Dertig kilometer van ons huis. We zouden met de bus kunnen, maar die rijdt 's ochtends om 8:15 uur uit Mieres weg. 's Avonds om 17:00 uur gaat 'ie terug. Niet zo vaak dus. Dan maar met de Patateru. We wilden al eerder gaan, maar het kwam er nooit van. Net als in Den Haag. Daar kwam het er ook bijna nooit van dat we naar het strand gingen.
Maar het is gelukt. We hebben Sita opgesloten met een paar katten om op te sabbelen. Het was zeer de moeite waard. Want altijd maar die Finca's!
De twee langste liften op één foto. Foto: Thomas.
Valgrande bij Pajares is een klein gebied. Vijfentwintig kilometer als alles open is en vandaag was er maar dertien kilometer open.
Beetje raar perspectief. Foto: Thomas
Maar dat waren dertien mooie kilometers met goeie sneeuw - hoewel af en toe flink ijzig. Het was ook flink koud.
Er komt een wolkje over de top. Foto: Thomas
We moesten ook de sneeuwkettings aanleggen. Anders waren we er misschien niet gekomen.
Ouderwets degelijke sneeuwkettings. Foto: Thomas
Die sneeuwkettings hebben we trouwens gekregen van Pepe, die ze nog ergens in zijn garage had liggen. Veel dank, Pepe! Ze zijn veel sterker en steviger dan die prutsdingen met geel en rood plastic. Op de terugweg zagen we van die prullen nog hier en daar stukjes liggen.
"En dat voor 12 euro!" Foto: Thomas
Een skipas voor een halve dag kost twaalf euro en als je een hele dag wilt kost het zestien euro. Laagseizoenprijzen. Anders is het vijf euro meer. Toemaar.
bovenop, richting León. Foto: Thomas
Astrid kijkt naar het kleine skidorpje (pleonasmetje). Foto: Thomas
We hebben lekker geskied en een kleurtje (zeugma).
rode piste met uitzicht op León. Foto: Thomas
Het uitzicht is fantastisch en we hoefden nergens te wachten voor de liften. Wat wil je nog meer!
daar ergens is Sarabia. Foto: Thomas
San Isidro is veertig kilometer bij ons vandaan. Daar hebben ze vierentwintig kilometer piste. Een kilometertje minder dan in Valgrande Pajares. Jawel. Die kilometers waren vandaag wel allemaal open. Dus daar gaan we binnenkort eens kijken.
Sinds vorig jaar is er ook Fuentes de Invierno, op achtendertig kilometer. Ja. Net voor San Isidro. Met nog geen negen (8,76!) kilometer skipiste spelen die niet echt een rol van betekenis. Maar als we het daar dan toch over hebben. Het vierde en laatste skigebiedje een soort van dichtbij is Leitariegos met zeven kilometer piste. Tsjonge. En daar maken ze een hele website voor!
Desalniettemin kan je je hier goed vermaken op skigebied. Je moet gewoon die gebiedjes bij elkaar vegen en iedere dag naar een ander gebied gaan. We zijn al bijna niet meer jaloers op het maar voortdurende Nederlandse schaatsweer. Zondag gaan we weer de bergen in. Wandelen met sneeuwraketten en Sita.
En dan was er nog Willy, de Zingende Stoeltjesliftpaal! Zoals mijn vader zou zeggen, luister en huiver: