video van de Bufones
geplaatst door thomas op 17-08-2009
Bij deze op velerlei verzoek een video van werkende Bufones. Aangezien dat sommigen dat wellicht betwijfelen aangaande hun eigen ogentuigelijke waarneming. Daarom.
De Bufones de Arenillas. Video: Astrid
Met Jürgen bij de Bufones de Arenillas. Dichtbij het plaatsje Puertas de Vidiago, Asturias
zie reacties (3)
insecten en meer
geplaatst door thomas op 29-06-2009
Naast finca's kom je natuurlijk ook veel anderen dingen tegen hier.
De grote sabelsprinkhaan. Foto: Thomas
Het klimaat van Asturië is heel vergelijkbaar met dat van Nederland. Alleen net wat warmer. Flora en fauna zijn ook heel vergelijkbaar. Wel zie je hier wat algemener vormen die in Nederland heel zeldzaam zijn of uitgestorven. Het is niet altijd even makkelijk om al die beestjes op de foto te zetten. Met insecten en planten lukt het meestal wel. Daarom nu wat voorbeelden van de insecten. Grofweg.
Het bloeddropje. Foto: Thomas
Een veldmuis. NB! Geen insect. Foto: Thomas
Deze veldmuis trof ik stomverbaasd onder een stuk rioleringspijp. Ze had kennelijk niet verwacht dat ik zomaar het betonnen dak van haar bungalow zou optillen. Ze was te geschokt om weg te lopen.
De goudglanzende loopkever. Foto: Thomas
De gerimpelde aaskever. Geen grappen, aub. Foto: Thomas
Het groot vliegend hert. Foto: Thomas
Op dit moment hoor je ze veel rondsnorren. Met moeite houdt het mannetje zich in de lucht. De vrouwtjes zijn ook groot, maar zonder gewei.
Blast-ended Skrewt. Foto: Thomas
We hebben geen algemene geleedpotigengids maar volgens mij is dit de blast-ended skrewt.
De schijnboktor. Foto: Thomas
Althans volgens Thieme's Insectengids is dat de enige met die dikke achterpoten en de wijkende dekschilden. De details kloppen goed, alleen is de kleur anders.
De schijnboktor volgens Thieme. Foto: Thomas
Een rups. Foto: Thomas
We hebben geen rupsengids! Groot gemis. Een anijsplant (schermbloemige) naast het huis zit vol met deze rupsen.
De bijenwolf. Foto: Thomas
zie reacties (13)
nog meer fossielen
geplaatst door thomas op 04-05-2009
Nadat ik de modder heb weggehaald blijkt dat het fossiel ook nog een interessante achterkant heeft. Ook weer met putjes. Maar nu ook met nopjes.
De achterkant van het fossiel. Foto: Thomas
Het lijkt erop of de achterkant bij de bovenkant hoort, dus dat het een samengeperste tak of stam is.
Een uitzonderlijk nopje uitvergroot. Foto: Thomas
Maar het houdt niet op. Gisteren vond ik op nog geen twintig meter van de plek waar ik het vorige fossiel heb gevonden nóg een interessant fossiel.
Het nieuwe fossiel. Foto: Thomas
Het lijkt op het vorige fossiel wat betreft grootte en afstand van de nopjes, maar is toch wezenlijk anders. Op dit nieuwe fossiel zitten alleen maar nopjes. Op de andere waren dat er maar een paar.
Achterkant en bovenkant. Je kan goed zien dat het fossiel volledig rondom gaaf is. Foto: Thomas
Bovendien is dit fossiel bijzonder omdat het helemaal rond is. De ruimte die de tak, stam of poot (!?) innam in de turf die steenkool werd, is in een later stadium gevuld met modder die op zijn beurt weer versteend is. Het lijkt erop dat dit een doorsnede van de tak is.
Nog een kant van de nieuwe vondst. De noppenlijnen lopen diagonaal. Foto: Thomas
Al is het dan alleen maar een ruwe afdruk van de tak, want het niveau van detail is door dit andere materiaal veel geringer dan bij het eerder gevonden fossiel.
Omdat de doorsnede bekend is kun je ook zien dat de richting van de rijen nopjes niet verticaal maar diagonaal is. Het lijkt me dan ook veilig om te kunnen stellen dat het hier niet om een species van de (sub)sigillaria gaat maar om iets heel anders.
Maar wat?
zie reacties (7)
fossiel gympie of lepidodendron?
geplaatst door thomas op 30-04-2009
Tussen al het fincageweld door even iets geheel anders.
De hele fossiel met een duim van Thomas. Voor de goede orde. Foto: Thomas
Een week geleden vond ik op weg naar boven langs de kant van de weg een eigenaardig gevormd stuk steenkool/koolsteen. Het leek wel alsof één of andere machine er een afdruk op had achtergelaten, maar dat kan helemaal niet want steenkool is geen klei. Als je er druk op uitoefent vervormt het niet maar breekt het. Eigenlijk lijkt het meer een afdruk van een gymschoen maar dan eentje uit het carboon, dus pakweg zo'n 300 miljoen jaar geleden.
Regelmatig patroon, natuurlijk of kunstmatig? Foto: Thomas
Bij nadere beschouwing lijkt het toch wel een beetje te onregelmatig voor iets menselijks. Is het misschien een lepidodendron?
Close-up van iets onduidelijks. Misschien kun je beter van veraf kijken. Foto: Thomas
Iemand enig idee? Juan in ieder geval niet. Hij vertelt wel dat ze in de mijn ook wel eens ribben zo hoog als een schuur hebben gevonden. Versteend natuurlijk. Maar versteende reuzeribben enzo, dat houdt maar op. Ze gaan allemaal zonder pardon in de stookoven van de centrale. Die er elektriciteit van maakt. Zodat we weer kunnen internetten.
Maar dit fossiel bewaren we nog even. Misschien was er 300 miljoen jaar geleden ook al een beschaving. Dan niet van zoogdieren maar van bijvoorbeeld synapsiden, de voorlopers van zoogdieren. Een beschaving die alle kool en olie van daarvoor verbrand heeft. Dat lijkt me op zich veel logischer dan één of andere leipe rododendron.
Wie het weet mag het zeggen.
zie reacties (10)
berken
geplaatst door astrid op 02-03-2009
Zo heb je een weelderig begroeide omgeving met behalve orchideeën, munt, kwikstaartjes en roodborstjes ook veel berken. Zo heb je woeste zwarte aarde. En, oh verrassing. Zo heb je weer berken!
De oude berken die in het wilde weg als pioniersboom gegroeid waren op de escombreras, de kolenpuinterrassen, voldeden niet. Alles moet netjes! Nu staan er dus nieuwe berken. Keurig in een kring.
Nieuwe berken. Amper te zien, maar geloof me, keurig in een kring. Foto: Astrid
De afpaling met ronde groene gifbalken volgt ongetwijfeld binnenkort. Voor het hek: Beschaving. Achter het hek: Woeste Wildernis. Leer ons de inzichten van de Spaanse landschapsarchitect kennen.
Stel je ook voor dat je gebruik zou maken van de bestaande omgeving. Dat je de kracht uitwerkt van wat er al is. De puinzooi de puinzooi laat. Als herinnering aan het kolenverleden. Dat je roodborstje, winterkoninkje en kwikstaartje rustig laat zitten. Orchidee, munt en hazelaar kalm laat staan.
Nee. Het moet Anders. Beter.
Het moet anders. Beter. Foto: Thomas
Ach ja. Ook hier ontkomen we niet aan de vaart - of is het drift? - der volkeren.
En het moet gezegd. De natuur is geweldig in de war. Die slome katers hebben nog nooit zoveel vogels trots op de deurmat gelegd. En hond Sita heeft nog nooit met zoveel genoegen de vogels weer ingepikt. Sita heeft nu dus volop knuffels om overal mee naartoe te slepen.
Knuffel: Sita. Foto: Thomas
Dat dan weer wel!
Ik wil het er niet over hebben ...
... maar ok. Korte fincapraat.
't Is allemaal op niets uitgelopen. Finca 35 is onderhandelingsvoer voor een Madrileen. Finca 39 wil niet dat we zijn bezit als huuralternatief in een fonds stoppen. Finca 41 lieten we steken in een te laag bod onzerzijds. Het blijft bijvangst. Vraagprijs vijftienduizend. Wij boden elfduizend. Dus wie lapt?
Wie lapt? Foto: Thomas
Nu! Onbeperkt! Verblijf! Grrrátisss! Vlakbij één! Van de mooiste! Natuurparken van Europa!? Niet allemaal tegelijk. Wie het eerst komt, die het eerst maalt.
Nieuwe ronde
Vanzelfsprekend gaan we stug door met zoeken naar een geschikt terrein. Het lijkt er warempel op dat ze ook hier in Asturias zoetjesaan iets van de crisis voelen. De eerste aarzelende prijsdalingen schijnen te zijn ingezet. Weliswaar vooral in het toch al schappelijk geprijsde normale huizensegment. Maar het zal me niet verbazen als binnenkort ook de eerste fins de semana, weekendhuisjes, in de uitverkoop gaan. Die doorgaans op aantrekkelijke plekken staan. Mét daarbij, met een beetje geluk, genoeg grond. Ik zag er op internet al wat voorbij komen, waar ik achteraan ga.
En wie weet volgen dan uiteindelijk ook nog de fincas. Hoewel voor de fincas blijft gelden dat de eigenaren er meestal niet van af hoeven. De hypotheken die veel Spanjaarden betalen, is veel en veel te hoog. Zoveel is ook nu al lang zeker.
Ter illustratie kreeg ik vandaag een mailtje van een hoog van de toren blazende Engelse makelaar. Een terrein met huis waarnaar ik had geïnformeerd zat opnieuw in de verkoop. De Japanner die het een half jaar geleden zou kopen was helaas afgehaakt.
Hmm. Nou zóu het kunnen dat dat komt door de credietcrisis. Vooralsnog houd ik het er toch op dat de Japanner naar Asturias kwam om de koopacte te tekenen. Als formaliteit ging hij eerst nog even zijn aanstaande bezit bekijken.
Wat een prachtig product blijkt Photoshop dan toch weer te zijn:
De foto van de website van de Engelse makelaar
De foto van de website van de makelaar waarmee we al verschillende malen fincas hebben bezocht
Vraagprijs een ton. Het zou dus ook zomaar kunnen dat hij daarna besloot zijn geld op zak te houden. Klimop kan heel rustiek zijn aan je buitenmuur. Maar is dat ook nog zo als het IN je toekomstige huis groeit?
Deze zwaluw maakt in ieder geval nog geen zomer, maar wie weet, wie weet. Het wordt nou echt wel eens tijd!
zie reacties (6)
skiën in Valgrande Pajares
geplaatst door thomas op 09-01-2009
Dertig kilometer van ons huis. We zouden met de bus kunnen, maar die rijdt 's ochtends om 8:15 uur uit Mieres weg. 's Avonds om 17:00 uur gaat 'ie terug. Niet zo vaak dus. Dan maar met de Patateru. We wilden al eerder gaan, maar het kwam er nooit van. Net als in Den Haag. Daar kwam het er ook bijna nooit van dat we naar het strand gingen.
Maar het is gelukt. We hebben Sita opgesloten met een paar katten om op te sabbelen. Het was zeer de moeite waard. Want altijd maar die Finca's!
De twee langste liften op één foto. Foto: Thomas.
Valgrande bij Pajares is een klein gebied. Vijfentwintig kilometer als alles open is en vandaag was er maar dertien kilometer open.
Beetje raar perspectief. Foto: Thomas
Maar dat waren dertien mooie kilometers met goeie sneeuw - hoewel af en toe flink ijzig. Het was ook flink koud.
Er komt een wolkje over de top. Foto: Thomas
We moesten ook de sneeuwkettings aanleggen. Anders waren we er misschien niet gekomen.
Ouderwets degelijke sneeuwkettings. Foto: Thomas
Die sneeuwkettings hebben we trouwens gekregen van Pepe, die ze nog ergens in zijn garage had liggen. Veel dank, Pepe! Ze zijn veel sterker en steviger dan die prutsdingen met geel en rood plastic. Op de terugweg zagen we van die prullen nog hier en daar stukjes liggen.
"En dat voor 12 euro!" Foto: Thomas
Een skipas voor een halve dag kost twaalf euro en als je een hele dag wilt kost het zestien euro. Laagseizoenprijzen. Anders is het vijf euro meer. Toemaar.
bovenop, richting León. Foto: Thomas
Astrid kijkt naar het kleine skidorpje (pleonasmetje). Foto: Thomas
We hebben lekker geskied en een kleurtje (zeugma).
rode piste met uitzicht op León. Foto: Thomas
Het uitzicht is fantastisch en we hoefden nergens te wachten voor de liften. Wat wil je nog meer!
daar ergens is Sarabia. Foto: Thomas
San Isidro is veertig kilometer bij ons vandaan. Daar hebben ze vierentwintig kilometer piste. Een kilometertje minder dan in Valgrande Pajares. Jawel. Die kilometers waren vandaag wel allemaal open. Dus daar gaan we binnenkort eens kijken.
Sinds vorig jaar is er ook Fuentes de Invierno, op achtendertig kilometer. Ja. Net voor San Isidro. Met nog geen negen (8,76!) kilometer skipiste spelen die niet echt een rol van betekenis. Maar als we het daar dan toch over hebben. Het vierde en laatste skigebiedje een soort van dichtbij is Leitariegos met zeven kilometer piste. Tsjonge. En daar maken ze een hele website voor!
Desalniettemin kan je je hier goed vermaken op skigebied. Je moet gewoon die gebiedjes bij elkaar vegen en iedere dag naar een ander gebied gaan. We zijn al bijna niet meer jaloers op het maar voortdurende Nederlandse schaatsweer. Zondag gaan we weer de bergen in. Wandelen met sneeuwraketten en Sita.
En dan was er nog Willy, de Zingende Stoeltjesliftpaal! Zoals mijn vader zou zeggen, luister en huiver:
zie reacties (11)
vuelta 2008
geplaatst door thomas op 10-09-2008
Dit jaar komt de Vuelta nóg dichter bij Sarabia. Aanstaande zaterdag 13 september komen ze door de Allervallei aan de andere kant van onze bult. Dan gaan ze verder naar de top l'Angliru in de Aramoketen ten westen van ons. Die top kunnen we van hieruit zien als het mooi weer is.
De meest sensationele berg die opgenomen is volgend jaar is de gevreesde Angliru. De beklimming van de berg in het noorden van Spanje in Asturias is ruim 12,5km en heeft een gemiddelde stijging van 9,9%. Het zwaarste deel gaat echter 23,6% omhoog!
[http://wielrennen.blog.nl/vuelta_a_espaa/2007/12/06/de-vuelta-2008-bekendgemaakt-inclusief-schema]
Maar zondag komen ze door Figaredo, dus op 1,5km van ons huis! Over de hoofdweg dat is. Als we dan op ons favoriete terras van Sidreria Monterrey zitten, kunnen we ze al zien. Dat moesten we dus maar niet missen. Ze eindigen zondag in Fuentes de Infierno. Een nieuw, net geopend skistation op de grens van Asturias en Leon. En, als ik zo vrij mag zijn, het eindpunt van één van de (stads)buslijnen van Mieres ...
zie reacties (2)
gieren
geplaatst door thomas op 03-09-2008
Van rechts naar links gier die voorbij vliegt. Foto: Thomas
Bij het verkennen van de Cordal Longalendo zijn we nu weer een stuk verder gekomen. De Cordal Longalendo is de bergrug waar Sarabia tegenaan ligt en die tussen de Turón- en de Allervallei loopt. Dat verkennen is moeilijker dan het lijkt want er lopen daar geen offciële routes. Je moet zelf uitpluizen welk pad ergens naar toe gaat en welk pad alleen maar gemaakt is door een verdwaalde koe. Dat is dus een nogal "Processie van Echternach"-achtig gedoe.
Maar goed. We waren dus weer verder gekomen en we zagen een heel bijzonder spektakel. Dicht bij de top van een berg die we op dat moment aan het beklimmen waren kwam er een arend heel laag - op een meter of tien afstand - over ons heen vliegen. In Sarabia zie je die nooit. Nou ja zelden, of heel ver weg.
Toen we nog hoger waren kwam hij weer langs. Alsof hij een rondje rond de top van de berg had gevlogen. Of was het een andere arend? Toen we uiteindelijk op de pas waren en dus naar het andere dal konden kijken, zagen we iets nog bijzonderder: drie gieren, achter elkaar, een meter of tweehonderd ertussen, die recht op ons af kwamen zweven, aan ons voorbij gingen, en dan met een kleine koerswijziging verder naar het zuidwesten zweefden.
We dachten althans dat deze roofvogels op ons af kwamen maar kennelijk is er op die top een soort van waypoint voor gieren en arenden op hun route van het ene gebergte naar het andere. Waarbij ze de dalen volgen en kennelijk bij een vast punt oversteken naar het volgende dal.
Ik heb bovenstaande foto gemaakt van één van de gieren die vlakbij voorbij kwam. De foto is knudde maar het was een fantastisch gezicht. Het lijkt ons een gegarandeerde plek om van heel dichtbij gieren en arenden en misschien wel meer grote vogels langs te zien vliegen.
zie reacties (12)
niet te pruimen
geplaatst door astrid op 16-07-2008
Terrein elf, om het zo maar te noemen, lijkt zo goed als niet door te gaan.
We dachten dat we er waren, nadat de man een bod had gedaan dat wij haastig accepteerden. In Nederland ben je er dan. Of het moet in ieder geval heel gek lopen wil iemand nog van dat geaccepteerde bod afkunnen. Ook als het mondeling is. Vorige week vrijdag belde ik met de advocate van de man om te horen hoe het ervoor stond. De man bleek opeens twijfels te hebben en nog eens hard te willen nadenken. Ze was het met me eens dat dat eigenlijk niet sjiek was, maar verder kon ze niets voor ons doen, behalve afwachten. Dat was lekker nieuws, nog even vlak voor het weekend.
Vanavond kreeg ik eindelijk contact met onze advocate om te overleggen wat we aan voorzichtige juridische duwtjes konden gebruiken. Nou, nada vertelde ze. In Spanje telt een mondelinge afspraak niet. Alleen op papier gestelde afspraken zijn geldig.
Daarmee is het toch hoogstwaarschijnlijk einde verhaal. Die man komt niet meer terug. Het verklaart wel ons sterke gevoel van onbehagen tijdens het hele traject. Wat ik al eerder schreef: "die man wil niet verkopen". En, "het is een draaikont".
Dit is een keiharde, maar ook heel nuttige les. Jammer. Dat wel.
Niet te pruimen. Foto: Thomas
zie reacties (9)
de pruimentijd
geplaatst door thomas op 16-07-2008
Het is weer pruimentijd in Sarabia. Vorig jaar waren we te druk met andere dingen en hebben zwijnen, vossen, dassen en ontelbare onbekende vogels zich te goed gedaan aan onze drie pruimenbomen. Maar dit jaar hebben we besloten het niet zo ver te laten komen.
Thomas zag eens pruimen hangen. Foto: Thomas
Al een goeie week, eigenlijk sinds we terugkwamen van onze wandelhuwelijksreis in de Picos de Europa, zijn we druk met plukken, selecteren, ontpitten en tot moes koken van de pruimen om er vervolgens pruimenjam en pruimencompôte van te maken.
De jam is voortreffelijk, een mooi donkeroranje en transparante traag uitvloeiende suspensie (red. is van mening dat hier substantie moet staan, AN) en de compôte ziet er mooi uit maar is nogal zurig. We denken erover het maar chutney te noemen. Het is overigens wel raar dat de compôte zo zuur is, want de pruimen zijn overrijp en zeer zoet. De pruimen zijn ook heel groot. Als eieren, maar dan wel van ganzen en zwaantjes.
Alle pruimen die we op de grond vinden, of die te rot zijn gooien we op de cucho, de composthoop, zodat de wilde zwijnen geen reden hebben om langs te komen of in ieder geval lang te blijven. En alle pruimen die we later toch niet goed bevinden gaan met het keukenafval naar de varkens van Juan. Daar zit toch een zekere poëtische rechtvaardigheid in, dunkt me.
Selectie-impressie. Foto: Thomas
We geven ook zoveel mogelijk weg als handpruimen. Nu kunnen we eindelijk eens wat terug doen aan onze buren en vrienden hier. De pruimen (Reine Claude) van Santín staan goed bekend en worden in grote dank aanvaard.
Ah. En omdat we zo druk zijn met de pruimen konden we nog niet een mooi verslag van de reis door de Picos maken, maar dat komt dus nog. Ooit. Heus.
En ahja. Wie weet hoe je sap gecontroleerd uit een pruim krijgt, zonder prachtige keukenmachines? En wie weet er iets van pruimenwijn? Andere recepten? Alsjeblieft niet als zoet bestanddeel in hoofdgerechten.
zie reacties (6)
nachtmerries
geplaatst door thomas op 13-06-2008
anonieme nachtmerrie op kloos.
Lange tijd waren ze weg maar deze nacht waren ze er weer. De nachtmerries. Verschrikkelijk. Heel geleidelijk komen ze in je slaap op de voorgrond in je, nou ja, laten we het bewustzijn noemen, in je droomgezichtsveld.
Deze nachtmerries en ook nachthengsten. Want nu de winter voorbij is laat men de paarden weer los op de berg om te grazen. Ze zijn dan helemaal vrij en onbegeleid maar wel voorzien van een flinke bel om de nek. Overdag blijven ze mooi ver weg want ze zijn te schijterig om in de buurt te komen. Maar 's nachts komen ze heel dicht bij het huis om daar de randjes gras op te eten. Zo dichtbij dat ze zelfs onder het raam staan te klepperen als volleerde nachtwakers. De hele nacht door: ding, ding, kedingding, klong. Gek wordt je ervan! Af en toe sprint ik of Astrid in pyama of onderbroek naar buiten, hoe het uitkomt. Dan schieten we eerst onze klompen aan, grijpen een matteklopper of de supersoaker en jagen de nachtmerries maar weer even weg. Voorzover wij weten waren er nog geen menselijk toeschouwers van dit spektakel.
Het wegjagen werkt helaas maar voor een tijdje. Het enige dat een beetje helpt tegen de nachtmerries zijn oordoppen, totdat je ze zelfs door die barrière heen hoort. Wie heeft er een probaat middel tegen nachtmerries?
zie reacties (12)
bietelum andreanae stijnensis
geplaatst door thomas op 26-05-2008
Vlak na de bruiloft vond - meen ik - Stijn deze kever op de deur van de schuur van de buurman. Andrea heeft hem op de foto gezet en had meteen al door dat het geen gewone kever danwel wants was. Ze riep onmiddellijk de hulp in van de entomoloog ter plaatse en omdat die een dia puente had heb ik maar geprobeerd hem op te zoeken in de Thieme's Insectengids. Maar daar stond deze kwant niet in dus is het een nieuwe soort! Gefeliciteerd, Andrea en Stijn met je ontdekking!
links de Bietelum Andreanae Stijnensis. Foto Andrea.
Mocht er nou iemand zijn die weet dat het beestje nog een andere naam heeft, dan horen wij dat graag en leggen we het voor aan de Entomologische Nomenclatura- en TaxonometrieDienst van de gemeente Sarabia.
zie reacties (4)
de macho is weer terug!
geplaatst door thomas op 15-05-2008
links el macho in zijn element
Eerst maakte Andrés er nog een grapje over dat hij gevonden was bij het winkelcentrum in Oviedo. Maar hij is nu echt terug. De macho. Gevonden in Santa Cruz, aan de andere kant van de berg. Op het spoor van de FEVE, de regionale smalspoorgigant.
Het eigenaardige is dat hij al twee dagen nadat hij was verdwenen gevonden is, en gestald is door mensen bij de veemarkt hier vlakbij. Andrés is daar toen wel wezen vragen, maar niemand wist iets.
Een vriend wees hem er onlangs op dat er een briefje bij de markt hing dat er een muilezel gevonden was en of de rechtmatige eigenaar hem wou komen afhalen. Zo niet, dan zou hij twee weken daarna per opbod verkocht worden. Ja ja!
Met de politie hebben Andrés en Juan hem daar uit die stal weggehaald en nou is hij weer hier. Terug van zijn eerste vakantie in drieëntwintig jaar.
zie reacties (3)
el macho
geplaatst door thomas op 24-04-2008
De macho van Alfonso is weg. Een macho is een muilezel. Mannelijk, dus maar dat is een beetje moeilijk met muilezels en muildieren. Hij is zomaar verdwenen uit het weiland, geen spoor te bekennen. Alfonso kwam 's ochtend kijken en weg was tie. Hij maakt zich grote zorgen, omdat als er wat gebeurt, of hij wordt aangereden en veroorzaakt schade dan is Alfonso aansprakelijk. Hij zou ook gestolen kunnen zijn. Afgelopen zondag is Andrés naar de veemarkt in Mieres gegaan om daar rond te vragen of iemand het beest gezien heeft. Bernardo heeft de berg al afgezocht. Overigens, wij hebben gisteren ook al aangeboden om te helpen zoeken maar dat wilden ze echt niet hebben. We twijfelen of dat ook zo is. Het lijkt erop dat er hier andere beleefdsheidnormen gelden dan in Nederland. Dat als je iemand iets aanbiedt diegene dat beleefd weigert. Maar als je iets gewoon doet is het goed. Hetzelfde geldt voor rondjes geven: niet vragen wat iemand wil, gewoon wat laten inschenken. In Nederland is het voorkomend eerst te vragen of en wat je wilt. Hier niet. Hier moet je het gewoon geven, al komt het misschien zelfs ongelukkig uit. Als bijvoorbeeld Juán de kroeg binnenkomt dan sprint één van ons al naar de bar om direct wat voor hem te bestellen en meteen cash (metalico) te betalen, want anders rekent iemand anders het weer af. Ja het valt niet mee.
Dit is niet de Macho, maar Sita. Volgens onze communicatie-manager moet er altijd een plaatje bij het praatje.
Enfin. Inmiddels is de macho nog steeds niet terecht. Volgens Bernardo kan de macho inmiddels al wel in Léon zijn. Of in Nederland. Want het zijn beesten die moeten werken, die wat moeten doen. En ze kunnen ongelooflijk hard werken en ver lopen. Macho's werden vroeger veel in de mijnen gebruikt. Ze konden werken com un demonio. Als een beest. Maar ze waren ook slim, zei Bernardo: ze wisten precies wanneer de acht uur werk er opzaten en dan verzetten ze geen stap meer. Net zoals ze meteen door hadden als er een wagonnetje teveel achter hun was gespannen. Dan deden ze ook niets meer.
Juán, Alfonso en Andres denken dat het dier gejat is. In tegenstelling tot koeien en paarden worden macho's niet gechipt. Dat maakt ze interessant voor boeven. Alfonso vertelde dat hij het beest al twee- of drieëntwintig jaar had. Ze kunnen heel oud worden. Dus. Ik heb nog gekeken maar ik kan er zo gauw geen foto van vinden. Hij is groot en zwart en grijs aan de onderkant en hij poept veel. Oh ja en als hij jeuk op zijn rug heeft dan gaat hij gewoon op zijn rug op de grond liggen en gaat dan geweldig liggen friemelen. Geen gezicht.
Dus als je een dergelijke macho tegenkomt, stuur hem dan weer deze kant op.
zie reacties (1)
ponga
geplaatst door thomas op 30-03-2008
Vandaag zijn we met de lada (el Asturianu) en Sita naar de Ponga geweest om te kijken of dat een goed gebied is. Het ligt pal naast en ten westen van de Picos de Europa maar is nog heel erg ruig met weinig platte stukjes. Wel heel mooi
links de Picos, rechts de Ponga
zie reacties (4)
de varkens van juan
geplaatst door thomas op 30-12-2007
Juan is al zolang we hier wonen bezig met zijn twee varkens. Flinke knapen zijn het. En ze zitten in een klein modderig kot naast zijn ouderlijk huis in Sarabia. Sinds zijn vader is overleden woont Juan samen met zijn moeder beneden in Peñule, vlak langs de weg naar Sarabia. Maar elke dag komt Juan naar boven - ook zijn moeder zien we vaak - er gaat namelijk aardig wat voer in die varkens dus er moet heel wat gewerkt worden. Hay que trabajar zeggen ze hier.
de moeder van Juan
En voor wat hoort wat: op zaterdag 22 december moesten ze eraan geloven. Juan was de afgelopen tijd ook al behoorlijk opgelaten want hij moest ze gaan doden hoewel hij daar heel luchtig over deed. "Bwooh! Ze schreeuwen nogal maar ja het moet gebeuren, heh!" Zei hij, terwijl hij het hout opstapelde waarmee na de slacht de chorizo's gerookt gaan worden. "En het is ook gezellig want de familie komt om te helpen met het verwerken van al dat varken tot chorizo's en morcilla (bloedworst, yuk!). Per stuk wegen ze wel 150 kg dus dat is aardig wat chorizo."
Juan met zijn twee zussen
Maar de donderdag ervoor, in de kroeg liet hij wel merken dat het hem wel meer deed. Het is niet niks, dieren waar je een heel jaar voor gezorgd heb, ga je liefkrijgen. Maar toch moet het gebeuren. Daar heb je ze voor vetgemest. - Ja, Bolletje, het leven op het platteland is hard! Al is het platteland van Asturias natuurlijk behoorlijk geaccidenteerd.
We waren het alweer bijna vergeten tot we zaterdag tijdens de lunch inderdaad wat eigenaardig geschreeuw hoorden. Even later hing er aan de corredor van het huisje van Juan een geweldig groot opengesneden varken. Juan was heel trots en blij en viel zowat om, zo stoer liep hij rond. Het was weer gedaan! Hij had het hem geflikt. Twee varkens van 150 Kilogram en het leek wel of de kracht en het levensenergie van die varkens was overgegaan in alle mensen die daar waren. Want de hele familie was erbij. Althans Juan, die vrijgezel is, zijn twee zussen met aanhang en zijn moeder.
We zijn gaan kijken en hebben foto's gemaakt en ons voorgesteld aan de familie. Ze nodigden ons ook uit bij de Matanza (slacht). Een gezellige familiegebeurtenis en we kregen een kilo picadillo mee, gehakt, zoals dat in de chorizo gaat. We hebben het meteen thuis opgegeten. Het was heel lekker. Maar het is een raar idee dat je dan die lieve grote varkens opeet. Je kent het wel, heel anders dan vlees uit de supermarkt. Terwijl dat niet zo gek lang geleden ook levende beesten waren. Raar maar wel realiteit. Weer een stapje dichterbij die werkelijkheid waar wij wat van afgedwaald waren.
zie reacties (3)
rastro
geplaatst door thomas van putten op 08-12-2007
De makelaar van Finca #2 (laten we hem Jorge noemen) was zelf in nl geweest en het was hem zeer bevallen. Vooral de vlooienmarkt van het waterlooplein vond hij erg leuk. Ja, wij ook! en zeiden dat we dat soort markten hier nog zochten.
Jorge vertelde toen dat er in Gijon op elke zondag ook een rastro was. ja ja. een wat? een rastro. na enig heen en weer gevergelijk bleek dat dat een rommelmarkt is. genoemd naar de Rastro in Madrid, wat een heel beroemde schijnt te zijn. Etymologisch zijn we er nog niet helemaal uit. Een rastro is een spoor, het zou een snuffelmarkt kunnen zien.
Enfin, afgelopen zondag zijn we naar de rastro gegaan. Eerst even op internet uitvogelen waar en hoe we daar komen. Jorge had verteld dat het naast het voetbalstadion "El Molinon" was. Daar kun je, bleek vrij eenvoudig met de auto komen, zonder dat je de stad zelf inhoeft. Toen we aankwamen rijden zagen we al veel mensen op weg naar het stadion, duidelijk in snuffelstemming.
De markt zelf was op de parkeerplaats van het stadion en heel groot. Veel groter dan de vlooienmarkt op het waterlooplein! Het is niet alleen een rommelmarkt, maar ook een gewone markt maar dan nog was het rommelgedeelte heel groot. Er was ook prima rommel! We hebben onze sinterklaas kadootjes daar gekocht. Een vrijwel nieuwe Britta (zie (ooit) categorie hardware, een kan waarin je kraanwater kunt filteren) voor maar vier euro, een hoop boeken, een stop voor onze ge-improviseerde stoppenkast. En daarnaast nog twee boompjes voor op ons hofje: Een jasmijn en een bougainville, allebei voor weinig.
We hebben ook nog wat churros gegeten en toen de markt om ongeveer twee uur 's middags opbrak zijn we weer naar huis gereden.
zie reacties (0)
Valle de Turón
geplaatst door thomas op 12-08-2007
Zaterdag (gisteren) hebben we met Lluna, Laura en Edward de PR AS 100.1 Valle de Turón gelopen. Een lokale wandelroute van ongeveer 10 kilometer die begint bij Puente Villandio en eindigt in Figaredo. Vlak voor het einde komt hij bijna langs ons huis.
Het was erg mooi. Je krijgt veel te zien van het verleden van de vallei, in casu de mijnbouw en de vergane glorie daarvan. Daarnaast veel rust en natuurschoon.
Weet iemand welke plant dit is? Onze determineerboeken geven geen oplossing. Het blauwe druifje komt nog het dichtst in de buurt.
We zagen een Russisch Beertje (Callimorpha Quadripunctaria). Die als tie vliegt een hele mooie oranje onderkant heeft al zie je dat op deze foto niet.
Dit was de mijn Santa Barbara. De Heilige Barbara is kennelijk de patronesheilige van mijnwerkers.
En bij La Veguina hebben ze een begraafplaats in de stijl van Amsterdam.
Alleen aan het eind begon het te onweren. Het was al dagenlang bloedheet. Sommigen van ons waren op tijd binnen.
zie reacties (3)
webcam
geplaatst door astrid op 09-08-2007
Het is gelukt. We hebben een webcam geïnstalleerd. Onze laptop is een laptop en daarom niet erg geschikt om permanent te laten aanstaan. Als we de laptop dus hebben aanstaan, verschijnt er af en toe een nieuw beeld op http://sarabia.mateor.eu/webcam.jpg. Je kan ook klikken op webcam ergens bovenaan in de rechterkolom van deze blog.
Het is wat houtje-touwtje maar jelui hebt het er voorlopig maar mee te doen. De webcam ververst iedere 10 minuten, dus de kans dat er net iemand door beeld loopt is helaas vrij gering. Later als de webcam groot is, komt er een flitsendere presentatie.
zie reacties (4)
de koninginnerit van de Vuelta 2007
geplaatst door thomas op 20-05-2007
Voor de liefhebbers:De koninginnerit van de Vuelta 2007 (de Ronde van Spanje) begint vlak in de buurt van Sarabia, in Langreo op 20km van Sarabia. Op 4 september wordt deze vierde etappe gereden.
Langreo – Lagos de Covadonga (182 km.)
The first stage with a high altitude arrival point for the 62nd edition of the Tour. The Lagos de Covadonga (lakes), one of the mythical final stages of the Spanish round, welcomed the final of the fourth stage, after a year’s break.
This 182 km. stage, with an arrival point at a special category mountain pass, takes in two third category mountain passes (Alto de la Faya de los Lobos and Alto de la Llama) may be the first to mark the differences among the favourites.
ELADIO JIMÉNEZ. Se impone en los Lagos de Covadonga y Denis Menchov mantiene el liderato (Vuelta 2005)On as many as 15 occasions, the Lagos have witnessed an end of stage in the Tour. In 1983, Marino Lejarreta was the first rider to cross the finishing line in the Nature Reserve, after completing the 188 kilometres from Aguilar de Campoo.
Pedro Delgado (in 1985 and 1992) and Laurent Jalabert (in 1994 and 1996) have been the only two riders to repeat a victory on the Asturian peak, while Eladio Jiménez was the last to win the victory in the Lagos, on 10th September, 2005.
http://www.lavuelta.com/07/ingles/recorrido/etp4.asp?e=4
Lagos de Covadonga, Picos d’Europa, Spanje
Ondanks de geringe hoogte van amper 1150 meter kan deze beklimming zonder moeite de vergelijking met Alpe d'Huez aan. Het totale hoogteverschil is met 1084 tegen 1050 meter vrijwel identiek. Het gemiddeld stijgingspercentage (hier gemeten vanaf Covadonga) is met 7,2 tegen 8,4% aanzienlijk lager, maar daar staat tegenover dat de klim veel onregelmatiger is en de steile stukken zeer veel steiler zijn met maxima van liefst 18%! Een doorsnee trimmer heeft minimaal 39-28 nodig. De tocht naar boven is gelukkig niet alleen moordend zwaar, maar vormt beslist ook een van de mooiste bergritten die in Spanje te maken zijn. Dat weten de gemotoriseerde toeristen en busondernemingen natuurlijk ook en in het seizoen is er dus vanaf een uur of 10, 11 's morgens een voortdurende stroom verkeer op de smalle bergweg
De vlakke aanloop verraadt niets van de verschrikkingen die komen gaan. Door een breed dal fietst het ontspannen langs kleine boerderijen met typische "horreos", de op poten gezette houten maisschuurtjes die de oogst tegen ratten moeten beschermen. Pas anderhalve kilometer voor het befaamde heiligdom van Covadonga moeten de bergverzetten worden aangesproken. Op deze mythische plaats wordt in een grotkapel de beschermheilige van Asturië, La Virgen de Covadonga "La Santina", vereerd en ook bevindt zich hier het heilige graf van koning Pelayo. Iets verder van de hoofdweg ligt een niet erg fraaie basiliek, die in 1901 werd voltooid. Dé bedevaartsdag is jaarlijks op 8 september; de dag van de Virgen de Covadonga.
Het gaat nu meteen met meer dan 10% door het bos omhoog en het vlakt pas wat af bij de eerste haarspeldbochten. Zo'n 5 kilometer na Covadonga volgt een werkelijk afschuwelijke passage van 12% gemiddeld, waaraan geen eind lijkt te komen. De lange rechte weg volgt steil omhoog een kale rotswand en biedt geen enkel psychologisch steuntje in de vorm van een vlak stuk, een lekkere haarspeldbocht of een ander richtpunt. Pas bij de Mirador de la Reina is een plat gedeelte om even bij te komen. De vallei van de Onís is vanaf dit schitterende uitzichtspunt te overzien. Interessant is verder dat zich hier vlakbij een centrale, omheinde voederplaats voor gieren bevindt waar de herders uit de omgeving kadavers naar toe brengen. Door een indrukwekkende rotsenchaos klimt het wat minder heftig door naar het volgende uitzichtspunt dat neerkijkt op het Lago de Enol. Elk jaar op 25 juli vindt rondom het meer van Enol het Fiesta del Pastor, een groot herdersfeest plaats. Het is er dan ongelooflijk druk.
De laatste honderden meters vallen mee en zonder al te grote verdere inspanningen wordt het tweede bergmeer bereikt, La Ercina, dat in een prachtig hooggebergte-decor temidden van groene alpenweiden ligt. Hier kan op het terras van een welverdiend drankje worden genoten.
Wielerhistorie
Voor de Vuelta (Ronde van Spanje) heeft Lagos de Covadonga dezelfde magische klank die Alpe d'Huez heeft voor de Tour de France. Sinds 1983 vormt de aankomst tussen de twee beroemde bergmeren Enol en La Ercina regelmatig de afsluiting van de koninginnerit van de ronde. Meest illustere winnaar is zonder twijfel Lucho Herrera die in 1987 én 1991 zegevierde en in 1987 trouwens ook de ronde won. In 1992 won Pedro Delgado met op 39 seconden de latere rondewinnaar Tony Rominger op de tweede plaats. Gert-Jan Theunisse finishte als 10e op 2.42. De laatste beklimming dateert uit 1997 toen de Rus Pavel Tonkov zegevierde voor Alex Zülle op 18 seconden en Jose Maria Jimenez op 24 seconden. In 2000 is Lagos de Covadonga na een afwezigheid van twee jaar weer in het routeschema opgenomen.
http://www.opdefiets.net/cols2.htm
zie reacties (0)
beren op de weg
geplaatst door thomas op 21-12-2006
In de omgeving van Sarabia heb je nog wilde beren en wolven. Deze populaties zijn niet (her)uitgezet, zoals in de Pyreneeën, maar komen er gewoon nog van oudsher voor.Maar wat doe je nou als rechtgeaarde Nederlander als je tijdens het wandelen een beer tegen zou komen? De meningen komen aardig overeen:
Als je een beer ziet, met een ruime boog eromheen of beter nog teruglopen. Nooit rennen. Altijd met veel kabaal en rumoer lopen zodat de beer niet verrast wordt. Als je toch een beer verrast, geen kabaal en rumoer maken en niet wegrennen.
Men beweert dat het beste is, in het laatste geval, om op de grond te gaan liggen met je gezicht naar beneden. Dan verliest de beer misschien zijn interesse en gaat hij door waar hij mee bezig was.
Ik zou dan juist geïnteresseerd zijn maar goed. Ik ben dan ook geen beer.
Allemaal niet erg geruststellende oplossingen. Gelukkig heeft National Geographic er ook nog één:
Cat Chases Bear Up Tree
Perhaps not since the Cowardly Lion has an animal's appearance been so at odds with its attitude.
On June 4 a black bear wandered into a West Milford, New Jersey, back yard, was confronted by a 15-pound (7-kilogram) tabby cat … and fled up a neighbor's tree. Hissing at the base of the tree, Jack the clawless cat kept the bear at bay for about 15 minutes, then ran him up another tree after an attempted escape.
Finally, Jack's owner, Donna Dickey, called the cat inside, and the timorous trespasser disappeared back into the woods.
"He doesn't want anybody in his yard," Dickey said of Jack in an interview with the Newark Star Ledger.
Unlike cats, bears aren't typically territorial, roaming instead over vast areas that would be impossible to patrol for intruders. With a habitat that includes much of North America, black bears are seen fairly often in this region of New Jersey.
Full-grown black bears weigh between 200 and 600 pounds (90 and 270 kilograms) and measure as much as 6 feet (1.8 meters) long. Their diets can include fruits, honey, insects, acorns and animals as big as moose calves—a fact apparently lost on Jack.
http://news.nationalgeographic.com/news/2006/06/060613-cat-bear.html
We wilden toch al beesten dus een kat kan er ook wel bij.
zie reacties (0)
keltische nederzetting
geplaatst door thomas op 08-12-2006
Astrid kwam erachter dat er ook een Keltische nederzetting ergens in Sarabia moet zijn:Castro del Castiello. Se encuentra en lugar de Sarabia en la parroquia de Figaredo a 4 Km. de Mieres. http://www.guiastur.com/CONCEJOS/mierespatrimonio.htm
We gaan op onderzoek. Overigens zijn er meer aanwijzingen voor Kelten in Asturias. Of Keltische voorvaderen. Ga maar na, ze drinken er cider (sidra), ze spelen er doedelzak en het is er vaak slecht weer.
