Dus of je maar effe 30.000 euro meer wilt betalen voor zo'n prutsstukje grond. Nah, daar komen wij ons bed niet eens voor uit. We hebben nu al veel meer.

Goed, uit de selectie gegooid dus, finca 4. Maar dat weet de makelaar niet en ik krijg na het horen van zijn omschrijving wel een vermoeden van het huis waarom het gaat, maar dan wil ik het toch ook wel zien. Zeker als het dichtbij finca 3 blijkt te liggen. En mwa. Het stuk land valt op zich best mee qua omvang. Het terrein heeft wel wat fijne hoekjes en gaatjes, hoewel niet genoeg voor een plaats of 20, 30, 40.

Dan het huis zelf. Hmm, toch wel erg groot en erg veel repareren van gatenkaas. Dan liever een kleiner huis. Maar veruit het ergste is dat het huis in een stevig bewoond dorpje ligt. Op zich leuk, maar niet als je op voorhand al irritaties over en weer wilt vermijden en je je gasten ook liever het gevoel geeft in de rimboe te zitten. Wel weer een schitterend uitzicht:

Dan finca 5:

Het snoepje van de dag. Finca 5 bestaat eigenlijk, hoe toepasselijk, uit vijf stukken finca. Daar zitten hartstikke fijne stukken vlak land tussen, deels weiland, deels aan een riviertje, deels bos. In totaal 3 hectare, dus helemaal niet verkeerd. Erg zonnig ook.

Met een dorpje met basisvoorzieningen op vier kilometer net een tikje te ver van de bewoonde wereld, dat wel. Verder perfect. Behalve... dan dat er alleen maar een schuur bij de verkoop zit.

Met 100m2 best een grote schuur, daar niet van, en van mooie natuursteen, ook dat nog. Maar nog steeds een schuur. Geen water, geen gas, geen licht. Opnieuw blijkt dan dat een soort van al bewoonbaar huis toch wel meer dan een aardige bijkomstigheid te zijn. Zeker als het om € 75.000,- gaat. Dat is binnen ons budget akelig veel voor iets dat je volgens de makelaar nog voor minstens zo'n zelfde bedrag moet ombouwen tot een woonhuis. ALS dat al van de gemeente mag. Oja, en dat verbouwen doe je voor dat geld helemaal zelf. Laat je het doen, dan zit je op het dubbele volgens hem. Nou goed, finito finca 5.

Wat dit land trouwens toch ook wel lullig maakt is dat de finca's allemaal om een piepklein en op zich praktisch onbewoond dorpje heenliggen. Het verhaal wordt nog weer heel anders als er een huis in dat dorp bij die vijf finca's zou horen. Maar dat is nou eenmaal niet zo. Bovendien kan het tij zomaar keren waardoor het dorp volstroomt met nieuwe en potentieel ruziezoekende bewoners. Je weet wel, nocimby's, "No camping in my backyard"-mensen. Dus we zoeken weer door.

Maandag is de collega van deze makelaar terug van vakantie. Zij weet meer over een aantal finca's waar we ook in geïnteresseerd zijn. Wordt dus vervolgd. Lekker van de straat zo.

reageer