finca 46 - 50, finca 51 en opnieuw finca 12

geplaatst door astrid op 29-04-2009, 10:47

Afgelopen donderdag hebben we opeens een vrije dag. De afspraak die we hebben met de wethouder van toerisme van Cabrales, Fernando, wordt op de valreep afgezegd. Vrijdag zal de afspraak alsnog plaatsvinden.

Ha. Ja. Dat dacht je maar. Wij zitten die vrijdag al een uur in de auto, Carreña de Cabrales, de plaats waar de gemeente zetelt ligt niet bepaald om de hoek, als ook deze afspraak wordt afgezegd. Balen natuurlijk. Ook voor de makelaar, de man van bijvoorbeeld finca 12, finca 32 en finca 39. Hij zou met ons meegaan naar het gesprek en heeft tot twee keer toe tijd daarvoor vrijgemaakt.

Maar goed dat we meer plannen voor die dag hebben. We vragen de makelaar of hij wat meer gegevens van finca 12 kan geven. We willen nog eens kijken of die hoogspanningsmasten echt zo erg zijn. Een ander terrein waar naar zijn zeggen hoogspanningslijnen in de buurt lopen, hadden we eerst verworpen, maar willen we nu toch in ieder geval eens bekijken. Ook daar vragen we gegevens van. Dan kunnen we die terreinen later op de dag (nogmaals) bezoeken.

Sotres

Eerst gaan we bij Marieke langs op het kantoor van S-cape in Arenas de Cabrales. Zij woont in Sotres en heeft aangeboden te helpen bij onze fincazoektocht. Ze kan op een kaart aanwijzen waar in Sotres, dat dik binnen de grenzen van het park van de Picos de Europa ligt, de voor ons eventueel interessante terreinen liggen. Na een gezellig bezoekje vertrekken we met een kaart van Sotres met daarop vijf omcirkelde gebieden. Maar eens zien wat dat oplevert.

Sotres alleen al is altijd weer de moeite van de rit waard. De route van Arenas de Cabrales naar Sotres wil maar niet wennen. We blijven het een prachtige weg vinden.

finca 46

Nog voordat we in Sotres aankomen, ligt rechts onder de weg het eerste terrein. Van bovenaf gezien lijkt het eerste deel heel steil, maar wordt het onderaan geleidelijk aan vlakker. Mwa, hah, ja. Maar dan de praktijk. Ook onderaan is het terrein zo steil dat je maar beter niet kan vallen. Mooie locatie, maar ongeschikt dus.

Finca 46 blijft ook onderaan steil. Foto: Thomas

finca 47

Ook dit terrein ligt nog voor Sotres. Absoluut prachtig. Maar niet voor wat wij willen. We zijn er niet eens helemaal naar toe gelopen. Te steil. Te kaal. Te veel blootgesteld aan de elementen.

Finca 47. Te steil. Te kaal. Te veel blootgesteld aan de elementen. Foto: Thomas

finca 48

Voor finca 48 moeten we vanuit Sotres een klein stukje naar beneden lopen. Ook dit terrein blijkt ongeschikt. Te klein om op het steile terrein genoeg plekken te maken. De omgeving blijft onveranderd schitterend.

Finca 48. Knus, maar steil. Foto: Thomas

finca 49

Ook hiervoor moeten we een stukje lopen, maar we zoeken het nu wat hogerop. We hadden er al niet meer op gerekend, maar dit blijkt een hartstikke leuk terreintje te zijn. Klein, maar heel goed geschikt voor trekkers met een klein tentje. Vlakbij het dorp, maar toch net uit het zicht. Dit interesseert ons wel. We zouden eens moeten uitzoeken wie hiervan de eigenaar is en of hij/zij wil verkopen.

Finca 49. Mooi terreintje. Wel een haringboormachientje kopen. Foto: Thomas

finca 50

Deze finca is een wat grotere en minder knusse variant van finca 49. Door zijn omvang is het eigenlijk geschikter, maar het heeft net wat minder je dat. Desalniettemin is ook dit iets waar we achteraan zouden kunnen gaan.

Finca 50. Iets minder je dat, maar ook geschikt. Foto: Thomas

Het grote voordeel van Sotres is dat het een belangrijk centrum is van waaruit mensen de Picos de Europa verder bezoeken. Het grote nadeel van Sotres is de hoge ligging: zo tussen de 1000 en 1100 meter. En het dorp is ook weer behoorlijk geïsoleerd, vooral in de winter.

finca 51

We eten onderweg naar finca 51 een broodje langs een slootje en gaan dan op zoek naar dit terrein onder de hoogspanningsleidingen. De toegangsweg is moeilijk te vinden. Sita loopt eerst verkeerd in een grote plas gier. Het lijkt inderdaad op een afstandje op modderig gras, maar Sita had er goed aan gedaan wat meer op haar neus te vertrouwen. Blond hondje.

Achteruit inrijden, lozen bij de rest van de gierplas. Huppatee. Foto: Thomas

Goed. Maar we vinden na wat zoeken de juiste toegangsweg en lopen, en lopen, en lopen, en lopen. De makelaar had ons immers afgeraden de weg te rijden. Hij zou het wel doen, maar hij kent de weg. En we lopen. Lopen. Lopen.

Naar schatting na twee kilometer komen we bij finca 51 aan. We hebben het niet van dichtbij gezien. Er lopen twee honden los op het terrein. Niet echt dat je zegt type schoothondje.

Finca 51 met rechtsonderin het terrein. Foto: Thomas

Bovendien is het weer nu echt omgeslagen. De wind wakkert aan en het begint te regenen. Ach ja. Inderdaad. We zijn lafaards.

Maar ook op gepaste afstand zien we dat de hoogspanningsleidingen dwars over de finca lopen. Eén leiding loopt over de cabañas, één leiding snijdt het op zich prachtige terrein dwars doormidden. Daarmee houdt het heel simpel op voor ons. Dan heb ik het nog niet eens over de wel erg lange en moeilijk begaanbare toegangsweg.

finca 12 revisited

Ondanks dat het inmiddels flink giet, besluiten we opnieuw naar finca 12 te gaan. Indertijd vond ik de hoogspanningsleidingen erg bedrukkend, maar wie weet denk ik er inmiddels anders over. Zolang een hoogspanningsleiding alleen maar over een stukje van een terrein gaat, is het geen probleem. Dan paal je dat deel af en kan je op de rest gewoon je gang gaan.

In de stromende regen worstelen we ons een weg naar boven. Och ja. Dat was waar ook! Die toegangsweg is ook vreselijk slecht. Heel smal en steil, en vol enkeldiepe blubber. Hmm. Dat waren we een beetje vergeten.

Finca 12. Waar gaat dat heen Leen, met die lijnen? Foto: Thomas

Dan het land zelf. Nou mooi hoor. Nog steeds. Steil, maar prima door de terrassen. Maar er loopt echt een hoogspanningsleiding diagonaal door de finca. Deze leiding staat nog niet eens op de kadastrale foto's. Dus die hebben ze er relatief onlangs bij aangelegd. In de verte zien we een nieuwe en nog kale mast. Waar gaat dat dan wel weer niet heen Leen? En hoeveel nieuwe leidingen zullen er nog volgen? Stel dat dus een deel van finca 12 groot genoeg is voor een camping, dan nog zou je in blijvende onzekerheid verkeren over nieuwe leidingen. Dit wordt nooit wat. Jammer, maar nu weten we het in ieder geval zeker.

makelaar

In de auto proberen we uit te druipen en wat te eten. Ondertussen belt de makelaar van finca 35 met Thomas. Nummer 35 is inmiddels verkocht aan een ander. Jammer, maar de koper heeft het geheel gekocht, waar wij alleen de onderste helft wilden. Maar dat wisten we al en daarvoor belt hij niet.

De makelaar is ongevraagd voor ons achter finca 6 aangegaan. Maar daar zijn we al met een andere makelaar mee bezig! En dat hadden we hem ook al eerder gezegd, maar dat heeft hij duidelijk niet opgepikt of onthouden. Het terrein dus waar we een paar dagen daarvoor nog met de arquitecto in Parres spraken. En dat in z'n geheel protegido zou zijn.

Thomas laat de makelaar uitpraten zonder te zeggen dat we er al intensief mee bezig zijn. De man vertelt dat het terrein inderdaad grotendeels beschermd is, maar dat meer dan 6.000 m2 interés agrario is. Precies de classificatie die wij nodig hebben. Thomas sluit het gesprek af met de belofte terug te bellen.

Verbijsterd kijken we elkaar aan: dus dan zouden we gewoon zonder problemen dit terrein kunnen kopen? Zonder moeizame bezwaarprocedure! Dan moeten we dit doen! Maar hoe kan dit verhaal stroken met wat we zelf afgelopen dinsdag hebben uitgezocht?

We besluiten maar te gaan rijden. Nog een half uurtje rijden en we zijn bij Mathias en Anna. De böse Duitse buren van finca 3 die helemaal geen böse Duitse buren bleken te zijn.

Sinds die eerste ontmoeting zijn we er al weer een keer langs geweest. Tijdens dat bezoek bood Mathias ons aan met ons in de buurt rond te willen gaan kijken. Naar zijn zeggen stond er daar ontzettend veel leeg voor weinig. Hij wist een paar concrete dingen die hij ons graag wou laten zien. We blijven vannacht bij ze slapen en zullen de volgende ochtend met Mathias rondrijden.

boem is ho

Dus laten we gaan rijden. Thomas rijdt achteruit. Maar boem is ho. Door de condens zijn de autoramen zo beslagen dat Thomas in de stromende regen de een ruim eind achter ons geparkeerde auto totaal niet heeft gezien. Smakka. Een deuk in de wielkast en een gesneuveld hulpknipperlicht.

Smakka. Foto: Thomas

Ach ja. Toemaar. Die stress kan er ook nog wel bij. Gelukkig vinden we de autoeigenaar snel. Net zo beduusd als wij wisselt hij wat noodzakelijke gegevens met ons uit.

Uitgeput komen we bij Mathias en Anna aan. We rollen eerst onze matjes en slaapzakken uit, drinken dan nog wat en vallen vervolgens in diepe slaap.

Morgen is er weer een dag.

reageer