sarabia - land!

bezonning

geplaatst door thomas op 30-11-2009

Nu we onze terreinen gekocht hebben, dachten we ook tijd te hebben om achterstallig onderhoud aan de blog er even bij te doen. Maar nu alle bezoek weg is, hobbelt de campingkaravaan vrolijk door richting estudio de implantación, schoonmaken van het terrein en wegaanleg. Terwijl de appels hier van de bomen vallen, want het ciderseizoen gaat snel weer beginnen.

Enfin er blijft wel eens wat liggen bedoel ik maar. Inmiddels zijn we al druk bezig met het maken van de cider. Kun je nagaan wat voor tijd er is verstreken tussen de vorige twee zinnen.

Zo hadden we, toen we nog op zoek waren naar een geschikt terrein, ernstig de behoefte aan een eenvoudige en snelle methode om vast te stellen of een beoogde finca wel genoeg zon kreeg in de winter en of er in de zomer 's avonds wel zon was. Want er staan vaak bergen in de weg. Die zijn mooi maar ook onhandig en ondoorzichtig.

El Cornión, het westelijk gebergte van Picos de Europa. Uitzicht vanaf Siña, in de buurt van Amieva. Foto: Thomas

Als de zon in de winter niet meer boven de kim uit komt voel je je niet meer erg prettig. We weten dat van ons huis in Sarabia. In de donkerste periode, tussen Santa Barbara (4 december) en Driekoningen (5 januari) komt de zon nog maar anderhalf uur boven de berg uit. Dat is triest en koud. Je wilt dus ook een lokatie waar je 's winters langer zon hebt.

Daarnaast wil je niet dat je gasten in de zomer de tent uitbranden om half acht 's ochtends. En je wil ook niet dat de zon al om vijf uur weg is, zodat je nooit met een roseetje op het terras in de zon kan zitten bijkomen van de lange bergwandeling.

De winterzon is dus heel belangrijk voor onszelf en de zomerzon voor de gasten. De makelaar en de verkoper weten altijd precies te melden dat het heel zonnig is. Wat jij wilt. Como tu quieres. En soms slik je dat dan ook voor zoete koek.

Finca la Siña. Foto: Thomas

Maar soms wil je het preciezer weten. In het geval van finca 35, La Siña bijvoorbeeld. Omdat er een enorme berg in het westen staat die wellicht van invloed is op de hoeveelheid zon op het terrein.

De enorme berg Peña Siña direct ten westen van het terrein in kwestie. Foto(compilatie): Thomas

We hebben er een methode voor ontwikkeld, maar die is nogal omslachtig. Om te bepalen of je bijvoorbeeld om 6 uur 's avonds nog zon ziet, dus dat die niet achter een of andere berg zit, moesten we het volgende doen:

de lokatie van de finca exact bepalen met behulp van Google Earth
de tijd en datum waarvan je wilt weten waar en op welke hoogte de zon staat
de hoogte en lokatie van de berg die vermoedelijk in de weg zit
de hoek vaststellen van de bergtop met de horizon
dan kun je op de pagina van SunAngle uitrekenen waar de zon staat (azimuth)
daar kun je zien op welke hoogte de zon staat, dus welke hoek de zon maakt met de horizon
dan vergelijk je die twee hoeken en als de hoek van de zon keiner is dan die van de berg zit je in de schaduw

Screendump en link van SunAngle. Dit webprogrammaatje berekent de zonnehoek op basis van datum, tijd en plaats

Erg omslachtig, maar het geeft een redelijk betrouwbaar resultaat. Het is alleen niet eenvoudig en snel toe te passen op elke finca die voorbijkomt. Dan heb je liever iets automatisch. Dat je van te voren al weet wat de zon doet op het terrein, voor je het gaat bezoeken. Maar hoe maak je dat? Je hebt zoiets als GIS, Geografisch informatiesysteem. Een soort aardrijkskundige database waar bijvoorbeeld ook Google Earth zijn gegevens in opgeslagen heeft. Maar wij hebben weinig ervaring met GIS-systemen. We maken overigens heel veel gebruik van Google Earth. Al toen we nog in Nederland zaten. En nu nog veel meer. We hebben er ons tijdens de fincazoektochten heel wat autoritjes mee bespaard.

Driekwart jaar geleden kwam vriend Maarten L. met een mooi aanbod:

Ik vroeg mij af of ik het probleem dat jullie hebben met het uitzoeken van een locatie voor een kampeerplaats niet met behulp van een GIS kon oplossen. Natuurlijk is dit een gedachtenexperiment, aangezien ik niet beschik over de benodigde gegevens. Maar het probleem op zich leent zich er wel voor.

Op de eerste plaats hebben jullie te maken met bevoorrading. Op de tweede plaats speelt het probleem van de bereikbaarheid voor de gasten (afstand), met inbegrip van inspanning en terreingesteldheid (cost and effort). Daarnaast (3) speelt kennelijk ook nog een rol welke locatie de grootste aantrekkingskracht heeft (scenery). Tot slot heb je, zoals altijd te maken met obstakels gevormd door wetten en praktische bewaren (4, 5, ...).

Al deze factoren zijn in een 'geospatial model' onder te brengen. Dat bestaat dan uit evenveel lagen als er factoren zijn. Factoren kunnen nog een gewicht toebedeeld krijgen. Zo zal het omkopen van alle autoriteiten in Asturias wel te hoog gegrepen zijn, kortom, wanneer van die kant bezwaren zijn tegen een bepaalde locatie dan moet dat gepaard gaan met een 'onoverkomelijk' gewicht voor deze 'hinderfactor'.

Wanneer we alles op een rijtje hebben, dat wil zeggen, wanneer we de beschikking hebben over een x-tal digitale kaarten, kunnen we de finale analyse doen. Met zogenaamde 'overlay' operatoren kunnen we dan die locatie bepalen die het meest aan de gestelde voorwaarden voldoet. Een kind kan de was doen.

Probleem is wel dat ik zeer accurate gegevens nodig heb van het gebied (digitaal, en geo-referenced). Dus in de praktijk zal het er wel niet van komen. Dat is jammer, speciaal voor jullie, want ik zou het natuurlijk gratis hebben gedaan.

Vanavond hoorde ik bij het weerbericht dat jullie het weer behoorlijk voor de kiezen krijgen. Ik wens jullie dus veel sterkte. Wij sluiten hier nu juist een van de zonnigste januarimaanden af sinds het begin van de waarnemingen. Het was ook wel een beetje koud, maar niet echt bijzonder.

Ik heb overigens wel digitale gegevens van Spanje. In een bijlage zie je hoe ik satellietbeelden van het Sierra de Gredos gebied (ten Westen van Madrid) heb gelegd over een bodemprofiel van het gebied. Het orthomodel van het bodemgebied is weer gebaseerd op een "digitale hoogtekaart" (rasterformaat). Het kleurenspectrum van de afbeelding is niet RGB (het gewone kleurenbeeld), maar zogenaamd vals (met inbegrip van het nabije infrarood). De rode kleur op de berghellingen wijst op bosbegroeiing. Ja, het is leuk speelgoed.

"In een bijlage zie je hoe ik satellietbeelden van het Sierra de Gredos gebied (ten Westen van Madrid) heb gelegd over een bodemprofiel van het gebied."

Als Maarten voor ons nou met behulp van die GIS-software en -expertise een bezonningskaart kon maken van ons zoekgebied. Dát zou voor ons heel erg handig zijn. Die andere factoren die hij voorstelt hebben we inmiddels aardig onder controle.

Maar Maarten kan alleen wat doen als hij digitale hoogtegegevens heeft van ons gebied. Enig googleduinen levert de volgende pagina met de gegevens: DIGITAL ELEVATION DATA: SPAIN: PICOS DE EUROPA Sources: SRTM, local 25k and 50k K30 42°N-44°N, 6°W-4°W. Uploaded 3 March 2006. (Update: Die site lijkt nu uit de lucht te zijn. De K30 hoogtegegevensbestanden hebben we ook op onze site gezet: http://www.mateor.eu/camping/K30.zip ) We mailen. Kun je daar wat mee, Maarten?

Uit de mails van Maarten:

Op de eerste plaats bedankt voor de sites. Ik heb er mooie kaarten bekeken en gedownload. Ook die van het gebied rond de Picos de Europa. Zoals te verwachten viel kon ik de kaarten met bestandsextensie . hgt niet meteen openen in mijn GIS-programma. Op die site van jullie stond ook een programma 3DEM waarmee ik de hgt-kaarten kon bekijken en converteren. Dat laatste is natuurlijk belangrijk. Via GeoTIFF kon ik de bestanden uiteindelijk converteren naar het formaat waarmee mijn programma er ook nog wat mee kan.

Hierbij alle digitale hoogte mappen op een rijtje

Noordwest kwadrant

Noordoost kwadrant

Zuidoost kwadrant

en tot slot Zuidwest

Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws is toch dat de kaarten een te lage resolutie hebben. Omgerekend vertegenwoordigt elke pixel een gebied van 100 bij 100 meter. Dat is niet meer praktisch. Ik zou toch liever de vraag willen stellen hoeveel pixels er in een finca gaan, dan hoeveel finca’s er in een pixel gaan.

Zoals Thomas al in zijn vorige mail schreef, het gaat jullie niet zo zeer om de vraag hoe licht het is, maar om de vraag of jullie vanaf jullie stek de zon kunnen zien.

Het hillshading begrip zoals dat in de GIS-literatuur wordt verstaan heeft daarmee in afgeleide zin te maken. Het gaat namelijk om de vraag hoe het relief van het aardoppervlak zijn schaduwen werpt op datzelfde aardoppervlak bij een bepaalde zonnestand. Daarbij wordt gekeken naar de relatieve hoeveelheid licht die wordt weerkaatst door dat oppervlak.

"Ik zou toch liever de vraag willen stellen hoeveel pixels er in een finca gaan, dan hoeveel finca’s er in een pixel gaan."

Nogmaals, de conversie is wel goed gelukt, maar de bruikbaarheid voor jullie vraagstelling? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Met kaarten met een hogere resolutie zou het beter gaan. Maar daar kom je volgens mij niet gemakkelijk aan.

Met nog dank aan Rik voor de software en de ondersteuning bij de conversie van de data.

Maar goed. Daar strandde het dus een beetje. Want nauwkeuriger hoogtegegevens hebben we niet kunnen vinden. Ondertussen waren we natuurijk ook druk met finca zoeken en toen we uiteindeijk onze finca gevonden hadden (Fontebona) en daar meteen Casa Inimini aan vastknoopten was het niet meer zo dringend.

Toen kregen we de volgende mail van Maarten:

Moet ik jullie dan nu feliciteren? Is het eindelijk gelukt? Twee finca's nog wel. Natuurlijk meteen de Google-coördinaten gevolgd. Ziet er heel mooi uit. Afstand zo'n zestig kilometer, schat ik (hemelsbreed wat minder). Nogmaals, nu maar hopen dat alles echt goed komt. Wat de finca Poo de Cabrales betreft, in Google Earth kun je de schaduwen zien door het knopje bij icoontje 8 van links in te drukken. Nooit eerder gezien in Google Earth. Ik heb 22 december en 24 juni uitgeprobeerd. In de winter heb je toch ook al snel zes uur zon. In de zomer is er helemaal niets aan de hand. Ik kan nu met mijn kaartjes wel ophouden.

Ik heb geprobeerd op een van de kaarten van de Picos de Europa de omgeving van jullie finca te localiseren. Dat is mij met behulp van Google vrij snel gelukt.

"Ik heb geprobeerd op een van de kaarten van de Picos de Europa de omgeving van jullie finca te localiseren. Dat is mij met behulp van Google vrij snel gelukt."

Het betreffende kaartje heb ik omgezet in een raster DEM voor mijn GIS-software. Daarna heb ik het analytical hillshading proces er op uitgevoerd. Middag op 22 december.

"Daarna heb ik het analytical hillshading proces er op uitgevoerd. Middag op 22 december."

Daarmee is volgens mij niet alles gezegd. Het interpreteren van de kaartjes is nog een zaak op zich. Maar ik geloof niet dat ik met de beschikbare kaarten nog iets verder kom. Als jullie nou eens gingen verhuizen naar de Alpen. Op die mooie site waarvan jullie mij de URL hebben gegeven heb ik fantastische kaarten van het hele Alpengebied gevonden. Met een resolutie van 30 bij 30 meter (die van de Picos zijn 90 bij 90). Scheelt een slok op een borrel.

[...] Toen ik bezig was met de zon en jullie finca had ik mij nog niet gerealiseerd dat de blik naar het zuiden nog veel mooier is. Wat een fantastische plek om je tweede “huis” te hebben. Helemaal niets mis mee.

"Toen ik bezig was met de zon en jullie finca had ik mij nog niet gerealiseerd dat de blik naar het zuiden nog veel mooier is."

Nog een plaatje van “high noon” in hartje winter. Wat donkerder, maar een kniesoor die daar op let.

Het probleem met de resolutie snap ik. In een DEM vindt ook middeling plaats van hoogteverschillen. Dat brengt mij toch op de vraag hoe ver we hadden kunnen komen met die aanpak (DEM en analytical hillshading"). Daar is op de eerste plaats het punt van de resolutie van beschikbare DEM's. Pas nu ben ik er eigenlijk goed van doordrongen op welke schaal (zeer klein) jullie vraagstuk speelt (speelde?).

Kennelijk toch al weer te lang niet meer in het hooggebergte geweest om de steilheid van de hellingen te kunnen bevatten. Ik zag op sommige berekeningen van de "slope" van de hellingen op de kaarten die ik tot mijn beschikking had wel dat deze waarden zeer aanzienlijk konden zijn, maar ook hier moet weer worden opgemerkt dat met een resolutie van 1 pixel = 90 bij 90 meter, men toch geen goed beeld krijgt.

Hoewel jullie opmerken dat er fouten in de Google waarden optreden, wat ik zondermeer wil geloven, lijkt het mij dat men het vooralsnog niet beter kan krijgen (en zeker niet voor niks). Het is heel waarschijnlijk dat ook bij Google het vraagstuk van de resolutie nog een grote hindernis is. Wanneer hun hoogtekaarten niet nauwkeurig genoeg zijn dan zijn de afwijkingen waar jullie het over hebben natuurlijk wel te verklaren. Ik had ergens gelezen dat Google de wereld in kaart wil brengen met een resolutie van 25 bij 25 meter (hoogtekaarten).

Ik weet nog steeds niet of Google Earth aan het begin van dit jaar, toen wij over dit vraagstuk de correspondentie zijn begonnen, deze functionaliteit al bood. Maar het interesseert mij anderzijds ook weer helemaal niks, aangezien ik het allemaal reuze interessant vond. Het was een directe praktische toepassing van een GIS-vraagstuk, waarin ik net een cursus had gevolgd. Of jullie een andere beslissing hadden genomen wanneer jullie eerder kennis hadden genomen van deze functionaliteit weet ik natuurlijk niet, maar het lijkt mij niet zo waarschijnlijk.

Overigens speelt ook hier weer precies waarvoor mijn docent altijd heeft gewaarschuwd. Men kan bij GIS-vraagstukken nooit zonder het veldwerk ter plaatse. Altijd zal men zich er in het veld van moeten vergewissen of de output van een GIS enige relatie onderhoudt met de werkelijkheid ter plaatse. Aan jullie deze schone taak.

Met vriendelijke groeten,
Maarten

zie reacties (2)

hebbes hebbes

geplaatst door astrid op 21-07-2009

Jelui hoort maar niets meer van ons. Mja, dat heeft een reden. Grootgrondbezitter worden kost tijd. Om over het geld nog maar niet te spreken. Precies twee weken geleden alweer tekenden we voor Casa Inimini. Vandaag tekenden we dan eindelijk voor Finca Felechosa.

Casa Inimini

Nou ja. Goed. Dat is dus gepiept. Ging heel snel. Weinig plichtplegingen. Daarna zijn we naar Casa Inimini toegegaan, hebben er wat schoongemaakt en overnacht. We moeten er nog wel aardig wat aan doen voordat we er geld mee kunnen maken.

Geen stromend water (behalve uit de beek), geen drinkwater (behalve bij de buurman een paar honderd meter verderop), geen toilet (behalve het chemisch toiletje, en waar laat je die rommel dan vervolgens?), geen elektriciteit om je mobiel op te laden (wat worden we langzaamaan toch besmet door het altijd maar bereikbaarheidsvirus).

Maar wel een schitterende plek. We hebben er genoten van het mooie terrein, de mooie beek en de mooie uitzichten.

Maar wel een schitterende plek. Foto: Thomas

Wat ik nog niet vertelde was over de opmerkelijke ontmoeting van een week daarvoor. Wij zaten op de stoep van het gemeentehuis annex notariaat van Arenas de Cabrales te wachten. We moesten wat gegevens doorgeven. Heel onzinnig kon dat blijkbaar niet per post, mail of telefoon.

De notaris (notares? notarin?) kwam maar niet opdagen. Opeens doken er van allerlei kanten fotografen en cameramannen op. Centraal een bebaarde man en een veel te ronde vrouw. De man vertelde, in vlot Spaans met een zwaar Amerikaans accent, erg onder de indruk te zijn geweest van zijn bezoek aan de grot Covaciella.

Thomas weet veel van Neanderthalers en dat soort gedoe, dus zodra het gesprek op de bijzondere grottekeningen kwam, begon hij enthousiast met het journaille mee te praten. De te dikke mevrouw vluchtte ondertussen het gemeentehuis in voor een toiletbezoek. Teruggekomen rondde de geïnterviewde man net geroutineerd het gesprek af. Daarna volgde een rondje voorstellen.

Veel lokale en regionale pers, maar ook een TVE-cameraploeg. Toemaar! Waar hadden die mensen dat aan te danken? Dat bleek toen de man belangstellend bij ons aankwam. Thomas had veruit de meest intelligente reacties gegeven, dus nou wou hij wel eens weten wie die sloeber op de stoep was. Ons antwoord was duidelijk teleurstellend. Alleen maar toevallige stoepzitters. Nederlanders ook nog.

De uitsmijter kwam toen de twee zich voorstelden. Hij was professor Huppelepup aan Heel Veel Universiteiten. Maar toen. Triomfantelijk stelde de puffend dikke vrouw zich aan ons voor. Of we De Stam van de Holenbeer kenden? Ja zeker? Nou. De schrijfster daarvan, that's me.

Grappig toch. Handjes geschud met Jean M. Auel. Was research aan het doen voor alweer het zevende deel van de Holenbeerserie.

Fontebona

Vanochtend hadden we dan eindelijk na veel over en weer gemail en getelefoneer en gecorrigeer de overdracht van Finca Felechosa. De verkopende partij was helemaal uit de Extremadura overgekomen. Hij was mooi op tijd. Wij waren mooi op tijd. De makelaar was mooi op tijd.

De bron. Fontebona. Foto: Thomas

Bijna vanzelfsprekend moesten we vervolgens nog ruim een uur wachten tot de mensen voor ons klaar waren. Gevalletje erfenis met veel verwijten over en weer en mensen die elkaar tot op het bot wantrouwden. Gingen bijna met elkaar op de vuist volgens de makelaar. Enfin. De verkoper een tikje ongeduldig. Wij een tikje ongeduldig. De makelaar ronduit getergd.

Maar ook dat is gepiept. De handtekeningen gezet. De handen geschud. De wegen gescheiden. Ook letterlijk.

Het terrein heeft een stuk aan de ene kant van een onverharde maar openbare weg. Een veel groter deel ligt aan de andere kant van de openbare weg. Tegelijk met de overdracht hebben we van dat hele grote terrein één finca gemaakt. Dat moet zo als je er een kampeerterrein van wilt maken.

Als cadeautje kregen we bij de overdracht te horen dat dit nieuw gevormde terrein in de kadastrale stukken Fontebona wordt genoemd.

Wauw! Goede naam voor een camping. Denken we. Fontebona dus. Goed internationaal. Iedereen met een beetje kennis van Romaanse talen snapt dat hier zoiets als Goede Bron mee wordt bedoeld.

Maar ergens knaagt deze naam ook. Toch wel wat saaaai. Of niet? Misschien is dan bijvoorbeeld Bonafonte beter? Of nog wat anders?

Kortom. Wat denkt jelui?

zie reacties (23)

doe mij er dan maar twee

geplaatst door astrid op 24-06-2009

Ja sorry hoor. Dat we helemaal niets meer van ons laten horen over Finca Felechosa. Geen foto's, geen Google-coördinaten, nix. Boeh!

Nou ja, kijk. We waren wat druk met nóg een finca kopen. Finca 41, een hardnekkige liefde. Gelegen op een geprivilegieerde plek middenin de Picos. Mooi voor onszelf. Mooi voor anderen.

finca 74

Jawel. De geruchten worden steeds hardnekkiger en lijken te kloppen! Als alles goed gaat, zitten we over een maand bij de notaris om de overdrachtsacte te tekenen.

De harde feiten nu dan toch echt:

- Terrein van 2,3 hectare met veel eikenbomen en adelaarsvarens
- Deels behoorlijk steil, maar met voldoende terrassen en (voorheen) weilanden om vrij makkelijk iets van dertig tot veertig plekken te realiseren
- In ieder geval één eigen bron met daaruit ontspringend beekje, en misschien nog een bron op een stukje terrein waarvan het onduidelijk is of het nou wel of niet bij de koop hoort
- Een oude stal van 5 x 7 meter, twee verdiepingen hoog. Dat wordt veel bijbouwen
- Een vrij goede toegangsweg, hoewel de laatste behoorlijk vlakke driehonderd meter onverhard zijn. Wel moeten we een lange diepe modderige waterplas ergens halverwege zien weg te werken. Ook zou ik er met een caravan nog niet zo snel naar boven rijden: smal en met in ieder geval één hele gemene bocht. Er is een andere toegangsweg, die we nog moeten verkennen
- Het hoogste deel van het terrein heeft de mooiste uitzichten, helaas niet op de Picos, wel op onder andere de Sueve, ook een natuurpark
- Hemelsbreed op nog geen 3 kilometer van het erg leuke stadje Infiesto: tweeduizend inwoners, twee boekhandels, één treinstation op de lijn Oviedo - Santander, heel veel terrasjes, restaurantjes en barretjes, elegante huizen, relatief weinig nieuwbouw, een bloeiende kunstenaarskolonie, zwembad, grot met heilige verschijning, op één van de vele Santiago de Compostelavarianten, etc.
- Kust op een half uur rijden, de Picos op minder dan een half uur, Oviedo en Gijón op drie kwartier, de andere parken - Parque de Redes en Parque de Ponga ook op hooguit een half uur, etc.
- Voorlopige naam: camping La Fuente, camping De Bron. Wie het beter weet mag het zeggen
- Vanaf het terrein kan je direct al mooie wandelingen maken door een makkelijk glooiend landschap
- Google-coördinaat van finca 74

Extra foto's van finca 74

De schuur van een kopse kant. Let op de subtiele overgang van steen naar baksteen. Foto: Thomas

Dat zeg ik, een stal. Foto: Thomas

En van een andere kant. Met hooizoldergat. Foto: Thomas

Eén van de vele ondergegroeide wegen op het terrein. Handig vlak. Foto: Thomas

finca 41

De dat-hadden-jullie-lekker-niet-verwacht-Finca. Wij ook niet echt, maar 1 en 1 bij elkaar optellend kwamen we op 41 uit. Raar maar waar. Dus hebben we ons gevoel gevolgd en het gewoon gedaan.

De harde feiten wederom:

- Pelayo de pony zit niet bij de koop, maar we mochten hem best hebben. Dat is pas hard
- De beek die er langs stroomt zit nog steeds vol water. We hopen er genoeg energie uit te halen als krachtbron
- Ach, alles staat al in het eerste blogartikel over finca 41. Het is een hartstikke mooi plekje en met een klein beetje moeite maken we er echt een klein paradijsje van
- Werktitel: nog geen, behalve dan finca 41, jeweetweldiebij Poo de Cabrales
- Google-coördinaat van finca 41

Extra foto's van finca 41

Het ienemienie huisje hoort er ook bij. Foto: Thomas

In het ienemienie huisje zit een ienemienie haardje. Foto: Thomas

De bruisende beek. Foto: Thomas

Een bijna totaalplaatje. Het ienemienie huisje heeft zich verstopt. Foto: Thomas

zie reacties (18)

mooi heh, alles

geplaatst door astrid op 17-06-2009

Werktitel: finca felechosa oftewel varenfinca.

Proost!

zie reacties (44)

finca 72 - 76

geplaatst door astrid op 16-06-2009

Laat ik de fincaspraak voor de verandering heel kort houden.

finca 72

Jaha, maar hoe kom je die mooie sloot over? Foto: Thomas

Schitterend. Prachtig. Diep in een vallei. Mooie uitzichten hogerop. De sloot breed. Het water helder. De poeltjes diep. De omgeving ademt natuurpark. Wat het ook blijkt te zijn. Verboden voor iedere activiteit, behalve als je bescheiden boert.

finca 73

Het huisje opnieuw in gebruik als koeienstal. Foto: Thomas

Bleh, nee. Diep in weekendhuisjesland. Steile wei. Het huisje opnieuw in gebruik als koeienstal. Cowboys van het foute soort als buren.

finca 74

Dit moet hem zijn. Foto: Thomas

Dit moet hem zijn. Vlakkere delen. Steilere delen. Mysterieuze bron. Mooie uitzichten. Bos. Stadje fijn op drie kilometer. Waar de nukkige bouwkundige zetelt. Dat helaas wel. Net als de vele varens. Onkruid! We doen weer eens een bod.

finca 75

Mooi weiland. Verkeerde omgeving. Foto: Thomas

Mooi weiland. Verkeerde omgeving. Die streek heeft het niet. Protserige huizen. Eucalyptus.

finca 76

Nog een mooi weiland. Foto: Thomas

Nog een mooi weiland. Hmm. Misschien. Prachtige uitzichten. Wat te afgezonderd. Bijna iedereen die we er in de buurt spraken was onAsturiaans stug. Vreemd.

zie reacties (4)

finca 68, 69, 70, 71 en knal

geplaatst door astrid op 04-06-2009

En hoe gaat het nu verder?, zult sommige jelui zich afvragen.

Na wat bozigheid zijn we uiteraard weer doorgegaan met zoeken. Er zijn slechtere hobby's. Zweten in de sportschool bij 50 graden celsius. Sportvissen bij min tien. Of bij plus twintig.

De bouwkundige van de gemeente in kwestie vertelde bovendien dat een perceel daar inderdaad niet gesplitst mag worden. Nou vooruit dan maar. We gaan nog wel een revanchebod doen. Maar dat komt later.

De makelaarsites houd ik tussen de vele bedrijven door met een schuine blik in de gaten. Op een site stond opeens een cabaña (herdershut) met schuur te koop. Voor maar drieduizend euro. Nah! Dat kan niet veel zijn, maar veel geld is het ook niet.

finca 68

Ik houd het kort:

Een scheve schuur vol koeienbotten. Foto: Thomas

- Per auto hotseklots over een zomerse zandweg (in de winter, lees: modderweg of zwarte piste) diep de bergen in vanaf een redelijk groot stadje: bijna 30 minuten. Wel mooie minuten, want voor dat weinige geld zit je in de Picos de Europa.
- Te voet door de zéér scheve jungle: 15 minuten, waarbij je onder meer door twee zwaar beprikkeldrade hekken moet zien te kruipen én een brede blubberbeek doorwaadt. Heel rustiek.
- Bijna een halve hectare zéér scheef terrein.
- Een schuur met een dode koe met zóveel botten, dat hond Sita helemaal gelukkig was. Dat dan weer wel.
- Een best een soort van mooi uitzicht, maar niets vergeleken met al het prachtigs in de rit ernaartoe. Humpfw.
- Een schattig klein en goedgebouwd hutje, waarin Thomas en ik als we geen ruzie hebben, met wat wederzijds inschikken en herschikken misschien zouden kunnen slapen.
- Zon goed. Stevig stromende sloot in de diepte onderaan. Best aardig.

"En recuerdo a los pastores que pasaron por estos parajes. 07.09.2007". "Ter nagedachtenis aan de herders die door deze streek trokken. 07.09.2007". Deze prachtige Jef Koons kloon langs de hotseklotsweg hadden we niet willen missen. Foto: Thomas

Twijfel, twijfel, maar we doen het niet. Dat leidt af van Ons Doel.

finca 69

Over finca 69 valt weinig pikants te vermelden. Of het moet de prijs zijn. We hadden eerst eens in de buurt rondgevraagd. Het huis stond volgens de jonge buren al twee jaar te koop en er hoorde veel platte(!) grond bij.

Huis nummero 69. Foto: Thomas

Toen we hoopvol de eigenaar belden kwam, ondanks ons gestaald gemoed, de vraagprijs rauw binnen. Honderdtwintigduizend euro. Voor een ruïne met maar een heel klein lapje grond erbij. Wilden we meer grond? Daar viel tegen een goede meerprijs over te praten.

Mwahaaha! In de tijd dat we met de eigenaar belden, reden er wel erg veel auto's over de ogenschijnlijk rustige landweg. Samen met de aanwezigheid van het dure hotel een eindje verderop, waar in de zomermaanden de elektronisch versterkte feestmuziek tot vijf uur 's ochtends over de glooiende heuvels schalt, maakt het onze beslissing om hier verder geen tijd aan te besteden erg makkelijk.

finca 70

Dit terrein met ruïne hadden we al gezien toen we vanaf finca 67 stomgeslagen rondkeken. Een paar weken daarvoor waren we er zelfs naartoe op weg geweest. Toen, loom na de middagpicknick, bleven we steken in goede bedoelingen en kniediepe modderplassen op de landweg.

Op de stafkaart had ik gezien dat er vanaf de andere kant ook een toegang zou moeten zijn. Daar konden we mooi navraag naar doen bij de bewoners die ongetwijfeld aan die kant woonden.

Het terrein met ruïne vanaf de andere kant. Foto: Thomas

En zo kon het gebeuren dat we op een stralende zaterdagmiddag een bejaarde man oertevreden op een stoel onder een schaduwrijke eik zagen zitten. Duidelijk genietend van het vele uitzicht.

Maar hij wilde best even met ons meelopen naar zijn schoondochter. Misschien wist zij het telefoonnummer van de eigenaresse van de ruïne. Schoondochter had het nummer niet, maar we moesten in stadje Zusenzo veertig kilometer verderop gewoon haar naam noemen.

Astrid balanceert naar boven. Foto: Thomas

Iedereen kende haar. Mary van de Busmaatschappij. Van die ene die nu failliet was. Dus nu zat ze thuis. Tsja, hoe dat dan toch moest met die arme kinderen van haar? Maar in ieder geval. Iedereen kende haar. Ja, zelfs daar in die middelgrote stad.

Als we het terrein wilden zien, moesten we ongeveer die kant op. De bejaarde man liep een eindje met ons mee om ons de richting te wijzen.

De tocht was lang. De weg soms lastig. Het resultaat was interessant. Een ruïne. Twee jaar geleden zat het dak er nog op. Nu resten alleen een paar muren. Zonde. Maar het terrein erbij is prima. Wel wat steil hier en daar, maar ach. Dat is alleen maar goed voor de uitzichten. Zonnige ligging. Een prachtige sloot onderaan het terrein.

Twee jaar geleden zat het dak er nog op. Nu resten alleen een paar muren. Zonde. Foto: Thomas

Kortom. We gaan morgen serieus proberen of we de ex-kaartjesknipster kunnen opsporen.

finca 71

We kwamen langere tijd aan de praat met een man die we ontmoetten toen we rondliepen in de buurt van finca 69. Na een goede les in terrasmuurtjes bouwen (leg iedere steen moervast tegen de helling, geen cement want dat geeft waterophoping en uiteindelijk een damdoorbraak), en waardevolle informatie over het geluidsniveau van het dure hotel, namen we afscheid. Met achterlating van ons visitekaartje.

Nog geen half uur daarna belt hij ons op. Hij herinnerde zich opeens een man die een terrein te koop had. Niet al te ver hier vandaan. Zeven hectare met een huisje erop. Tsjonge. Diezelfde dag nog zitten we aan de cider in de keuken van Manuel.

Na zeker een uur geduldig de vele spreekwoorden, gezegden en woordgrappen van Manuel te proberen te begrijpen gaan we op pad. Jammer genoeg blijkt het niet om zeventigduizend vierkante meter, maar om zeventig are te gaan. Zucht. Weer eens een m²-nulletje te weinig. Dat had onze tipgever niet helemaal goed onthouden.

Zucht. Weer eens een m2-nulletje te weinig. Foto: Thomas Zucht. Weer eens een m²-nulletje te weinig. Foto: Thomas

Maar vooruit. De avond was lang en warm en het was genoeglijk rondlopen met Manuel. Heel behulpzaam vertelde hij over de tio die daar een eindje verderop woonde. Voor zover hij wist een voortvluchtige bajesklant die het lef had gehad zijn toegangsweg over een stuk van Manuels grond aan te leggen. Niet dat we op het punt stonden finca 71 te kopen, maar anders had de beste man ons met deze toelichting alsnog een goede reden gegeven.

knal

De avond eindigde minder genoeglijk. Een grote knal blies het verhaaltje uit. Of eigenlijk drie knallen.

Feest in Manuels dorp. Lawinepijlen gingen af. Bang! Bang! Bang! Sita rende. En rende. En rende. En rende. Alsof haar leven er van af hing. In een flits ons beeld uit.

Roepen. Fluiten. Zoeken. Vragen. Ik werd verkeerd geïnformeerd het bos ingestuurd. Ook Thomas liep maar. En liep maar. En liep maar. Vol adrenaline ongehavend over de gemeenste soorten prikkeldraad. Door berg. Door dal. Maar vooral de berg op. Op goed geluk in een rechte lijn verder en verder van de knallen weg.

Net toen Thomas het na een half uur roepen, fluiten, zoeken en vragen wilde opgeven en een andere richting besloot te proberen, hoorde hij een rare kreet. Heel zacht. Meer het geluid van een ekster dan van een ander levend wezen.

En daar, heel hoog bovenop een rots, zat een trillende Sita. Nog nooit zo bang geweest. Nog nooit zo blij om Thomas weer te zien.

Bijna namen we een viercider bij Manuel, maar heel verstandig hebben we de goede afloop thuis gevierd. Met een koel pilsje. En met een Sita die heel lang tot zelfs in de wc achter ons aanliep.

zie reacties (1)

daar gaan we weer

geplaatst door astrid op 21-05-2009

En daar gáán we weer.

Zojuist open ik mijn mailbox: reactie van Juan. Zus en zo en dit en dat. Keuvel de keuvel. En dat hij de eigenaar deze middag tegen kwam. Dat de eigenaar toevallig van de week had gehoord dat het terrein niet gesplitst kan worden. (Want, maar dat terzijde, het gaat eigenlijk om een veel groter terrein, waar wij dan een deel van zouden kunnen kopen).

Maar gelukkig! We kunnen altijd nog het hele terrein kopen voor de voor ons speciale prijs van ... Jawel, het dubbele van de oorspronkelijke prijs ...

Bah. Dáár zat 'em dus de kneep. Toeval? Leugen? Wie het weet mag het zeggen.

Zand erover.

zie reacties (6)

vissen, finca 66 en 67

geplaatst door astrid op 21-05-2009

De afgelopen tijd zijn we veel wezen vissen. Naar finca's dan heh. Lijntje uitgegooid tijdens een gesprek hier. Hengeltje geworpen leunend over een hek daar. Een prachtig cypressenbos tussen de bedrijven door. Donker als de nacht.

Een prachtig cypressenbos. Donker als de nacht. Foto: Thomas

Je komt nog eens wat te weten. Op de Molukken kan je prima pils brouwen met een oude koelkast. Neem één koe per hectare, dan hoef je niet bij te voeden. Topillos vreten niet alleen je fruitbomen, maar echt álles álles álles kaal, weten we nu. Alleen wat topillos zijn weten we nog niet. Een soort topos, mollen, maar dan anders.

Reuze interessant allemaal. Ook de finca's die we door onze nieuwe aanpak vinden, zijn erg interessant. Ik zal je de misvangst, bijvangst, nog geen vangst en ander flauw visserslatijn besparen. De harde feiten, daar gaat het om.

finca 66

Ik wil het er niet eens over hebben, maar Thomas vindt dat 'ie een nummer moet. Finca 66. Waarschijnlijk omdat we puffend en steunend twintig minuten omhoog zijn geploegd. Af en toe door de dikke klei vastgezogen. Dan weer door een braamstruik de weg versperd.

Deze finca is echt alleen finca. Foto: Thomas

Deze finca is echt alleen finca. Prachtige uitzichten en een goede macrolokatie, maar verder heeft het ongeveer alles tegen: noordhelling, te steil, minder dan een halve kilometer van een archeologische vindplek (dwz: laat hier al uw Plannen varen), slechte toegang.

Het bleek bij een ons bekende makelaar te koop te staan. Die heeft het niet eens in de etalage gezet. Van andere makelaars weten we dat ze alleen maar iets niet publiek te koop zetten als ze zelf ook vinden dat de vraagprijs te belachelijk is.

Kijk. Dan hoef ik toch niet meer uit te leggen dat we dit terrein schaterend opzij hebben gelegd? Doe ik het toch.

finca 67

Jawel. Dat is 'em dan. Denken we. Hopen we. Ach, we hebben het al zo vaak meegemaakt, maar we blijven proberen.

Het begon bij weer eens een rondrijtocht met veel hengelen. Mooi gelegen huis in verval. Navraag doen. Bejaard echtpaar. Beetje suffig. Dan maar andere vrouw. Is van vriendin van vrouw met drie kinderen en hotel maar dicht want drie kinderen en man weg. Niet dat het daar om gaat, maar dat je niet denkt dat we maar wat rondlummelen. Vrouw met drie kinderen en auto voor de deur dus thuis geeft niet thuis dus we rijden door.

Mooi gelegen huis n verval. Foto: Thomas Mooi gelegen huis in verval. Foto: Thomas

Een eind verderop op de bult staat volgens zeggen een boerderij te koop. Heel mooi. Vermoedelijk dus onbetaalbaar voor ons, maar laten we gaan kijken. Inderdaad. De boederij is redelijk mooi. De prijs dijenkletsend hoog. De man achter het 06-nummer die we erover bellen stelt wat vragen. Hmm. Zelf heeft hij verder niets, maar hij weet wel iemand die ...

Een paar dagen terug worden we gebeld. Door ene Juan. We maken een afspraak. Ze heten hier allemaal Juan, dus we zijn verbaasd dit exemplaar te kennen. Juan is de Juan van vorig jaar. Van finca 3 bijvoorbeeld, van de niet boze Duitse buren. Of van finca 6, met de grote lap grond, waar we tussen de bedrijven door ook nog steeds over in gesprek zijn met de gemeente.

Maar daar gaat dit blokje niet over. Dit gaat over nieuwe ontwikkelingen. Juan dus was eruit gekieperd. Maar omdat veel oude klanten hem veel liever hebben dan die @(#*()@!$&!* die daar nog wél op kantoor zitten te nietsnutten, heeft Juan inmiddels een stevige portefeuille opgebouwd. Hij heeft iets voor ons van ongeveer twee hectare met woonhuis, uitzicht op de Picos en de Sueve.

Jaja, zeggen we tegen elkaar. Zal wel. Te mooi om waar te zijn. Waar zit 'em nu weer de kneep? Maar ok, we willen toch weer daar in de buurt rondkijken. En wie weet waar dit bezoek toe leidt. Voordat je het weet keuvel je met een buurman die nog wel wat weet in Hetplaatsjeverderop.

Met geklemde kaken staren naar de waanzinnige uitzichten, deel 1. Foto: Thomas

Alleen... In dit geval dus nix niet keuvelen. Alleen maar met geklemde kaken staren naar de waanzinnige uitzichten. De makelaar mocht eens denken dat we het mooi vinden. Bovendien: een open mond staat zo dom, en dan kunnen er maar vliegen in waaien. En dat vanuit de ramen van een bewoonbaar huis. Wat er in moet zitten zit er in: gas, water, licht. Grote schuur eraanvastgeplakt. Goede toegangsweg. De hele dag zon. Niet bepaald een vlak terrein, maar we bakken er wel wat van. Juiste klassificatie, goede macro-omgeving. Geen kroeg of restaurant in de buurt. Dat moeten we dan zelf maar doen. Wat buiten onze prijsklasse, maar zo'n uitzicht is onbetaalbaar.

Met geklemde kaken staren naar de waanzinnige uitzichten, deel 2. Foto: Thomas

Kortom. We gaan er voor. Zijn er mee bezig.

We gaan er voor. Foto: Thomas

En lukt het niet? Ach. De actieve aanpak werkt, dus die finca komt er binnenkort. Is het deze niet, dan een volgende.

Jelui hoort van ons.

zie reacties (3)

finca 64 en 65, de tunnel en het strand

geplaatst door astrid op 11-05-2009

We moeten vooral zelf blijven zoeken. Dat blijkt wel uit, heel kort, het bezoeken van de volgende finca's.

finca 64

"Huis-molen met finca" stond er in de tekst van de makelaar. Mooie sferische foto's erbij. Molen zo te zien niet in al te erbarmelijke staat. Vraagprijs ruim hondertwintigduizend euro. Maar dan had je er ook bijna drie hectare land bij. Zeiden ze.

De overwoekerde watermolen. Foto: Thomas

Bah. Het terrein is misschien een hectare, meer niet. De molen in verregaande staat van ontbinding. De ligging saai en zeker niet zo idyllisch als op de foto's van de makelaar. Kortom. Ik had hiervan een half jaar geleden al gezegd dat het te ver van ons huis ligt (150 km). Dat er voor dat geld wel een heleboel luchtjes aan zullen zitten.

Bah. Had ik een half jaar geleden al gelijk. Ik wil helemaal niet gelijk hebben. Ik wil een finca!

Maar we zijn in zekere zin in de buurt. We overnachten opnieuw bij Mathias en Anna, wat de reis minder ver maakt. En de volgende dag gaan we toch al naar een vriend van ze. Rafael heeft een schuur met een groot stuk land te koop voor relatief weinig.

finca 65

's Ochtends ontmoeten we Rafael in het stadje dichtbij. Woeste man met dito baard en bandana. Al ver voor twaalven aan zijn zoveelste biertje bezig. Wij nemen koffie. Hij nog een biertje.

We spreken af die middag bij Rafael langs te rijden. Dan gaan we kijken welk terrein hij voor ons in gedachten heeft.

Prachtig. Zijn huis dan. Of eigenlijk dat van hem en zijn broer en zijn moeder. Lieve vrouw met misschien nog twee kwetsbare tanden in de mond. Doet nog altijd op haar zesentachtigste het hele huishouden. En de moestuin. En het vee. De mannen doen... ja, wat doen ze eigenlijk?

We drinken één vooruit-dan-maar zelfstookdrankje mee. Rafael neemt er nog één extra, omdat je naar zijn zeggen ook in Asturias niet op één been kan lopen. Daarna wandelen we naar het dorpje van een paar weken geleden.

Druk begint Rafael te wijzen. Baard wappert mee. Halve schuur hier. Terreintje daar. Appelbomen. Met grote passen loopt hij over het land. ¿Bonito, no?

¿Bonito no? Foto: Thomas

Voor de beleefdheid kijken en knikken we braaf. Maar we maken hem toch ook vrij snel duidelijk dat dit het niet is. Te weinig land. Een schuur die niet eens in z'n geheel van hem is.

We moeten het dus inderdaad zelf doen. Zelf kijken. Zelf rondvragen. De komende weken gaan we weer intensief op pad. En ook. En ook. Er sluiten steeds meer makelaars hun deuren. De crisis lijkt nu zelfs in Asturias toe te slaan.

Het toetje was zoet:

de tunnel en het strand

Anna is als gids met ons mee. Maar ook om wat plantjes van de tweetandige vrouw mee te nemen. Alsof haar eigen tuin nog niet mooi en weelderig genoeg is. Als we met veel hartelijke danken van Rafael en de zijnen afscheid hebben genomen, rijden we verder door richting de kust.

Na een heleboel steil gekronkel rijden we opeens een tunnel in. De meest waanzinnige autotunnel die ik ooit heb gezien. Stel je voor. Je rijdt over een asfaltweg tussen stemmig verlichte stalachtieten en stalachmieten door. Diepe grot op links, hoge grot op rechts. Raaaaar! Wat een ultra-maf ding. Leuk hoor. Vlak voor het plaatsje, hoe kan het ook anders, Cuevas (Grotten).

La Cuevona de Cuevas. Foto: Thomas

Na de grot rijden we door naar Playa la Vega, het strand bij Ribadesella. Ook al zo mooi. Veel bijzondere stenen. Volgens Anna ook veel fossielen, maar daar hebben we er geenéén van gevonden. Geeft niets. Zonder is het ook erg bijzonder.

Playa la Vega. Foto: Thomas

Rotsen op Playa la Vega. Foto: Thomas

zie reacties (4)

finca 59 - 63

geplaatst door astrid op 07-05-2009

We komen er eerlijk voor uit: we zijn dom, dom, dom, oliedom. We zoeken al bijna twee jaar naar een finca in de rimboe. We zoeken die finca ook al bijna twee jaar via internet en via makelaars.

And never the twain shall meet. Dat hadden we twee jaar geleden kunnen bedenken. Dat hebben we niet bedacht. Dom.

Het is niet anders. Gedane zaken nemen geen keer. Vanaf nu wordt alles. Niet meer wachten op makelaars. Niet meer dan zelf in hemelsnaam maar terugbellen. Niet meer de mailbox checken op misschien dan nu eindelijk toch een antwoord van die fincaverkoper. We doen het niet meer.

Sinds pak 'em beet finca 52 zijn we zelf op pad. Wat een genot. Wat een leuke mensen. Wat een mooie finca's. Gisteren waren we er weer op uit.

finca 6

We rijden richting het gebied waar we vandaag willen rondkijken, maar gaan eerst langs bij een gemeente. Opnieuw informatie vragen over finca 6. De makelaar die ons een tijdje terug belde, blijkt gelijk te hebben. Een heel klein deel van het terrein heeft volgens de arquitecto wel de juiste bestemming.

Het gebied waar we vandaag rondrijden. Foto: Thomas

De arquitecto raadt ons aan hoe dan ook een verzoekschrift in te dienen. Misschien kan hetzij de bestemming, hetzij de regelgeving aangepast worden. Morgen leveren we het papiertje in. Nee hebben we al, ja kunnen we krijgen. Met alleen dat hele kleine stuk grond waar we wel wat mogen, kunnen we in ieder geval niets.

schuur

Terug van het gemeentehuis op weg naar de auto lopen we Mathias tegen het lijf. Hij vertelt dat een vriend van hem ons eventueel wel een schuur met land zou willen verkopen. Daar moeten we aankomende zaterdag maar eens over komen praten. Top! We spreken af dat we vrijdagavond al komen. Gezellig. En weer erg benieuwd natuurlijk.

finca 59

We gaan eerst langs bij het restaurant waarvan de eigenaresse ons belde. Heel vlot stappen we weer in de auto en rijden, de restauranteigenaar voorop, met twee auto's naar de man die land te koop heeft. Hij is nog even bij z'n koeien, maar we kijken zelf al bij het huis.

Nou ja. Huis... Dat was het ooit. Inmiddels is het een stal met daarboven een hooizolder, een cuadra met pajar. Op zich prima. Wel jammer van de houtworm. Jammer dat ze in de loop der tijd alle bijgebouwtjes inclusief hórreo hebben weggehaald.

Nou ja. Huis... Foto: Thomas

We lopen met de boer, ook weer zo'n vreselijk vriendelijke man, over het hele terrein. Steil, steil, veel te steil. Jammer, want de uitzichten zijn prachtig, de bezonning is prima in orde, de ligging goed.

Uitzicht vanaf het te steile terrein. Foto: Thomas

In het keukentje van het huis waar de boer zelf woont, dringt hij er op aan een wijntje met ons te drinken. Het is nog geen twaalf uur. Vriendelijk wijzen we zijn aanbod af. Hij belooft ons, als we dit niet geschikt vinden, in zijn omgeving voor ons rond te vragen.

finca 60

Na in de auto de kaart wat te hebben bestudeerd, rijden we verder door deze mooie streek. We hadden hier al eens bijna beet. Toen liep het spaak op een eigenaar die op de afgesproken prijs terugkwam.

Op een mooi punt stappen we uit bij een vervallen schuur. We besluiten rond te gaan kijken. Eerst maar eens de schuur. Dat is niets. Het terrein eromheen is veel te steil.

Door naar een andere schuur. Of was het een huis? In ieder geval met een heel mooi terrein. Sappig gras. Schitterende uitzichten. We willen wel eens weten van wie dat land is.

Sappig gras. Foto: Thomas

Aan het eind van de onverharde weg ligt een boerderij. Daar doen we navraag bij een jong stel. Ze weten niet van wie het is, maar we kunnen het daar bij die boerderij verderop vragen. Zij weten het vast wel.

Inderdaad. Daar weten ze het wel. Het is van hun. De boer murmelt iets over dat er een stukje herencia (erfenis) tussen zit, waardoor het een lastig stuk land is. Maar als we iets zoeken, dan kunnen we ...

Een auto probeert op de smalle weg te passeren. ¡Oye!, zegt de boer waarmee we praten, weet jij hier in de buurt iets te koop met een oud huis en veel terrein eromheen? Ja hoor, zegt de automobilist, ik verkoop alles. Volg me maar.

Geamuseerd rijden we achter de man aan. Benieuwd waar hij ons naartoe brengt. Zal wel veel te duur zijn, speculeren we.

En inderdaad. Finca 60 is te duur. Een woonklaar woonhuis met veel land erbij. We hebben niet eens de prijs gevraagd, want hij vertelt ons bij welke makelaar hij deze finca in de verkoop heeft staan. Daarvan hebben we alles wat voor ons enigszins interessant en ook betaalbaar is allang bezocht.

Te duur. Foto: Thomas

finca 61

Als hij merkt dat we vooral in veel land geïnteresseerd zijn, vertelt hij over een andere finca. Daar gaan we dan straks kijken. Maar eerst moet hij even naar een finca om een paar paarden van hem te voeren.

En verdorie. Sommige dingen wil je niet weten! Die paarden staan op een paradijsje. Dit prachtige vlakke terrein met huis, schuur, water en licht had hij voor een betaalbare prijs aan een paar Madrilenen verkocht. Bah. Een beetje sip gaan we naar het grote stuk land.

Verdorie. Foto: Thomas

Ah, maar dit blijkt mogelijkheden te bieden. Het terrein is grotendeels het welbekende kneitersteil, maar onderaan blijken schaduwrijke vlakke stukken te liggen. De schuur erbij is in goede staat, maar klein.

En er staat hogerop nog een ander bouwsel. De ruïne van wat eens vermoedelijk een ienemienie huisje was. Dat huisje en wat interessante vlakke grond eromheen maakt deel uit van een herencia.

De stal. Foto: Thomas

Het is weer eens zover. Een erfenis en in dit geval dus het risico van een dichtbije buur maakt het lastig, want we hebben onlangs weer een hele fijne barbecue meegemaakt. Bij de buren. Wij waren niet uitgenodigd. Alleen familie mag meedoen, de rest is bijzaak. De buren zelf waren allang weg. De overblijvers lawaaiden tot twaalf uur 's nachts door. Hadden we nog mazzel dat ze er weer vroeg uit moesten, de volgende dag.

Ook steil, maar onderin liggen vlakke terrassen. Foto: Thomas

In een gewone woonomgeving moet je dat soort overlast, zeker in Spanje, voor lief nemen. Maar als jij wilt dat het om een uurtje of tien, elf 's avonds stil is op je camping terwijl de buren doorfeesten tot aan het ochtendgloren, dan heb je een lastig verhaal uit te leggen.

Het huis uit de erfenis. Foto: Thomas Het "huis" uit de erfenis. Foto: Thomas

Maar het is een goed terrein. Prima bezonning, schitterende uitzichten, goede toegang, water en licht redelijk in de buurt. Dichtbij zowel de zee als bij de Picos. We weten nog geen prijs, maar we spreken af dat we terugbellen als we weten of en wat we willen. Dan gaan we opnieuw praten en rondkijken. Kijken ook of hij die erfenis erbij kan regelen. We gaan eerst maar eens navraag bij de gemeente doen.

juiste classificatie

Vandaag horen van de gemeente dat tot onze grote vreugde niet alleen deze ene finca, maar het hele gebied waarin we dezer dagen zo fanatiek zoeken, de juiste classificatie heeft. Prachtig. Dat biedt mogelijkheden. Is het niet bij deze finca, dan toch zeker wel bij een ander terrein.

finca 62

We zijn er nog niet voor vandaag. Gisteren eigenlijk. Eerst moeten we nog bij een makelaar langs. Als we het de gebruikelijke exclusiviteitsclausule hebben getekend, stappen we in de auto en rijden naar finca 62.

We wisten het niet, want daarover was de advertentie waarschijnlijk opzettelijk vaag, maar het huis blijkt in een rij met andere huizen te staan. Echt middenin een dorpje.

Echt middenin het dorpje. Foto: Thomas

Van het terrein wist ik al dat het over 20 finca's verspreid was. Het ging er mij om zeker te weten dat er niet toevallig een heel geschikt terrein vlakbij het woonhuis of een stal zat.

Jammer. Dat was niet zo. Geen grote lap grond dichtbij een huis of stal. Wel prachtige landbouwgrond, schitterende boomgaarden, mooie uitzichten, etc.

Toch tevreden over deze dag rijden we naar huis.

finca 63

Vandaag doen we weer wat gemeentebezoeken om dingen uit te zoeken en navraag te doen. Verder hebben we een afspraak met een makelaar.

Ik ken het terrein allang van de advertentie, maar omdat we tegenwoordig minder kritisch selecteren, besluiten we toch eens te kijken.

Jammer. Het is niets. Een prachtig vlak terrein, maar vlakbij de nationale weg. Veel teveel herrie van langsjakkerende auto's. Daar wen je zelf snel aan, maar is voor ons onverenigbaar met een groene camping.

Prachtig vlak. Jammer van de langsjakkerende auto's. Op de foto onhoorbaar achter de bomenzoom. Foto: Thomas

Niet getreurd. Morgen gaan we een watermolen annex woonhuis bekijken. Ook eigenlijk te duur, maar we zien wel. Praten en onderhandelen kan altijd.

zie reacties (4)

finca 55 - 58

geplaatst door thomas op 07-05-2009

Voor de verandering produceert Thomas nu eens wat finctie. Astrid vertelt binnenkort over finca's 59 t/m 63. Maar finca's 55 t/m 58 en de ontwikkelingen eromheen zijn zo interessant dat ik ze toch even wil noemen. Ondanks dat ze volgens onze eigen normen officieel geen nummer verdienen. De finca's zijn toch interessant omdat we nu zelf voor het eerst de boer opgegaan zijn zonder vantevoren een finca op het oog te hebben. Gewoon rondrijden in de omgeving die we erg zien zitten, met wat hints van Duitser Mathias die daar zelf in de buurt woont. We kijken rond, maar we vragen vooral aan mensen in de buurt.

finca 55 La Retoral

Huis aan de weg bij La Retoral. Foto: Thomas

We beginnen met een rij leegstaande huizen vlak langs een mooie beek. Vermoedelijk is dit één van die ruïnes die Mathias bedoelt. Het ziet er fraai maar verwilderd uit. Een rij grote huizen waarvan er één verdacht veel op een kerk lijkt met verwilderde tuinen. Daarachter liggen een aantal mooie en vlakke weides. Als het allemaal bij elkaar hoort kan het interessant zijn.

La Retoral. Foto: Thomas

We gaan op zoek naar mensen die er meer van weten. De eerste die we tegen komen, komen we tegen vlak bij de asfaltweg. Het is een man met wapperende baard en lange haren in een autootje. Hij lijkt ons te willen aanrijden maar komt vlak voor ons tot stilstand. Dikke sleuven in de klei slippend. Wat de f** denken we.

Beek en weide bij La Retoral. Foto: Thomas

De aanslag was niet tegen ons gericht maar om zijn koeien in de goeie richting te sturen. Als de koeien voorbij zijn durven we wel wat te vragen. De boer zelf is heel kortaf. Niet onvriendelijk maar duidelijk druk met zijn koeien. Een jonge vrouw die achter de koeien aankomt is beminnelijker. Ze weet niet van wie die huizen zijn want ze zijn zelf pas net in de buurt komen wonen. Maar in het dorp weten ze vast meer.

In het dorp vragen we het de eerste beste. Een hoogbejaarde vrouw die zonder omhaal bij ons achter in de auto stap om ons een paar huizen verderop af te leveren bij een andere vrouw die er meer van weet. Als we met deze twee vrouwen staan te praten komen er steeds meer mensen bij die steeds meer dingen roepen.

Het terrein dat wij bekeken blijkt niet te koop want het is nog van de Bisschop in Arriondas. Het heet La Retoral (een rectorij?) en volgens zeggen staan er inderdaad een kerkje en een pastoorswoning. Hmm. Lastig.

De mensen weten nog wel andere stukken grond te koop. Maar als ze ons financieel plafond horen luwt het enthousiasme. Je krijgt daar niks voor onder de twee ton. Een duur stukje Asturias daar.

Mathias dacht dat het daar in de buurt nog onbekend was. Dat geldt in ieder geval niet voor die buurt. Het lijkt erop dat de uitlopers van de Sueve inmiddels door de rijken ontdekt zijn. Het is ook een ideaal gebied. Uitzicht op de Picos, goed bereikbaar, vlak bij de kust. Voor ons wat te duur inmiddels.

Maar deze finca is dus nuttig want we hebben geleerd dat rondvragen loont en dat de kerk veel grond heeft waar ze niets mee doet. En er zijn daar vast nog wel goedkope hoekjes in de buurt.

finca 56 La Muñeca

Voor onze lunch gaan we picknicken bij het uitkijkpunt (mirador) Fito. Altijd mooi.

Uitzicht vanaf de picknickplek bij de Mirador de Fito. Foto: Thomas

Vlak onder de mirador, bij een plek waar we een aantal keren hebben gewildkampeerd met de Rozinante, weten we ook nog een ruïne met een stuk land erbij. Toch maar weer eens kijken.

La Muñeca. Foto: Thomas

Het is meteen duidelijk dat dit huis niet geschikt is. De weg naar de mirador en naar de kust ligt vlak boven het terrein en wordt druk bereden. Het bijbehorende terrein is te steil om fatsoenlijke kampeerplekken te kunnen maken.

Uitzicht ongeveer van La Muñeca op de Picos. Foto: Thomas

Het heeft wel een fantastisch uitzicht en het ligt heel gunstig. Zowel de kust als de Picos zijn dichtbij. Raar dat de eigenaar hier niets mee doet. Het zal wel weer een herencia, een erfenis, zijn.

finca 57 Sant Antolín de Bedón

Het klooster Sant Antolín de Bedón. Foto: Thomas

Mathias had nog een interessante optie. Hij wist van een klooster vlakbij de kust dat niet te koop maar te pachten was voor 99 jaar. Hoewel we normaal gesproken niets moeten hebben van huren. ¡Ni hablar! Geen sprake van!

Er is in Spanje geen enkele bescherming van de huurder. Daar kun je geen bedrijf mee opbouwen. Bovendien hou je aan het einde van rit niets over. Pachten is een ander verhaal. Zeker van de kerk. Daar moet een goed contract mee op stellen zijn.

Het terrein kennen we wel. Het ligt magnifiek aan de kust te wezen. Vlak achter een prachtig strand. Een mooie ruïne van een klooster met gerestaureerde kerk. We kennen het zo goed, net als iedereen, omdat het vlak naast de snelweg ligt. Die loopt er op een soort viaduct op een meter of honderd langs. Maar het is een heel groot terrein en misschien valt de geluidsoverlast wat verderop mee.

De A8 bij het klooster Sant Antolín de Bedón. Foto: Thomas

Het terrein is indrukwekkend. Misschien te dicht bij de kust voor ons soort camping. Maar wel mooi en vlak. Het geluid van het viaduct is minder erg dan we gevreesd hadden maar wel alomtegenwoordig. Ook als je een heel eind achter het klooster de bush ingaat overheerst het nog. Dat wordt niks.

Toch interessant om te weten dat de kerk in principe wel terreinen verpacht. Misschien kunnen we daar iets mee doen in de toekomst.

finca 58 Viciella

Aan het eind van de dag, op de weg terug van Sant Antolín gaan we kijken bij een mooi en duidelijk leegstaand huis dat we vorige week bij een verkenningstocht hebben ontdekt. We willen daar in de omgeving eens wat gaan vragen.

Viciella. Bij Riu. Niet te koop. Foto: Thomas

Het huis staat er nog en op zoek naar mensen om wat te vragen komen we een man tegen die ons meteen aanspreekt. Een aardige vent die ons zijn hele levensgeschiedenis vertelt. Hij is de eigenaar van veel huisjes in de buurt maar niet van het betreffende huis. Na een goed uur praten loopt hij ons naar het bar-restaurant waar alle lokalo's elke dag wel een glaasje komen drinken.

De barvrouw kent het huis waar we het over hebben want het is van haar buurman. Ze zal vragen of het te koop is en ons dan bellen. De volgende dag belt ze om te zeggen dat het helaas niet te koop is maar dat een andere stamgast wél een terrein heeft dat te koop is. We maken een afspraak om die finca te gaan bekijken. Maar dat is Finca 59 en daar schrijft Astrid over.

Zo zie je maar weer. Het zelf vragen en rondhangen werkt erg goed. We hebben ineens veel meer opties en je leert veel meer van de omgeving. Bovendien is het nog leuk ook om met al die mensen te praten. We hadden dit al veel eerder moeten doen.

zie reacties (1)

finca 52, 53 en 54

geplaatst door astrid op 02-05-2009

Mooie wijdse uitzichten. Zonnig. Prettig cultuurlandschap. Foto: Thomas

Afgelopen zaterdag gaan we dan met Mathias een aantal dingetjes, die hij voor ons in z'n hoofd heeft, gaan bekijken. Leuk, spannend! Weer eens wat anders dan die eeuwige makelaars die alleen maar uit hun beperkte portefeuille putten.

We rijden over een mooi weggetje, waar we anders nooit zouden komen, binnendoor naar finca 52 en 53. De laatste halve kilometer lopen we. Het landschap begint veelbelovend. Mooie wijdse uitzichten. Zonnig. Prettig cultuurlandschap.

finca 52

Mathias vertelt onderweg dat op de plek die hij ons gaat laten zien, vroeger een fort gebouwd was. Nadien is er een boerderij neergezet, die al lange tijd onbewoond is. Hij weet wie de eigenaar is. Een rijke boer met tweeduizend koeien. Als we willen kan hij aan zijn telefoonnummer komen en dan moeten we maar kijken of de man wil verkopen.

Een woonhuis dat niet dertig jaar geleden ook al een ruïne was. Foto: Thomas

De plek is ronduit schitterend. Groene weilanden. Omhaagd door flinke struiken en bomen. Een woonhuis dat niet dertig jaar geleden ook al een ruïne was. Elektriciteit. Veel schuuroppervlak. Dezelfde wijdse uitzichten van onderweg. Alleen de toegangsweg is een probleem. Maar verder is het helemaal goed.

Ademloos zeggen we dat het prachtig is, maar dat we dit hoogstwaarschijnlijk niet kunnen betalen. Mathias reageert laconiek. We kunnen het altijd proberen. Nee hebben we al. En hij weet veel meer dingen die leegstaan, dus dit is niet direct het eindstation. Hij benadrukt dat we hier eerst maar eens goed over moeten nadenken.

Groene weilanden. Omhaagd door flinke struiken en bomen. Foto: Thomas

We lopen terug naar de auto terwijl Mathias vertelt over het huis wat verder naar beneden. Daar heeft hij begin jaren negentig nog constructiewerk aan het dak gedaan. Inmiddels is het onbewoond, omdat de oude eigenaar de weg wat kwijt is en zich in een tehuis ver daarvandaan in schaarse vlagen van helderheid afvraagt wat hij tussen die demente bejaarden doet. De zoon woont in de stad en kijkt niet om naar het huis. We besluiten er even langs te gaan. Kijken hoe het er nu mee staat.

finca 53

Goed. Dit huis biedt al helemaal geen grote en zekere kans op een succesvolle koop, maar het is toch erg de moeite waard. Het ziet er vrij redelijk uit en er zit genoeg grond bij. Ook dit zouden we, als het een beetje in de geschikte prijsklasse zou zitten, zo willen kopen.

Nou ja. Wat ik al zei. Dit is een heeeel kleine mogelijkheid, maar ook hiervoor geldt dat Mathias navraag wil doen. Hij gaat eens polsen of het licht bij de eigenaar inmiddels zo is uitgegaan dat iemand anders inmiddels de zeggenschap over zijn bezittingen heeft overgenomen. Je kan niet weten.

Ook finca 53 ziet er vrij redelijk uit en er zit genoeg grond bij. Foto: Thomas

Als we bijna bij de auto zijn, houdt Mathias ons even stil. Hij zegt. Kijk nou naar dit weiland. Prachtig. Zo vlak dat je er heel makkelijk iets kan bouwen. Als ik nu opnieuw zou beginnen, zou ik het helemaal anders doen. Ik zou alleen nog maar een terrein kopen. En dan zou ik mijn eigen huis zetten. Heel simpel. Van zand.

Je maakt met een mal een soort van blobben die je volgiet met een mix van zand, beton en water. Je werkt de boel netjes af en bovenop het platte dak leg je graszoden. Supergeïsoleerd, zowel in de zomer als in de winter, dus je energieverbruik is bijna nul. En het is ook nog eens heel goedkoop bouwen.

Wauw! Ook razend interessant. Dit riekt naar De Kleine Aarde. Die mensen doen erg leuke dingen, waar we voor de camping zeker ideeën van willen toepassen.

Mathias blijkt goed te begrijpen waar wij naar zoeken. Fijn!

Met het gevoel dat we nu eindelijk de langgezochte ingang via een insider hebben, gaan we naar de zaterdagmarkt in de buurt. Stel je er niet teveel bij voor. Vijf kraampjes, meer is het niet. Daarna eten we heerlijke groene asperges uit eigen tuin bij Mathias en Anna.

finca 54

Na het eten nog een kopje koffie en dan op pad. Naar de laatste finca van vandaag. Mathias heeft ons hier erg lekker voor gemaakt. Dit moeten we zien. Hij denkt dat het precies dat is wat we zoeken. Benieuwd!

Op weg er naartoe rijden we langs finca 6. Mathias is beleefd, maar laat toch duidelijk merken dat hij dat terrein eigenlijk maar niets vindt. Te ingesloten. Te steil. Dan weet hij wel veel leukere dingen voor veel minder geld.

Heel veel gebouw. Alleen de schuur helemaal rechts hoort er niet bij. Foto: Thomas

Na veel gekronkel komen we bij een stal aan. Vanaf daar lopen we een klein eindje. Voor ons ligt een verscholen dorpje met huizen die stuk voor stuk leegstaan. Ik voel het bloed uit m'n gezicht wegtrekken als ik zeg, "jamaar als dit het is, dan kunnen we dat niet betalen?!" Mathias glimlacht. Nee, niet alles is te koop, maar wel ongeveer éénderde van de huizen. Met daarbij iets van vijf hectare grond. Al jaren voor hondertwintigduizend euro.

Nou ja, ok, dat kunnen we ook niet betalen, maar het komt wel aardig in de buurt. Bovendien kunnen we hiermee feitelijk direct beginnen te draaien. Akkoord, je hebt nog een hele papierwinkel te doorlopen, maar toch. In principe kan je nadat je wat toiletten en douches hebt gebouwd, zo van start. Wat ook blijkt uit de gemeentegegevens die we later bekijken. Het land heeft de voor ons vereiste classificatie.

Anders staat die mandarijnenboom (links) daar niet vrolijk vol vrucht te staan. Foto: Thomas

Ook verder alleen maar voordelen. Je zit op tien kilometer van zee, in een mild klimaat. Anders staat die mandarijnenboom daar niet vrolijk vol vrucht te staan. Vlakbij een goede, maar heel rustige weg. Vlakbij de Picos de Europa toch ook weer.

Uit gegevens van de gemeente blijkt bovendien dat ze dit dorpje willen beschermen en als voorbeeld willen stellen van hoe een Asturiaanse boerengemeenschap er vroeger uitzag. Dat sluit perfect aan bij onze plannen. Kortom. Dit zou helemaal geweldig zijn.

Gretig vragen we Mathias achter het telefoonnummer van de eigenaar aan te gaan.

nachtkaars

En toen ging dit verhaal als een nachtkaars uit. Sorry.

We hadden het zelf ook anders gehoopt, maar eergisteren kwamen we er achter dat finca 54 inderdaad te koop staat. Maarrr ... met met heel weinig grond en vooral voor veel meer geld: tweehonderdvijftigduizend euro om precies te zijn. Tsja, daarmee houdt dit definitief op voor ons. Jammer.

En als je zelf ook maar een heel klein beetje baalt van deze afloop, dan kan je je een heel klein beetje voorstellen hoe verschrikkelijk wij hiervan balen.

Ach ja. We hebben hier toch even een heel goed humeur van gehad. Dat is ook wat waard.

bovendien

Bovendien. Bovendien. Het verhaal is natuurlijk niet af en uit. Er zijn, nog afgezien van finca 52 en 53, andere mogelijkheden. Mathias weet van veel meer huizen. Misschien in minder goede staat of minder goed bereikbaar, maar hij kent hele dorpen en boerderijcomplexen die verlaten zijn en waarvan hij relatief makkelijk achter de eigenaar kan komen. En zoals ik al zei. Mathias heeft heel goed in het snotje wat wij zoeken.

We hebben al met al allebei sterk het gevoel dat we ondanks deze tegenslag een nieuwe fase zijn ingegaan. Al is het alleen maar omdat we ook zelf veel beter kunnen zoeken, met het logeeradres van Mathias en Anna als uitvalsbasis.

Wordt vervolgd dus.

zie reacties (6)

finca 46 - 50, finca 51 en opnieuw finca 12

geplaatst door astrid op 29-04-2009

Afgelopen donderdag hebben we opeens een vrije dag. De afspraak die we hebben met de wethouder van toerisme van Cabrales, Fernando, wordt op de valreep afgezegd. Vrijdag zal de afspraak alsnog plaatsvinden.

Ha. Ja. Dat dacht je maar. Wij zitten die vrijdag al een uur in de auto, Carreña de Cabrales, de plaats waar de gemeente zetelt ligt niet bepaald om de hoek, als ook deze afspraak wordt afgezegd. Balen natuurlijk. Ook voor de makelaar, de man van bijvoorbeeld finca 12, finca 32 en finca 39. Hij zou met ons meegaan naar het gesprek en heeft tot twee keer toe tijd daarvoor vrijgemaakt.

Maar goed dat we meer plannen voor die dag hebben. We vragen de makelaar of hij wat meer gegevens van finca 12 kan geven. We willen nog eens kijken of die hoogspanningsmasten echt zo erg zijn. Een ander terrein waar naar zijn zeggen hoogspanningslijnen in de buurt lopen, hadden we eerst verworpen, maar willen we nu toch in ieder geval eens bekijken. Ook daar vragen we gegevens van. Dan kunnen we die terreinen later op de dag (nogmaals) bezoeken.

Sotres

Eerst gaan we bij Marieke langs op het kantoor van S-cape in Arenas de Cabrales. Zij woont in Sotres en heeft aangeboden te helpen bij onze fincazoektocht. Ze kan op een kaart aanwijzen waar in Sotres, dat dik binnen de grenzen van het park van de Picos de Europa ligt, de voor ons eventueel interessante terreinen liggen. Na een gezellig bezoekje vertrekken we met een kaart van Sotres met daarop vijf omcirkelde gebieden. Maar eens zien wat dat oplevert.

Sotres alleen al is altijd weer de moeite van de rit waard. De route van Arenas de Cabrales naar Sotres wil maar niet wennen. We blijven het een prachtige weg vinden.

finca 46

Nog voordat we in Sotres aankomen, ligt rechts onder de weg het eerste terrein. Van bovenaf gezien lijkt het eerste deel heel steil, maar wordt het onderaan geleidelijk aan vlakker. Mwa, hah, ja. Maar dan de praktijk. Ook onderaan is het terrein zo steil dat je maar beter niet kan vallen. Mooie locatie, maar ongeschikt dus.

Finca 46 blijft ook onderaan steil. Foto: Thomas

finca 47

Ook dit terrein ligt nog voor Sotres. Absoluut prachtig. Maar niet voor wat wij willen. We zijn er niet eens helemaal naar toe gelopen. Te steil. Te kaal. Te veel blootgesteld aan de elementen.

Finca 47. Te steil. Te kaal. Te veel blootgesteld aan de elementen. Foto: Thomas

finca 48

Voor finca 48 moeten we vanuit Sotres een klein stukje naar beneden lopen. Ook dit terrein blijkt ongeschikt. Te klein om op het steile terrein genoeg plekken te maken. De omgeving blijft onveranderd schitterend.

Finca 48. Knus, maar steil. Foto: Thomas

finca 49

Ook hiervoor moeten we een stukje lopen, maar we zoeken het nu wat hogerop. We hadden er al niet meer op gerekend, maar dit blijkt een hartstikke leuk terreintje te zijn. Klein, maar heel goed geschikt voor trekkers met een klein tentje. Vlakbij het dorp, maar toch net uit het zicht. Dit interesseert ons wel. We zouden eens moeten uitzoeken wie hiervan de eigenaar is en of hij/zij wil verkopen.

Finca 49. Mooi terreintje. Wel een haringboormachientje kopen. Foto: Thomas

finca 50

Deze finca is een wat grotere en minder knusse variant van finca 49. Door zijn omvang is het eigenlijk geschikter, maar het heeft net wat minder je dat. Desalniettemin is ook dit iets waar we achteraan zouden kunnen gaan.

Finca 50. Iets minder je dat, maar ook geschikt. Foto: Thomas

Het grote voordeel van Sotres is dat het een belangrijk centrum is van waaruit mensen de Picos de Europa verder bezoeken. Het grote nadeel van Sotres is de hoge ligging: zo tussen de 1000 en 1100 meter. En het dorp is ook weer behoorlijk geïsoleerd, vooral in de winter.

finca 51

We eten onderweg naar finca 51 een broodje langs een slootje en gaan dan op zoek naar dit terrein onder de hoogspanningsleidingen. De toegangsweg is moeilijk te vinden. Sita loopt eerst verkeerd in een grote plas gier. Het lijkt inderdaad op een afstandje op modderig gras, maar Sita had er goed aan gedaan wat meer op haar neus te vertrouwen. Blond hondje.

Achteruit inrijden, lozen bij de rest van de gierplas. Huppatee. Foto: Thomas

Goed. Maar we vinden na wat zoeken de juiste toegangsweg en lopen, en lopen, en lopen, en lopen. De makelaar had ons immers afgeraden de weg te rijden. Hij zou het wel doen, maar hij kent de weg. En we lopen. Lopen. Lopen.

Naar schatting na twee kilometer komen we bij finca 51 aan. We hebben het niet van dichtbij gezien. Er lopen twee honden los op het terrein. Niet echt dat je zegt type schoothondje.

Finca 51 met rechtsonderin het terrein. Foto: Thomas

Bovendien is het weer nu echt omgeslagen. De wind wakkert aan en het begint te regenen. Ach ja. Inderdaad. We zijn lafaards.

Maar ook op gepaste afstand zien we dat de hoogspanningsleidingen dwars over de finca lopen. Eén leiding loopt over de cabañas, één leiding snijdt het op zich prachtige terrein dwars doormidden. Daarmee houdt het heel simpel op voor ons. Dan heb ik het nog niet eens over de wel erg lange en moeilijk begaanbare toegangsweg.

finca 12 revisited

Ondanks dat het inmiddels flink giet, besluiten we opnieuw naar finca 12 te gaan. Indertijd vond ik de hoogspanningsleidingen erg bedrukkend, maar wie weet denk ik er inmiddels anders over. Zolang een hoogspanningsleiding alleen maar over een stukje van een terrein gaat, is het geen probleem. Dan paal je dat deel af en kan je op de rest gewoon je gang gaan.

In de stromende regen worstelen we ons een weg naar boven. Och ja. Dat was waar ook! Die toegangsweg is ook vreselijk slecht. Heel smal en steil, en vol enkeldiepe blubber. Hmm. Dat waren we een beetje vergeten.

Finca 12. Waar gaat dat heen Leen, met die lijnen? Foto: Thomas

Dan het land zelf. Nou mooi hoor. Nog steeds. Steil, maar prima door de terrassen. Maar er loopt echt een hoogspanningsleiding diagonaal door de finca. Deze leiding staat nog niet eens op de kadastrale foto's. Dus die hebben ze er relatief onlangs bij aangelegd. In de verte zien we een nieuwe en nog kale mast. Waar gaat dat dan wel weer niet heen Leen? En hoeveel nieuwe leidingen zullen er nog volgen? Stel dat dus een deel van finca 12 groot genoeg is voor een camping, dan nog zou je in blijvende onzekerheid verkeren over nieuwe leidingen. Dit wordt nooit wat. Jammer, maar nu weten we het in ieder geval zeker.

makelaar

In de auto proberen we uit te druipen en wat te eten. Ondertussen belt de makelaar van finca 35 met Thomas. Nummer 35 is inmiddels verkocht aan een ander. Jammer, maar de koper heeft het geheel gekocht, waar wij alleen de onderste helft wilden. Maar dat wisten we al en daarvoor belt hij niet.

De makelaar is ongevraagd voor ons achter finca 6 aangegaan. Maar daar zijn we al met een andere makelaar mee bezig! En dat hadden we hem ook al eerder gezegd, maar dat heeft hij duidelijk niet opgepikt of onthouden. Het terrein dus waar we een paar dagen daarvoor nog met de arquitecto in Parres spraken. En dat in z'n geheel protegido zou zijn.

Thomas laat de makelaar uitpraten zonder te zeggen dat we er al intensief mee bezig zijn. De man vertelt dat het terrein inderdaad grotendeels beschermd is, maar dat meer dan 6.000 m2 interés agrario is. Precies de classificatie die wij nodig hebben. Thomas sluit het gesprek af met de belofte terug te bellen.

Verbijsterd kijken we elkaar aan: dus dan zouden we gewoon zonder problemen dit terrein kunnen kopen? Zonder moeizame bezwaarprocedure! Dan moeten we dit doen! Maar hoe kan dit verhaal stroken met wat we zelf afgelopen dinsdag hebben uitgezocht?

We besluiten maar te gaan rijden. Nog een half uurtje rijden en we zijn bij Mathias en Anna. De böse Duitse buren van finca 3 die helemaal geen böse Duitse buren bleken te zijn.

Sinds die eerste ontmoeting zijn we er al weer een keer langs geweest. Tijdens dat bezoek bood Mathias ons aan met ons in de buurt rond te willen gaan kijken. Naar zijn zeggen stond er daar ontzettend veel leeg voor weinig. Hij wist een paar concrete dingen die hij ons graag wou laten zien. We blijven vannacht bij ze slapen en zullen de volgende ochtend met Mathias rondrijden.

boem is ho

Dus laten we gaan rijden. Thomas rijdt achteruit. Maar boem is ho. Door de condens zijn de autoramen zo beslagen dat Thomas in de stromende regen de een ruim eind achter ons geparkeerde auto totaal niet heeft gezien. Smakka. Een deuk in de wielkast en een gesneuveld hulpknipperlicht.

Smakka. Foto: Thomas

Ach ja. Toemaar. Die stress kan er ook nog wel bij. Gelukkig vinden we de autoeigenaar snel. Net zo beduusd als wij wisselt hij wat noodzakelijke gegevens met ons uit.

Uitgeput komen we bij Mathias en Anna aan. We rollen eerst onze matjes en slaapzakken uit, drinken dan nog wat en vallen vervolgens in diepe slaap.

Morgen is er weer een dag.

zie reacties (5)

Parres, verkenning en CUOTA

geplaatst door astrid op 27-04-2009

Parres

Afgelopen dinsdagochtend moesten we opnieuw richting de Picos. Nu om in Arriondas te spreken met de arquitecto van de gemeente Parres. Een gemeente ten noordwesten van de Picos de Europa. Ter verduidelijking: een arquitecto heeft bij een gemeente grofweg dezelfde bevoegdheden als een téchnico of aparejador (bouwkundige).

De grote finca 6 met watermolentje. Foto: Thomas

Je moet nooit wedden op één paard. Omdat finca 6 ons bij nader inzien toch geschikt lijkt, moeten we weten welke classificatie of bestemming het terrein heeft. En willen we weten wat de campingvoorschriften van de gemeente Parres zijn.

In het nagelnieuwe Plan General mag je van deze gemeente een kampeerterrein hebben in gebieden met als bestemming Interés Agrario, agrarisch gebied. Het plan is nog niet in werking en er kunnen nog bestemmingswijzigingen komen, maar in principe kan je alleen op terreinen met die classificatie iets beginnen.

En ook al heeft de finca een andere bestemming dan die van interés agrario, dan nog maken we er een kans mee. Je kan om te beginnen tot 11 mei bezwaar maken tegen de bestemming. Ook kan je het terrein onder voorbehoud kopen. CUOTA, zeg maar de schoonheidscommissie van Asturias, is als provinciale instantie machtiger dan de gemeente. Als zij besluiten dat we in bijvoorbeeld dik beschermd terrein toch mogen laten kamperen, dan moet de gemeente in dat besluit meegaan. Zegt de arquitecto. Maar de arquitecto snapt ook wel dat dat een wat lastiger traject is.

De architect vertelt ons verder heel bemoedigend dat we gewoon een terrein met interés agrario moeten zoeken en dan helpt hij ons graag met de aanvraag voor CUOTA. Oh ja. Nou inderdaad. We hoeven alleen maar even een terrein te vinden.

Hah, maar ok, in dit geval treft dat. Finca 6 staat te koop natuurlijk. Tien hectare schuin bos met terrassen. Dat lijkt de architect ook wel wat, maar we moeten even kijken in het dikke boekwerk aan de andere kant van de gang. Daarin staat per perceel welke bestemming het heeft gekregen.

Aan de andere kant van de gang blijkt dat de gemeente ons mooie terrein ook erg mooi vindt. Het heeft als classificatie Especial Protegido, speciaal beschermd, meegekregen. Verdikkie! Balen.

Wij terug naar de andere kant van de gang. Bij de arquitecto vragen of we deze bestemming dan dus ook kunnen veranderen? De arquitecto krabbelt nu toch wat terug. In principe kan het wel, maar ...

Nou goed. We besluiten de volgende dag naar CUOTA zelf te gaan. In Oviedo. Zij moeten ons maar eens haarfijn uitleggen hoe de vork in de steel zit. Hoe zij in dit soort gevallen doorgaans besluiten, welke wetgeving zij daarbij hanteren, etc.

verkenning

We zijn toch relatief in de buurt, dus rijden we door naar een plaatsje binnen de parkgrenzen: Soto de Sajambre. De route erheen is als vanouds schitterend. Vanaf Cangas de Onís door de Desfiladero de los Beyos en dan in de provincie León linksaf naar Soto de Sajambre. We rijden de route met of zonder gasten zeker een paar keer per jaar. Gewoon omdat het een prachtige route is.

De desfiladero de los Beyos. Foto: Thomas De desfiladero de los Beyos. Foto: Thomas

Nu ook weer rijden we de route met veel plezier, maar ditmaal met een Echt Doel. We willen kijken of er in deze plaatsjes gelegenheid is voor een camping. Van de Picosautoriteiten weten we al waar het wel en niet mag. Nu gewoon nog even een terrein vinden en de eigenaar ervan opsporen. Koekie.

We gaan terug naar het hotelletje in Soto de Sajambre waar we vorig jaar tijdens onze huwelijksreis ook waren. De eigenaar vragen we na een kopje koffie of hij weet van terreinen dichtbij het dorp die misschien te koop zijn? De eigenaar weet niets te koop. Hij betwijfelt ook of iets dergelijks dan aan een buitenstaander zou worden verkocht. Naar zijn zeggen wordt alles onderling aan familie en vrienden verkocht. Zo populair is het plaatsje.

Soto de Sajambre. Foto: Thomas

Ergens een opluchting, dit antwoord. Viego is ver weg, maar als je in Soto de Sajambre zit, moet je altijd een uur rijden voor je boodschappen. Enkele reis. Dat wandelparadijs ligt pas echt goed geïsoleerd.

moe

En opeens zijn we hartstikke moe. De nacht ervoor hebben we erg kort geslapen. Laat thuis. Vroeg op. Veel indrukken gisteren en vandaag. Dit soort zoektochten helpen niet om je fitter te voelen. We wilden eerst nog doorrijden naar Soto de Valdeón. Ook binnen de parkgrenzen. Daar was in het verleden een camping. Toen we een paar jaar terug op zoek waren naar een tijdelijk huis, kwamen we al in deze plaats terecht. De camping daar wilden we als een soort van studiemateriaal bezoeken.

Alleen ... de camping was er niet meer. Nog wel wat overwoekerde wipwaps en wasbakken, maar de boel was niet meer in bedrijf. De oude man die we hier indertijd op aanspraken, vertelde dat de vrouw die het terrein huurde, ruzie had gekregen met de eigenaar van het terrein. De eigenaar, zelf hoteleigenaar een eindje verderop, had de huur sterk verhoogd. Hij wilde haar eigenlijk van het terrein af hebben, omdat hij de concurrentie te groot vond worden. Zo ging het verhaal.

Vlak naast het verlaten kampeerterrein. Foto: Thomas

Tijdens ons gesprek een maand terug met de técnico van de Picos de Europa wees hij ons er nog op dat er een oude camping zat in Soto de Valdeón. Volgens hem zou dat één van de beste locaties zijn. Er zat in het verleden immers al een camping. Opnieuw toestemming krijgen zou dus niet zo moeilijk moeten zijn.

We zijn niet in Soto de Valdeón aangekomen. Te moe. Te zeer doordrongen ook van het feit dat die locatie pas écht afgelegen is. Dan moet je misschien wel anderhalf uur rijden voor je boodschappen. Bovendien zit er al een camping vlakbij, in Santa Marina de Valdeón. Dan zit je elkaar waarschijnlijk ook nog eens stevig in de weg. We laten die hele kleine mogelijkheid van een goedgemutste verkooplustige eigenaar dus maar even voor wat het is.

CUOTA

Na een goede nachtrust gaan we woensdag naar Oviedo. Naar CUOTA, de Comisión de Urbanismo y Ordenación del Territorio de Asturias, of zoals ik ze oneerbiedig noem: de schoonheidscommissie. Nou. Dat is snel gepiept. Het is nog even een gedoe om het gebouw binnen te komen: formuliertje invullen, identiteitsbewijs tonen, Sita mag niet mee dus Thomas levert z'n mooie badge weer in. Maar daarna is het ook snel duidelijk.

Wil je nog eens om wat voor een reden naar CUOTA? Het is op de eerste verdieping. Vanuit de lift gezien rechtsaf. Paar klapdeuren door. Bordjes información volgen. Dan wegens een stagnerende bordjesstroom vragen aan een toevallige voorbijganger waar de informatiebalie is. Verderop in de gang rechts. Informatie vragen. Antwoord: Nee. Doen wij niet. Wij hebben geen publieksfunctie. Wij werken alleen voor gemeentes. Als u vragen hebt over wetgeving of procedures, dan moet u bij uw gemeente zijn. "Ja!, maar die geven vage antwoorden, áls ze al antwoorden?! Jamaardit?! Jamaardat?! Enalsdandit?! Enalsdandat?!"

Maar de dame blijft onverbiddelijk in haar afwijzing. Ik druip teleurgesteld af.

Hum. Bah. Mopper. Nou ja. Ergens ook logisch. Die lui hebben geen zin in zeurende burgers. Als burgers willen klagen moeten ze maar een arme gemeenteambtenaar in elkaar slaan. Niet zo'n duurbetaalde hogere ambtenaar. Wel jammer alleen dat wij ondertussen geen barst duidelijkheid hebben gekregen.

wat te doen?

Alleen weten we nu even niet wat wijsheid is met finca 6. Na rijp beraad besluiten we de bezwaarprocedure te starten. In het advies van de provinciale overheid, op basis waarvan de bestemmingen zijn uitgegeven, staan een aantal delen van het terrein als interés agrario aangemerkt. Niet het hele terrein is dus especial protegido. Laten we het daar op proberen te gooien. Volgens de gemeenteregels is 6.000 m2 genoeg. De rest smokkel je er wel bij zodra de inspecteur z'n hielen heeft gelicht. Zo gaat dat hier. Op handhaving hebben ze het niet zo begrepen. Verder moeten we een bod op het terrein uitbrengen en een señal, een aanbetaling, doen.

Jajajajaja. Zoals het er nu naar uitziet, zal het zover niet komen. Dit is ook wel een erg riskant traject.

Er zijn veel interessantere opties. Daarover later meer.

Dit apparaat kwamen we tegen in Soto de Sajambre. Wie weet wat het is, mag het zeggen. Foto: Thomas

zie reacties (12)

finca 45

geplaatst door astrid op 26-04-2009

Mozes kriebel. Dat was me het weekje wel.

We zijn van Hot naar Haar gereden. En weer naar Hot. Vanaf Haar. En terug. Naar finca Zus. En finca Zo. En ja. We hebben sterk het gevoel dat al dat gereis nu echt ergens toe aan het leiden is. Jelui zult het in de komende artikelen kunnen lezen. We hebben tien fincas gezien, dus voorlopig heb ik genoeg verhaalstof. Maar laat ik beginnen bij het begin.

finca 45

Afgelopen maandagochtend zouden we dan eindelijk de aparejador, de bouwkundige van de gemeente Ponga zien. De Ponga is een prachtig gebied direct ten westen van de Picos de Europa. Grotendeels natuurpark, dus hebben we het lang links laten liggen. In de vaste veronderstelling dat we er toch niets konden beginnen. Sinds we weten dat we zelfs in de Picos de Europa in theorie iets mogen beginnen, is de Ponga in beeld gekomen.

De Ponga. Net als de Picos de Europa een gebied van uitersten. Foto: Thomas

De Ponga heeft net zulke steile bergen als de Picos, maar de bergen zijn groener. De dorpjes in de Ponga zijn altijd erg geïsoleerd geweest van de buitenwereld. Je waant je er minstens een eeuw terug in de tijd. Heel mooi. Heel rustiek. Maar dus ook heel benauwend geïsoleerd. Ja, ook nu nog.

Een makelaar had ons een paar fincaatjes toegespeeld die misschien wat voor ons waren. Om ons woeste tochten door dito gebergte te besparen, wilden we eerst eens de algemene regelgeving van de gemeente kennen. Via de aparejador.

Alleen dan groener. Foto: Thomas

Ik had de gemeente Ponga om te beginnen via internet om informatie gevraagd. Omdat we maar niets daarop hoorden, gingen we de Pongarimboe in om ons verzoek bij de balie van de gemeente kracht bij te zetten. Mondeling en op papier. We zouden heel binnenkort teruggebeld worden. Echt waar.

Natuurlijk hoorden we niets. Natuurlijk moest ik keer op keer bellen. Ik heb tussen de vijf en tien keer met de gemeente gebeld om te vragen of de aparejador er, zoals beloofd, vandáág dan was. Iedere keer weer kreeg ik het schattige maar schaapachtige meisje van begin twintig aan de lijn dat verontschuldigend vertelde dat hij er ook vandaag weer niet was. Ja sorry, heel veel sorry, heel veel disculpe. En heel veel zucht en stille berusting van mijn kant. Wat moet je anders? Boos worden op het wicht? Ik ben vriendelijk gebleven en dat hielp. Uiteindelijk kreeg ik het mobiele nummer van de aparejador.

Toen waren we nog maar drie of vier telefoontjes van een echte afspraak af. Maandagochtend hadden dan eindelijk ons gesprek in het gemeentehuis in San Juan de Beleño. We hoefden maar één uur en één koffie in het cafeetje te wachten.

Nou. Er blijken in de gemeente Ponga inderdaad mogelijkheden voor een camping te zijn. Maar alleen bij een héél schaars aantal terreinen die als bestemming interés paisajístico hebben. Zeg maar zoiets als gebieden met een bijzondere landschappelijke waarde.

Een aantal terreinen viel direct af: beschermd op welke manier dan ook. Of met een agrarische bestemming. Maar één terrein bleek zowaar pre-ciés in zo'n gebied met interés paisajístico te liggen.

Reden genoeg om in de brandende zon op zoek te gaan naar finca 45. Na veel kaartvergelijk en gezoek vonden we de finca.

De cabaña. Foeilelijk, maar doeltreffend. Foto: Thomas

Mooi. Gewoon een mooi terrein. Heel vlak. Voor Pongiaanse begrippen zéker. Met daarop een foeilelijke cabaña, een weekendhuisje. Niet af, maar meer dan goed genoeg om te beginnen.

Een mooi terrein. Foto: Thomas

In een lekker zonnetje hebben we op het weiland geluncht en van de mooie uitzichten genoten.

Dit terrein leek ons wel wat. Voordelen: vlak, zonnig, mooie uitzichten, vrij dicht bij de weg, op een kilometer van het dorpje Viego met café-restaurant, eigen bron, bewoonbare cabaña, mooi bergbeekje grenzend aan het terrein, veel wandelmogelijkheid direct naast de deur, naast de Picos.

Met uitzicht op de Picos de Europa. Foto: Thomas

Maar ook nadelen: vooral de al genoemde geïsoleerde ligging. De restaurantbaas in Viego waar we daarna een koffie en verhaal gingen halen, vertelde ons dat je voor boodschappen naar Cangas de Onís moet. Op een half uur rijden. Als de weg eindelijk af is. Iets wat naar zeggen nog een half jaar op zich laat wachten. Tot die tijd moet je je via veel omwegen door het prachtige landschap slingeren. Een uur lang héén. Boodschappen doen. Een uur lang terúg. Slinger, slinger, slinger, adembenemende uitzichten, adembenemende bochten en hard hopen dat er niet net achter die bocht een tegenligger zit.

En ook verder zijn er genoeg nadelen: door de ligging op ruim 900 meter hoogte is het zeker in de winter knap koud. Door de stijgingsregens die je altijd in een berggebied hebt, regent er veel meer dan bijvoorbeeld hier in Sarabia. En echt heel erg bezwaarlijk: de toegangsweg. Die gaat over het land van drie verschillende eigenaren. De makelaar is er nu achteraan om te polsen of er iemand tussen zit die zijn terrein wil verkopen. In principe zijn we erg geïnteresseerd in dit terrein, maar dan moeten we wel op die toegang kunnen rekenen. Nu is er alleen een voetpad vanaf het dorp met recht van overpad. Afwachten dus.

Slingerweg in de Ponga. Foto: Thomas

Ok. Erg leuk. Erg mooi. Erg aardig. Een echt ongelofelijk interessant terrein. Ha ja! Maar dit speelt dus aan het begin van de week ...

Toen hadden we andere finca's nog niet gezien. Terreinen die kwa ligging vele malen interessanter zijn, omdat ze veel lager en dichter bij de kust, maar toch ook heel dicht bij de Picos liggen.

Maar daarover vertel ik later. Er is afgelopen week zoveel gebeurd. Daar wil ik eerst poco a poco over vertellen. Maar we moeten ook een traditioneel verlate zondagscomida (hoofdmaaltijd) doen. En we willen bijkomen van deze week. Dus er moet gerust en geluierd worden. En we willen ondanks het koude en regenachtige weer ook nog een traditionele zondagswandeling doen.

Wacht en rust en luier dus zelf ook maar wat. Jelui hoort van me. Later.

zie reacties (7)

finca 43, 44 en ouder

geplaatst door astrid op 17-03-2009

Ik waarschuw maar vast. Het wordt eentoning, eentonig, eentonig. Sorry.

Finca 43

Schitterend huis. Twee zelfs. En een schuur. En een hórreo. En nog een stal. Geweldige uitzichten. Prachtige omgeving.

In de druipende regen. Foto: Thomas

Maar ja. Wat heb je eraan als de twaalf fincas overal verspreid in de vallei liggen? De grootste nog geen halve hectare. Dan heb je er niets aan. Vale por nada zeggen ze hier. De verkoopster was een keurige madame uit Oviedo. Heur man was mee om de Mercedes te rijden. En toch aardige mensen, ondanks de bontjas en de opdringerige parfums.

Het regende pijpestelen. Op de één of andere manier schept dat een band. Eerst dezelfde door de regen verzopen weg ruim een half uur volgen. Dan een paraplu delen. Iedereen koude druppels in z'n nek. Geen geschikte finca voor ons, maar och. Om onverklaarbare redenen hadden we wel plezier. In de regen.

Picosnieuws

Door finca 43 waren we in zekere zin in de buurt van een Picoskantoor. Dus gingen we langs bij de bouwkundige van het Nationale Park van de Picos de Europa. We hadden namelijk een goede reactie van de directeur van het park gekregen. Dat er mogelijkheden waren. Weliswaar niet waar wij wilden, dus op afstand van een dorp. En een terrein hadden ze ook niet voor ons. Maar in de bebouwde kommen van de dorpjes in het park en in een straal daaromheen mocht het wel. Zijn zegen hadden we. Prachtig toch?

Sotres, een mogelijke kandidaat. Het hoogste dorp van de Picos (1045m). Foto: Thomas

Nou ok, ok. Geen concrete oplossing, maar ze schoppen ons niet onder hoongelach de tent uit. Er zijn wel degelijk mogelijkheden. Op naar de bouwkundige dus. Om te vragen wáár die terreinen dan wel precies liggen. De man was er niet, maar we kwamen de week erop weer langs. Toen was hij er wel.

Heel aardige vent. Erg leuk mee gepraat. Wenst ons alle geluk en ziet onze plannen helemaal zitten. Maar vertelde ook dat zelfs de aankoop van een parkeerterrein bij een overbeparkeerd schattig Picosdorpje erg moeizaam was verlopen. Dat een terrein voor ons er, met andere woorden, niet in zit. Maar hij heeft ons alle relevante gebieden laten zien en laten mailen. We weten nu precies waar we wel en niet in de Picos mogen zitten.

Een nieuwe nukkige

We konden makkelijk opnieuw bij de bouwkundige van de Picos langs, omdat we toch wat navraag bij de bouwkundige van een bepaalde gemeente daar in de buurt wilden doen. Wij zaten pas geleden namelijk weer eens serieus te heroverwegen of dit nu wel is wat we willen? Ja! En of we niet te kritisch zijn? Mwa, soms. Dus er kwamen wat oude finca's uit de kast. Beide uit dezelfde gemeente. We willen, ook voor eventuele toekomstige finca's in die gemeente, graag weten wat de lokale regelgeving zegt over campings.

En denk nou maar niet dat dat zomaar gaat! Even bij de bouwkundige, of in dit geval de architect naar binnen stuiteren om een kopietje van die regels te krijgen. Nee. Nee. Nee. Nee. Nee. Hij had net een dik pak op z'n bureau gekregen. Het nieuwe bestemmingsplan. Was er net vandaag doorgekomen, dus voorlopig wist hij helemaal niet wat waar kon.

Wát een Flauwekul! Boeh! We probeerden in een paar varianten de man ervan te overtuigen dat een nieuw bestemmingsplan wat anders is dan even wat oude regels die echt niet veranderd zijn uit de kast trekken. Maar nee. Hij moest éérst ál die nieuwe kaarten doorwerken en dan wist hij meer. Zucht. Of we maar eventjes twee weken wilden wachten. Voor die tijd bellen had geen zin. Bah.

Finca 3

Nou weten we dus nog niet of finca 3 of finca 6 eventueel toch geschikt zijn. Indertijd gingen we niet met finca 3 door, omdat er sprake zou zijn van een tegenwerkende buurman. We wilden de man toen al spreken, maar omdat we zoveel problemen hadden om onze bruiloft te regelen, lieten we het zitten. Toen we er onlangs bij de makelaar navraag naar deden, zou de boze buurman nog steeds boos en het terrein nog steeds te koop zijn. Als we er meer van wilden weten, moesten we het zelf maar uitzoeken.

Ok, dat deden we dus. Wij er opnieuw langs. Helemaal achterlangs de bult op ge(s)lopen, om niet over het terrein van de boze buurman te hoeven. Daar konden we eindelijk het in de struiken verscholen huis zien liggen. En dat zag er best goed uit (maar was niet het te koop staande huis, waar echt alleen wat brokken van over zijn, kwamen we later achter). De boze buurman was niet thuis, dus schreven we in de auto een briefje. Toen we het in de bus wilden stoppen, bleek er opeens een auto op de oprit naar het huis te staan. De boze buurman was thuis.

Zicht op het huis. Foto: Thomas

Wij naar het hek. Roepen. Schreeuwen. Grote armgebaren. Uiteindelijk kwam er een enorme Spaanse mastín naar buiten. Daar achteraan een Spaans keffertje, half (echt!) Sita's formaat. En daar weer achteraan de boze buurman. Wij in ons beste Spaans uitleggen waarom we voor het hek stonden. Tot onze verrassing bleek de boze buurman een böse buurman te zijn en bovendien helemaal niet böse. Hij had met z'n vrouw vijf jaar in Venlo gewoond en vond het leuk weer eens Nederlands te kunnen praten. Of we wilden binnenkomen. In dat huis dat er aan de buitenkant al zo leuk uit zag, dat we ons ook indertijd al helemaal niet konden voorstellen dat daar kwaadaardige mensen in woonden. Als je er zoveel moeite voor doet je huis er zo leuk en oorspronkelijk uit te laten zien, dan zijn je contacten met anderen doorgaans ook erg zorgvuldig.

Binnen aan de koffie bleken man en vrouw helemaal niet böse, wel berustend verdrietig. Al vele jaren geleden had hij huis en terrein willen kopen. Volgens afspraak voor een bedrag X. Zij naar de bank om een extra hypotheek te regelen. Willen ze de koop doen, blijkt de prijs opeens ruim éénderde verhoogd. Ja, vertel ons wat. Dat kennen we (finca 11). Sindsdien leven ze in onmin met de vier gezusters verkoopsters die blijkbaar allemaal een eigen deel van het geld willen. Ook dat kennen we (finca 35).

Kortom. Alleen maar begrip en sympathie over en weer. We hebben lekker geroddeld over de Spanjaarden. We mogen voor weinig in een huisje van ze. En dat was dan dat. Geen böse buurman. Een kleine illusie armer, want het huis is echt een ruïne, ligt in beschermd gebied en ook het terrein is vermoedelijk veel minder dan de beloofde 2,5 hectare. Wel fijne mensen ontmoet. Dat is ook veel waard.

Finca 6

We gingen ook opnieuw bij finca 6 kijken. Veel grond, maar liefst tien hectare. Indertijd vond vooral ik het maar niets. Donkere vallei. Somber. Nat. Nu waren we er weer, en scheen de zon uitbundig. Het bleek best een leuk terrein te zijn. Indertijd kwamen we niet verder dan het stukje bij het riviertje. De finca is steil, maar door de verschillende verstopte vlakke stukken toch zeer geschikt. Als de gemeente dat ook vindt. Twee weken wachten, niet eerder bellen, dank u.

Van bovenaf hebben we het terrein verkend. De "bovenbuurman" was een goedgemutste nog maar net gepensioneerde mijningenieur. Had lang in Mieres op zes kilometer van Sarabia gewoond. Leuke man. Veel luidkeels samen gelachen. Liet ons graag zien waar we vanaf zijn land op het te koop staande terrein konden komen.

Eigenlijk best een mooi terrein. Foto: Thomas

Het moet toch gek lopen als je niet wat aan elkaar hebt, mócht het ooit onze bovenbuurman worden.

Finca 44

Finca 44 hebben we na al die fincas nog even in de avondschemering bekeken. Via SigPac, Goolzoom, het Catastro en GoogleEarth hadden we ook van deze finca al een duidelijke indruk gekregen. Het terrein van de Afgehaakte Japanner zal ik maar zeggen. Die indruk was al slecht voordat we het in werkelijkheid zagen. Niet alleen omdat er blijkbaar Photoshop aan te pas moest komen om het huis er nog enigszins redelijk uit te laten zien voor de vraagprijs van een ton. Maar ook omdat net aan de andere kant van de bult een enorme steengroeve zit. Stof! Herrie!

Nog een reden waarom wij, als we Japanner waren, de eerste de beste terugvlucht Tokyo zouden boeken. Om van het overgebleven geld een bloemetje of twee voor de vrouw te kopen. Van de rest kan je dan nog twee hele leuke huisjes elders in Asturias kopen. Huisjes waar je direct in kan trekken. We kunnen ze de Japanner zo aanwijzen. Grond zit er dan ook nog bij (alleen niet geschikt voor een camping), maar verder zijn het prima huizen.

Ok. Goed. We hebben het huis op afstand gezien. Ook zonder verrekijker of goed daglicht konden we zien dat de staat van het huis inderdaad belabberd was. Het land van tweeëneenhalve hectare te scheef. En dat de steengroeve, die volgens de makelaar hé-lé-máál geen problemen zou geven, al door de bergtop heen had gehapt om de boel aan de huiskant verder af te graven.

Die rare hap uit de bergrug? De steengroeve inderdaad. Foto: Thomas

Bijtanken

Binnenkort gaan we even naar Nederland. Nieuwe energie opdoen voor nieuwe fincas. We proberen zoveel mogelijk vrienden en kennissen te zien. Donderdag 26 maart zitten we vanaf een uurtje of half negen in café De Paas aan de Dunne Bierkade in Den Haag. Wie weet tot dan?

zie reacties (4)

finca 41, 42, cider bottelen

geplaatst door astrid op 22-02-2009

We zijn weer eens fincaatje wezen kijken. Om het wachten te veraangenamen. Tussen de bedrijven door hebben we het eerste cidervat gebotteld.

finca 41

Deze finca zie ik misschien al wel een jaar op internet te koop staan. Iedere keer weer vind ik het er leuk uitzien, hoewel ik weet dat het terrein veel te klein is. Slechts drieduizend vierkante meter. Afgelopen week kwam ik de advertentie weer tegen. Deze keer besluiten we toch maar eens een afspraak te maken.

Allemaal eigenaardige bouwseltjes. Toch zien we er wel wat in. Foto: Thomas

De finca ligt namelijk wel heel strategisch bij de Picos de Europa. De kern van ons zoekgebied. Nu rijden we iedere keer één tot anderhalf uur om een finca te bekijken. De tijd nemen om rond te kijken en vooral rond te vragen zit er niet echt in. Daarvoor hebben we teveel in ons achterhoofd dat we diezelfde avond nog weer terug naar huis moeten.

Bovendien kunnen we het terrein gebruiken als overnachtingsplek voor familie en vrienden.

Reden genoeg om te gaan kijken.

Het valt niet tegen. Een lief terreintje naast een mooie sloot. De finca ligt wel in een vrij nauwe vallei. De zon komt pas rond twaalf uur tevoorschijn, maar dan heb je in ieder geval tot een uur of zes zon. Zeggen de eigenaren. Wij hebben het idee dat dat het winterscenario is.

Ondanks de ligging in de vallei toch wat Picoszicht. Foto: Thomas

In de zomer verwachten we meer zon. Er staan namelijk steeneiken op het terrein. Steeneiken hebben veel zon en warmte nodig.

En misschien ben je wel blij dat er pas om twaalf uur zon is. De enige fatsoenlijke slaapplekken zitten in de bij de koop horende caravan. Zodra daar de zon op schijnt, brand je weg.

Een prettige meevaller is dat het nog net niet te toeristische dorp maar één kilometer verderop ligt. Net als de hoofdweg.

We gaan eens even goed hierover nadenken. Waarschijnlijk gaan we een bod uitbrengen.

finca 42

Omdat we toch in de buurt zijn, lopen we nu eindelijk eens binnen bij een makelaar die de Picos de Europa als werkgebied heeft. Hun website had tot nu toe geen aanleiding tot een bezoek gegeven, maar een makelaar heeft vaak meer in portefeuille dan waarmee ze adverteren.

De makelaar weet wel een, naar onze smaak te dure finca van één hectare met alleen een ruïne erop. Klinkt oninteressant, maar laten we maar gaan kijken. Dat kan diezelfde middag nog.

Dat wordt nooit wat. Foto: Thomas

Wat de makelaar ons vertelt is onthutsend. Ze gaan waarschijnlijk volgende week dicht. Geen klandizie meer. Alles staat stil. Op zich verbaast de sluiting niet, want Spanje zit in een diepe recessie. Maar dit is het schoolvoorbeeld van een makelaar die het in onze beleving heel professioneel en netjes aanpakt. Misschien is het juist daarom dat ze nu al willen sluiten. De prutsers modderen voort.

Ergens is dit sluitingsnieuws gunstig voor ons. Maar dan moeten er wel makelaars overblijven. Hopelijk daagt nu eindelijk het besef dat de vraagprijzen te idioot zijn. Hoewel... De man die ons op finca 42 rondleidt, heeft het nog steeds over alles opkopende Ingleses. Onkundig van het feit dat de pond sterling onder de euro gezakt is. Groot-Brittannië en Ierland zijn opeens straatarm.

Over nummer 42 zelf kan ik weer kort zijn. Mooi terrein. Prachtig gelegen. Maar gezien de steile stukken te klein. Met ruïne. Gelegen in de gemeente met de nukkige bouwkundige. Ook deze verkoper weet er alles van. Dat wordt nooit wat.

vat 1

Gisteren hebben we het eerste cidervat van 100 liter gebotteld. Heel gewaagd, want met aire. Met (een beeetje) wind. Verder hebben we ons vrij keurig aan de bottelregels gehouden: onbewolkt en afnemende maan. We willen niet de eeuwige toorn van buurman en buurman over ons afroepen.

136 ciderflessen. Foto: Thomas

Bij het bottelen hoor je traditioneel een espicha, een hapjeseterij te organiseren. Daar hadden we niet zo'n zin in. Misschien bij een volgend vat. We hebben nu alvast kunnen oefenen met het vullen, kurken en afgrendelen van 136 flessen. Een volgende keer kunnen we dan met hapjes en buurmannen erbij gaan experimenteren.

zie reacties (1)

wachten en finca 40

geplaatst door astrid op 15-02-2009

We wachten ons een versuffing.

Wachten. Vorig jaar hadden we het erover met de man van onze bruiloftscatering. Dat we op allerlei dingen in Spanje zo moesten wachten. Wijfelend gaf hij toe dat Spanjaarden soms wat last hadden van una cierta indolencia. Een zekere laksheid. Iedere keer als ik aan die opmerking terugdenk, schiet ik weer in de lach.

De espicha van de catering bij onze bruiloft in 2008. Foto: Emmely De espicha van de catering bij onze bruiloft in 2008. Foto: Emmely

Wachten tot de vergadering plaatsvindt over finca 18. Wachten tot we daarover teruggebeld worden na alle telefoontjes van onze kant.

Uitzicht op en vanaf finca 18. Foto: Thomas

Wachten tot de particulieren of de makelaars reageren op onze vragen over finca Zusenzo of finca Ditendat.

Wachten tot we weer de makelaar te pakken krijgen over finca 39. Na ons bod blijkt eigenaar 39 alleen maar te willen verhuren. Dat mag zo zijn, maar misschien is er een andere constructie te bedenken.

Eén van de schuren van finca 39. Foto: Thomas

Wachten tot de elf broers en zussen weten wat ze doen met ons bod op finca 35. Wat ze wel zullen afwijzen. Al is het alleen maar omdat ze met z'n elven zijn. Maar ondertussen wachten we dus al anderhalve week op die afwijzing.

Schuur, huis en hórreo van finca 35. Foto: Thomas

Wachten tot er een reactie komt van het Parque Nacional de los Picos de Europa.

Wachten tot de spit van Thomas een beetje minder wordt. Naproxen helpt bij het wachten.

Wachten op de juiste weersomstandigheden tot we de 270 liter cider kunnen bottelen. Wachten op een windstille zonnige dag bij afnemende maan. Zo wil de traditie dat. Geschokt kijken buurman en buurman ons aan. We vragen of iemand wel eens heeft geprobeerd op een ander moment te bottelen. Bij wassende maan, storm en regen bijvoorbeeld. Verwijtende blikken. Hoofdschuddende stilte. Wachten dus maar.

270 liter in respectievelijk een vat van 70, 100 en 100 liter. Foto: Thomas

Wachten tot mijn ciderflessenschoonmaakrsi verdwijnt. Na honderd flessen op één dag zeiden wat pezen "bekijk het maar". Toch jammer dat we vierhonderd schone flessen nodig hebben.

$Het door Thomas gemaakte ciderflessenrek met een fractie van de benodigde flessen. Deze zijn al schoon en half gekurkt om het vuil buiten te houden. Foto: Thomas$ Het door Thomas gemaakte flessenrek met een fractie van de benodigde flessen. Deze zijn al schoon en half gekurkt om het vuil buiten te houden. Foto: Thomas

Wachten tot de Asturianu eindelijk verkocht is. Of nee. Dat is eindelijk gelukt. Een paar dagen terug. Na maanden adverteren. Na veel te veel telefoontjes van lompe kopers. De mobiel waarop ze ons belden, heet inmiddels de Plurkenfoon. We verkochten de Lada Niva voor veel te weinig, maar we zijn er van af.

Dag Asturianu. Foto: Thomas

Wachten tot monteur Pepe tijd heeft ons andere deel van het stilstaande wagenpark in orde te brengen.

Wachten op Pepe. Foto: Thomas

Wachten tot het lekker weer wordt, hoewel we gisteren gelukkig heel lang in de zon op een restje escombrera zaten.

Wachten tot ze de al jaaaaaren beloofde betonnen weg naar Sarabia aanleggen. Het lijkt er nu echt van te komen, maar wanneer precies? We wachten.

Is dit het aarzelend begin van een goede betonweg? In mei 2008 stonden hier nog de feesttenten voor onze bruiloft. Foto: Thomas

Wachten. Wachten. Wachten. Want aandringen waardeert een Asturiaan maar zeer ten dele. Eén keer vragen is geen vraag. Twee keer vragen is een teken dat je serieus bent. Drie keer vragen is gezeur en reden om je langer te laten ...

... wáchten.

Dus we wachten.

finca 40

We wachtten al drie maanden op beter weer. Zonder regen. Zonder vorst. Zonder sneeuw. Zo zonnig en droog de vorige winter was. Zo nat en koud is 'ie dit jaar. Ontelbaar veel telefoontjes over en weer. Gisteren bezochten we dan eindelijk finca 40. Met vader en dochter hadden we in een plaatsje op de route afgesproken.

De verbouwde cabaña van finca 40. Foto: Thomas

Het voorgevoel dat de advertentietekst gaf, klopte. Mooi gelegen, maar ongeschikt. Zeshonderd meter lopen over een te steile onverharde weg. Een te klein, hoewel smaakvol verbouwd weekendhuisje. Een te steil terrein. Tien tot vijftien kilometer bochtige slechte weg. Verontrustend ver weg van de basisvoorzieningen.

Ongeschikt terrein. Foto: Thomas

Jammer, want het waren aardige mensen. Ter afscheid werden we weer eens gekust alsof we elkaar al jaren kenden. Twee keer hoor. Niet die aanstellerige drie keer van Nederland.

Het blijft onwennig. Je hebt net een uur of wat met genoegen samen doorgebracht. En hop! Bij het afscheid word je hartelijk besmakt. Tot onze verbazing gebeurt dat ook bij zakelijke (makelaars)contacten die net wat vertrouwelijker dan strikt noodzakelijk verlopen.

Onze verrassing is nog net wat groter als we aan iemand worden voorgesteld. Soms ook dan inderdaad al, hop! Smak, smak! Zedige stille luchtkussen hoor. Dat dan weer wel.

Thomas maakte eens een grote fout bij de makelaar. Via haar kochten wij ons huis in Sarabia. Hij kuste haar vol op de wang. Nadien gaf ze Thomas een jaar lang alleen maar met gestrekte arm een hand. Er op beducht om weer zo'n natte kledder te krijgen. Inmiddels mag Thomas weer, hoewel ze hem blijft bekijken alsof hij een grote viespeuk is.

Maar goed. Fincaatje kijken. Het doodt de tijd terwijl we ...

... wáchten.

Geeft nix. We vinden Sarabia en omgeving nog steeds een zeer aangename wachtplek.

zie reacties (5)

dank, finca 39 en Picos de Europa

geplaatst door astrid op 31-01-2009

Asturias heeft meer te bieden dan alleen maar terrein vijfendertig. Afgelopen tijd waren er andere ontwikkelingen die ik in het vorige artikel bewust buiten beschouwing liet.

bedankt

Maar allereerst. Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties op het artikel wat zou jij doen? De vraag was of je naar zo'n wat afgelegen plek zou gaan of dat je iets dichter bij een dorp of stad zou zoeken?

Jullie verhalen hebben ons goed duidelijk gemaakt dat de afstand tot de basisvoorzieningen niet doorslaggevend is. Ik denk dat ik zelf nog wel het meest tegen een geïsoleerde locatie aanhik. Thomas zit er niet zo mee.

Geïsoleerd of niet geïsoleerd, dat is de kwestie. Rechts Sotres, het hoogste dorp van Asturias. Foto: Thomas

Sommigen probeerden zelfs de niet gestelde vraag te beantwoorden, of we dit moesten kopen. Nou kennen we zelf het beste alle variabelen, zoals hieronder zal blijken. Dus te kopen of niet te kopen, daar vroegen we geen oordeel over. Desalniettemin ook wat dat betreft bedankt voor de reacties.

Overigens. Welke van de twee weet ik even niet meer, maar hetzij een winkeltje, hetzij een barretje móet je zelfs bij een kampeerterrein beginnen. Zegt de Spaanse wet. Prima wat ons betreft. We wilden toch altijd al beide. Anders maak je het wel erg lastig voor de kampeerders.

Thomas achter de bar (+winkeltje) toen we proefdraaiden bij Camping Mas la Bauma in Cataluña, Spanje. Foto: Astrid

Om de suggesties over huurfietsen hebben we hartelijk gelachen. Lees ter illustratie toch maar even de reactie van Thomas. Er ligt trouwens één dorpje op vier kilometer afstand dat je met een stevige mountainbike en dito benen wel zou moeten kunnen bereiken. Daar zijn een paar barretjes, waarvan één als ik het goed heb met restaurantje. Maar afgezien van die vier kilometers heen en vier kilometers terug heb je weinig aan een fiets.

Al met al weten we nog niet wat we doen. Er zijn andere mogelijkheden. Ik hield daar mijn mond over, om de discussie zuiver te houden.

finca 39

Ruim een week geleden zagen we een ander terrein. Op anderhalf tot hooguit twee prachtige en glooiende kilometers van een leuk plaatsje met vrij veel horeca. Beschut gelegen in een doodlopend valleitje. Kabbelend beekje. Uitzicht op de Naranjo de Bulnes, de bekendste berg van de Picos de Europa. Goede bezonning. In de deels van het toerisme levende gemeente Cabrales.

Uitzicht op de Naranjo de Bulnes. Foto: Thomas

De foto hierboven is wel erg onduidelijk. Deze nieuwe foto zoomt in op de Picos en de Naranjo de Bulnes. Foto: Thomas

Drie in vrij slechte staat verkerende schuren met daarbij waarschijnlijk al van oudsher een soort van woonruimte. Alleen hebben wij die "woning" niet gezien. Denkend dat het ook een schuur was. En daar zal het ook wel op neerkomen. Met 2,5 hectare wel wat aan de krappe kant, vooral omdat het vrij veel steilere stukken heeft. Een toegangsweg waar op z'n zachtst gezegd het nodige aan moet verbeteren. Op grote afstand van aansluitingen op water en licht, wat de locatie nog eens extra kostbaar maakt.

Het dak in slechte staat. Foto: Thomas

Maar toch al met al een vrij idyllisch terrein. Tot nu toe veruit het beste aansluitend bij ons ideaalbeeld.

Rechtsvooraan een stal, links daarachter twee geschakelde stallen en daar weer rechts van het vermoedelijke "woon"huis. Foto: Thomas

En een ons gunstig gestemd zijnde gemeente. Nadat we het terrein bekeken hadden, gingen we met de makelaar naar de wethouder van toerisme van Cabrales. Wethouder Fernando bleek familie te zijn van iemand die we al kennen. Hoe handig! Het zal in ieder geval niet tegen ons werken.

Een fijne sloot naast de deur. Foto: Thomas

We vertelden kort over onze plannen en lieten hem ons praatje-plaatjeboek zien. De wethouder was erg enthousiast over onze plannen. Als wij hem vertelden waar wij ons wilden vestigen, dan kon hij het nog in het nieuwe bestemmingsplan meenemen.

Kijk. Dat is nog weer andere koek dan die wethouders van Mieres en Lena, waar we nooit meer wat van horen. En die we ook maar even laten zitten, omdat we een plek bij de Picos de Europa toch uiteindelijk veel interessanter vinden.

Toegangsweg in erbarmelijke staat. Foto: Thomas

Maar mooi zo. Aan die voorwaarde, een in ieder geval niet tégenwerkende gemeente, is voor dit terrein voldaan.

We hebben geen idee welke vraagprijs de eigenaar in zijn hoofd heeft, maar inmiddels hebben we dan zelf maar een bod gedaan. Afwachten wat dat wordt. We houden rekening met de zoveelste eigenaar met dollartekens in de ogen. In dat geval komt finca 35 weer prominent in beeld.

Parque Nacional de los Picos de Europa

Maar we waren nog niet klaar met de wethouder. Fernando wilde graag weten waarom we niet een locatie zochten binnen het Nationale Park van de Picos de Europa?

Picos de Europa, zicht vanaf de weg van Colláu Pandébano naar Sotres. Foto: Astrid

Ja, hallo?! Dat is beschermd gebied. In de Picos mag je bij wijze van spreken niet eens een steen optillen zonder uitdrukkelijke toestemming. Laat staan dat je er een camping mag beginnnen!

Nou nee. Dat was dus misschien niet helemaal waar. Fernando legde uit dat hij deel uitmaakt van het parkbestuur. Het park heeft veel last van wildkampeerders. Vaak worden ze gedoogd, maar het gebeurt ook regelmatig dat ze op de bon worden geslingerd.

Als die kampeerders op een toegestaan terrein binnen het park zouden kunnen staan, zou dat een hoop overlast schelen. Het soort camping dat wij willen, zou goed in het park passen. Ik moest toch ook maar eens bellen met de directeur van het park.

Picos de Europa. Zicht vanaf net onder refugio Pico Uriello. Bergen boven de wolken. Foto: Astrid

Zo gezegd, zo gedaan. Vorige week belde ik met de directeur. Hij reageerde zoals je van een directeur kan verwachten. Welwillend, maar neutraal. Of ik onze plannen wilde mailen? Dan konden ze er eens naar kijken.

We verwachten niet dat dit op iets uitloopt. Dan heb je het over hele lange bestuurlijke trajecten. Het is ook weer de vraag of wij daar op kunnen of willen wachten. En het is de vraag of ze wel echt een camping willen.

Picos de Europa. Tussen de Horcados Rojos en het bovenstation van de teleférico Fuente Dé. Foto: Astrid

Desalniettemin zou het nationale park voor ons een droomlocatie zijn. We proberen het dus lekker toch. Onze plannen liggen op het kantoor van het park.

zie reacties (9)

wat zou jij doen?

geplaatst door astrid op 28-01-2009

Twijfels, twijfels, twijfels. We komen er even niet uit. En we kunnen jouw hulp nu misschien goed gebruiken.

Het gaat om finca 35. We deden er op de blog wat onverschillig over, maar dat is omdat we niet weten hoe goed het Nederlands of de vertaalmachine én de nieuwsgierigheid van de makelaar of verkoper is.

Dit terrein is stiekem behoorlijk geschikt voor ons. Het heeft weliswaar een krot van een huis met schuur, maar dat is een kwestie van langzaam maar zeker opknappen. Een leuke bijkomstigheid, maar niet meer dan dat, is dat er een heuse hórreo bij zit. En het terrein is met ergens tussen de drie en vijf hectare genoeg voor wat we willen. De bezonning is in de winter minder, maar in het seizoen goed.

Een behoorlijk spectaculair uitzicht op de Picos de Europa. Foto: Thomas

Verder heb je vanaf het terrein een behoorlijk spectaculair zicht op de Picos. Vanaf het terrein kan je je ook als meer verwende wandelaar makkelijk een dag of vier met mooie wandelingen vermaken. Als je er met de auto op uit gaat, heb je sowieso heel veel mogelijkheden om je te vermaken. Of je nou wilt wandelen, kanoën, fietsen, zwemmen, winkelen of wat dan ook. Het ligt allemaal op hooguit een half uur afstand met de auto.

Maarrrrr. Er zijn een paar ienemienie plaatsjes dichtbij. Eéntje op zo'n kilometer en ééntje op zo'n anderhalve kilometer afstand. Zonder winkeltje. Zonder cafeetje. Zonder wat dan ook. Ja, een paar mensen en een paardekop. Het eerste "leven" begint pas drie kilometer verderop.

En opnieuw maarrrr. Die drie kilometers, dat zijn drie gemene kilometers. Dus van 375 m boven zeeniveau via een hele snelle afdaling naar 250 m. Dan weer steil omhoog naar 350 m en dan dalend naar 200 m. En nadat je je vol hebt gegeten en gedronken moet je weer terug ...

Nadat je je vol hebt gegeten en gedronken moet je weer terug ... Foto: Thomas

Er rijden taxi's. Dat dan weer wel. Euro tot anderhalve euro per kilometer. Over de weg, die langer is dan binnendoor lopend.

Dan is er nog een ander plaatsje (jawel, de hoofdzetel van deze ongeveer 800 zielen tellende gemeente) op drie of vier minder gemene kilometers. Langs de sloot. Als er niet te veel keien langs de wanden van de sloot liggen om een korte doorgang onmogelijk te maken. De stijgings- en dalingspercentages zijn ogenschijnlijk wel heel wat minder fors. Deze route kennen we niet en zouden we moeten onderzoeken.

Tot zover een kenschets van de situatie.

WIJ twijfelen enorm. De afstand tot winkeltjes en barretjes zouden we voor onszelf nog wel kunnen oplossen. Dan zouden we een klein huisje kopen of huren, ergens in een dorpje met basisvoorzieningen. Daar zouden we in de winter verblijven.

Wat zou JIJ doen?

Aan de kampeerders onder de lezers vraag ik: Zou je een paar dagen of misschien wel een week kamperen op een terrein dat niet op redelijke loopafstand van de basisvoorzieningen zit? Met alleen een paar eieren en 's ochtends een vers broodje van de rondrijbakker (dat dan weer wel). Oh, en met bier, wijn, eigengemaakte cider en andere sappen. Allemaal te koop op die camping. En groente en fruit uit eigen tuin, zolang de voorraad strekt. Je kan er ook wat eenvoudige tapa's krijgen. Warm of koud, wat je wilt.

Groente en fruit uit eigen tuin, zolang de voorraad strekt. Foto: Thomas

Graag je reactie. We komen er even niet uit.

zie reacties (31)

finca 35, 36, 37 en 38

geplaatst door astrid op 19-01-2009

De fincazoekerij komt weer langzaam op gang in het nieuwe jaar. Makelaars ontwaken uit hun winterslaap. Af en toe komt er zelfs één z'n hol uit om z'n mailbox te controleren. Ook de telefoon wordt sporadisch weer eens opgenomen.

finca 35

Vorige week donderdag waren we daarom weer op pad. Of eigenlijk de zonnige zondag ervoor. De makelaar had al verteld waar het was. Nu wisten we dat er voor de periode erna bewolking werd verwacht.

We hadden namelijk via Google Earth, door de gezichtshoek te verlagen, gezien dat er een enorme puist ten zuidwesten van de finca zit. Dus we wilden alvast bij zonnig weer zien hoe dat zat.

De zon was inderdaad weg vanaf een uurtje of drie, maar dat is al snel zo middenin de winter in de bergen.

Ik heb me suf zitten rekenen met behulp van tijdstippen, zonnehoeken en hoogteberekeningen. In het kampeerseizoen lijkt de bezonning heel redelijk te zijn. En er zit een huis in heel goede staat bij. Dachten we.

Dachten we... Deze dus niet. Foto: Thomas

Enfin. Afgelopen donderdag er dus goed voorbereid weer heen. Finca gezien. Al vrij snel bleek dat de makelaar of bewust de kluit besodemieterde of bewust erg slordig was. Het huis dat hij via internet had aangewezen was niet te koop.

Het ging om een huis/schuur/bouwval lager in de vallei. Het was ook niet tien hectare, maar vijf. Dus wat daar op de website stond klopte niet, nee.

Een cabaña in zeer goede staat lag op het ándere deel van het terrein. Als we het hele terrein wilden, moesten we ruim het dubbele betalen: honderdtwintigduizend.

Overzicht deel van het terrein. Wie weet wat er wel en niet bijhoort, mag het zeggen. Foto: Thomas

Ach ja. Zucht. Die gierende inflatie toch. Waar hebben we dat ook alweer eerder meegemaakt? +)%€&*)= !$!_@)$*!(%&!%__$&%#~?! gloeiende ...

Thomas boos. +)%€&*)= !$!_@)$*!(%&!%__$&%#~?! gloeiende ... Foto: Thomas

De makelaar belde ons de donderdagavond na het fincabezoek. Hij kon zelf niet bij de bezichtiging zijn vanwege familie-omstandigheden. Uhu, ja joh. Het bezoek liet hij over aan de verkoper.

Ik wilde tijdens het telefoongesprek weten hoe het nou precies zat. Ik was boos, maar bleef nog redelijk netjes. Daarna belde Thomas.

Thomas . Was . Heel . Erg . Boos. 't Is dat de makelaar op een veilige afstand zat. Anders had Thomas die man dwars overlangs door de lijn getrokken. Tsjonge.

Huis/schuur/bouwval lager in de vallei. Foto: Thomas

Thomas deed op dat moment desalniettemin een bod. Heel veel lager dan de vraagprijs. Belachelijk! Volgens de makelaar. Tsja. De vraagprijs is ook belachelijk! Die ongelofelijk leugenachtige brok onfatsoen is ook belachelijk!

We lieten het verder rusten. Verloren zaak. Volgende finca graag.

Toevallig was alweer een andere makelaar net uit winterslaap ontwaakt. Afgelopen zaterdag zagen we dus drie finca's.

finca 36

Een ruïne op een te steil en daarom te klein stuk land. Heerlijk als je heel erg van opknappertjes houdt en heel ruim in je vrije tijd en de slappe was zit. En als je houdt van buren in tot weekendhuisjes omgebouwde cabañas. En als je houdt van verkeersgedruis. De weg dichtbij is geen drukke weg, maar er rijden genoeg auto's om het hinderlijk te maken.

Een opknappertje. Foto: Thomas

In de bijbehorende stal zou je dan eventueel voorlopig kunnen wonen. Foto: Thomas

Maar de belangrijkste reden om hier niets mee te doen is weer de idiote prijs-kwaliteit verhouding. Ruim tachtigduizend.

Voor diezelfde vraagprijs kan je waar dan ook in landelijk Asturias een heel redelijke, vrijstaande woning met een leuk tuintje erbij kopen. Dan moet je er nog wel wat aan opknappen en soms zelfs dat niet eens, maar je hebt vervolgens wel echt een paleisje.

Te steil voor te weinig land. Foto: Thomas

finca 37

Volgende finca dan. Jammer zeg. Vlak aan de écht doorgaande weg. Auto's die daar op dat rechte stuk weg eens even lekker tot ver boven de 100 km p/u kunnen doortrekken en dat ook doen. Een ongelofelijke bak herrie geeft dat. Niets voor ons.

Een erg leuk huis. Echt prachtig. Foto: Thomas

En een eindje verder op de bult stond nog een huis. Hoorde er ook bij. Foto: Astrid

Maar! Ik wil het wel even gezegd hebben: een erg leuk huis. Echt prachtig. En een eindje verderop op de bult stond nog een huis. Hoorde er ook bij. En een garage. En nog een schuur. Redelijk grote lap grond erbij. Vlak genoeg om je niet helemaal de blubber te graven voor vlakke tentenpercelen.

Net als bij finca 35 een vraagprijs van honderdtwintigduizend. In dit geval zeer schappelijk.

Ook verder goed, want een redelijk vlak terrein, garage en schuur. Foto: Astrid

finca 38

Bah. Weer niets. Best een redelijk fraaie omgeving, maar dan alleen als de prijs een soort van normaal blijft ...

Een ruïne, maar nu met echt alleen nog maar brokken steen. Foto: Thomas

Dit was een ruïne, maar nu met echt alleen nog maar brokken steen. Dat maakt het wel overzichtelijk. Dan hoef je je tenminste niet meer druk te maken over een uitpuilende steen: als ik die dwarsligger eruit haal, stort dan de hele boel in elkaar of niet?

Het bijbehorende weiland is redelijk ruim, maar steil.

Een redelijk ruim, maar steil weiland. Foto: Thomas

Maar dan die idiote vraagprijs. Ruim zeventigduizend. Kom kom. 't Moet niet gekker worden zeg! En weet je wat nou het grappige is? Dat vond de makelaar ook!

we zijn niet gek! we zijn niet gek! we zijn niet gek!

Ze liet dit en finca 36 eigenlijk met schaamte zien. Veel te hoge prijzen voor huizen in slechte tot zeer slechte staat.

Hè hè! Eindelijk bevestiging dat we niet gek zijn. Zo zoeken we elkaar op heh?! Bevestiging zoeken voor je normaliteit via andere gekken.

Maar alle gekheid daargelaten. We vertelden haar over onze ervaringen. En ze vulde ons precies aan! Over bouwvallen. Over veel idiotere prijsverhogingen, waarbij ze haar klanten al gewaarschuwd had dat de vraagprijs veel en veel te hoog was.

En als ze dan na een jaar belde om te zeggen dat de prijs nu toch wel omlaag moest, dat ze dan te horen kreeg dat ze opnieuw gingen verhogen. Want ja. Alle huizenprijzen stegen immers? Dus dan deden zij de prijs ook omhoog. Logisch!?

Ze vertelt over mensen die al wel tien keer voor een meer dan redelijke prijs hadden kunnen verkopen. Dat doen ze niet, omdat ze in de kroeg kletsen. Inderdaad ja. In die ene waar onze prijsverdubbelaars ook zitten.

Er is volgens haar een Asturiaans spreekwoord dat zo ongeveer zegt dat als je niet de prijs verhoogt nadat iemand interesse heeft getoond, je een dief van je eigen portemonnee bent. De makelaar komt uit Madrid en woont hier alweer tien jaar. Aan deze rare gedachtenkronkels kan ze maar niet wennen.

Een deel van het aanbod zet ze niet eens op de site, omdat de vraagprijs echt te excessief is. Ze weigert het met dat soort onzinnigheid geassocieerd te worden.

Ze geeft het voorbeeld van een groot en oud maar prachtig onderhouden herenhuis. Dat verkoopt ze voor ruim vier ton. Een vrij normale prijs.

Ondertussen heeft ze al heel lang een ander huis in de verkoop. Met tegenzin. Het is in vrij slechte staat, maar het moet wel tussen de drie en vier ton opleveren. Volgens de eigenaar voor de mooie uitzichten.

Ze stikt bijna van boosheid als ze erover vertelt. Ze parkeert haar auto wel naast de finca, als ze dan zonodig van die uitzichten wil genieten!

Ach ja. Ook voor haar zijn het krappe tijden. Ze moet toch wat. Ook domme klanten aanhouden. Hoewel juist nu - jammer voor deze makelaar - ook de domme kopers opeens een stuk dunner gezaaid zijn.

dus

We zetten echt wel door, maar het is héél goed dit te weten. We weten nog niet wat we met die kennis doen. Misschien iemand voor ons laten werken. Misschien nog behoedzamer zijn en onverschilliger doen. We zien wel.

theorie

Ondertussen is onze theorie over dit soort praktijken de volgende.

De mensen waar wij van willen kopen, zijn bijna allemaal boeren. Door de immense schaalvergroting betekent dat in Nederland dat je behoorlijk hoog gekwalificeerd moet zijn. Anders kan je je kop niet boven water houden.

Ga jij je melkquotum maar eens met succes verdedigen als je niet eens drie-lettergrepige woorden kan lezen. Mel-kquot-um?

Asturias is een kleinschalige landbouw- en veeteeltgebied. Als bijna analfabete keuterboer hoef je nog net het opschrift van de zakjes landbouwgif te kunnen lezen. Eén van de fijne erfenissen van Franco, dat analfabetisme. Houd ze goed dom, dan zeuren ze niet zo.

De Asturiaanse keuterboer leest niet of nauwelijks een krant. De Spaanse tv, waar ze wel naar kijken, is grotendeels van een bedroevend niveau. Voor hun informatie moeten ze het dus van-horen-zeggen-verhalen hebben.

Maar als je in zo'n geïsoleerd gebied als Asturias zit, met linksaf een stevige bergketen en rechtsaf de Atlantische Oceaan, dan komt er bar weinig nieuwe informatie binnen. Laat staan vernieuwing. Als je er tenminste niet actief naar op zoek gaat.

Daar staan, ook hier heus wel, de goed geïnformeerde stedelingen tegenover. Die dus ook veel sneller verkopen. Bovendien wil een gewone huizenbezitter, of die nou uit de stad of van daarbuiten komt, van z'n huis af om een nieuw huis te kunnen betalen. Een voorbeeld daarvan is -vermoedelijk- bovengenoemde finca 37.

De finca-met-ruïne-verkopers kunnen ondertussen rustig op hun krent in de kroeg uit hun nek blijven kletsen over de stijgende huisprijzen. Uit het huis dat al generaties lang in de familie zit gaan ze toch niet weg. Dus eventuele fincaverkoop is alleen maar leuke bijvangst.

Het is zoals het is, of het nou deze theorie is die klopt, of een andere. We hebben het er maar mee te doen.

allerlei losse eindjes

We zijn ondertussen bij de broer van de verkoper van finca 18 geweest. Die man heeft als gestaald ex-vakbondskader veel contacten in de gemeente Mieres. Hij gaat voor ons lobby'en bij de gemeente. Eens kijken of hij de zwaar beschermde kwalificatie van dat terrein kan veranderen. Het zal hem waarschijnlijk nog wel lukken ook, maar op welke termijn? Ik weet niet of wij daar op gaan wachten.

De wethouder van de gemeente Lena moet nog steeds reageren op onze plannen. Hij zou er in het nieuwe jaar verder mee gaan. Maar ook hem zijn we inmiddels weer duwtjes aan het geven om met wat op de proppen te komen. Finca 24, wat voor ons de aanleiding was om met de wethouder te gaan praten, hebben we ondertussen toch maar laten schieten. Leuk zo'n bos, maar als je er én een huis, én waterleiding, én afvoer, én elektriciteit moet aanleggen, ben je akelig veel tijd en geld verder.

Verder gaan we woensdag maar eens praten met de eigenaar van finca 32. De makelaar weet dat de eigenaar iedere dag om tien uur, half elf op een vaste plek te vinden is. Daar zullen we hem geheel toevallig overmorgen ontmoeten. In één moeite door gaan we dan ook een andere finca met de makelaar bekijken.

En wie weet wordt het nog wat met die eerste finca van dit artikel. Nadat de eerste we-zijn-weer-eens-bedonderd-woede was gezakt, zijn we opnieuw gaan nadenken. Vandaag heeft Thomas teruggebeld. Niks niet met hangende pootjes. Maar gewoon om duidelijkheid te vragen. Wat zit er dan wel en niet en voor welke prijs bij? De makelaar is vermoedelijk voldoende door Thomas uit z'n lethargische slaap getoeterd. Waarschijnlijk komt hij binnenkort wel met extra informatie.

Wordt weer vervolgd.

zie reacties (5)

gierende inflatie

geplaatst door astrid op 19-12-2008

exit finca 32

Tsja, en dat was dan dat. Finca 32, onze favoriet, gaat niet door. De eigenaar heeft horen zeggen dat hij wel het dubbele voor z'n grond kan krijgen. Asturias gaat blijkbaar gebukt onder een gierende inflatie. Dus vraagt hij nu de krankejorume prijs van 100.000 euro. Veel te veel. Zegt de makelaar. Zeggen wij ook. Wij staken er al veel tijd in. De makelaar ging voor ons naar het gemeentehuis. Hij pissig. Wij teneergeslagen.

Finca 32 exit. Foto: Thomas

Moeilijk op deze manier. Al die Asturianen die denken dat ze de hoofdprijs kunnen krijgen voor hun stuk landbouwgrond. Het is nog niet tot ze doorgedrongen dat de markt compleet is ingestort. Het waren altijd de Engelsen die de boel erg verpestten. Eén Engelse Pond is vandaag nog maar € 1,05 waard. Dat poenige gedrag is dus even over. Sowieso is een stuk grond, buiten de bebouwde kom, zonder gas en licht en met alleen maar een schuur niet meer waard dan een bepaald bedrag.

Voor één euro krijg je tegenwoordig al bijna een pond sterling. Bron: http://www.belegger.nl/koersen.php?page=valuta&naam=Pound_Sterling van 19 december 2008

Maar ja. Kroegverhalen zijn een belangrijke informatiebron. Wat ze "weten" van horen zeggen, is meer waard dan wat een deskundige makelaar vertelt. Extra vervelend voor de makelaar, want het is een buurman van hem. Daar zal hij nu wel wat minder goed mee door één deur kunnen.

Het verhaal heeft ook een positieve kant. We vertrouwen de makelaar. Hij is niet meer alleen de vertegenwoordiger van de verkopende partij. De man werkt ook voor ons. Hij vertikt het dat stuk grond voor een woekerprijs te verkopen. Gewoon omdat hij het absoluut geen reële prijs vindt. Hij zou natuurlijk ook in z'n eigen vingers snijden. Je kan eenmalig iets voor veel te veel geld verkopen. Daarna wil iedereen voor een veel hogere prijs verkopen. Wat mislukt. Want het is een idiote prijs. Gevolg: kopers blijven weg. En de makelaar is de kwaaie peer.

Deze makelaar weet waar daar de interessante stukken grond zijn. Wie weet wordt het op een andere manier nog wat. Ik heb het idee dat we uiteindelijk via hem onze finca vinden.

finca 28 twijfelachtig

Ook finca 28 lijkt te stranden. Het oorspronkelijke terrein is aardig aan het inslinken. Wij zouden dat ons in eerste instantie al beloofde extra deel er wel bij willen, maar niet tegen iedere prijs. Die prijs wordt nu door de eigenaars, vijf broers en zussen, bediscussieerd. Iets waar ik weinig heil van verwacht. Spanje staat vol ruïnes en verwaardloosde landbouwgrond, omdat de familie het oneens is.

Twijfels over finca 28. Foto: Thomas

We twijfelen of we wel met dat terrein door willen. Vooral omdat we ons na wat verstandig nadenken veel liever in de gemeente Cabrales (finca 32) zouden vestigen. Daar kennen we al mensen die weer mensen kennen die weer ... Dat feit gecombineerd met de om de hoek liggende Picos de Europa, zou het leven voor ons een stuk simpeler maken.

Maar wat ik al eerder opmerkte. Voorlopig hebben we nog steeds niets.

en nu?

De komende periode maken we een overzicht. Alle finca's tot nu toe op een rij. En dan maar eens zien waar we onze energie in gaan steken.

valt er nog wat te lachen?

Ach. We zijn er al een soort van overheen. Ook dit went. We gaan door.

Hollebolle Chuscu. Foto: Astrid

Ook het nieuwe jong van Cuca gaat door. De domme Chuscu (chusco, homp) is duidelijk een kind van z'n vader: de onbenullige Carbón. Stort zich onnadenkend overal in. En vooral tussen. We hebben hem inmiddels vier keer uit een erg benaderde positie bevrijd. Hij wurmt zich ergens tussen tot hij niet meer voor of achteruit kan. Een normaal beest trekt zich terug als het niet verder kan. Deze sufferd niet. Nu weer zit hij met kop en erbij gewurmde voorpoten ergens klem. Dan weer blijft hij steken bij z'n hollebollebuik.

Chuscu staat nu als eerste bewoner van Sarabia op YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=WBlsdeJDlEs

zie reacties (5)

finca 32, 33 en 34

geplaatst door astrid op 12-12-2008

Wie had gezegd dat het onmogelijk spannender kon? Pfwiew. Er zijn veel ontwikkelingen. Beginnend bij het begin.

Cangas de Onís

Finca 28 niet. Foto: Thomas

We waren afgelopen dinsdag in Cangas de Onís. Bij de bouwkundige waar we voor finca 11 ook al mee spraken. Nu voor finca 28, 29 en 30. Volgens Ana waren finca 28 en 29 door hun bestemming ongeschikt als kampeerterrein. Finca 30 zou wel kunnen.

Finca 29 niet. Foto: Thomas

Het rare is dat de eerste twee fincas een agrarische bestemming (interés agrario) hebben. Finca 30 heeft een landschappelijke bescherming (interés paisajístico). Naar onze mening is zo'n landschappelijke bestemming een categorie met meer beperkingen dan de agrarische. Het ellendige is dat de bouwkundige de gemeentelijke regels heel strikt interpreteert. In de verordening over interés agrario staat namelijk simpelweg niets over campings. De verordening over interés paisajístico daarentegen noemt uitdrukkelijk campings als mogelijke bestemming. Maar daarmee is Cangas de enige gemeente van de zes die wij hebben gesproken waar een camping in een interés agrario-gebied onmogelijk is.

Finca 30 wel. Foto: Thomas

Omdat de agrarische regels dus zwijgen over campings, mag het volgens Ana niet. Dat wil zeggen. Zij geeft ons weinig kans bij CUOTA.

CUOTA is een provinciaal toetsingsorgaan. Onze campingplannen moeten we daar indienen. CUOTA bepaalt of je campingplan aan de bestaande wetgeving voldoet. Dus ook of je in een specifiek gebied mag starten. Wij verwachten dat CUOTA toestemming geeft om in een gebied met agrarische bestemming te beginnen. Maar het is op deze manier wel een gok.

We blijven desalniettemin geïnteresseerd in finca 28. Het wachten is nu op een reactie van de eigenaar. Verder hebben we finca 29 en 30 als alternatief. Of finca 24, en misschien finca 18.

En ...

Finca 32

Het langbeloofde terrein van de makelaar die al eerder met briljante, maar door hoogspanningsmasten vergeven terreinen op de proppen kwam. We waren toch in Cangas de Onís, dus besloten we daarna nog een eindje door te rijden. Als de makelaar die foto's almaar niet maakt, gaan we er zelf wel naar toe. En maken we onze eigen foto's. Het was wat zoeken, maar na een keertje of wat draaien en terugrijden hadden we de finca gevonden.

De grote concurrent van finca 28. Foto: Thomas

En jawel! De grote concurrent van finca 28. Ik had op Google Earth al een beetje gekeken hoe het terrein lag, maar in werkelijkheid is het uiteraard nog veel mooier. Schitterende uitzichten, de hele dag zon (áls die weer eens wil schijnen), supervlak, een hele mooie cabaña, dorpjes op loopafstand. Een hele belangrijke factor is dat Marieke er relatief dichtbij woont. Een Nederlandse die S-cape, een reisbureau voor wandel- en fietstochten runt in Arenas de Cabrales. Zij kan en wil ons helpen omdat ze daar veel mensen kent. De makelaar zelf lijkt ook een goede steun te kunnen zijn. Dat terzijde.

Verpletterend. Foto: Thomas

Ik vind het eigenlijk al een wat te intimiderend landschap, maar Thomas is er helemaal weg van. Ik voel meer voor de zachtheid van finca 28. Ander groot nadeel is dat je toch al weer meer van grote steden en snelle wegen verwijderd bent. Maar wie klaagt daarover met zicht op de Picos de Europa?

Daar moet je dan maar overheen stappen. Foto: Thomas

Er is ook geen waterbron op het terrein. Op elektriciteit hoef je al helemaal niet te rekenen. Daar valt vast wel een mouw aan te passen, maar wat kost die mouw heh? En de kleermaker!

Een goed onderhouden cabaña. Foto: Thomas

Allebei de fincas hebben veel voordelen, maar ook een aantal nadelen.

Finca 33

Maar we gaan door. Niet meer zoetjes wachten. Niet weer tot de nare ontdekking komen dat de verkoper z'n geheel eigen fatsoensregels blijkt te hebben.

Finca 33 dus. Afgelopen woensdag. Een aangename verrassing. Twee jaar geleden waren we al eens met deze makelaar op stap. We zochten indertijd naar een woonhuis. Toen was ze nogal dwingend. Echt zin hadden we er dus niet in.

Maar het viel mee. Zowel zij als de eerste finca die we met haar zagen. Een heel feëriek terrein. Raar langgerekt en uiteraard ook weer steil, maar met genoeg hele mooie hoekjes. Daar kan je heel zeker wat van maken. Prachtige uitzichten naar de ruige andere kant van de vallei. Maar ook prachtig zicht dieper de vallei in. Met verderop weer nieuwe hoge bergen. Véél stroompjes en bronnen op het terrein. Heel zonnig. Kortom mooi en geschikt.

Feëriek. Foto: Thomas

Maar ook met nadelen. Er ligt wel een dorpje vlakbij, maar er is geen barretje. Geen winkeltje. Daarvoor moet je naar Pola de Laviana. Deze stad ligt vijf kronkelige kilometers lager in de Valle de Nalón. Vijf geasfalteerde kilometers. Op sommige plekken voor het laatst in het pre-Francotijdperk. Je móet bovendien altijd over die weg. Waar je ook naartoe wilt. Tenzij je een terreinwagen hebt. En er staat jammer genoeg geen enkele stenen constructie op het terrein. Dat maakt het extra ingewikkeld om er een camping te kunnen beginnen.

Mooie hoekjes. Foto: Thomas

Een leuke bijkomstigheid was de aparejador van deze gemeente. De bouwkundige. Een goede, openhartige vent die graag met ons meedacht. Het leek hem een erg goed idee. Zo'n camping. De plek was wel wat lastig. De helft van het terrein heeft als kwalificatie interés agrario. Geen probleem. Volgens hem de kwalificatie bij uitstek om een camping te beginnen. De andere helft was het probleem: interés ecológico. Wéér een nieuwe kwalificatie! Dat terzijde. De ecologische hindernis woof hij weg. Geen haan die er naar kraaide als je daar tóch een verdwaald tentje neerzette. En als je sowieso de ecogrenzen wat oprekte.

Prachtige stroompjes. Foto: Thomas

Razend interessant heh? Dat soort verschillende houdingen. Interpretaties. Ook dit is weer een terrein uit de categorie "waren-we-er-een-week-of-wat-terug-op-gestuit-dan-zouden-we-daar-nu-druk-mee-bezig-zijn". Nu gaat deze finca alleen maar op het reservelijstje. L'embarras du choix.

Finca 34

Finca 34 bezochten we met dezelfde makelaar. Niks aan. Maar liefst vijf hectare niks aan. Vlakbij een lawaaierige weg. Lelijk dorp op schotafstand. Een hele grote lap erg steile helling. De stenen schuur die ergens bovenop de bult moet staan, hebben we niet eens gezien.

Niks aan. Foto: Thomas

Wel jammer van onze met modder- en strontmélange volgelopen stampers. Koeien zijn leuk, maar ze zouden ze op asfalt moeten zetten. Wat kunnen die beesten een ongelofelijke blubber produceren zeg! Vooral als het al weken maar niet wil ophouden met regenen. Alles wat vorig jaar niet viel rond deze tijd, valt nu alsnog. Ook dat terzijde.

Het is je lot als fincabezoeker, maar het onderloopdeel wordt nooit m'n grootste hobby.

Pas op de plaats

Niet doordraven. Foto: Thomas

Ondanks onze stoere praat over dóórgaan stoppen we tijdelijk met actief zoeken. Er zit teveel in de pen. Er zijn teveel mogelijkheden. We gaan nu eerst deze opties verder uitwerken en komt daar niets uit, dan gaan we weer door. We hopen het beste van de komende periode.

Maar even pas op de plaats. Foto: Thomas

zie reacties (10)

finca 26, 27, 28, 29, 30 en 31

geplaatst door astrid op 06-12-2008

Het was me het weekje wel. We hebben weer zoveel gezien, overwogen en gehoord, dat we vandaag alleen maar apathisch achter de computer hangen.

We konden nog zo ons hoofd breken over finca 25, maar toen we na de bezichtiging van finca 26 vertelden wat onze eigenlijke plannen waren, kon de makelaar ons direct uit die droom helpen. Je mag er niets. Protegido. Beschermd.

Finca 26

Scheef, maar mooie uitzichten. En dure buren. Foto: Thomas

Hier waren we afgelopen dinsdag. Finca 26 was weliswaar niet beschermd, maar de makelaar gaf ons simpelweg geen kans, omdat huisje en finca in de gemeente Piloña liggen. De gemeente met de nukkige aparejador.

Sergio heeft overigens een bijzonder slechte naam. Uit drie, vier onafhankelijke bronnen horen we inmiddels dezelfde ongure verhalen over deze bouwkundige.

Jammer van deze finca. Het had hele mooie uitzichten. Het land was door de steilte moeilijk tot de door ons gewenste omvang om te bouwen, maar het had echt wel mogelijkheden.

Het huisje (inmiddels schuur) bij finca 26. Foto: Thomas

De makelaar gaat z'n best doen om iets te zoeken dat wel geschikt is. Zo'n 5 jaar terug had hij een echtpaar aan een enorm terrein in de Allervallei geholpen. Die vallei ligt direct ten zuiden van onze vallei. En wat wilden die mensen met dat terrein ... ? Een camping beginnen ...

Balen, want wij vissen deels in dezelfde vijver. Maar ook interessant. We weten ongeveer waar het moet zijn, dus binnenkort proberen we ze op te zoeken. Erg benieuwd hoe het met de plannen staat.

Wethouder

Afgelopen woensdag zaten we bij de wethouder van toerisme van Pola de Lena. Hij had weinig tijd, maar door ons praatjeplaatjeboek (PDF 2,8 Mb) begreep hij heel snel wat onze plannen zijn.

Ons praatjeplaatjeboek

En!? En!? En!? Ja, én enthousiast én positief én hij zou voor ons rondvragen. Bij de burgemeester en bij wat andere mensen. Begin januari (begin januari pas?!) zou hij ons bellen. Feestdagen enzo. Ja, die feestdagen kennen we. Nou ja. We wachten weer af. Ondertussen proberen we de mevrouw van finca 24 in de wachtstand te houden tot halverwege januari.

Finca 27

Gisteren gingen we opnieuw met een makelaar op stap. Ondanks ons voornemen het lot in eigen handen te nemen. Vorig jaar december waren we namelijk ook al een aantal heel aardige fincas met hem langsgegaan. We stopten toen de zoektocht omdat we al onze energie op de bruiloft wilden inzetten.

De eerste finca van gisteren was niet echt wat we zochten. Alleen maar scheef weiland, hoewel je er volgens de makelaar waarschijnlijk wel op mocht bouwen:

Alleen maar weiland. Foto: Thomas

Finca 28

Voor het eerst sinds finca 18 waren we het op fincagebied weer helemaal met elkaar eens. Dit is het terrein dat we zoeken. Niet perfect, want er staat alleen maar een cabaña op, maar toch. Het is vlak genoeg om eigenhandig terrasjes te maken. Een groot deel is struikerig bos. Fijn om je met je tent in te verstoppen.

Vlak genoeg. Foto: Thomas

Er lopen iets van drie waterstroompjes over het terrein, waarvan één stroompje van de bron is.

Stroompje. Foto: Thomas

De bezonning is prima. Op een kilometer een dorpje met bar, restaurant en winkeltje. Als het geheugen van de makelaar klopt, hoort er bij die bijna twee hectare nog zo ongeveer zo'n stuk grond. Net zo geschikt. Loop je hooguit een paar honderd meter, dan heb je het mooiste uitzicht op de Picos de Europa dat je volgens de makelaar in de gemeente Cangas kan vinden.

Hopelijk zit dit deel er ook bij. Foto: Thomas

De nadelen zijn dat je hier echt alles moet construeren: huis, overige gebouwen, wateraan- en afvoer, elektriciteit, etc. Maar de plek voelt verder errug goed.

Niet goed. Foto: Thomas

Dinsdag gaan we weer praten met Ana la tecnica van de ons gunstig gezind zijnde gemeente Cangas de Onís. Kijken wat bij dit terrein de mogelijkheden zijn. Toen we met de nachtmerrie van finca 11 bezig waren, stond ze al erg welwillend tegenover onze plannen. Cangas is erg commercieel en wil graag veel toerisme binnen haar grenzen. Ze noemen zichzelf niet voor niets de hoofdstad van de Picos de Europa.

Maar het geheel voelt wel goed. Foto: Thomas

Finca 11 en 28 liggen hemelsbreeds overigens hooguit 5 kilometer bij elkaar vandaan. Lukt dit ook niet, dan gaan we toch geloven dat er een soort banvloek op het gebied rust.

Finca 29

Een veel mooiere en betere cabaña. Foto: Thomas

Finca 29 ligt een klein eindje verderop. Ook zeer geschikt, maar de helling is net wat schuiner en desondanks veel soppiger dan finca 28. Je moet goed uitkijken waar je loopt om geen natte voeten te halen. Het terrein heeft wel een vlakker deel waar weer wat mee kan. Omdat het ruim een hectare is, zijn de mogelijkheden minder om genoeg percelen te maken. De cabaña is wel van een stuk betere kwaliteit. In die van finca 28 lopen de scheuren op zeker vier plekken van boven tot onder door de muren. Niet goed.

Net wat schever, soppiger, donkerder, ongezelliger. Foto: Thomas

Dit terrein is ook minder goed toegankelijk, de bezonning is net wat minder goed, de uitzichten zijn net wat minder wijds, etc. Maar hadden we vandaag alleen dit gezien, dan waren we hier voor gegaan. Zo is het dan ook wel weer. Ook met dit terrein stappen we naar de gemeente.

Een vlakker stuk waar je in ieder geval wat mee zou kunnen. Foto: Thomas

Finca 30

Het duizelde ons al na opeens twee goede opties op één dag en nou smakte deze er nog achteraan. Opnieuw geldt dat als we nummer 28 niet al hadden gezien, we dit direct als geschikte kandidaat zouden bestempelen. Het terrein is weliswaar wat te steil, maar heeft een aantal vlakkere delen waar je wel weer wat mee moet kunnen. Een ander nadeel is de wat hogere vraagprijs en de netto kleine hoeveelheid geschikt kampeerterrein. De uitzichten zijn enorm goed. Bijna te wijds. Niet wijds zijn de buren. Een paar recent opgeknapte cabañas liggen wel heel dichtbij.

Ongeveer het vlakste deel. Niet zo vlak dus. Foto: Thomas

In vergelijking met de nummers 28 en 29 zit je daar wel weer wat erg ver van de N634. De hoofdweg is een kilometer of vijf verderop. Ter vergelijking: fincas 28 en 29 liggen maar twee kilometer van de hoofdweg. De laatste kilometer van finca 30 is bovendien zeer rustiek. Lees: moeilijk begaanbaar.

De cabaña op de achtergrond. Foto: Thomas

De voor de Asturianen zo belangrijke bedevaartsplaats Covadonga ligt op een paar kilometer afstand. Het lange afstandswandelpad er naartoe loopt dan ook langs finca 30. Dit terrein heeft als grote voordeel dat je al echt in de Picos zit. Je loopt zó je tent uit het gebergte in. Bij fincas 28 en 29 moet je daarvoor eerst nog de N634 oversteken. Maar door die gekke konische bergen heb je ook bij die andere twee terreinen een mooie uitvalsbasis.

Wijds. Foto: Thomas

Ook dit gevalletje gaan we maar eens voorleggen aan de gemeente.

Telefoontje van finca 18

Terwijl we in de auto van de makelaar onderweg waren naar finca 30, kregen we een telefoontje van de verkoper van finca 18. Hij had ons beloofd terug te bellen als hij had uitgezocht hoe het zat. Want hij was helemaal ontdaan dat er op dat terrein niets meer zou kunnen worden gedaan. Zijn opa had het indertijd aangekocht. Vanwege allerlei goede herinneringen zou de verkoper het liefst willen dat er iets moois met die finca zou worden gedaan. Opgewonden vertelde hij dat je er wel degelijk mocht bouwen. Zolang er nog maar muren stonden. Een recente foto om dat aan te tonen was genoeg.

Nou ok. De muur van finca 18 staat nog. Foto: Thomas

Het was ons afgeraden door de eigenaar van de fincas 16 en 17, omdat het volgens hem de vraagprijs zou opdrijven, maar we vertelden nu toch maar wat onze plannen waren. En dat we er dus niets konden beginnen, omdat het hele terrein beschermd is. Nou. Best. Maar tóch moesten we eens praten met zijn oudere broer. Die had heel wat in de melk te brokkelen bij de gemeente Mieres. Dus het verhaal is blijkbaar nog niet uitgespeeld. We hebben hem op onze beurt beloofd terug te bellen voor een afspraak, waar die broer ook bij is.

Finca 31

Goed hergebruik. Foto: Thomas

We moesten voor deze finca eerst naar een collegamakelaar van de vorige toe. Vanuit Arriondas reden we vervolgens in een dure BMW met plastic interieur naar het huis toe. Waarschijnlijk met de dure auto, omdat de vraagprijs van dit huis met 126 duizend boven de ton zit. Haha. Als we later groot zijn en eindelijk onze finca hebben, blijven we als hobby gewoon fincaatje zoeken. Maar dan doen we wel de dure fincas. Dan krijg je tenminste een dure auto onder je kont.

Beutje scheuf. Foto: Thomas

En heh heh. Gelukkig ... ! Dit was niets. Er kwam een koe uit het "huis", maar goed hergebruik weten we wel te waarderen. Het terrein was het grote probleem. Zoooo gemeen steil, dat een steen die je van bovenaf loslaat helemaal beneden aan de voet van de finca terecht komt. Je zit daar met 7, 8 kilometer trouwens ook veel te ver van de hoofdweg en van de kroeg. Exit finca 31 dus.

Dus ...

Dus we gaan achter finca 28, 29 en 30 aan. Verder zitten finca 18 en 24 nog in het vat. En dan is er nog de gemeente Pola de Lena waarmee we zo'n veelbelovend contact hebben gelegd. Het duizelt ons opeens van de mogelijkheden. Wat ons eerlijk gezegd doodmoe maakt. Zoveel keuzes. Zoveel hoop.

Gelukkig zullen er de komende tijd weer een heleboel opties afvallen. Om wat voor reden dan ook. Zo blijft het overzichtelijk. Te veel hopen, en zeker wáchten doen we niet meer. We blijven gewoon dom doordoen. Voor volgende week staan er nieuwe afspraken met makelaars gepland.

zie reacties (22)

finca 21, 22, 23, 24 en 25

geplaatst door astrid op 01-12-2008

Opnieuw heb ik geen tijd, maar opnieuw wil ik toch wat fincanieuws kwijt, voordat me alleen nog nevelige herinneringen resten.

Finca 21

Een heel mooi huis. Foto: Thomas

Afgelopen woensdag alweer bekeken we een heel mooi maar uiteraard vervallen huis in de buurt van Grado. Voorheen buiten ons zoekgebied, maar omdat we langzamerhand eens willen ophouden met zoeken en eindelijk eens beginnen, zijn we er gaan kijken. Ook omdat de foto's van de makelaar op ons netvlies bleven branden.

Wát een mooi huis. Nou. Het huis was echt mooi. Al duidelijk enige tijd verlaten, maar mooi. Met pijn in het hart hebben we besloten dit toch niet te doen. Het gaat om het plekje, niet om het huis.

In geen honderd jaar gezellig. Foto: Thomas

Het terrein was op zich een soort van ok, hoewel je er nog in geen honderd jaar iets gezelligs van zou kunnen maken. Daarvoor was de lap grond teveel alleen maar een lap grond. Vlakbij het dorp, maar kan je 5 huizen een dorp noemen? De uitzichten waren redelijk. Ik werd er niet stil van, maar het was acceptabel.

Vanuit deze specifieke hoek een wel heel acceptabel uitzicht. Foto: Thomas

Alleen... Je zit daar veel te ver weg van alles wat wij aan Asturias aantrekkelijk vinden. Zelfs het Parque de Somiedo is te ver weg en te moeilijk bereikbaar. Voor de Picos de Europa zou je zo'n 3 uur moeten rijden. Onacceptabel lang wat ons betreft.

En er zijn met geen mogelijkheid dorpjes in de buurt te vinden met een barretje en een kruideniertje. Dus voor al je boodschappen en voor een hapje of drankje moet je een roteind met de auto. Dat vind ik voor mezelf niet leuk, maar mijn gasten wil ik het écht niet aandoen. Ik wil niet dat ze van ons afhankelijk zijn voor wat betreft hun natje en droogje. Daar houd ik zelf ook niet van.

Wel een gezellig bos, maar dat was weer beschermd. Foto: Thomas

Dus weer wat geleerd. Deze regio gaat direct weer van de rij zoeklocaties af.

Finca 22

Met een mevrouw die portavoz, spreekbuis, voor een aantal familieleden was, gingen we afgelopen vrijdag naar Carabanzo in de gemeente Pola de Lena. Hemelsbreed hooguit 5 kilometer bij ons vandaan. Ahum. En over de weg bijna een half uur door berg en dal. We waren wat laat.

Geduldig rokend stond ze bij de kerk op ons te wachten. Over de telefoon had ze laten weten dat ze misschien wel wat dingen voor ons had. Over diezelfde telefoon had ik haar al verteld van onze plannen en dat er geen hoogspanningslijnen over het terrein mochten lopen.

Mooi, maar met snelweg en hoogspanningsleiding. Foto: Thomas

Heel fijn. Finca 22 was een prachtig semi-vlak terrein met sloot in het midden, een cabaña en ... een hoogspanningskabel dwars over de finca. Gelukkig lag het ook op zicht- en hoorafstand van de snelweg, dus we waren er niet echt rouwig om. Het bespaarde ons in ieder geval een modderige trip naar beneden en weer omhoog.

Een te donkere foto van hetzelfde terrein, maar anders zie je niet de sneeuw op de Ubiñas. Foto: Thomas

Maar mevrouw Carabanzo probeerde het nog wel even met nummer 22. Dat stukkie in het midden kon je toch afsluiten? Dat zagen wij ietsjes anders, dus liepen we naar

Finca 23

Urbanizable. Foto: Thomas

Dat was een urbanizable, bebouwbaar, gedeelte aan de rand van het dorpje. Nou neuj. We schuiven behoorlijk met onze wensen, maar een camping in het dorp blijft vragen om wederzijdse strubbelingen. Dat doen we maar niet. Er stond bovendien niets op het terrein, dus moest je ook nog "even" je huis en alle bijgebouwen bouwen. Oja, en diezelfde fijne hoogspanningslijn van finca 22 liep terloops over het enige wél aardige, want een beetje van het dorp verwijderde deel van het land.

Het enige wél aardige deel. Foto: Thomas

Dan had de mevrouw nog een afspraak met een meneer die een waardebepaling kwam doen voor een bos dat ze een eind verderop had liggen. Het zou wel niet, maar misschien dat we daar interesse in hadden? Ze legde een beetje uit waar het was en meteen stikte Thomas bijna in zijn enthousiasme.

Want dat was het bos waarvan we zeiden: "Als we dat nou samen met dat huisje ernaast konden kopen, dan zouden we het meteen doen." En ik ondertussen m'n onverschilligste tdutmienixgezicht opzetten. Reken maar dat bij iedere iets te enthousiast hoge klinker in je stem de prijs met 10.000 omhoogschiet. Alle reden dus om met bedrukt gezicht zo snel mogelijk door te lopen naar

Finca 24

Getver, bah, uh! Wat irritant! Dat bij vlagen vlakke bos van 4 hectare was van haar familie, maar dat huisje met dat mooie vlakke weiland ernaast niet. Ja, dat was trouwens net verkocht aan iemand. Wel jammer ja.

Linksboven het net net verkochte huis. Foto: Thomas

Op dat moment plopte er iets bij ons allebei. We hadden al zoveel vaker tegen elkaar gezegd dat we zelf op zoek moesten gaan naar geschikte locaties. Niet afhankelijk zijn van makelaars. Gewoon rondkijken, rondvragen en desnoods briefjes achterlaten.

Net zoals Thomas indertijd deed om aan zijn huis op de Stationsweg in Den Haag te komen. En net zoals we daarna samen deden. Gewoon rondlopen in de buurt waar we zouden willen wonen en dan maar nummers van makelaars opschrijven. Zo kwamen we aan het huis op het Weteringplein.

Want we weten niet wanneer dat huis daar bij dat bosperceel van finca 24 precies verkocht is, maar misschien was dat wel net in de tijd dat wij er langs liepen. We gaan ons lot meer in eigen handen leggen. Zelf zeuren. Zelf achter mensen aan. Dan maar weer het risico dat er veel niet deugt aan de eigendomspapieren, waardoor iemand uiteindelijk afhaakt (finca 11).

Dichtbij het dorp, maar toch mooi afgezonderd. Foto: Thomas

En natuurlijk veel meer praten met gemeentes. Onze presentatie is klaar. Die gaan we overmorgen voorleggen aan de wethouder van Pola de Lena. Maar zien wat daar weer uitkomt.

Overigens is nog niet alles verloren voor wat betreft finca 24. Net ietjes minder ideaal vlakbij dat bos ligt nog een huisje. We wachten eerst de prijs van het bos af. Lijkt dat een prijs waar we uiteindelijk wel uitkomen, dan gaan we eens kijken of we de eigenaren van dat andere huisje kunnen opsporen.

Finca 25

Doorzonwoning. Foto: Thomas

Afgelopen zaterdag zouden we nog een aantal dingen gaan bekijken met een andere particulier, maar die liet vrijdagavond laat een bericht op onze mobiel achter, dat dat bezoek niet doorging. Heel erg vervelend vonden we dat niet. Het fincatempo ligt op dit moment wat te hoog naar onze smaak. We hebben haast geen tijd meer om in alle redelijkheid na te gaan of we nou echt al dan niet met iets willen doorgaan. Gelukkig zitten we niet bepaald in een krankzinnige huizenmarkt te zoeken, dus de boel zal wel niet opeens verkocht zijn. Welke boel dan ook.

Een groot huis áls je het aan de klimop weet te onttrekken. Foto: Thomas

Enfin. Finca 25 volgde vandaag. Eerst naar de makelaar in Villaviciosa. Goede meedenkers. Morgen gaan we alweer een andere optie met de makelaar bekijken. Of twee. Want de terreinen liggen vlak bij elkaar en dat is wel handig combineren. En er zit een redelijke hoeveelheid grond bij. Aaargh! Hijg! Puf!

Mét hórreo. Foto: Thomas

Maar eerst vandaag dus. Hum ja. Twijfelgevalletje. We zijn er niet uit.

.. en het dak er weer opzet. Foto: Thomas

De nadelen: zo te zien geen namiddag- en avondzon, te hoge vraagprijs (93.000) voor een wrak, geen uitzichten, geen mobiele dekking, veel nare eucalyptusbomen rondom, braamwildernis in plaats van weiland, lastige toegangsweg, geen draai- laat staan parkeermogelijkheid.

Een groot huis. Foto: Thomas

De voordelen: terrassen met oude fruitbomen (tussen de metershoge braamstruiken), een groot huis áls je het aan de klimop weet te onttrekken en het dak er weer opzet, een hórreo, een grote forelsloot langs het land, een ander heel vlak terrein vlak naast de sloot, op hooguit een paar kilometer vrij veel plaatsjes met barretje hoewel je voor een winkeltje verder moet rijden, hemelsbreed 5 km van het strand, op heel redelijke afstand van de grote steden én van de Picos, vlakbij de Santiago de Compostelaroute, elektriciteit op 2 palen afstand, water binnen handbereik.

Terrassen met oude fruitbomen (tussen de metershoge braamstruiken). In de diepte de rivier. Foto: Thomas

Kortom. We weten het niet. Een allemachtig grote bult werk. En veel geld. Dat weten we wel.

Een ander heel vlak terrein vlak naast de sloot. Foto: Thomas

Veel nare eucalyptusbomen rondom. Foto: Thomas

Laatste llagar

De boerderieje gaat ondertussen ook door. Zojuist hebben we de appels voor de laatste llagar, de laaste lading, gewassen. Kouwe klauwe en steeds meer rotte appels. Desondanks lijkt het er sterk op dat we bijna de 300 liter halen. Dat is wel even wat anders dan die schamele 35 liter van vorig jaar.

Maar ja. Toen vroegen we ook nog bij ieder appeltje aan Andrés of dat óók in de cider kon, want het was er één met zo-veel na-re plek-jes. Pfwwwt. Die appels hebben al-le-maal na-re plek-jes! Dat krijg je als je ze niet platspuit. Alleen kenden wij stadsen tot voor kort alleen maar perfecte appels. Het kan verkeren.

zie reacties (7)

finca 19, 20 en meer

geplaatst door astrid op 25-11-2008

Voordat ik de fincatel kwijtraak, slinger ik toch maar even een snel verslag de ether in. Er zijn teveel ontwikkelingen om alles aan het eind van deze week nog goed op een rijtje te hebben.

Finca 19

Het huis bij finca 19. Foto: Thomas

Schitterend, finca 19. Wat een mooi huis. Groot, maar gezellig. En wat een prachtige weilandjes erbij. Heel mooi afgewisseld door fruitbomen en struiken. Met 1 hectare wat te weinig terrein en ook weer knap scheef. Ook alleen water van een put, maar je moet ergens inleveren. En ja. Je voelt hem al hangen. Wat is hiér nou weer mis mee?

Vanuit de keuken. Foto: Thomas

Het belangrijkste: de omgeving. Dit terrein ligt vlakbij een behoorlijk volgebouwd deel van Asturias, waar veel te veel grote protserige huizen op veel te grote kale percelen staan te schitteren in het door de marmeren muren weerkaatste zonlicht. Een gipsen kip eenzaam op het keurige gras. De bewoners bijna niet thuis, omdat het geld elders verdiend moet worden.

Het is "maar" een gevoel, maar het voelt niet goed. Die hele omgeving geeft ons een ongemakkelijk gevoel. Dan zitten we veel liever in onze viezige Turónvallei. We keken wel vaker daar in de buurt, maar deze ervaring gaf de doorslag. Die hele streek hebben we nu definitief geschrapt als zoeklocatie.

Gróót. Foto: Thomas

Groot dus. Foto: Thomas

Een ander groot, maar eventueel nog overkomelijk minpunt is de bezonning. In de zomer is de zon op die plek om 5 uur 's middag weg. In de winter is dat dus nog veel vroeger. Dat wil ik heel simpel niet meer. We wonen nu in een huis dat in de zomer geweldig is, maar in de winter eigenlijk te koud. Dat krijg je als je zit op de (goedkope) noordhelling. Een dikke maand rond de kortste dag hebben we anderhalf uur zon. Áls de zon schijnt.

't Is niet anders.

Daar aan de overkant hebben ze wel zon. Foto: Thomas

Finca 20

Huis 20. Foto: Thomas

Ja, dat was raar. Finca 20 en wat er uitkwam. Maar wat een gedoe! Dit bezoek had heel veel voeten in de aarde, omdat we van de makelaar per se eerst naar Oviedo moesten komen om een verklaring te tekenen. Dat is op zich vrij gebruikelijk bij de commerciëlere makelaars. Zij denken met zo'n handtekening te borgen dat je niet de boel vervolgens lekker onderhands verder regelt, terwijl zij al het verkoopwerk hebben gedaan. Best logisch. Maar wat niet logisch is, is dat we er apart voor naar Oviedo moesten. Combineer dat dan toch met het huisbezoek in kwestie.

Nou. We hebben er wel 5 keer over heen en weer gebeld. Maar nee, dat kon niet. Ze hadden er zoveel werk aan en dan kwamen klanten niet opdagen en dan was al dat werk voor niets geweest. Dat moesten we toch begrijpen. Die makelaar leeft nog ergens in een berenvel onder een steen en heeft geen benul van wat klantgericht denken is. Zucht. Maar we wilden toch dat huis zien, dus we gingen en we hebben getekend. Bah.

Weer een mooi uitzicht. Foto: Thomas

Duurde het vervolgens nog 2 of 3 weken voordat we het huis bezochten, maar toe maar. Daar staan we allang niet meer van te kijken. Afgelopen vrijdag was het dan echt zover. We hadden ergens aan het begin van de o zo pittoreske Riosavallei afgesproken. Vervolgens reden we maar en reden we maar. Uiteindelijk reden we de vallei weer uit richting Pola de Lena. Bovenop de pas sloegen we af. Daar helemaal bovenop de bult stond een al aardig verbouwde cabaña. Zeg maar een oude herdershut.

Het huis was nog niet af, maar had wel dubbele beglazing, alle elektriciteitsbedrading was al gelegd, etc. Een inkoppertje eigenlijk. Je hoefde er vrij weinig voor te doen om het af te maken. Er was alleen nog geen stroomvoorziening. Detail. Moest je nog even zonnepanelen kopen en plaatsen. En de waterleidingen waren er al wel, maar het water stond voorlopig alleen maar aan de andere kant van de weg in een grote drenkbak voor het vee. Detail. Kniesoor die daarover struikelt. Het was niet af, maar op zich zeker niet gek.

Die gezellige plavuizen.. Niet onze smaak, wel een inkoppertje. Foto: Thomas

En dan de uitzichten. Magnifiek. Geweldig mooi. Je keek zo uit op de besneeuwde Ubiñas, de pequeños Picos de Europa. Ook verder waren de uitzichten schitterend. De hele dag zon. Maar ja. Keek je vlak voorbij het huis naar beneden, dan zag je daar in de diepte het terrein van 2,6 hectare veel te schuin liggen wezen. Ter plekke vertelden we de makelaar en de verkoper dat dit niets voor ons was.

Kneitersteil. Foto: Thomas

En toch. En toch. We kwamen terug op die beslissing. We wilden al veel langer eens praten met de gemeente Pola de Lena. De enige IU-gemeente in Asturias. IU staat voor Izquierda Unida, letterlijk vertaald Verenigd Links. Kwa ideologie voor zover ik weet vergelijkbaar met Groen Links. Je zou toch zeker wel een klik verwachten tussen deze groene gemeente en wat wij met de camping willen. Vandaar dat we finca 20 aangrepen om vanochtend met deze gemeente in contact te komen. Daarom ook hebben we veel tijd gestoken in het voorbereiden van een grotendeels op beeldmateriaal gebaseerde presentatie, om in hele korte tijd ons verhaal uit de doeken te kunnen doen. In eerste instantie voor de gemeente Mieres vanwege finca 18, maar nu opeens ook al voor Lena.

Pola de Lena

Ayuntamiento de Pola de Lena. Foto website www.aytolena.es

Vanochtend zaten we dus bij de aparejador. De bouwkundige van de gemeente. Finca 20 lag in beschermd gebied, maar dat lagen zoveel terreinen in de gemeente Lena. Toch zou er wel een mouw aan te passen zijn, als we de gemeente meekregen. De aparejador zag best mogelijkheden. Hij snapte er alleen niets van dat we daar in die vallei wilden zitten. Waarom niet in vallei x of y, want daar was het zoveel mooier?

Nou verroest ja! Dáár hadden wij nog he-le-maal niet aan ge-dácht! Doet u ons dan maar een beetje leuk vlak terrein met huis en bijgebouwen en mooie uitzichten in een veel mooiere vallei, dank u! Nee, hoeft geen strikje om. Nemen we zo mee. We zijn per slot van rekening nog maar een slordige 15 maanden aan het zoeken, nietwaar?

De Peña Ubiña van dichtbij. Foto: Thomas

Maar de man meende het echt. De gemeente was al eens bezig geweest met het opzetten van een camping, maar dat was op niets uitgelopen. Op die plek stond nu een grote lelijke loods. De gemeente had wel elders een grote loods. Oud, industriële baksteen, grote ramen, vertelde de aparejador.

En hop! Daar kwamen wij met het bijbehorende plaatje uit onze presentatie.

Ja! Zei de aparejador. Zoiets is het inderdaad.

En hop! Fotocompilatie uit div. tijdschriften

Bingo zou je zeggen. Bingo hópen wij.

De bouwkundige probeerde ons direct bij de verantwoordelijke wethouder naar binnen te loodsen. Die er helaas niet was. Hij zat nog op school. Nou is het misschien wel een wat jongere club mensen daar in die gemeente, maar zou die jongen nou nog op school zitten? Ze refereerden namelijk wel aan hem als "chico". Jongen. Maar misschien is dat meer het jargon van de oude egalitaire sovjetkaders. Dan is het waarschijnlijk toch gewoon de zoveelste politieke bejaarde. Óf hij geeft les op een school. Dat kan ook nog. Hoe dan ook. De chico belt ons binnenkort en dan gaan we eens kijken wat de mogelijkheden zijn.

Leuk. Leuk. Leuk. Leuk.

Tussendoortje

Oja, en gisteren reden we 60 km door de gietende regen naar Avilés, dichtbij het vliegveld van Asturias. Een makelaar had een huis met ruim 3 hectare te koop staan bij Cangas de Onís dichtbij de Picos de Europa. Ik wist al dat dat "huis" alleen een stal was, maar ik wilde toch bij hem langs. Hij heeft een enorme hoeveelheid terreinen in de verkoop. Alleen doorgaans veel te klein of met grond zonder cabaña, terwijl wij ook echt bebouwing erbij willen. Maar ik wilde toch ons gezicht laten zien. Hij weet nu tenminste wie wij zijn. Fiche nummer 1960. Ach ja, je kan het altijd erger treffen. Dat je geen fiche bent bijvoorbeeld.

Het "huis" in kwestie lag op zich heel prachtig, maar voor die 66.000 euro moest je er nog wel heeeel veel goede wil in stoppen. Het ergste was: er lag weer eens zo'n fijne hoogspanningsmast pre-ciés boven wat per se de toegang van het terrein zou moeten zijn. Gelukkig had de makelaar erg goede foto's, dus hoefden we niet ook nog eens de hele reis naar de Picos te maken. Daarover waren dus redelijk snel uitgepraat. Maar hij heeft een goed beeld gekregen van wat we zoeken, dus wie weet of daar nog wat uitkomt. Het zal wel weer niet, maar je moet het toch echt proberen.

Foto's uit de gemeente Lena

Sloot ergens in Lena. Foto: Astrid

Sloot verderop in Lena. Foto: Thomas

Ouwe stomp. Foto: Astrid

Doet u ons dan maar een plekje wat lager in deze vallei. Foto: Thomas

zie reacties (5)

finca 16, 17 en 18

geplaatst door thomas op 17-11-2008

La Teyerina in de avondzon. Foto: Thomas

Nou, dat waren weer veelbewogen vierentwintig uren! We begonnen gisteren met het bekijken van twee finca's vlakbij Mieres. Astrid had deze finca's gevonden in de El Cero, dus niet via een makelaar. We kennen het gebied goed. Het is een mooi coulissenlandschap, maar met veel hoogspanning en veel steile stukken. We hadden er dus niet veel fiducie in dat het wat zou worden. Maar ja, aan de telefoon waren het aardige mensen en het is mooi dichtbij.

Ateneu op zijn Finca #1, onze Finca #16. Foto: Thomas

De eerste finca was te steil en te klein en te dicht bij de snelweg. De schuur was wel heel leuk. Gemaakt van allemaal verschillende stukjes aluminum.

De schuur van Finca #15. Foto: Thomas

De tweede finca was ook leuk, ook met een mooi huisje, maar te klein. En naast de Area Recreativa de Roza Mayor. Daar hebben we twee jaar geleden wild gekampeerd toen we bezig waren met het zoeken van ons huis in Sarabia. Die area recreativa schijnt trouwens 's zomers nogal druk te zijn, dus het is de vraag of je er afgezien van de schitterende uitzichten moet willen zitten. Twee keer jammer maar helaas.

Finca #17: Terras en barbeque. Foto: Thomas

Finca #17: Vloer van terras. Foto: Thomas

Wel wist Ateneu, de man van de finca's nog een terrein van een familielid. Dat was veel groter, vrij vlak en dichtbij. Het heette "la Teyerina" (de Dakpannerij), inderdaad omdat ze er vroeger dakpannen maakten.

Finca #18, la Teyerina. Gezien vanaf een aanpalende escombrera. Foto: Thomas

Hij wees het van een afstand aan. Dat was een vrijwel ideaal terrein! We werden er helemaal opgewonden van. Groot. Meer dan 4 hectare. En inderdaad vrij vlak met hier en daar een heuveltje, en met veel natuurlijke terrassen.

Met uitzicht op Las Ubiñas, los pequeños Picos de Europa. Foto: Thomas

Het had schitterende uitzichten en het was redelijk stil. Aan één kant kon je een beetje het geluid van de snelweg (A66) en de stad Mieres horen, maar daar stonden heel veel bomen die nu kaal zijn. In het seizoen is het ook daar waarschijnlijk vrijwel stil. Verder was de finca perfect. Er zat zelfs een bar-restaurant (El Rancho) op driehonderd meter afstand. Goed bereikbaar via asfalt- en betonwegen. En met direct erachter een groot wild gebied waar je kunt wandelen. De dichtstbijzijnste supermarkt is de Eroski! Wat wil je nog meer.

La Teyerina, lage gedeelte. Foto: Thomas

De man zou voor ons een afspraak regelen voor ergens de dagen erna. Nou mooi. We gingen lunchen op de area recreativa om daarna in de buurt te wandelen. Maar het ging sneller dan we gedacht hadden. We zaten uit te buiken toen we werden teruggebeld. De eigenaar van het vlakke land, Jerónimo, en Ateneu kwamen ons opzoeken op de area om de finca te gaan bekijken.

Met Jerónimo betraden we het terrein en ook van dichtbij was het inderdaad mooi. Wijds. Oorspronkelijk stonden er een huis en twee schuren/stallen maar nu was er niet meer over dan één rotte stal en wat losse stenen. Maar goed, het land heeft een eigen bron. En gemeentewater en elektriciteit zijn vlakbij, dus ook dat moet te regelen zijn.

La Teyerina: in deze staat mag je in deze interés een huis niet meer opbouwen. Foto: Thomas

We begonnen al een beetje te onderhandelen over de prijs maar zeiden dat we er pas verder op ingingen als we gepraat hadden met de ter zake kundige van de gemeente, de aparejador, want als we er geen camping zouden kunnen beginnen hebben we er niets aan.

La Teyerina, hoge gedeelte. Foto: Thomas

Enfin, nu wist Astrid nog dat de aparejador van Mieres alleen spreekuur heeft op maandagochtend, dus gingen we vandaag meteen naar de stad om inlichtingen in te winnen.

Maar helaas, waar we al bang voor waren, vergeet het maar! Het terrein is voor de helft interés forestal (zeg maar bosbestemming). De andere helft, de helft waar de ruïne van het huis op staat, is zelfs especial protección forestal (bijzondere bescherming van bos). Voor een camping heb je doorgaans interés agrario nodig. Nada de nada dus. Een grote teleurstelling, zeker omdat het het eerste terrein was waar Astrid helemaal enthousiast over was. Ik ben dat wel vaker. Ik zie sneller mogelijkheden.

De aparejador vertelde nog wel dat veranderingen in het bestemmingsplan mogelijk zijn, en dat er net een revisie zat aan te komen. Maar om daar nu al je goeie geld op in te zetten als er verder nog zoveel onzekerheden zijn leek ons na enig overleg niet echt reëel.

De aparejador maakte voor ons een kopie van de kaart met de classificaties voor de gemeente Mieres. Zo kunnen we voortaan voorshands vaststellen of een terrein de geschikte interés heeft en hoeven we niet elke keer op maandagochtend naar hem toe. En hoewel er wel interessante gebieden op staan - de hele Ceneravallei en omstreken heeft interés agrario - valt toch voornamelijk op dat heel veel interessant gebied niet in aanmerking komt.

Landschappelijke kwalificaties van de gemeente Mieres. Rood is interés agrario.

Dat is frustrerend omdat wij juist een camping willen waar je kunt genieten van de rust en de natuur en het uitzicht. We willen dus niet in de stad zitten of daar dichtbij. Juist de voor ons interessante gebieden zijn afgesloten van activiteit. Dat is ook wel weer logisch want dat is de enige manier waarop je het mooi kunt houden. Het zijn feitelijk landelijk regels en het is maar goed dat er inmiddels zulke strenge eisen zijn aan het gebruik van land en campings. Ga maar na, het is hier wel een soort van beschaafd, maar denk aan de costa's in het oosten en het zuiden en dan begrijp je dat strenge regels en handhaving daarvan erg nodig zijn. Maar frustrerend is het.

En dan zijn ook nog eens sommige mensen gelijker dan anderen, dus met de juiste enchufe, kruiwagen, kom je een heel eind. Hoe kan daar anders dat restaurant vlakbij zitten op die dus net zo beschermde plek?

We vroegen de aparejador met wie we konden praten over het onze plannen. We wilden bespreken of het in dit geval überhaupt zin had op een bestemmingswijziging te gokken. Anders gezegd, wie gaat in de gemeente over toerisme? Hij moest dat even uitzoeken want normaal komen mensen alleen voor industrie en wonen. Even later kwam hij terug, dat we moesten zijn bij Tibidabo, de concejala (raadslid) van de PSOE, verantwoordelijk voor toerisme en handel.

We kregen haar vrij snel te spreken en konden ons frustratie-ei enigszins kwijt. Zij haalde de zojuist passerende Ricardo erbij, een bovenbobo, aardige vent, model André van der Louw. Hij bleek de loco- burgemeester te zijn (hier moet je natuurlijk niet loco-alcalde zeggen want dat is iets heel anders). We legden uit dat het moeilijk is om een geschikt terrein te vinden dat over de juiste kwalificatie beschikt en we wilden graag weten of zij ons konden helpen. Zou het mogelijk zijn bijvoorbeeld om het bestemmingsplan te veranderen. Nou, Ricardo hielp ons wat dat betreft snel uit de droom. Aanpassingen van beschermde of semi-beschermde zones kun je vergeten. Dat gebeurt niet.

Maar ze waren wel geïnteresseerd in onze plannen en denken dat een camping - er is er geen in de wijde omgeving - misschien welkom zou zijn. We vertelden over Duitsland en het op zich erg groene Ruhrgebied waar ze toerisme combineren met industrieel erfgoed. Dat speelt ook erg in Mieres. De Turónvallei richt zich daar met name op. Veel van de mijnen wordt gerestaureerd en ze zijn druk met het aanleggen en opknappen van wandelroutes.

Waar ze nog extra voor waarschuwden was dat het moeilijke met een camping is om alle vergunningen rond te krijgen. Áls je al een geschikt terrein gevonden heb. Zeker het Ministerie van Medio Ambiente, milieu, is heel lastig. Maar ze zijn wel geïnteresseerd en willen ons helpen waar ze kunnen. Ricardo dacht bijvoorbeeld dat er met de ontvolkte dorpen in de Turónvallei toch wat te doen moet zijn (laat nou Sarabia zo'n dorp zijn :). We hebben afgesproken dat we onze plannen uitgebreider op papier gaan zetten. Dan maken we vervolgens een keer een afspraak om één en ander toe te lichten. Wie weet kunnen we elkaar helpen.

Het goeie nieuws is dus dat we voorzichtig contact hebben gelegd met de gemeente en dat ze er op het eerste gezich positief tegenover staan. Verder weten we nu dat via-via en gewoon vragen nog de beste dingen oplevert. Dat hele terrein van 4 ha. staat nergens te koop. Bovendien weten we nu in ieder geval voor Mieres waar we wel kunnen zoeken.

zie reacties (3)

finca 15

geplaatst door astrid op 08-11-2008

Het huis bij finca 15. Foto: Thomas

Vandaag weer een finca bezocht. Gevonden via de locale ViaVia, El Cero. Zaterdagochtend 10:00 uur afgesproken bij de benzinepomp. En wat we niet verwachtten: onze afspraak was er gewoon. Tsjonge. Dat viel dan weer mee na een paar onthutsende ervaringen op dat gebied.

Het terrein. Foto: Thomas

Over het terrein kan ik kort zijn. Een op te knappen huis met 3 hectare schuine grond. Niet te schuin. In ieder geval geschikt om terrassen op te maken. Heel behoorlijke uitzichten. Water en licht. Kortom, absoluut iets met mogelijkheden. Maar ja. Snelweg. Een chronische dreun op de achtergrond.

Dat was één van de kortste bezichtigingen tot nu toe. De verkoper deed er verder niet moeilijk over. Hij wilde er zelf ooit eens een Casa Rural beginnen, maar dat was voor de scheiding. Nu moest hij er van af. Hij bood zelfs aan eens in zijn omgeving voor ons te informeren. Aardig.

Uitzicht op Mieres met daarachter het besneeuwde Cantabrische Gebergte. EN de snelweg links. Foto: Thomas

Hij wist nog van een rustiger gelegen terrein verderop op de bult, dat te koop was. Navraag bij een boertje verderop - het huisje waar die man woonde, dat was pas armoe zeg - leerde ons dat dat net verkocht was aan een stel Polen.

Wat een griezels. Een tsunami! Die enge buitenlanders kopen alles op!

Hunosa

Afgelopen dinsdag zijn we bij de regionale kolenboer, Hunosa, geweest. De staatsbaas van alle mijnen hier. DSM zeg maar. Het blijkt dat Hunosa veel van dat razend interessante industriële erfgoed, of in ieder geval flink wat terreinen in de uitverkoop doet. Laat dat nou net onze ideale campingplek zijn: een combinatie van rode bakstenen gebouwen van rond de vorige eeuwwisseling met daarbij tenten en allerlei culturele activiteiten.

Een schitterend oud mijngebouw van Mina Mariana, bij Mieres. Foto: Astrid

Toen we twee jaar geleden in de buurt van Mieres op zoek waren naar een eerste huis om in te wonen, kwamen we al eens uit bij de oude gemeentemijn van Olloniego. Daar hebben we toen vreselijk staan dagdromen en watertanden.

Een enorm douchegebouw met eindeloos veel douches, want reken maar dat die mijnwerkers vies worden. En ook verder indrukwekkende gebouwen, waarin je zo een restaurant of theater of wat dan ook kan beginnen. Wel eerst even de losliggende dakpannen en bakstenen vastplakken natuurlijk. En hier en daar een gaatje dichtstuken/dichtstuccen (om discussies voor te zijn, zie "stuc" op www.onzetaal.nl).

De gemeentemijn van Olloniego. Foto: Astrid

We hebben nog wat andere ijzers in het vuur liggen sudderen, maar de komende tijd gaan we ons maar eens vooral richten op de kolenboer. Flink pesten, want degene die we spraken zou onze vraag aan zijn baas voorleggen en dan zouden we wel weer van ze horen. Ja ja, daar trappen we niet meer in.

Komende dinsdag liggen we er weer op de stoep. En als het te lang duurt, gaan we terug naar Sadim Inversiones. Sadim is de investeerzus van de kolenboer. De dame die ons daar bij Sadim te woord stond, was net wat toeschielijker. Zij verwees ons voor gedetailleerde informatie over terreinen door naar Hunosa. Dus als de staatsmoloch niet thuis geeft, gaan we zijn kleine zusje pesten.

De toegangsweg naar Mina Mariana. Foto: Astrid

Gelukkig liggen die kantoren maar anderhalve kilometer bij ons vandaan, in Ujo. Dat maakt het een stuk gemakkelijker om het pesten vol te houden.

Olloniego kost overigens een slordige 7 miljoen. Tsja, als het zo moet... Maar als het om dat soort bedragen gaat, moeten we misschien meer aan een heel klein ienemienie stalletje voor de mijnezels denken.

Mijnezels ja. Stoempten 8 uur per dag kolenwagons door de mijngangen en precies na die 8 uur vertikten ze het nog een poot te verzetten. Vertelt Bernardo ons regelmatig.

Wordt vervolgd.

zie reacties (6)

een njet en finca 14 en meer

geplaatst door astrid op 24-10-2008

njet

Gisteren waren we opnieuw in Infiesto om bij de gemeente Piloña te vragen wat er wel en niet kon voor wat betreft finca 13.

Pleintje in Infiesto. Foto: Thomas

Nou. Het kostte de heer Sergio de Nukkige ruim anderhalf uur om op zijn eigen spreekuur te verschijnen, maar daarna was het dan ook snel duidelijk. Het is beschermd gebied. Einde oefening. Geen discussie mogelijk. Erg jammer, want de mailcontacten met de zoon van de eigenaar zijn bijzonder goed. We gaan nog met hem in onderhandeling over het terrein met de ruïne. Gezien de eerste veel te hoge emotionele vraagprijs van negentigduizend voor vier hectare -de vader wil er eigenlijk helemaal niet van af en wil op z'n 75e nog eens het hele terrein goed gaan omheinen- geven we dat weinig kans.

Bovendien blijkt Piloña zijn eigen hoogstwonderlijke normen te hebben voor een kampeerterrein dat ze, voor zover wij weten, nog nooit binnen hun grenzen hebben gehad. Zo moet er over het hele terrein een geasfalteerde weg van tenminste 4,5 m breed lopen. En dan wilde ik hier heel triomfantelijk allerlei andere onhebbelijke regels opsommen, maar eerlijk gezegd zijn de regels na nalezing verder vrij redelijk. Toch doet het vooruitzicht om met Sergio de Nukkige te moeten strijden ons hart nog niet veel sneller kloppen. Maar we zullen zien of het wat wordt met het ruïneterrein.

finca 14

Omdat we toch in Infiesto waren, had ik een afspraak met een makelaar daar gemaakt om wat terreinen te bezichtigen. Het werd er maar één, omdat de rest al op voorhand niet geschikt bleek te zijn (resp. te ver over een hele slechte weg en in een dorp). Finca 14 dus.

Lap. Foto: Thomas

Hum, tsja, ja. Nou, dat is het toch niet helemaal. We waren al vaker in de streek Bimenes en het lijkt wel alsof ze patent hebben op grote lappen steil weiland (zie finca 2). Het was ook wat te dicht bij andere bewoning. Maar vooral de steile lap grond is voor ons heel simpel niet te gebruiken. Het mag best scheef zijn, maar dan moeten er wel tenminste een aantal natuurlijke vlakke stukken in zitten. En graag ook wat coulissenlandschap, als het kan. Dat was hier niet het geval. Jammer, want de makelaar was weer eens een aardig mens. Jammer, want op een paar nare loodsen een eind verderop na, had je prachtige uitzichten. Jammer, want het was mooi goedkoop. Jammer, want er was al stromend water. Jammer, want de elektriciteit was dichtbij.

Scheef. Foto: Thomas

opnieuw hoogspanning

De makelaar waarmee we finca 12 hadden bekeken, beloofde me al weken lang in mailtjes dat hij nu toch echt morgen naar finca zus en zo zou gaan om voor ons naar wat cabañas met veel land te kijken. Vanmiddag kwamen dan eindelijk de foto's binnen. Oef. Wat baalden we verschrikkelijk toen we de foto's zagen, want het zou de perfecte plek zijn geweest. Balen, want de finca ligt pré-cíes onder een hoogspanningsleiding. Ditmaal helemaal niet benauwend, tenminste op de foto's niet. Het boeltje hing heel hoog in de lucht boven het terrein. Niet storend.

Het zijn nou eenmaal de regels dat je niet onder een hoogspanningsmast een camping mag hebben. En terecht. Pas nog vertelde buurman Alfonso dat hij jaren geleden een heel dorpje met wat huisjes en stallen, zeg maar net als Sarabia, was kwijtgeraakt door een neergestorte hoogspanningskabel en de daaropvolgende brand. Hij had geluk dat hij foto's van zijn bezit had, want het stond niet geregistreerd. Zonder foto's had hij ook nog eens niets van de verzekering teruggekregen. Ik bedoel maar.

Maar dan dus de foto's. Hartverscheurend schitterende uitzichten. Drie cabañas. Heel idyllisch landschap. Water op de finca. Ruim drie hectare.

Ik ben voorzichtig met het hergebruiken van de foto's van de makelaar, dus ik knip de meest herkenbare onderdelen eraf, maar dan krijg je toch een indruk van wat we mislopen:

Hoogspanningsfinca 2. Foto van de makelaar

We zijn nu maar uit de kast gekomen bij deze makelaar en hebben verteld wat onze werkelijke plannen zijn. Dus niet iets met schapen, maar dat we andere plannen hebben. Hij zal gerichter voor ons verder zoeken. We zijn erg benieuwd, want waar hij tot nu toe mee kwam, was schitterend, afgezien van de hoogspanningsmasten.

lekker bezig

En nog wat later vanmiddag kwamen eindelijk de alweer een tijd terug beloofde foto's binnen van een finca die ook erg interessant blijkt te zijn. Er staat een huisje op dat nog in de verbouwing zit, maar er toch al keurig uitziet. Twee badkamers, drie slaapkamers, zo te zien dubbel glas, smaakvol en ingetogen verbouwd. Niet gek. Logischerwijs dus ook niet het goedkoopste dat je kan bedenken, maar als je dan tenminste ten dele niet meer hoeft te verbouwen is dat heel mooi meegenomen. Er zit een stuk grond bij van 2,6 hectare. Het terrein ligt in een erg pittoreske vallei twee plooien verderop ten westen van ons. Hopelijk lukt het daarvoor een bezichtiging af te spreken voor volgende week.

Er zit eindelijk weer goed de vaart in. Lekker.

zie reacties (2)

finca 13

geplaatst door astrid op 20-10-2008

Entrée van de finca. Foto: Thomas

Hehe, eindelijk weer eens een finca bezocht. We keken al lange tijd uit naar finca 13, welke dat dan ook zou zijn. Op de één of andere manier verwachtten we daar meer van, juist omdat het een ongeluksgetal is. Maar goed, dat is natuurlijk net zo onzinnig als je pijlen richten op nummer 12, omdat dat zo'n bijzonder getal zou zijn.

Fijn veel bomen, maar niet te veel. Foto: Thomas

Kijken dus. De verkoper bleek een aardige, maar boomlange vent te zijn. Thomas werd er helemaal zenuwachtig van. Sinds hij hier woont heeft hij nog maar 2x tegen een Spanjaard hoeven opkijken en dit was de 2e keer. Ok, terug naar het verhaal. De man was uit Oviedo overgekomen om ons samen met zijn vader het stuk land te laten zien. Nou, dat was eigenlijk een heel aardig terrein. Lekker veel bomen, maar niet te veel, op rustige afstand van het dorp met ongeveer ons favoriete stadje Infiesto op 3 km, zonnig genoeg, natuurlijke terrassen, ruisende sloot dichtbij, en vooral heel gunstig gelegen ten opzichte van de kust, de Picos de Europa en Oviedo, zonder direct in het hysterische massatoerisme te zitten. Iets te weinig oppervlak, dat wel, maar ach.

Cabaña met zolderverdieping. Foto: Thomas

Het was vooral de bijbehorende cabaña die tegenviel. Volgens de verkoper was het zo achtergelaten alsof zijn voorouders er nog woonden. Zei hij op voorhand. Helaas. Tenzij z'n voorouders geiten of koeien waren, heeft daar toch nooit iemand gewoond. Of het was de wel hele arme tak, die alleen maar altijd buiten op een vuur z'n potje kookte en daar een latrine had. Ook het wel erg ienemienie oppervlak van hooguit 25m2 met daarboven nog een halve zolder viel ons tegen.

Ruïne met uitzicht. Foto: Thomas

We liepen vervolgens naar een finca van ze een eindje verderop. Dat terrein was aardig groter, praktisch vlak en met magnifieke vergezichten, maar met alleen maar een ruïne. Wie weet kunnen we dat erbij kopen als bruin het kan of wil trekken. We gaan nu eerst deze week proberen met de gemeente te praten, om te zien wat de mogelijkheden van zo'n cabaña zijn. We willen er toch wel het jaar rond kunnen wonen en niet alleen in de zomer. Dat betekent een serieuze uitbreiding. Dan heb ik het nog niet eens over andere gebouwen die erbij gebouwd zouden moeten worden. We zijn bang dat een cabaña in vergelijking met een huis een extra grote bureaucratische hel wordt, waar we liever buiten blijven.

We zien wel en worden binnenkort weer een hoop wijzer.

zie reacties (5)

finca 12

geplaatst door astrid op 10-09-2008

Gisteren zijn we eindelijk weer eens naar een stuk land wezen kijken. Het had nogal wat voeten in de aarde om de afspraak tot stand te laten komen. Bovendien gaf het bezoek een vervelende nasleep.

We hebben met de makelaar om twaalf uur afgesproken. Uiteindelijk komt hij pas om kwart voor vier opdagen. Onze tevredenheid over de stiptheid van de Asturianen hebben we naar beneden bijgesteld. Enfin. Op naar het terrein in kwestie met de Lada Niva. Ergens bovenop een bult. Uiteraard. De auto volgestampt met kampeerspullen, onszelf, de makelaar en Sita. Kampeerspullen omdat we er een gecombineerde rit met campingstudie en romería (bedevaartstocht) in Sotres, het hoogste dorp van Asturias, van hebben gemaakt. Met het fincabezoek als spannend slot.

Strak vooruit kijken. Foto: Thomas

En dat was nou jammer. Zowel dat volstampen, als dat hoog op de bult, als dat terrein. Want het perceel is met drie hectare groot genoeg om vrij van directe buren te kunnen kamperen. Het ligt alleen precies tussen de hoogspanningsmasten in. Zolang je strak voor je uitkijkt, zie je fris groen en een terrein met mogelijkheden, maar als je je blik iets omhoog richt, kijk je naar een mast of een elektriciteitsleiding. Dat geeft zo'n beklemmend gevoel, dat we dat onszelf en onze toekomstige campinggasten liever niet aandoen. Jammer, dat zeker, want de makelaar deed erg zijn best. We hebben wel anderhalf uur door de lokale modder en de braamjungle gelopen.

Hoogspanning rechts. Foto: Thomas

Hoogspanning links. Foto: Thomas

Maar dan de auto. Het is paar meter voordat we moeten stoppen om het terrein in kwestie te gaan bekijken. De motor maakt opeens een enorm kabaal. Dat zit duidelijk niet lekker. Als we van de bezichtiging terugkomen, duikt Thomas direct onder de motorkap. En omdat de herrie blijft aanhouden en we het niet verstandig vinden te gaan rijden, belt de makelaar een garagehouder in de buurt om hem te laten kijken naar de motor. Garagehouder komt en trekt een Zeer Zuinig Gezicht. "Oude auto heh?!" Hij raadt ons aan tot het dorp te rijden, omdat daar een kraanwagen kan komen. Die van zijn bedrijf. Uiteraard.

Zucht. Panne. Waar hadden we dat meer meegemaakt?

Vlak voor het dorp begint de motor zo te sputteren dat we vermoeden dat de motor daar ter plekke definitief overleden is. Misschien een losgeschoten distributieketting. Misschien een klep of een complete nokas naar de Filistijnen. Wij weten het niet. De garagehouder weet in ieder geval zeker dat we de auto meerdere dagen kwijt zijn. Nog meer zucht.

Gelukkig is de vrouw van de garagehouder van het zeer persistente soort. Met engelengeduld blijft ze het gansje van de pannecentrale uitleggen dat zij van het meest dichtbijzijnde garagebedrijf is en dat ze een sleepovereenkomst met onze autoverzekeraar heeft. Of ze daarom een wegsleepautorisatie kan krijgen. Het gesprek kost haar tenminste een half uur tijd en veel geld voor het bellen met een peperduur telefoonnummer. ¡Madre mía! Het is moeilijk te geloven dat deze uiterst domme levensvorm nog gemaakt wordt. Blijkbaar is het een bedreigde diersoort en drijven ze de gansjes in telecenters bijeen om mensen tot uiterste wanhoop te drijven. Leuk! Lachen! Topsport!

Maar daarna is alles makkelijk. De auto wordt op de kraanwagen geladen en we rijden de ruim 100 kilometer naar huis in de cabine van de grua. Dat scheelt een boel benzine. Ook de verzekering hebben we er nu gelukkig wel uit. Van de vorige keer weten we nog hoe de kraanwagen in het dorp moet manoeuvreren. En van onze pre-Ladaperiode weten we nog hoe je jezelf zo efficiënt mogelijk volpakt met spullen om de laatste 350 meter de berg op naar huis te lopen. Veel meevallers kortom.

Hopelijk zijn er geen lezertjes die zich inmiddels erg zijn gaan hechten aan n'Asturianu, want de kans dat we ooit nog echt in deze auto gaan rijden, is wel ietsje minder geworden. Sorry.

zie reacties (4)

finca 11

geplaatst door astrid op 26-05-2008

Na alle bruiloftshectiek zijn we inmiddels weer druk zoekende naar geschikt kamperterrein. Er is serieus kandidaatland van maar liefst 12 hectare, maar wel serieus schééf. Met zoveel grond blijft er waarschijnlijk genoeg over om wat platte stukken voor tenten in te maken, maar stel dat het wat wordt, dan zou het dus flink graven worden.

Het grootste nadeel dat de locatie heeft, is dat de eerste aarzelende winkeltjes en barretjes zich pas een goede 5 kilometer verderop aandienen. En de vraagprijs van negentigduizend euro is voor ons flink. Verder is het eigenlijk perfect: de uitzichten zijn schitterend, er zitten twee huisjes en een stuk of vier, vijf, zes stevige stallen/hutten/bijgebouwen bij, er is al elektriciteit, er zijn twee waterbronnen en er grenst een beekje aan het land. En erg belangrijk: het ligt vlakbij de Picos de Europa en vlakbij de kust.

Inmiddels hebben we een bod gedaan, dus nu is het afwachten of het wat wordt. We verwachten er niet al te veel van. De eigenaar lijkt nog niet gretig genoeg te willen verkopen.

Als je komt aanlopen

Als je komt aanlopen

Het eerste huisje/schuur rechts en koeien-/hooischuur links

Het eerste huisje/schuur rechts en koeien-/hooischuur links

Het eerste huisje van dichterbij

Het eerste huisje van dichterbij

Hooischuur/stal 2 met een op foto moeilijk te zien, maar ongelofelijk prachtig vergezicht

Hooischuur/stal 2 met een op foto moeilijk te zien, maar ongelofelijk prachtig vergezicht

En een berg dwars op het uitzicht

En een berg dwars op het uitzicht

Kippenrommel in schuur zoveel

Kippenrommel in schuur zoveel

Het tweede huisje en schuur zoenzoveel

Het tweede huisje en schuur zoenzoveel

De andere kant ervan

De andere kant ervan

Eén van de waterbronnen (met kikkervisjes)

Eén van de waterbronnen (met kikkervisjes)

Uitzicht vanaf een terreinuiteinde richting bijbehorende scheve terrassen en ergens midden bovenin de foto de daken van de huizen en schuren

Uitzicht vanaf een terreinuiteinde richting bijbehorende scheve terrassen en ergens midden bovenin de foto de daken van de huizen en schuren

Zicht op het geheel van onderaf

Zicht op het geheel van onderaf

zie reacties (3)

nieuwe categorie

geplaatst door astrid op 08-12-2007

De jonge makelaar waarmee we de finca's 7 t/m 10 bezochten gaven we onze visitekaartjes. Direct kijkt hij - na het te vragen, maar wat kan je daar aan weigeren? - uit nieuwsgierigheid op onze website. Heel fijn: daar staan dus al onze zoekverslagen op onder de internationale benaming ..."camping". Dan kan je nog zo mooi je beweegredenen geheim houden bij een makelaar, maar op deze manier heeft een beetje slim figuur snel door waarvoor we eigenlijk op zoek zijn.

Aangezien een makelaar in principe het belang van de verkopende partij vertegenwoordigt, is het niet zo handig je commerciële overwegingen prijs te geven. Dat drijft de prijs op, omdat ze er dan van zullen uitgaan dat we nog gretiger zijn dan gewone particulieren en in ieder geval een hoop geld hebben. Redenering: anders heb je toch geen geld voor een bedrijf?

Nou hebben we wel geld, maar dat is om te investeren. Schathemelrijk is erg anders. Bovendien is het hoe dan ook niet handig de prijs te laten opdrijven. Vandaar deze nieuwe veel neutralere categorie: land!

zie reacties (1)

fincas 6 t/m 10

geplaatst door astrid op 08-12-2007

Wat een vermoeiende dag gisteren! Maar liefst vijf stukken land gezien. Wat we hebben gezien was helemaal niet allemaal verkeerd.

Finca zes was een enorme lel land: tien hectare met een betonblokken schuur en een watermolentje. Helaas ligt die enorme lap grond grotendeels erg schuin en is het vooral de oriëntatie waardoor het waarschijnlijk geen serieuze kandidaat wordt. Het dal en het riviertje (idyllisch!) waar het land aan grenst ligt noordzuid. Op zich mooi, maar het dal is erg diep. Zon komt dus alleen rond het middaguur goed de vallei binnen. Dat maakt het een te donkere plek voor onszelf maar zeker ook voor kampeergasten. Wel zijn er plekjes die wat rechter zijn en dus iets beter liggen ten opzichte van de zon. Op zich zou dat het wel weer leuk maken: een groot kampeerbos met hier en daar een verborgen kampeerplek. Voor mijn gevoel is het toch een te koude, een te kille plek. Zouden we investeerders zijn, dan zouden we direct kopen, want alleen al aan hout staat er genoeg om de vraagprijs van 60.000,- euro te rechtvaardigen. Foto's van finca zes:

Het watermolenhuisje

Intelligent naar boven kijken in de schuur

Detail watermolen

De 10 hectare van bovenaf gezien. Vanaf waar het op de voorgrond overgaat in bomen en daarachter, hoort bij het grondgebied

Voor de volgende vier kandidaten moesten we naar een collegamakelaar een stad verderop. De stukken grond lagen gelukkig allemaal dicht bij elkaar, maar we moesten hier en daar toch nog stevig klimmen en dalen, over hekken zien te komen, schapenstront omzeilen, etc. De entrée naar de soort van hoogvlakte waar deze terreinen liggen, is in ieder geval al grandioos, hoewel er wat hele gemene steile stukken in zitten. Eén keer redde het autootje (diesel) van de jonge makelaar het niet en moesten we zelfs uitstappen. Het laatste stuk moesten we sowieso lopen:

Lopen

Vanaf deze afbeelding worden de foto's slecht van kwaliteit, omdat ze met ons fototoestel zijn gemaakt. Onze digitale Nikoncamera is het nu echt aan het begeven. Het wordt de hoogste tijd dat Edward een nieuwe digitale camera koopt en ons zijn nieuwe oude afdankertje geeft! We hebben nog een ander krijgertje, maar die "snappen" we nog niet helemaal.

Finca nummer zeven heeft naar schatting anderhalf hectare land en een in goede staat verkerende stal/hut die je met veel gesteggel met tegensputterende instanties zou kunnen ombouwen tot een woning. Voor alle fincas van vandaag geldt trouwens dat je er eigenlijk niet zomaar mag wonen. En dan heb ik het nog niet eens over een camping. Maar ja, als je niet waagt, win je niet. Nummer zeven was niet slecht, maar lag wel erg in het zicht van allerlei woningen. Dat voorspelt mot met de buren, dus dat is niet ideaal. Vraagprijs onbekend. De eigenaresse van deze finca - en van de fincas acht en tien - weet nog niet welke prijs ze hiervoor moet vragen. Wel een schitterend uitzicht. Foto's van finca zeven:

Zoekplaatje: rechtsonderin de schuur

De kromming van de vallei volgend lopen we naar het stuk land

De schuur en het bijbehorende land

Met helemaal niet verkeerd uitzicht (als we een beter fototoestel hadden meegenomen)

Nummer acht is niet echt bijzonder. Een schuur die je mag ombouwen tot woonhuis op een stuk land van anderhalf hectare. In Nederland zou je er een moord voor doen, daar niet van, maar het is omringd door erg veel kleine stukjes land en je kan er, net zoals bij het vorige stuk land trouwens, niet 123 met een auto komen. Het uitzicht vanaf dit stuk land is relatief saai. Ook weer uitzicht op buren. Vraagprijs € 29.500,-. Foto's van finca acht:

Deze oude keet mocht je ombouwen tot woning, dat dan weer wel

Het weiland

Dito weiland, andere kant op

Wel mooi uitzicht, maar dat hebben die andere finca's ook

Goed, dan nummer negen. Een topper met een schitterend uitzicht. Vier hectare land volgens de verkoper hoewel we daar niet op uitkomen bij het later in het makelaarskantoor bekijken van de stukken land via SigPac, een prachtige site op internet. Hierop kan je alle agrarische kavels gespecificeerd terugvinden. De hut erbij is in goede staat en je kan er 111m2 woonoppervlak van maken. Het land is grotendeels te schuin om iets anders dan schapen op los te laten, maar onderaan bij de riviertjes zijn hele mooie plekken te maken. Als ik het van bovenaf goed heb gezien heb je ook daar nog steeds een geniaal uitzicht op de Picos de Europa. Dit wordt een serieuze kandidaat waar we verder achteraan gaan. Wel zouden we om te beginnen zo'n 200 meter en misschien wel veel meer toegangsweg moeten laten aanleggen. Nu kan je er hooguit met een terreinwagen komen. Wel eerst de ergste kuilen en waterplassen dichtmaken. Vraagprijs € 60.000,-. De eigenaar wil wel wat van de prijs afdoen volgens de makelaar. Tja, dat soort aansporingen hebben wij niet nodig. Foto's van finca negen:

De cabaña

Het uitzicht. Het steil naar beneden lopende land op de voorgrond. In het midden van de foto komen de twee riviertjes samen. Oww, het uitzicht was zoveel mooier in werkelijkheid. Alleen al daarvoor moeten we terug

Astrid bij de cabaña om te laten zien dat het best een groot ding is. De structuur (muren, dak, vloer) van de cabaña is ook goed.

Nog een uitzicht dan

De laatste van vandaag is een eindje lopen en dan nog een forse klim de bult op. Het wordt inmiddels al donker. Het huisje bij de grond is piepklein met twee verdiepinkjes van elk 20m2. Maar ernaast staan de resten van een grote oude schuur, die je mag herbouwen als je maar veeboer wordt. Nou, voor al die stukken grond geldt dat je er wel schapen ofzo op moet gaan houden, om de boel vrij van gras en onkruid te houden. Zeisen is leuk, maar als het met beesten kan is dat net zo leuk. We houden alleen allebei niet van schaap. Lam gaat er wel goed in. Hmm, ik bespeur een luxeprobleem. Dit is ook geen slechte kandidaat trouwens. Er zou 2,5 hectare bij zitten, maar ook daar komen we met SigPac niet op uit. Ook hiervoor geldt dat, in dit geval de eigenaresse maar eens moet aangeven om welk land het nou precies gaat. Met een beetje mazzel zit er dan namelijk weer een stuk grenzend aan een riviertje bij en dat vinden wij wel erg leuk voor onszelf en voor onze gasten. Deze finca heeft net als de vorige finca als voordeel dat je (een) water(aansluiting) en bron hebt. Vraagprijs € 26.500,-. Foto's van finca tien:

Huisje en land

Met zonnepanelen, jawel! Maar slechtwerkend hoor, anders zouden ze meer waard zijn dan het huis zelf

Bijna donker. Rechts op de voorgrond de stalruïne. Met iets van 8 bij 10 meter helemaal niet gek

De zoekerij begint spannender te worden. Het zal ons benieuwen wat hier uitkomt.

zie reacties (4)

finca 3, 4, 5

geplaatst door astrid op 30-11-2007

Vandaag zijn we drie stukken land gaan bekijken. We hebben er wel zin in: erg benieuwd naar wat voor een moois er ons naar we denken te wachten staat.

Het eerste huis met 2,5 hectare land is volgens de foto's op internet een volkomen kapot huis met een schuur en een watermolen. Voor maar € 36.000,-. Niet duur en genoeg land! denken we.
Inderdaad. De watermolen blijkt alles te zijn wat je je als romantische ziel bij een watermolen voorstelt. Je kan best weer wat van zo'n molen maken. Niet een huis, hooguit een appartementje of een receptie (cool!), maar op zich ok. Wel is het bijbehorende strookje land weer eens erg scheef en ligt het geïsoleerd tussen het land van de onwillige buurman en de weg.

En ja hoor, pets, daar gaat onze droom: Goedkoop! Gaaf! Molen! Onwillig, want de onzichtbare buurman heeft ruzie met de verkopende partij. Er blijkt (om die reden?) een hond los op het terrein rond te lopen. En dat is het terrein dat we moeten oversteken om bij het ingestortte huis en de schuur te komen. Goed, dat hebben we dus niet gezien. Wel kunnen we het land zien dat rondom de woning ligt. Het zit vol met manshoge rotsen, is zeer steil en staat vol met stekelig struikgewas. "Monte" heet dat hier. Niks aan. Weer wat geleerd.

Hmpfw, ook komt er vermoedelijk wat te weinig zon op het terrein. Naast de boze buurman is dat vermoedelijk nog wel de belangrijkste reden van de lage prijs. We merken het ook hier, nu de kortste dag begint te naderen. De zon komt in Sarabia steeds korter boven de bergen uit en dat is knap jammer op zonnige dagen.

Naar finca 4 dan maar:

Dat blijkt vrije improvisatie van de makelaar te zijn. Het huis in kwestie had ik in eerste instantie wel geselecteerd, maar toen ik vorige week op internet controleerde of het nog in de verkoop zat, bleek de prijs van 70.000 naar 100.000 euro te zijn gestegen. Ik had het huis uitgekozen omdat het er erg goed uitzag voor die 70.000 euro. En omdat er in de verkooptekst stond dat je er land bij kon kopen, was ik wel benieuwd naar hoeveel land dat dan was en hoeveel dat zou kosten. Uit de nu aangepaste tekst bleek nu dat er zo'n 0,75 hectare bij zat. Dus of je maar effe 30.000 euro meer wilt betalen voor zo'n prutsstukje grond. Nah, daar komen wij ons bed niet eens voor uit. We hebben nu al veel meer.

Goed, uit de selectie gegooid dus, finca 4. Maar dat weet de makelaar niet en ik krijg na het horen van zijn omschrijving wel een vermoeden van het huis waarom het gaat, maar dan wil ik het toch ook wel zien. Zeker als het dichtbij finca 3 blijkt te liggen. En mwa. Het stuk land valt op zich best mee qua omvang. Het terrein heeft wel wat fijne hoekjes en gaatjes, hoewel niet genoeg voor een plaats of 20, 30, 40.

Dan het huis zelf. Hmm, toch wel erg groot en erg veel repareren van gatenkaas. Dan liever een kleiner huis. Maar veruit het ergste is dat het huis in een stevig bewoond dorpje ligt. Op zich leuk, maar niet als je op voorhand al irritaties over en weer wilt vermijden en je je gasten ook liever het gevoel geeft in de rimboe te zitten. Wel weer een schitterend uitzicht:

Dan finca 5:

Het snoepje van de dag. Finca 5 bestaat eigenlijk, hoe toepasselijk, uit vijf stukken finca. Daar zitten hartstikke fijne stukken vlak land tussen, deels weiland, deels aan een riviertje, deels bos. In totaal 3 hectare, dus helemaal niet verkeerd. Erg zonnig ook.

Met een dorpje met basisvoorzieningen op vier kilometer net een tikje te ver van de bewoonde wereld, dat wel. Verder perfect. Behalve... dan dat er alleen maar een schuur bij de verkoop zit.

Met 100m2 best een grote schuur, daar niet van, en van mooie natuursteen, ook dat nog. Maar nog steeds een schuur. Geen water, geen gas, geen licht. Opnieuw blijkt dan dat een soort van al bewoonbaar huis toch wel meer dan een aardige bijkomstigheid te zijn. Zeker als het om € 75.000,- gaat. Dat is binnen ons budget akelig veel voor iets dat je volgens de makelaar nog voor minstens zo'n zelfde bedrag moet ombouwen tot een woonhuis. ALS dat al van de gemeente mag. Oja, en dat verbouwen doe je voor dat geld helemaal zelf. Laat je het doen, dan zit je op het dubbele volgens hem. Nou goed, finito finca 5.

Wat dit land trouwens toch ook wel lullig maakt is dat de finca's allemaal om een piepklein en op zich praktisch onbewoond dorpje heenliggen. Het verhaal wordt nog weer heel anders als er een huis in dat dorp bij die vijf finca's zou horen. Maar dat is nou eenmaal niet zo. Bovendien kan het tij zomaar keren waardoor het dorp volstroomt met nieuwe en potentieel ruziezoekende bewoners. Je weet wel, nocimby's, "No camping in my backyard"-mensen. Dus we zoeken weer door.

Maandag is de collega van deze makelaar terug van vakantie. Zij weet meer over een aantal finca's waar we ook in geïnteresseerd zijn. Wordt dus vervolgd. Lekker van de straat zo.

zie reacties (1)

finca 2

geplaatst door astrid op 30-10-2007

Afgelopen vrijdag zijn we finca 2 wezen bekijken. Gelegen in de mooie Bimenesvallei zo'n 25 kilometer bij ons vandaan. De vraagprijs was € 124.000,-. In ruil daarvoor kreeg je volgens de makelaarstekst op de website een huis en 4,6 hectare land op een helling van 30 graden. Deels weiland, deels bos.

Vanaf de weg gezien

Het was helemaal zo gek niet. Die prijs zou Bruin echt niet kunnen trekken, maar daar kom je wel uit, als beide partijen gretig genoeg zijn. Maar het huis was toch echt al minstens 50 jaar niet meer als zodanig in gebruik.

Het al 50 jaar niet meer bewoonde huis

Daar was niets huiselijks meer aan. Daarmee vergeleken is ons huidige huis een luxueuze villa. Ander nadeel: de buren zaten wel heel erg dicht bij.

Het huis vanaf hogerop

Wel weer een schitterend uitzicht,

Wel weer een schitterend uitzicht

maar het land lag op een oosthelling, dus ergens redelijk vroeg in de middag is de zon alweer weg. En van het land viel nog in geen twintig jaar iets knus' te maken. Een te grote lap met veel te weinig hoekjes en fijne plekjes om je met je tent te kunnen verstoppen.

Een te grote lap met veel te weinig hoekjes en fijne plekjes om je met je tent te kunnen verstoppen

De makelaar was eigenlijk afgestudeerd bioloog. Een goeie vent. Weer een makelaar waar we graag bij terugkomen.

Thomas heeft zoveel foto's gemaakt, dat ik tot slot nog maar wat kiekjes toevoeg.

Het bijbehorende bos

Een relatief vlak deel bovenaan het perceel

De eeuwige varens die overal oppoppen waar maar even niet geboerd is

Toch wel een mooi uitzichtje

zie reacties (2)

finca 1

geplaatst door astrid op 12-10-2007

Magnifiek uitzicht op het Cantabrisch Gebergte

Gisteren zijn we met een makelaar uit de buurt het eerste stuk land - finca - gaan bekijken. Het moest zo'n € 66.000,- kosten. Daarvoor heb je 1,8 ha. steile helling, een oude stal/schuur - cuadra - en een magnifiek uitzicht. Maar geen gas en licht. Wel water, als je het vanaf de voet van de finca uit de bron naar de schuur bovenaan het weiland pompt.

Onderweg naar de cabaña

Bij het aanvragen van de bezichtiging verzekerde haar collega ons nog dat je er heus wel een huis mocht bouwen, maar haar collega makelaar krabbelde ter plekke aardig terug. Zo gaat dat. We hebben het al te vaak op deze manier meegemaakt. Gelukkig maar. Scheelt teleurstellingen. Wel leuke dames hoor, beide makelaars. Om het duidelijke plezier dat ze in hun werk hebben willen we nog wel eens bij ze terugkomen. Bij sommige andere makelaars haak je direct af, omdat ze voor je gevoel niet deugen.

Overleg

Als het aan de verlegen boer lag, was het trouwens maar liefst 4 ha. Dat geloofde zélfs de makelaar niet. Mooi figuur trouwens, de boer. Peukie in de grove werkhand geklemd. Petje scheef op het hoofd. Klein gedrongen mannetje. Snel wat nette kleren voor het bezoek aangedaan.

De cabaña

Dit land is geen serieuze plek voor een camping. Veel te steil. Hoewel je het op de foto's moeilijk kan zien, zou je alleen aan de randen een paar tenten kwijt kunnen. Tenzij je van graven je hobby wilt maken. Dan zou je overigens weinig van de oorspronkelijke 1,8 ha. overhouden. Bovendien ligt het dorpje te dicht bij. Dat zou ongetwijfeld problemen geven voor wat betreft overlast en dergelijke.

Tikje achterstallig onderhoud op het land

Dan is tot slot de prijs vrij belachelijk. Het mag wel een toeristische plek aan het worden zijn, de Ceneravallei, maar dat wil nog niet zeggen dat je dan zoveel geld kan verwachten te krijgen voor een scheef weiland met oude schuur. Maar ach, die prijs. Als dat de enige reden zou zijn, dan zouden we er wel uitkomen. Die man schaamt zich toch al rot om z'n vraagprijs. Daar praat je zo een derde af.

Toch een schitterend plekje

Toch een schitterend plekje:

De cabaña van de andere kant

Én... gezien alle hinderlijk door beeld lopende elektriciteitsdraden, blijkbaar toch met stroom.

Elektriciteitslijn dwars door het beeld

Of toch niet. Wat blijkt, de mannen hebben met elkaar staan kwekken terwijl ik met de makelaar aan het praten was. Volgens de boer was het een telefoonleiding. Of zoiets. Geen elektriciteit in ieder geval.

bezonning

geplaatst door thomas op 30-11-2009

hebbes hebbes

geplaatst door astrid op 21-07-2009

doe mij er dan maar twee

geplaatst door astrid op 24-06-2009

mooi heh, alles

geplaatst door astrid op 17-06-2009

finca 72 - 76

geplaatst door astrid op 16-06-2009

finca 68, 69, 70, 71 en knal

geplaatst door astrid op 04-06-2009

daar gaan we weer

geplaatst door astrid op 21-05-2009

vissen, finca 66 en 67

geplaatst door astrid op 21-05-2009

finca 64 en 65, de tunnel en het strand

geplaatst door astrid op 11-05-2009

finca 59 - 63

geplaatst door astrid op 07-05-2009

finca 55 - 58

geplaatst door thomas op 07-05-2009

finca 52, 53 en 54

geplaatst door astrid op 02-05-2009

finca 46 - 50, finca 51 en opnieuw finca 12

geplaatst door astrid op 29-04-2009

Parres, verkenning en CUOTA

geplaatst door astrid op 27-04-2009

finca 45

geplaatst door astrid op 26-04-2009

finca 43, 44 en ouder

geplaatst door astrid op 17-03-2009

finca 41, 42, cider bottelen

geplaatst door astrid op 22-02-2009

wachten en finca 40

geplaatst door astrid op 15-02-2009

dank, finca 39 en Picos de Europa

geplaatst door astrid op 31-01-2009

wat zou jij doen?

geplaatst door astrid op 28-01-2009

finca 35, 36, 37 en 38

geplaatst door astrid op 19-01-2009

gierende inflatie

geplaatst door astrid op 19-12-2008

finca 32, 33 en 34

geplaatst door astrid op 12-12-2008

finca 26, 27, 28, 29, 30 en 31

geplaatst door astrid op 06-12-2008

finca 21, 22, 23, 24 en 25

geplaatst door astrid op 01-12-2008

finca 19, 20 en meer

geplaatst door astrid op 25-11-2008

finca 16, 17 en 18

geplaatst door thomas op 17-11-2008

finca 15

geplaatst door astrid op 08-11-2008

een njet en finca 14 en meer

geplaatst door astrid op 24-10-2008

finca 13

geplaatst door astrid op 20-10-2008

finca 12

geplaatst door astrid op 10-09-2008

finca 11

geplaatst door astrid op 26-05-2008

nieuwe categorie

geplaatst door astrid op 08-12-2007

fincas 6 t/m 10

geplaatst door astrid op 08-12-2007

finca 3, 4, 5

geplaatst door astrid op 30-11-2007

finca 2

geplaatst door astrid op 30-10-2007

finca 1

geplaatst door astrid op 12-10-2007

ons weer

postadres

telefoon (mobiel)

skype

email

categorieën