de varkens van juan

geplaatst door thomas op 30-12-2007, 15:37

Juan is al zolang we hier wonen bezig met zijn twee varkens. Flinke knapen zijn het. En ze zitten in een klein modderig kot naast zijn ouderlijk huis in Sarabia. Sinds zijn vader is overleden woont Juan samen met zijn moeder beneden in Peñule, vlak langs de weg naar Sarabia. Maar elke dag komt Juan naar boven - ook zijn moeder zien we vaak - er gaat namelijk aardig wat voer in die varkens dus er moet heel wat gewerkt worden. Hay que trabajar zeggen ze hier.

de moeder van Juan

En voor wat hoort wat: op zaterdag 22 december moesten ze eraan geloven. Juan was de afgelopen tijd ook al behoorlijk opgelaten want hij moest ze gaan doden hoewel hij daar heel luchtig over deed. "Bwooh! Ze schreeuwen nogal maar ja het moet gebeuren, heh!" Zei hij, terwijl hij het hout opstapelde waarmee na de slacht de chorizo's gerookt gaan worden. "En het is ook gezellig want de familie komt om te helpen met het verwerken van al dat varken tot chorizo's en morcilla (bloedworst, yuk!). Per stuk wegen ze wel 150 kg dus dat is aardig wat chorizo."

Juan met zijn twee zussen

Maar de donderdag ervoor, in de kroeg liet hij wel merken dat het hem wel meer deed. Het is niet niks, dieren waar je een heel jaar voor gezorgd heb, ga je liefkrijgen. Maar toch moet het gebeuren. Daar heb je ze voor vetgemest. - Ja, Bolletje, het leven op het platteland is hard! Al is het platteland van Asturias natuurlijk behoorlijk geaccidenteerd.

We waren het alweer bijna vergeten tot we zaterdag tijdens de lunch inderdaad wat eigenaardig geschreeuw hoorden. Even later hing er aan de corredor van het huisje van Juan een geweldig groot opengesneden varken. Juan was heel trots en blij en viel zowat om, zo stoer liep hij rond. Het was weer gedaan! Hij had het hem geflikt. Twee varkens van 150 Kilogram en het leek wel of de kracht en het levensenergie van die varkens was overgegaan in alle mensen die daar waren. Want de hele familie was erbij. Althans Juan, die vrijgezel is, zijn twee zussen met aanhang en zijn moeder.

We zijn gaan kijken en hebben foto's gemaakt en ons voorgesteld aan de familie. Ze nodigden ons ook uit bij de Matanza (slacht). Een gezellige familiegebeurtenis en we kregen een kilo picadillo mee, gehakt, zoals dat in de chorizo gaat. We hebben het meteen thuis opgegeten. Het was heel lekker. Maar het is een raar idee dat je dan die lieve grote varkens opeet. Je kent het wel, heel anders dan vlees uit de supermarkt. Terwijl dat niet zo gek lang geleden ook levende beesten waren. Raar maar wel realiteit. Weer een stapje dichterbij die werkelijkheid waar wij wat van afgedwaald waren.

reageer