finca 35, 36, 37 en 38

geplaatst door astrid op 19-01-2009, 21:56

De fincazoekerij komt weer langzaam op gang in het nieuwe jaar. Makelaars ontwaken uit hun winterslaap. Af en toe komt er zelfs één z'n hol uit om z'n mailbox te controleren. Ook de telefoon wordt sporadisch weer eens opgenomen.

finca 35

Vorige week donderdag waren we daarom weer op pad. Of eigenlijk de zonnige zondag ervoor. De makelaar had al verteld waar het was. Nu wisten we dat er voor de periode erna bewolking werd verwacht.

We hadden namelijk via Google Earth, door de gezichtshoek te verlagen, gezien dat er een enorme puist ten zuidwesten van de finca zit. Dus we wilden alvast bij zonnig weer zien hoe dat zat.

De zon was inderdaad weg vanaf een uurtje of drie, maar dat is al snel zo middenin de winter in de bergen.

Ik heb me suf zitten rekenen met behulp van tijdstippen, zonnehoeken en hoogteberekeningen. In het kampeerseizoen lijkt de bezonning heel redelijk te zijn. En er zit een huis in heel goede staat bij. Dachten we.

Dachten we... Deze dus niet. Foto: Thomas

Enfin. Afgelopen donderdag er dus goed voorbereid weer heen. Finca gezien. Al vrij snel bleek dat de makelaar of bewust de kluit besodemieterde of bewust erg slordig was. Het huis dat hij via internet had aangewezen was niet te koop.

Het ging om een huis/schuur/bouwval lager in de vallei. Het was ook niet tien hectare, maar vijf. Dus wat daar op de website stond klopte niet, nee.

Een cabaña in zeer goede staat lag op het ándere deel van het terrein. Als we het hele terrein wilden, moesten we ruim het dubbele betalen: honderdtwintigduizend.

Overzicht deel van het terrein. Wie weet wat er wel en niet bijhoort, mag het zeggen. Foto: Thomas

Ach ja. Zucht. Die gierende inflatie toch. Waar hebben we dat ook alweer eerder meegemaakt? +)%€&*)= !$!_@)$*!(%&!%__$&%#~?! gloeiende ...

Thomas boos. +)%€&*)= !$!_@)$*!(%&!%__$&%#~?! gloeiende ... Foto: Thomas

De makelaar belde ons de donderdagavond na het fincabezoek. Hij kon zelf niet bij de bezichtiging zijn vanwege familie-omstandigheden. Uhu, ja joh. Het bezoek liet hij over aan de verkoper.

Ik wilde tijdens het telefoongesprek weten hoe het nou precies zat. Ik was boos, maar bleef nog redelijk netjes. Daarna belde Thomas.

Thomas . Was . Heel . Erg . Boos. 't Is dat de makelaar op een veilige afstand zat. Anders had Thomas die man dwars overlangs door de lijn getrokken. Tsjonge.

Huis/schuur/bouwval lager in de vallei. Foto: Thomas

Thomas deed op dat moment desalniettemin een bod. Heel veel lager dan de vraagprijs. Belachelijk! Volgens de makelaar. Tsja. De vraagprijs is ook belachelijk! Die ongelofelijk leugenachtige brok onfatsoen is ook belachelijk!

We lieten het verder rusten. Verloren zaak. Volgende finca graag.

Toevallig was alweer een andere makelaar net uit winterslaap ontwaakt. Afgelopen zaterdag zagen we dus drie finca's.

finca 36

Een ruïne op een te steil en daarom te klein stuk land. Heerlijk als je heel erg van opknappertjes houdt en heel ruim in je vrije tijd en de slappe was zit. En als je houdt van buren in tot weekendhuisjes omgebouwde cabañas. En als je houdt van verkeersgedruis. De weg dichtbij is geen drukke weg, maar er rijden genoeg auto's om het hinderlijk te maken.

Een opknappertje. Foto: Thomas

In de bijbehorende stal zou je dan eventueel voorlopig kunnen wonen. Foto: Thomas

Maar de belangrijkste reden om hier niets mee te doen is weer de idiote prijs-kwaliteit verhouding. Ruim tachtigduizend.

Voor diezelfde vraagprijs kan je waar dan ook in landelijk Asturias een heel redelijke, vrijstaande woning met een leuk tuintje erbij kopen. Dan moet je er nog wel wat aan opknappen en soms zelfs dat niet eens, maar je hebt vervolgens wel echt een paleisje. 

Te steil voor te weinig land. Foto: Thomas

finca 37

Volgende finca dan. Jammer zeg. Vlak aan de écht doorgaande weg. Auto's die daar op dat rechte stuk weg eens even lekker tot ver boven de 100 km p/u kunnen doortrekken en dat ook doen. Een ongelofelijke bak herrie geeft dat. Niets voor ons.

Een erg leuk huis. Echt prachtig. Foto: Thomas

En een eindje verder op de bult stond nog een huis. Hoorde er ook bij. Foto: Astrid

Maar! Ik wil het wel even gezegd hebben: een erg leuk huis. Echt prachtig. En een eindje verderop op de bult stond nog een huis. Hoorde er ook bij. En een garage. En nog een schuur. Redelijk grote lap grond erbij. Vlak genoeg om je niet helemaal de blubber te graven voor vlakke tentenpercelen.

Net als bij finca 35 een vraagprijs van honderdtwintigduizend. In dit geval zeer schappelijk.

Ook verder goed, want een redelijk vlak terrein, garage en schuur. Foto: Astrid

finca 38

Bah. Weer niets. Best een redelijk fraaie omgeving, maar dan alleen als de prijs een soort van normaal blijft ...

Een ruïne, maar nu met echt alleen nog maar brokken steen. Foto: Thomas

Dit was een ruïne, maar nu met echt alleen nog maar brokken steen. Dat maakt het wel overzichtelijk. Dan hoef je je tenminste niet meer druk te maken over een uitpuilende steen: als ik die dwarsligger eruit haal, stort dan de hele boel in elkaar of niet?

Het bijbehorende weiland is redelijk ruim, maar steil.

Een redelijk ruim, maar steil weiland. Foto: Thomas

Maar dan die idiote vraagprijs. Ruim zeventigduizend. Kom kom. 't Moet niet gekker worden zeg! En weet je wat nou het grappige is? Dat vond de makelaar ook!

we zijn niet gek! we zijn niet gek! we zijn niet gek!

Ze liet dit en finca 36 eigenlijk met schaamte zien. Veel te hoge prijzen voor huizen in slechte tot zeer slechte staat.

Hè hè! Eindelijk bevestiging dat we niet gek zijn. Zo zoeken we elkaar op heh?! Bevestiging zoeken voor je normaliteit via andere gekken.

Maar alle gekheid daargelaten. We vertelden haar over onze ervaringen. En ze vulde ons precies aan! Over bouwvallen. Over veel idiotere prijsverhogingen, waarbij ze haar klanten al gewaarschuwd had dat de vraagprijs veel en veel te hoog was.

En als ze dan na een jaar belde om te zeggen dat de prijs nu toch wel omlaag moest, dat ze dan te horen kreeg dat ze opnieuw gingen verhogen. Want ja. Alle huizenprijzen stegen immers? Dus dan deden zij de prijs ook omhoog. Logisch!?

Ze vertelt over mensen die al wel tien keer voor een meer dan redelijke prijs hadden kunnen verkopen. Dat doen ze niet, omdat ze in de kroeg kletsen. Inderdaad ja. In die ene waar onze prijsverdubbelaars ook zitten.

Er is volgens haar een Asturiaans spreekwoord dat zo ongeveer zegt dat als je niet de prijs verhoogt nadat iemand interesse heeft getoond, je een dief van je eigen portemonnee bent. De makelaar komt uit Madrid en woont hier alweer tien jaar. Aan deze rare gedachtenkronkels kan ze maar niet wennen.

Een deel van het aanbod zet ze niet eens op de site, omdat de vraagprijs echt te excessief is. Ze weigert het met dat soort onzinnigheid geassocieerd te worden.

Ze geeft het voorbeeld van een groot en oud maar prachtig onderhouden herenhuis. Dat verkoopt ze voor ruim vier ton. Een vrij normale prijs.

Ondertussen heeft ze al heel lang een ander huis in de verkoop. Met tegenzin. Het is in vrij slechte staat, maar het moet wel tussen de drie en vier ton opleveren. Volgens de eigenaar voor de mooie uitzichten.

Ze stikt bijna van boosheid als ze erover vertelt. Ze parkeert haar auto wel naast de finca, als ze dan zonodig van die uitzichten wil genieten!

Ach ja. Ook voor haar zijn het krappe tijden. Ze moet toch wat. Ook domme klanten aanhouden. Hoewel juist nu - jammer voor deze makelaar - ook de domme kopers opeens een stuk dunner gezaaid zijn.

dus

We zetten echt wel door, maar het is héél goed dit te weten. We weten nog niet wat we met die kennis doen. Misschien iemand voor ons laten werken. Misschien nog behoedzamer zijn en onverschilliger doen. We zien wel.

theorie

Ondertussen is onze theorie over dit soort praktijken de volgende.

De mensen waar wij van willen kopen, zijn bijna allemaal boeren. Door de immense schaalvergroting betekent dat in Nederland dat je behoorlijk hoog gekwalificeerd moet zijn. Anders kan je je kop niet boven water houden.

Ga jij je melkquotum maar eens met succes verdedigen als je niet eens drie-lettergrepige woorden kan lezen. Mel-kquot-um?

Asturias is een kleinschalige landbouw- en veeteeltgebied. Als bijna analfabete keuterboer hoef je nog net het opschrift van de zakjes landbouwgif te kunnen lezen. Eén van de fijne erfenissen van Franco, dat analfabetisme. Houd ze goed dom, dan zeuren ze niet zo.

De Asturiaanse keuterboer leest niet of nauwelijks een krant. De Spaanse tv, waar ze wel naar kijken, is grotendeels van een bedroevend niveau. Voor hun informatie moeten ze het dus van-horen-zeggen-verhalen hebben.

Maar als je in zo'n geïsoleerd gebied als Asturias zit, met linksaf een stevige bergketen en rechtsaf de Atlantische Oceaan, dan komt er bar weinig nieuwe informatie binnen. Laat staan vernieuwing. Als je er tenminste niet actief naar op zoek gaat.

Daar staan, ook hier heus wel, de goed geïnformeerde stedelingen tegenover. Die dus ook veel sneller verkopen. Bovendien wil een gewone huizenbezitter, of die nou uit de stad of van daarbuiten komt, van z'n huis af om een nieuw huis te kunnen betalen. Een voorbeeld daarvan is -vermoedelijk- bovengenoemde finca 37.

De finca-met-ruïne-verkopers kunnen ondertussen rustig op hun krent in de kroeg uit hun nek blijven kletsen over de stijgende huisprijzen. Uit het huis dat al generaties lang in de familie zit gaan ze toch niet weg. Dus eventuele fincaverkoop is alleen maar leuke bijvangst.

Het is zoals het is, of het nou deze theorie is die klopt, of een andere. We hebben het er maar mee te doen.

allerlei losse eindjes

We zijn ondertussen bij de broer van de verkoper van finca 18 geweest. Die man heeft als gestaald ex-vakbondskader veel contacten in de gemeente Mieres. Hij gaat voor ons lobby'en bij de gemeente. Eens kijken of hij de zwaar beschermde kwalificatie van dat terrein kan veranderen. Het zal hem waarschijnlijk nog wel lukken ook, maar op welke termijn? Ik weet niet of wij daar op gaan wachten.

De wethouder van de gemeente Lena moet nog steeds reageren op onze plannen. Hij zou er in het nieuwe jaar verder mee gaan. Maar ook hem zijn we inmiddels weer duwtjes aan het geven om met wat op de proppen te komen. Finca 24, wat voor ons de aanleiding was om met de wethouder te gaan praten, hebben we ondertussen toch maar laten schieten. Leuk zo'n bos, maar als je er én een huis, én waterleiding, én afvoer, én elektriciteit moet aanleggen, ben je akelig veel tijd en geld verder.

Verder gaan we woensdag maar eens praten met de eigenaar van finca 32. De makelaar weet dat de eigenaar iedere dag om tien uur, half elf op een vaste plek te vinden is. Daar zullen we hem geheel toevallig overmorgen ontmoeten. In één moeite door gaan we dan ook een andere finca met de makelaar bekijken.

En wie weet wordt het nog wat met die eerste finca van dit artikel. Nadat de eerste we-zijn-weer-eens-bedonderd-woede was gezakt, zijn we opnieuw gaan nadenken. Vandaag heeft Thomas teruggebeld. Niks niet met hangende pootjes. Maar gewoon om duidelijkheid te vragen. Wat zit er dan wel en niet en voor welke prijs bij? De makelaar is vermoedelijk voldoende door Thomas uit z'n lethargische slaap getoeterd. Waarschijnlijk komt hij binnenkort wel met extra informatie.

Wordt weer vervolgd.

reageer