We zijn weer eens fincaatje wezen kijken. Om het wachten te veraangenamen. Tussen de bedrijven door hebben we het eerste cidervat gebotteld.
finca 41
Deze finca zie ik misschien al wel een jaar op internet te koop staan. Iedere keer weer vind ik het er leuk uitzien, hoewel ik weet dat het terrein veel te klein is. Slechts drieduizend vierkante meter. Afgelopen week kwam ik de advertentie weer tegen. Deze keer besluiten we toch maar eens een afspraak te maken.
Allemaal eigenaardige bouwseltjes. Toch zien we er wel wat in. Foto: Thomas
De finca ligt namelijk wel heel strategisch bij de Picos de Europa. De kern van ons zoekgebied. Nu rijden we iedere keer één tot anderhalf uur om een finca te bekijken. De tijd nemen om rond te kijken en vooral rond te vragen zit er niet echt in. Daarvoor hebben we teveel in ons achterhoofd dat we diezelfde avond nog weer terug naar huis moeten.
Bovendien kunnen we het terrein gebruiken als overnachtingsplek voor familie en vrienden.
Reden genoeg om te gaan kijken.
Het valt niet tegen. Een lief terreintje naast een mooie sloot. De finca ligt wel in een vrij nauwe vallei. De zon komt pas rond twaalf uur tevoorschijn, maar dan heb je in ieder geval tot een uur of zes zon. Zeggen de eigenaren. Wij hebben het idee dat dat het winterscenario is.
Ondanks de ligging in de vallei toch wat Picoszicht. Foto: Thomas
In de zomer verwachten we meer zon. Er staan namelijk steeneiken op het terrein. Steeneiken hebben veel zon en warmte nodig.
En misschien ben je wel blij dat er pas om twaalf uur zon is. De enige fatsoenlijke slaapplekken zitten in de bij de koop horende caravan. Zodra daar de zon op schijnt, brand je weg.
Een prettige meevaller is dat het nog net niet te toeristische dorp maar één kilometer verderop ligt. Net als de hoofdweg.
We gaan eens even goed hierover nadenken. Waarschijnlijk gaan we een bod uitbrengen.
finca 42
Omdat we toch in de buurt zijn, lopen we nu eindelijk eens binnen bij een makelaar die de Picos de Europa als werkgebied heeft. Hun website had tot nu toe geen aanleiding tot een bezoek gegeven, maar een makelaar heeft vaak meer in portefeuille dan waarmee ze adverteren.
De makelaar weet wel een, naar onze smaak te dure finca van één hectare met alleen een ruïne erop. Klinkt oninteressant, maar laten we maar gaan kijken. Dat kan diezelfde middag nog.
Dat wordt nooit wat. Foto: Thomas
Wat de makelaar ons vertelt is onthutsend. Ze gaan waarschijnlijk volgende week dicht. Geen klandizie meer. Alles staat stil. Op zich verbaast de sluiting niet, want Spanje zit in een diepe recessie. Maar dit is het schoolvoorbeeld van een makelaar die het in onze beleving heel professioneel en netjes aanpakt. Misschien is het juist daarom dat ze nu al willen sluiten. De prutsers modderen voort.
Ergens is dit sluitingsnieuws gunstig voor ons. Maar dan moeten er wel makelaars overblijven. Hopelijk daagt nu eindelijk het besef dat de vraagprijzen te idioot zijn. Hoewel... De man die ons op finca 42 rondleidt, heeft het nog steeds over alles opkopende Ingleses. Onkundig van het feit dat de pond sterling onder de euro gezakt is. Groot-Brittannië en Ierland zijn opeens straatarm.
Over nummer 42 zelf kan ik weer kort zijn. Mooi terrein. Prachtig gelegen. Maar gezien de steile stukken te klein. Met ruïne. Gelegen in de gemeente met de nukkige bouwkundige. Ook deze verkoper weet er alles van. Dat wordt nooit wat.
vat 1
Gisteren hebben we het eerste cidervat van 100 liter gebotteld. Heel gewaagd, want met aire. Met (een beeetje) wind. Verder hebben we ons vrij keurig aan de bottelregels gehouden: onbewolkt en afnemende maan. We willen niet de eeuwige toorn van buurman en buurman over ons afroepen.
136 ciderflessen. Foto: Thomas
Bij het bottelen hoor je traditioneel een espicha, een hapjeseterij te organiseren. Daar hadden we niet zo'n zin in. Misschien bij een volgend vat. We hebben nu alvast kunnen oefenen met het vullen, kurken en afgrendelen van 136 flessen. Een volgende keer kunnen we dan met hapjes en buurmannen erbij gaan experimenteren.