finca 55 - 58

geplaatst door thomas op 07-05-2009, 20:31

Voor de verandering produceert Thomas nu eens wat finctie. Astrid vertelt binnenkort over finca's 59 t/m 63. Maar finca's 55 t/m 58 en de ontwikkelingen eromheen zijn zo interessant dat ik ze toch even wil noemen. Ondanks dat ze volgens onze eigen normen officieel geen nummer verdienen. De finca's zijn toch interessant omdat we nu zelf voor het eerst de boer opgegaan zijn zonder vantevoren een finca op het oog te hebben. Gewoon rondrijden in de omgeving die we erg zien zitten, met wat hints van Duitser Mathias die daar zelf in de buurt woont. We kijken rond, maar we vragen vooral aan mensen in de buurt.

finca 55 La Retoral

Huis aan de weg bij La Retoral. Foto: Thomas

We beginnen met een rij leegstaande huizen vlak langs een mooie beek. Vermoedelijk is dit één van die ruïnes die Mathias bedoelt. Het ziet er fraai maar verwilderd uit. Een rij grote huizen waarvan er één verdacht veel op een kerk lijkt met verwilderde tuinen. Daarachter liggen een aantal mooie en vlakke weides. Als het allemaal bij elkaar hoort kan het interessant zijn.

La Retoral. Foto: Thomas

We gaan op zoek naar mensen die er meer van weten. De eerste die we tegen komen, komen we tegen vlak bij de asfaltweg. Het is een man met wapperende baard en lange haren in een autootje. Hij lijkt ons te willen aanrijden maar komt vlak voor ons tot stilstand. Dikke sleuven in de klei slippend. Wat de f** denken we.

Beek en weide bij La Retoral. Foto: Thomas

De aanslag was niet tegen ons gericht maar om zijn koeien in de goeie richting te sturen. Als de koeien voorbij zijn durven we wel wat te vragen. De boer zelf is heel kortaf. Niet onvriendelijk maar duidelijk druk met zijn koeien. Een jonge vrouw die achter de koeien aankomt is beminnelijker. Ze weet niet van wie die huizen zijn want ze zijn zelf pas net in de buurt komen wonen. Maar in het dorp weten ze vast meer.

In het dorp vragen we het de eerste beste. Een hoogbejaarde vrouw die zonder omhaal bij ons achter in de auto stap om ons een paar huizen verderop af te leveren bij een andere vrouw die er meer van weet. Als we met deze twee vrouwen staan te praten komen er steeds meer mensen bij die steeds meer dingen roepen.

Het terrein dat wij bekeken blijkt niet te koop want het is nog van de Bisschop in Arriondas. Het heet La Retoral (een rectorij?) en volgens zeggen staan er inderdaad een kerkje en een pastoorswoning. Hmm. Lastig.

De mensen weten nog wel andere stukken grond te koop. Maar als ze ons financieel plafond horen luwt het enthousiasme. Je krijgt daar niks voor onder de twee ton. Een duur stukje Asturias daar.

Mathias dacht dat het daar in de buurt nog onbekend was. Dat geldt in ieder geval niet voor die buurt. Het lijkt erop dat de uitlopers van de Sueve inmiddels door de rijken ontdekt zijn. Het is ook een ideaal gebied. Uitzicht op de Picos, goed bereikbaar, vlak bij de kust. Voor ons wat te duur inmiddels.

Maar deze finca is dus nuttig want we hebben geleerd dat rondvragen loont en dat de kerk veel grond heeft waar ze niets mee doet. En er zijn daar vast nog wel goedkope hoekjes in de buurt.

finca 56 La Muñeca

Voor onze lunch gaan we picknicken bij het uitkijkpunt (mirador) Fito. Altijd mooi.

Uitzicht vanaf de picknickplek bij de Mirador de Fito. Foto: Thomas

Vlak onder de mirador, bij een plek waar we een aantal keren hebben gewildkampeerd met de Rozinante, weten we ook nog een ruïne met een stuk land erbij. Toch maar weer eens kijken.

La Muñeca. Foto: Thomas

Het is meteen duidelijk dat dit huis niet geschikt is. De weg naar de mirador en naar de kust ligt vlak boven het terrein en wordt druk bereden. Het bijbehorende terrein is te steil om fatsoenlijke kampeerplekken te kunnen maken.

Uitzicht ongeveer van La Muñeca op de Picos. Foto: Thomas

Het heeft wel een fantastisch uitzicht en het ligt heel gunstig. Zowel de kust als de Picos zijn dichtbij. Raar dat de eigenaar hier niets mee doet. Het zal wel weer een herencia, een erfenis, zijn.

finca 57 Sant Antolín de Bedón

Het klooster Sant Antolín de Bedón. Foto: Thomas

Mathias had nog een interessante optie. Hij wist van een klooster vlakbij de kust dat niet te koop maar te pachten was voor 99 jaar. Hoewel we normaal gesproken niets moeten hebben van huren. ¡Ni hablar! Geen sprake van!

Er is in Spanje geen enkele bescherming van de huurder. Daar kun je geen bedrijf mee opbouwen. Bovendien hou je aan het einde van rit niets over. Pachten is een ander verhaal. Zeker van de kerk. Daar moet een goed contract mee op stellen zijn.

Het terrein kennen we wel. Het ligt magnifiek aan de kust te wezen. Vlak achter een prachtig strand. Een mooie ruïne van een klooster met gerestaureerde kerk. We kennen het zo goed, net als iedereen, omdat het vlak naast de snelweg ligt. Die loopt er op een soort viaduct op een meter of honderd langs. Maar het is een heel groot terrein en misschien valt de geluidsoverlast wat verderop mee.

De A8 bij het klooster Sant Antolín de Bedón. Foto: Thomas

Het terrein is indrukwekkend. Misschien te dicht bij de kust voor ons soort camping. Maar wel mooi en vlak. Het geluid van het viaduct is minder erg dan we gevreesd hadden maar wel alomtegenwoordig. Ook als je een heel eind achter het klooster de bush ingaat overheerst het nog. Dat wordt niks.

Toch interessant om te weten dat de kerk in principe wel terreinen verpacht. Misschien kunnen we daar iets mee doen in de toekomst.

finca 58 Viciella

Aan het eind van de dag, op de weg terug van Sant Antolín gaan we kijken bij een mooi en duidelijk leegstaand huis dat we vorige week bij een verkenningstocht hebben ontdekt. We willen daar in de omgeving eens wat gaan vragen.

Viciella. Bij Riu. Niet te koop. Foto: Thomas

Het huis staat er nog en op zoek naar mensen om wat te vragen komen we een man tegen die ons meteen aanspreekt. Een aardige vent die ons zijn hele levensgeschiedenis vertelt. Hij is de eigenaar van veel huisjes in de buurt maar niet van het betreffende huis. Na een goed uur praten loopt hij ons naar het bar-restaurant waar alle lokalo's elke dag wel een glaasje komen drinken.

De barvrouw kent het huis waar we het over hebben want het is van haar buurman. Ze zal vragen of het te koop is en ons dan bellen. De volgende dag belt ze om te zeggen dat het helaas niet te koop is maar dat een andere stamgast wél een terrein heeft dat te koop is. We maken een afspraak om die finca te gaan bekijken. Maar dat is Finca 59 en daar schrijft Astrid over.

Zo zie je maar weer. Het zelf vragen en rondhangen werkt erg goed. We hebben ineens veel meer opties en je leert veel meer van de omgeving. Bovendien is het nog leuk ook om met al die mensen te praten. We hadden dit al veel eerder moeten doen.

reageer