finca 43, 44 en ouder

geplaatst door astrid op 17-03-2009, 21:05

Ik waarschuw maar vast. Het wordt eentoning, eentonig, eentonig. Sorry.

Finca 43

Schitterend huis. Twee zelfs. En een schuur. En een hórreo. En nog een stal. Geweldige uitzichten. Prachtige omgeving.

In de druipende regen. Foto: Thomas

Maar ja. Wat heb je eraan als de twaalf fincas overal verspreid in de vallei liggen? De grootste nog geen halve hectare. Dan heb je er niets aan. Vale por nada zeggen ze hier. De verkoopster was een keurige madame uit Oviedo. Heur man was mee om de Mercedes te rijden. En toch aardige mensen, ondanks de bontjas en de opdringerige parfums.

Het regende pijpestelen. Op de één of andere manier schept dat een band. Eerst dezelfde door de regen verzopen weg ruim een half uur volgen. Dan een paraplu delen. Iedereen koude druppels in z'n nek. Geen geschikte finca voor ons, maar och. Om onverklaarbare redenen hadden we wel plezier. In de regen.

Picosnieuws

Door finca 43 waren we in zekere zin in de buurt van een Picoskantoor. Dus gingen we langs bij de bouwkundige van het Nationale Park van de Picos de Europa. We hadden namelijk een goede reactie van de directeur van het park gekregen. Dat er mogelijkheden waren. Weliswaar niet waar wij wilden, dus op afstand van een dorp. En een terrein hadden ze ook niet voor ons. Maar in de bebouwde kommen van de dorpjes in het park en in een straal daaromheen mocht het wel. Zijn zegen hadden we. Prachtig toch?

Sotres, een mogelijke kandidaat. Het hoogste dorp van de Picos (1045m). Foto: Thomas

Nou ok, ok. Geen concrete oplossing, maar ze schoppen ons niet onder hoongelach de tent uit. Er zijn wel degelijk mogelijkheden. Op naar de bouwkundige dus. Om te vragen wáár die terreinen dan wel precies liggen. De man was er niet, maar we kwamen de week erop weer langs. Toen was hij er wel.

Heel aardige vent. Erg leuk mee gepraat. Wenst ons alle geluk en ziet onze plannen helemaal zitten. Maar vertelde ook dat zelfs de aankoop van een parkeerterrein bij een overbeparkeerd schattig Picosdorpje erg moeizaam was verlopen. Dat een terrein voor ons er, met andere woorden, niet in zit. Maar hij heeft ons alle relevante gebieden laten zien en laten mailen. We weten nu precies waar we wel en niet in de Picos mogen zitten.

Een nieuwe nukkige

We konden makkelijk opnieuw bij de bouwkundige van de Picos langs, omdat we toch wat navraag bij de bouwkundige van een bepaalde gemeente daar in de buurt wilden doen. Wij zaten pas geleden namelijk weer eens serieus te heroverwegen of dit nu wel is wat we willen? Ja! En of we niet te kritisch zijn? Mwa, soms. Dus er kwamen wat oude finca's uit de kast. Beide uit dezelfde gemeente. We willen, ook voor eventuele toekomstige finca's in die gemeente, graag weten wat de lokale regelgeving zegt over campings.

En denk nou maar niet dat dat zomaar gaat! Even bij de bouwkundige, of in dit geval de architect naar binnen stuiteren om een kopietje van die regels te krijgen. Nee. Nee. Nee. Nee. Nee. Hij had net een dik pak op z'n bureau gekregen. Het nieuwe bestemmingsplan. Was er net vandaag doorgekomen, dus voorlopig wist hij helemaal niet wat waar kon.

Wát een Flauwekul! Boeh! We probeerden in een paar varianten de man ervan te overtuigen dat een nieuw bestemmingsplan wat anders is dan even wat oude regels die echt niet veranderd zijn uit de kast trekken. Maar nee. Hij moest éérst ál die nieuwe kaarten doorwerken en dan wist hij meer. Zucht. Of we maar eventjes twee weken wilden wachten. Voor die tijd bellen had geen zin. Bah.

Finca 3

Nou weten we dus nog niet of finca 3 of finca 6 eventueel toch geschikt zijn. Indertijd gingen we niet met finca 3 door, omdat er sprake zou zijn van een tegenwerkende buurman. We wilden de man toen al spreken, maar omdat we zoveel problemen hadden om onze bruiloft te regelen, lieten we het zitten. Toen we er onlangs bij de makelaar navraag naar deden, zou de boze buurman nog steeds boos en het terrein nog steeds te koop zijn. Als we er meer van wilden weten, moesten we het zelf maar uitzoeken.

Ok, dat deden we dus. Wij er opnieuw langs. Helemaal achterlangs de bult op ge(s)lopen, om niet over het terrein van de boze buurman te hoeven. Daar konden we eindelijk het in de struiken verscholen huis zien liggen. En dat zag er best goed uit (maar was niet het te koop staande huis, waar echt alleen wat brokken van over zijn, kwamen we later achter). De boze buurman was niet thuis, dus schreven we in de auto een briefje. Toen we het in de bus wilden stoppen, bleek er opeens een auto op de oprit naar het huis te staan. De boze buurman was thuis.

Zicht op het huis. Foto: Thomas

Wij naar het hek. Roepen. Schreeuwen. Grote armgebaren. Uiteindelijk kwam er een enorme Spaanse mastín naar buiten. Daar achteraan een Spaans keffertje, half (echt!) Sita's formaat. En daar weer achteraan de boze buurman. Wij in ons beste Spaans uitleggen waarom we voor het hek stonden. Tot onze verrassing bleek de boze buurman een böse buurman te zijn en bovendien helemaal niet böse. Hij had met z'n vrouw vijf jaar in Venlo gewoond en vond het leuk weer eens Nederlands te kunnen praten. Of we wilden binnenkomen. In dat huis dat er aan de buitenkant al zo leuk uit zag, dat we ons ook indertijd al helemaal niet konden voorstellen dat daar kwaadaardige mensen in woonden. Als je er zoveel moeite voor doet je huis er zo leuk en oorspronkelijk uit te laten zien, dan zijn je contacten met anderen doorgaans ook erg zorgvuldig.

Binnen aan de koffie bleken man en vrouw helemaal niet böse, wel berustend verdrietig. Al vele jaren geleden had hij huis en terrein willen kopen. Volgens afspraak voor een bedrag X. Zij naar de bank om een extra hypotheek te regelen. Willen ze de koop doen, blijkt de prijs opeens ruim éénderde verhoogd. Ja, vertel ons wat. Dat kennen we (finca 11). Sindsdien leven ze in onmin met de vier gezusters verkoopsters die blijkbaar allemaal een eigen deel van het geld willen. Ook dat kennen we (finca 35).

Kortom. Alleen maar begrip en sympathie over en weer. We hebben lekker geroddeld over de Spanjaarden. We mogen voor weinig in een huisje van ze. En dat was dan dat. Geen böse buurman. Een kleine illusie armer, want het huis is echt een ruïne, ligt in beschermd gebied en ook het terrein is vermoedelijk veel minder dan de beloofde 2,5 hectare. Wel fijne mensen ontmoet. Dat is ook veel waard.

Finca 6

We gingen ook opnieuw bij finca 6 kijken. Veel grond, maar liefst tien hectare. Indertijd vond vooral ik het maar niets. Donkere vallei. Somber. Nat. Nu waren we er weer, en scheen de zon uitbundig. Het bleek best een leuk terrein te zijn. Indertijd kwamen we niet verder dan het stukje bij het riviertje. De finca is steil, maar door de verschillende verstopte vlakke stukken toch zeer geschikt. Als de gemeente dat ook vindt. Twee weken wachten, niet eerder bellen, dank u.

Van bovenaf hebben we het terrein verkend. De "bovenbuurman" was een goedgemutste nog maar net gepensioneerde mijningenieur. Had lang in Mieres op zes kilometer van Sarabia gewoond. Leuke man. Veel luidkeels samen gelachen. Liet ons graag zien waar we vanaf zijn land op het te koop staande terrein konden komen.

Eigenlijk best een mooi terrein. Foto: Thomas

Het moet toch gek lopen als je niet wat aan elkaar hebt, mócht het ooit onze bovenbuurman worden.

Finca 44

Finca 44 hebben we na al die fincas nog even in de avondschemering bekeken. Via SigPac, Goolzoom, het Catastro en GoogleEarth hadden we ook van deze finca al een duidelijke indruk gekregen. Het terrein van de Afgehaakte Japanner zal ik maar zeggen. Die indruk was al slecht voordat we het in werkelijkheid zagen. Niet alleen omdat er blijkbaar Photoshop aan te pas moest komen om het huis er nog enigszins redelijk uit te laten zien voor de vraagprijs van een ton. Maar ook omdat net aan de andere kant van de bult een enorme steengroeve zit. Stof! Herrie!

Nog een reden waarom wij, als we Japanner waren, de eerste de beste terugvlucht Tokyo zouden boeken. Om van het overgebleven geld een bloemetje of twee voor de vrouw te kopen. Van de rest kan je dan nog twee hele leuke huisjes elders in Asturias kopen. Huisjes waar je direct in kan trekken. We kunnen ze de Japanner zo aanwijzen. Grond zit er dan ook nog bij (alleen niet geschikt voor een camping), maar verder zijn het prima huizen.

Ok. Goed. We hebben het huis op afstand gezien. Ook zonder verrekijker of goed daglicht konden we zien dat de staat van het huis inderdaad belabberd was. Het land van tweeëneenhalve hectare te scheef. En dat de steengroeve, die volgens de makelaar hé-lé-máál geen problemen zou geven, al door de bergtop heen had gehapt om de boel aan de huiskant verder af te graven.

Die rare hap uit de bergrug? De steengroeve inderdaad. Foto: Thomas

Bijtanken

Binnenkort gaan we even naar Nederland. Nieuwe energie opdoen voor nieuwe fincas. We proberen zoveel mogelijk vrienden en kennissen te zien. Donderdag 26 maart zitten we vanaf een uurtje of half negen in café De Paas aan de Dunne Bierkade in Den Haag. Wie weet tot dan?

reageer