exit finca 32
Tsja, en dat was dan dat. Finca 32, onze favoriet, gaat niet door. De eigenaar heeft horen zeggen dat hij wel het dubbele voor z'n grond kan krijgen. Asturias gaat blijkbaar gebukt onder een gierende inflatie. Dus vraagt hij nu de krankejorume prijs van 100.000 euro. Veel te veel. Zegt de makelaar. Zeggen wij ook. Wij staken er al veel tijd in. De makelaar ging voor ons naar het gemeentehuis. Hij pissig. Wij teneergeslagen.

Finca 32 exit. Foto: Thomas
Moeilijk op deze manier. Al die Asturianen die denken dat ze de hoofdprijs kunnen krijgen voor hun stuk landbouwgrond. Het is nog niet tot ze doorgedrongen dat de markt compleet is ingestort. Het waren altijd de Engelsen die de boel erg verpestten. Eén Engelse Pond is vandaag nog maar € 1,05 waard. Dat poenige gedrag is dus even over. Sowieso is een stuk grond, buiten de bebouwde kom, zonder gas en licht en met alleen maar een schuur niet meer waard dan een bepaald bedrag.

Voor één euro krijg je tegenwoordig al bijna een pond sterling. Bron: http://www.belegger.nl/koersen.php?page=valuta&naam=Pound_Sterling van 19 december 2008
Maar ja. Kroegverhalen zijn een belangrijke informatiebron. Wat ze "weten" van horen zeggen, is meer waard dan wat een deskundige makelaar vertelt. Extra vervelend voor de makelaar, want het is een buurman van hem. Daar zal hij nu wel wat minder goed mee door één deur kunnen.
Het verhaal heeft ook een positieve kant. We vertrouwen de makelaar. Hij is niet meer alleen de vertegenwoordiger van de verkopende partij. De man werkt ook voor ons. Hij vertikt het dat stuk grond voor een woekerprijs te verkopen. Gewoon omdat hij het absoluut geen reële prijs vindt. Hij zou natuurlijk ook in z'n eigen vingers snijden. Je kan eenmalig iets voor veel te veel geld verkopen. Daarna wil iedereen voor een veel hogere prijs verkopen. Wat mislukt. Want het is een idiote prijs. Gevolg: kopers blijven weg. En de makelaar is de kwaaie peer.
Deze makelaar weet waar daar de interessante stukken grond zijn. Wie weet wordt het op een andere manier nog wat. Ik heb het idee dat we uiteindelijk via hem onze finca vinden.
finca 28 twijfelachtig
Ook finca 28 lijkt te stranden. Het oorspronkelijke terrein is aardig aan het inslinken. Wij zouden dat ons in eerste instantie al beloofde extra deel er wel bij willen, maar niet tegen iedere prijs. Die prijs wordt nu door de eigenaars, vijf broers en zussen, bediscussieerd. Iets waar ik weinig heil van verwacht. Spanje staat vol ruïnes en verwaardloosde landbouwgrond, omdat de familie het oneens is.

Twijfels over finca 28. Foto: Thomas
We twijfelen of we wel met dat terrein door willen. Vooral omdat we ons na wat verstandig nadenken veel liever in de gemeente Cabrales (finca 32) zouden vestigen. Daar kennen we al mensen die weer mensen kennen die weer ... Dat feit gecombineerd met de om de hoek liggende Picos de Europa, zou het leven voor ons een stuk simpeler maken.
Maar wat ik al eerder opmerkte. Voorlopig hebben we nog steeds niets.
en nu?
De komende periode maken we een overzicht. Alle finca's tot nu toe op een rij. En dan maar eens zien waar we onze energie in gaan steken.
valt er nog wat te lachen?
Ach. We zijn er al een soort van overheen. Ook dit went. We gaan door.

Hollebolle Chuscu. Foto: Astrid
Ook het nieuwe jong van Cuca gaat door. De domme Chuscu (chusco, homp) is duidelijk een kind van z'n vader: de onbenullige Carbón. Stort zich onnadenkend overal in. En vooral tussen. We hebben hem inmiddels vier keer uit een erg benaderde positie bevrijd. Hij wurmt zich ergens tussen tot hij niet meer voor of achteruit kan. Een normaal beest trekt zich terug als het niet verder kan. Deze sufferd niet. Nu weer zit hij met kop en erbij gewurmde voorpoten ergens klem. Dan weer blijft hij steken bij z'n hollebollebuik.
Chuscu staat nu als eerste bewoner van Sarabia op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=WBlsdeJDlEs