finca 52, 53 en 54

geplaatst door astrid op 02-05-2009, 09:52

Mooie wijdse uitzichten. Zonnig. Prettig cultuurlandschap. Foto: Thomas

Afgelopen zaterdag gaan we dan met Mathias een aantal dingetjes, die hij voor ons in z'n hoofd heeft, gaan bekijken. Leuk, spannend! Weer eens wat anders dan die eeuwige makelaars die alleen maar uit hun beperkte portefeuille putten.

We rijden over een mooi weggetje, waar we anders nooit zouden komen, binnendoor naar finca 52 en 53. De laatste halve kilometer lopen we. Het landschap begint veelbelovend. Mooie wijdse uitzichten. Zonnig. Prettig cultuurlandschap.

finca 52

Mathias vertelt onderweg dat op de plek die hij ons gaat laten zien, vroeger een fort gebouwd was. Nadien is er een boerderij neergezet, die al lange tijd onbewoond is. Hij weet wie de eigenaar is. Een rijke boer met tweeduizend koeien. Als we willen kan hij aan zijn telefoonnummer komen en dan moeten we maar kijken of de man wil verkopen.

Een woonhuis dat niet dertig jaar geleden ook al een ruïne was. Foto: Thomas

De plek is ronduit schitterend. Groene weilanden. Omhaagd door flinke struiken en bomen. Een woonhuis dat niet dertig jaar geleden ook al een ruïne was. Elektriciteit. Veel schuuroppervlak. Dezelfde wijdse uitzichten van onderweg. Alleen de toegangsweg is een probleem. Maar verder is het helemaal goed.

Ademloos zeggen we dat het prachtig is, maar dat we dit hoogstwaarschijnlijk niet kunnen betalen. Mathias reageert laconiek. We kunnen het altijd proberen. Nee hebben we al. En hij weet veel meer dingen die leegstaan, dus dit is niet direct het eindstation. Hij benadrukt dat we hier eerst maar eens goed over moeten nadenken.

Groene weilanden. Omhaagd door flinke struiken en bomen. Foto: Thomas

We lopen terug naar de auto terwijl Mathias vertelt over het huis wat verder naar beneden. Daar heeft hij begin jaren negentig nog constructiewerk aan het dak gedaan. Inmiddels is het onbewoond, omdat de oude eigenaar de weg wat kwijt is en zich in een tehuis ver daarvandaan in schaarse vlagen van helderheid afvraagt wat hij tussen die demente bejaarden doet. De zoon woont in de stad en kijkt niet om naar het huis. We besluiten er even langs te gaan. Kijken hoe het er nu mee staat.

finca 53

Goed. Dit huis biedt al helemaal geen grote en zekere kans op een succesvolle koop, maar het is toch erg de moeite waard. Het ziet er vrij redelijk uit en er zit genoeg grond bij. Ook dit zouden we, als het een beetje in de geschikte prijsklasse zou zitten, zo willen kopen.

Nou ja. Wat ik al zei. Dit is een heeeel kleine mogelijkheid, maar ook hiervoor geldt dat Mathias navraag wil doen. Hij gaat eens polsen of het licht bij de eigenaar inmiddels zo is uitgegaan dat iemand anders inmiddels de zeggenschap over zijn bezittingen heeft overgenomen. Je kan niet weten.

Ook finca 53 ziet er vrij redelijk uit en er zit genoeg grond bij. Foto: Thomas

Als we bijna bij de auto zijn, houdt Mathias ons even stil. Hij zegt. Kijk nou naar dit weiland. Prachtig. Zo vlak dat je er heel makkelijk iets kan bouwen. Als ik nu opnieuw zou beginnen, zou ik het helemaal anders doen. Ik zou alleen nog maar een terrein kopen. En dan zou ik mijn eigen huis zetten. Heel simpel. Van zand.

Je maakt met een mal een soort van blobben die je volgiet met een mix van zand, beton en water. Je werkt de boel netjes af en bovenop het platte dak leg je graszoden. Supergeïsoleerd, zowel in de zomer als in de winter, dus je energieverbruik is bijna nul. En het is ook nog eens heel goedkoop bouwen.

Wauw! Ook razend interessant. Dit riekt naar De Kleine Aarde. Die mensen doen erg leuke dingen, waar we voor de camping zeker ideeën van willen toepassen.

Mathias blijkt goed te begrijpen waar wij naar zoeken. Fijn!

Met het gevoel dat we nu eindelijk de langgezochte ingang via een insider hebben, gaan we naar de zaterdagmarkt in de buurt. Stel je er niet teveel bij voor. Vijf kraampjes, meer is het niet. Daarna eten we heerlijke groene asperges uit eigen tuin bij Mathias en Anna.

finca 54

Na het eten nog een kopje koffie en dan op pad. Naar de laatste finca van vandaag. Mathias heeft ons hier erg lekker voor gemaakt. Dit moeten we zien. Hij denkt dat het precies dat is wat we zoeken. Benieuwd!

Op weg er naartoe rijden we langs finca 6. Mathias is beleefd, maar laat toch duidelijk merken dat hij dat terrein eigenlijk maar niets vindt. Te ingesloten. Te steil. Dan weet hij wel veel leukere dingen voor veel minder geld.

Heel veel gebouw. Alleen de schuur helemaal rechts hoort er niet bij. Foto: Thomas

Na veel gekronkel komen we bij een stal aan. Vanaf daar lopen we een klein eindje. Voor ons ligt een verscholen dorpje met huizen die stuk voor stuk leegstaan. Ik voel het bloed uit m'n gezicht wegtrekken als ik zeg, "jamaar als dit het is, dan kunnen we dat niet betalen?!" Mathias glimlacht. Nee, niet alles is te koop, maar wel ongeveer éénderde van de huizen. Met daarbij iets van vijf hectare grond. Al jaren voor hondertwintigduizend euro.

Nou ja, ok, dat kunnen we ook niet betalen, maar het komt wel aardig in de buurt. Bovendien kunnen we hiermee feitelijk direct beginnen te draaien. Akkoord, je hebt nog een hele papierwinkel te doorlopen, maar toch. In principe kan je nadat je wat toiletten en douches hebt gebouwd, zo van start. Wat ook blijkt uit de gemeentegegevens die we later bekijken. Het land heeft de voor ons vereiste classificatie.

Anders staat die mandarijnenboom (links) daar niet vrolijk vol vrucht te staan. Foto: Thomas

Ook verder alleen maar voordelen. Je zit op tien kilometer van zee, in een mild klimaat. Anders staat die mandarijnenboom daar niet vrolijk vol vrucht te staan. Vlakbij een goede, maar heel rustige weg. Vlakbij de Picos de Europa toch ook weer.

Uit gegevens van de gemeente blijkt bovendien dat ze dit dorpje willen beschermen en als voorbeeld willen stellen van hoe een Asturiaanse boerengemeenschap er vroeger uitzag. Dat sluit perfect aan bij onze plannen. Kortom. Dit zou helemaal geweldig zijn.

Gretig vragen we Mathias achter het telefoonnummer van de eigenaar aan te gaan.

nachtkaars

En toen ging dit verhaal als een nachtkaars uit. Sorry.

We hadden het zelf ook anders gehoopt, maar eergisteren kwamen we er achter dat finca 54 inderdaad te koop staat. Maarrr ... met met heel weinig grond en vooral voor veel meer geld: tweehonderdvijftigduizend euro om precies te zijn. Tsja, daarmee houdt dit definitief op voor ons. Jammer.

En als je zelf ook maar een heel klein beetje baalt van deze afloop, dan kan je je een heel klein beetje voorstellen hoe verschrikkelijk wij hiervan balen.

Ach ja. We hebben hier toch even een heel goed humeur van gehad. Dat is ook wat waard.

bovendien

Bovendien. Bovendien. Het verhaal is natuurlijk niet af en uit. Er zijn, nog afgezien van finca 52 en 53, andere mogelijkheden. Mathias weet van veel meer huizen. Misschien in minder goede staat of minder goed bereikbaar, maar hij kent hele dorpen en boerderijcomplexen die verlaten zijn en waarvan hij relatief makkelijk achter de eigenaar kan komen. En zoals ik al zei. Mathias heeft heel goed in het snotje wat wij zoeken.

We hebben al met al allebei sterk het gevoel dat we ondanks deze tegenslag een nieuwe fase zijn ingegaan. Al is het alleen maar omdat we ook zelf veel beter kunnen zoeken, met het logeeradres van Mathias en Anna als uitvalsbasis.

Wordt vervolgd dus.

reageer