finca 59 - 63

geplaatst door astrid op 07-05-2009, 23:08

We komen er eerlijk voor uit: we zijn dom, dom, dom, oliedom. We zoeken al bijna twee jaar naar een finca in de rimboe. We zoeken die finca ook al bijna twee jaar via internet en via makelaars.

And never the twain shall meet. Dat hadden we twee jaar geleden kunnen bedenken. Dat hebben we niet bedacht. Dom.

Het is niet anders. Gedane zaken nemen geen keer. Vanaf nu wordt alles. Niet meer wachten op makelaars. Niet meer dan zelf in hemelsnaam maar terugbellen. Niet meer de mailbox checken op misschien dan nu eindelijk toch een antwoord van die fincaverkoper. We doen het niet meer.

Sinds pak 'em beet finca 52 zijn we zelf op pad. Wat een genot. Wat een leuke mensen. Wat een mooie finca's. Gisteren waren we er weer op uit.

finca 6

We rijden richting het gebied waar we vandaag willen rondkijken, maar gaan eerst langs bij een gemeente. Opnieuw informatie vragen over finca 6. De makelaar die ons een tijdje terug belde, blijkt gelijk te hebben. Een heel klein deel van het terrein heeft volgens de arquitecto wel de juiste bestemming.

Het gebied waar we vandaag rondrijden. Foto: Thomas

De arquitecto raadt ons aan hoe dan ook een verzoekschrift in te dienen. Misschien kan hetzij de bestemming, hetzij de regelgeving aangepast worden. Morgen leveren we het papiertje in. Nee hebben we al, ja kunnen we krijgen. Met alleen dat hele kleine stuk grond waar we wel wat mogen, kunnen we in ieder geval niets.

schuur

Terug van het gemeentehuis op weg naar de auto lopen we Mathias tegen het lijf. Hij vertelt dat een vriend van hem ons eventueel wel een schuur met land zou willen verkopen. Daar moeten we aankomende zaterdag maar eens over komen praten. Top! We spreken af dat we vrijdagavond al komen. Gezellig. En weer erg benieuwd natuurlijk.

finca 59

We gaan eerst langs bij het restaurant waarvan de eigenaresse ons belde. Heel vlot stappen we weer in de auto en rijden, de restauranteigenaar voorop, met twee auto's naar de man die land te koop heeft. Hij is nog even bij z'n koeien, maar we kijken zelf al bij het huis.

Nou ja. Huis... Dat was het ooit. Inmiddels is het een stal met daarboven een hooizolder, een cuadra met pajar. Op zich prima. Wel jammer van de houtworm. Jammer dat ze in de loop der tijd alle bijgebouwtjes inclusief hórreo hebben weggehaald.

Nou ja. Huis... Foto: Thomas

We lopen met de boer, ook weer zo'n vreselijk vriendelijke man, over het hele terrein. Steil, steil, veel te steil. Jammer, want de uitzichten zijn prachtig, de bezonning is prima in orde, de ligging goed.

Uitzicht vanaf het te steile terrein. Foto: Thomas

In het keukentje van het huis waar de boer zelf woont, dringt hij er op aan een wijntje met ons te drinken. Het is nog geen twaalf uur. Vriendelijk wijzen we zijn aanbod af. Hij belooft ons, als we dit niet geschikt vinden, in zijn omgeving voor ons rond te vragen.

finca 60

Na in de auto de kaart wat te hebben bestudeerd, rijden we verder door deze mooie streek. We hadden hier al eens bijna beet. Toen liep het spaak op een eigenaar die op de afgesproken prijs terugkwam.

Op een mooi punt stappen we uit bij een vervallen schuur. We besluiten rond te gaan kijken. Eerst maar eens de schuur. Dat is niets. Het terrein eromheen is veel te steil.

Door naar een andere schuur. Of was het een huis? In ieder geval met een heel mooi terrein. Sappig gras. Schitterende uitzichten. We willen wel eens weten van wie dat land is.

Sappig gras. Foto: Thomas

Aan het eind van de onverharde weg ligt een boerderij. Daar doen we navraag bij een jong stel. Ze weten niet van wie het is, maar we kunnen het daar bij die boerderij verderop vragen. Zij weten het vast wel.

Inderdaad. Daar weten ze het wel. Het is van hun. De boer murmelt iets over dat er een stukje herencia (erfenis) tussen zit, waardoor het een lastig stuk land is. Maar als we iets zoeken, dan kunnen we ...

Een auto probeert op de smalle weg te passeren. ¡Oye!, zegt de boer waarmee we praten, weet jij hier in de buurt iets te koop met een oud huis en veel terrein eromheen? Ja hoor, zegt de automobilist, ik verkoop alles. Volg me maar.

Geamuseerd rijden we achter de man aan. Benieuwd waar hij ons naartoe brengt. Zal wel veel te duur zijn, speculeren we.

En inderdaad. Finca 60 is te duur. Een woonklaar woonhuis met veel land erbij. We hebben niet eens de prijs gevraagd, want hij vertelt ons bij welke makelaar hij deze finca in de verkoop heeft staan. Daarvan hebben we alles wat voor ons enigszins interessant en ook betaalbaar is allang bezocht.

Te duur. Foto: Thomas

finca 61

Als hij merkt dat we vooral in veel land geïnteresseerd zijn, vertelt hij over een andere finca. Daar gaan we dan straks kijken. Maar eerst moet hij even naar een finca om een paar paarden van hem te voeren.

En verdorie. Sommige dingen wil je niet weten! Die paarden staan op een paradijsje. Dit prachtige vlakke terrein met huis, schuur, water en licht had hij voor een betaalbare prijs aan een paar Madrilenen verkocht. Bah. Een beetje sip gaan we naar het grote stuk land.

Verdorie. Foto: Thomas

Ah, maar dit blijkt mogelijkheden te bieden. Het terrein is grotendeels het welbekende kneitersteil, maar onderaan blijken schaduwrijke vlakke stukken te liggen. De schuur erbij is in goede staat, maar klein.

En er staat hogerop nog een ander bouwsel. De ruïne van wat eens vermoedelijk een ienemienie huisje was. Dat huisje en wat interessante vlakke grond eromheen maakt deel uit van een herencia.

De stal. Foto: Thomas

Het is weer eens zover. Een erfenis en in dit geval dus het risico van een dichtbije buur maakt het lastig, want we hebben onlangs weer een hele fijne barbecue meegemaakt. Bij de buren. Wij waren niet uitgenodigd. Alleen familie mag meedoen, de rest is bijzaak. De buren zelf waren allang weg. De overblijvers lawaaiden tot twaalf uur 's nachts door. Hadden we nog mazzel dat ze er weer vroeg uit moesten, de volgende dag.

Ook steil, maar onderin liggen vlakke terrassen. Foto: Thomas

In een gewone woonomgeving moet je dat soort overlast, zeker in Spanje, voor lief nemen. Maar als jij wilt dat het om een uurtje of tien, elf 's avonds stil is op je camping terwijl de buren doorfeesten tot aan het ochtendgloren, dan heb je een lastig verhaal uit te leggen.

Het "huis" uit de erfenis. Foto: Thomas

Maar het is een goed terrein. Prima bezonning, schitterende uitzichten, goede toegang, water en licht redelijk in de buurt. Dichtbij zowel de zee als bij de Picos. We weten nog geen prijs, maar we spreken af dat we terugbellen als we weten of en wat we willen. Dan gaan we opnieuw praten en rondkijken. Kijken ook of hij die erfenis erbij kan regelen. We gaan eerst maar eens navraag bij de gemeente doen.

juiste classificatie

Vandaag horen van de gemeente dat tot onze grote vreugde niet alleen deze ene finca, maar het hele gebied waarin we dezer dagen zo fanatiek zoeken, de juiste classificatie heeft. Prachtig. Dat biedt mogelijkheden. Is het niet bij deze finca, dan toch zeker wel bij een ander terrein.

finca 62

We zijn er nog niet voor vandaag. Gisteren eigenlijk. Eerst moeten we nog bij een makelaar langs. Als we het de gebruikelijke exclusiviteitsclausule hebben getekend, stappen we in de auto en rijden naar finca 62.

We wisten het niet, want daarover was de advertentie waarschijnlijk opzettelijk vaag, maar het huis blijkt in een rij met andere huizen te staan. Echt middenin een dorpje.

Echt middenin het dorpje. Foto: Thomas

Van het terrein wist ik al dat het over 20 finca's verspreid was. Het ging er mij om zeker te weten dat er niet toevallig een heel geschikt terrein vlakbij het woonhuis of een stal zat.

Jammer. Dat was niet zo. Geen grote lap grond dichtbij een huis of stal. Wel prachtige landbouwgrond, schitterende boomgaarden, mooie uitzichten, etc.

Toch tevreden over deze dag rijden we naar huis.

finca 63

Vandaag doen we weer wat gemeentebezoeken om dingen uit te zoeken en navraag te doen. Verder hebben we een afspraak met een makelaar.

Ik ken het terrein allang van de advertentie, maar omdat we tegenwoordig minder kritisch selecteren, besluiten we toch eens te kijken.

Jammer. Het is niets. Een prachtig vlak terrein, maar vlakbij de nationale weg. Veel teveel herrie van langsjakkerende auto's. Daar wen je zelf snel aan, maar is voor ons onverenigbaar met een groene camping.

Prachtig vlak. Jammer van de langsjakkerende auto's. Op de foto onhoorbaar achter de bomenzoom. Foto: Thomas

Niet getreurd. Morgen gaan we een watermolen annex woonhuis bekijken. Ook eigenlijk te duur, maar we zien wel. Praten en onderhandelen kan altijd.

reageer