wachten en finca 40

geplaatst door astrid op 15-02-2009, 15:06

We wachten ons een versuffing.

Wachten. Vorig jaar hadden we het erover met de man van onze bruiloftscatering. Dat we op allerlei dingen in Spanje zo moesten wachten. Wijfelend gaf hij toe dat Spanjaarden soms wat last hadden van una cierta indolencia. Een zekere laksheid. Iedere keer als ik aan die opmerking terugdenk, schiet ik weer in de lach.

De espicha van de catering bij onze bruiloft in 2008. Foto: Emmely

Wachten tot de vergadering plaatsvindt over finca 18. Wachten tot we daarover teruggebeld worden na alle telefoontjes van onze kant.

Uitzicht op en vanaf finca 18. Foto: Thomas

Wachten tot de particulieren of de makelaars reageren op onze vragen over finca Zusenzo of finca Ditendat.

Wachten tot we weer de makelaar te pakken krijgen over finca 39. Na ons bod blijkt eigenaar 39 alleen maar te willen verhuren. Dat mag zo zijn, maar misschien is er een andere constructie te bedenken.

Eén van de schuren van finca 39. Foto: Thomas

Wachten tot de elf broers en zussen weten wat ze doen met ons bod op finca 35. Wat ze wel zullen afwijzen. Al is het alleen maar omdat ze met z'n elven zijn. Maar ondertussen wachten we dus al anderhalve week op die afwijzing.

Schuur, huis en hórreo van finca 35. Foto: Thomas

Wachten tot er een reactie komt van het Parque Nacional de los Picos de Europa.

Wachten tot de spit van Thomas een beetje minder wordt. Naproxen helpt bij het wachten.

Wachten op de juiste weersomstandigheden tot we de 270 liter cider kunnen bottelen. Wachten op een windstille zonnige dag bij afnemende maan. Zo wil de traditie dat. Geschokt kijken buurman en buurman ons aan. We vragen of iemand wel eens heeft geprobeerd op een ander moment te bottelen. Bij wassende maan, storm en regen bijvoorbeeld. Verwijtende blikken. Hoofdschuddende stilte. Wachten dus maar.

270 liter in respectievelijk een vat van 70, 100 en 100 liter. Foto: Thomas

Wachten tot mijn ciderflessenschoonmaakrsi verdwijnt. Na honderd flessen op één dag zeiden wat pezen "bekijk het maar". Toch jammer dat we vierhonderd schone flessen nodig hebben.

Het door Thomas gemaakte flessenrek met een fractie van de benodigde flessen. Deze zijn al schoon en half gekurkt om het vuil buiten te houden. Foto: Thomas

Wachten tot de Asturianu eindelijk verkocht is. Of nee. Dat is eindelijk gelukt. Een paar dagen terug. Na maanden adverteren. Na veel te veel telefoontjes van lompe kopers. De mobiel waarop ze ons belden, heet inmiddels de Plurkenfoon. We verkochten de Lada Niva voor veel te weinig, maar we zijn er van af.

Dag Asturianu. Foto: Thomas

Wachten tot monteur Pepe tijd heeft ons andere deel van het stilstaande wagenpark in orde te brengen.

Wachten op Pepe. Foto: Thomas

Wachten tot het lekker weer wordt, hoewel we gisteren gelukkig heel lang in de zon op een restje escombrera zaten.

Wachten tot ze de al jaaaaaren beloofde betonnen weg naar Sarabia aanleggen. Het lijkt er nu echt van te komen, maar wanneer precies? We wachten.

Is dit het aarzelend begin van een goede betonweg? In mei 2008 stonden hier nog de feesttenten voor onze bruiloft. Foto: Thomas

Wachten. Wachten. Wachten. Want aandringen waardeert een Asturiaan maar zeer ten dele. Eén keer vragen is geen vraag. Twee keer vragen is een teken dat je serieus bent. Drie keer vragen is gezeur en reden om je langer te laten ...

... wáchten.

Dus we wachten.

finca 40

We wachtten al drie maanden op beter weer. Zonder regen. Zonder vorst. Zonder sneeuw. Zo zonnig en droog de vorige winter was. Zo nat en koud is 'ie dit jaar. Ontelbaar veel telefoontjes over en weer. Gisteren bezochten we dan eindelijk finca 40. Met vader en dochter hadden we in een plaatsje op de route afgesproken.

De verbouwde cabaña van finca 40. Foto: Thomas

Het voorgevoel dat de advertentietekst gaf, klopte. Mooi gelegen, maar ongeschikt. Zeshonderd meter lopen over een te steile onverharde weg. Een te klein, hoewel smaakvol verbouwd weekendhuisje. Een te steil terrein. Tien tot vijftien kilometer bochtige slechte weg. Verontrustend ver weg van de basisvoorzieningen.

Ongeschikt terrein. Foto: Thomas

Jammer, want het waren aardige mensen. Ter afscheid werden we weer eens gekust alsof we elkaar al jaren kenden. Twee keer hoor. Niet die aanstellerige drie keer van Nederland.

Het blijft onwennig. Je hebt net een uur of wat met genoegen samen doorgebracht. En hop! Bij het afscheid word je hartelijk besmakt. Tot onze verbazing gebeurt dat ook bij zakelijke (makelaars)contacten die net wat vertrouwelijker dan strikt noodzakelijk verlopen.

Onze verrassing is nog net wat groter als we aan iemand worden voorgesteld. Soms ook dan inderdaad al, hop! Smak, smak! Zedige stille luchtkussen hoor. Dat dan weer wel.

Thomas maakte eens een grote fout bij de makelaar. Via haar kochten wij ons huis in Sarabia. Hij kuste haar vol op de wang. Nadien gaf ze Thomas een jaar lang alleen maar met gestrekte arm een hand. Er op beducht om weer zo'n natte kledder te krijgen. Inmiddels mag Thomas weer, hoewel ze hem blijft bekijken alsof hij een grote viespeuk is.

Maar goed. Fincaatje kijken. Het doodt de tijd terwijl we ...

... wáchten.

Geeft nix. We vinden Sarabia en omgeving nog steeds een zeer aangename wachtplek.

reageer