finca 64 en 65, de tunnel en het strand

geplaatst door astrid op 11-05-2009, 14:43

We moeten vooral zelf blijven zoeken. Dat blijkt wel uit, heel kort, het bezoeken van de volgende finca's.

finca 64

"Huis-molen met finca" stond er in de tekst van de makelaar. Mooie sferische foto's erbij. Molen zo te zien niet in al te erbarmelijke staat. Vraagprijs ruim hondertwintigduizend euro. Maar dan had je er ook bijna drie hectare land bij. Zeiden ze.

De overwoekerde watermolen. Foto: Thomas

Bah. Het terrein is misschien een hectare, meer niet. De molen in verregaande staat van ontbinding. De ligging saai en zeker niet zo idyllisch als op de foto's van de makelaar. Kortom. Ik had hiervan een half jaar geleden al gezegd dat het te ver van ons huis ligt (150 km). Dat er voor dat geld wel een heleboel luchtjes aan zullen zitten.

Bah. Had ik een half jaar geleden al gelijk. Ik wil helemaal niet gelijk hebben. Ik wil een finca!

Maar we zijn in zekere zin in de buurt. We overnachten opnieuw bij Mathias en Anna, wat de reis minder ver maakt. En de volgende dag gaan we toch al naar een vriend van ze. Rafael heeft een schuur met een groot stuk land te koop voor relatief weinig.

finca 65

's Ochtends ontmoeten we Rafael in het stadje dichtbij. Woeste man met dito baard en bandana. Al ver voor twaalven aan zijn zoveelste biertje bezig. Wij nemen koffie. Hij nog een biertje.

We spreken af die middag bij Rafael langs te rijden. Dan gaan we kijken welk terrein hij voor ons in gedachten heeft.

Prachtig. Zijn huis dan. Of eigenlijk dat van hem en zijn broer en zijn moeder. Lieve vrouw met misschien nog twee kwetsbare tanden in de mond. Doet nog altijd op haar zesentachtigste het hele huishouden. En de moestuin. En het vee. De mannen doen... ja, wat doen ze eigenlijk?

We drinken één vooruit-dan-maar zelfstookdrankje mee. Rafael neemt er nog één extra, omdat je naar zijn zeggen ook in Asturias niet op één been kan lopen. Daarna wandelen we naar het dorpje van een paar weken geleden.

Druk begint Rafael te wijzen. Baard wappert mee. Halve schuur hier. Terreintje daar. Appelbomen. Met grote passen loopt hij over het land. ¿Bonito, no?

¿Bonito no? Foto: Thomas

Voor de beleefdheid kijken en knikken we braaf. Maar we maken hem toch ook vrij snel duidelijk dat dit het niet is. Te weinig land. Een schuur die niet eens in z'n geheel van hem is.

We moeten het dus inderdaad zelf doen. Zelf kijken. Zelf rondvragen. De komende weken gaan we weer intensief op pad. En ook. En ook. Er sluiten steeds meer makelaars hun deuren. De crisis lijkt nu zelfs in Asturias toe te slaan.

Het toetje was zoet:

de tunnel en het strand

Anna is als gids met ons mee. Maar ook om wat plantjes van de tweetandige vrouw mee te nemen. Alsof haar eigen tuin nog niet mooi en weelderig genoeg is. Als we met veel hartelijke danken van Rafael en de zijnen afscheid hebben genomen, rijden we verder door richting de kust.

Na een heleboel steil gekronkel rijden we opeens een tunnel in. De meest waanzinnige autotunnel die ik ooit heb gezien. Stel je voor. Je rijdt over een asfaltweg tussen stemmig verlichte stalachtieten en stalachmieten door. Diepe grot op links, hoge grot op rechts. Raaaaar! Wat een ultra-maf ding. Leuk hoor. Vlak voor het plaatsje, hoe kan het ook anders, Cuevas (Grotten).

La Cuevona de Cuevas. Foto: Thomas

Na de grot rijden we door naar Playa la Vega, het strand bij Ribadesella. Ook al zo mooi. Veel bijzondere stenen. Volgens Anna ook veel fossielen, maar daar hebben we er geenéén van gevonden. Geeft niets. Zonder is het ook erg bijzonder.

Playa la Vega. Foto: Thomas

Rotsen op Playa la Vega. Foto: Thomas

reageer