En toen werd het zowaar een spannende middag in Sarabia. Auto's reden af en aan de berg op en af. Buurmannen Juan, Alfonso en Bernardo waren in discussie. Wij tuurden onrustig de heuvels af. Het was 18 graden, had al weken amper geregend, er stond een snoeiharde wind en de berg op minstens twee plaatsen in de fik. Wat wil een mens nog meer in deze ervaringsmaatschappij?
Dat de fik een beetje verder bij ons weg was. Dat de voor vandaag voorspelde 100% regenkansbui eindelijk eens ging vallen. Dat die roodroze wolk daar in de verte hopelijk niet je bos aan het opeten is, hoewel het er anders uitziet. Dat je van die mooie hut een halve kilometer verderop, die voor de helft je eigendom is, meer dan alleen maar de eeuwenoude stenen en dito dakbedekking zal terugvinden.

De dreigende rozerode wolk
Dan ga je opeens heel anders naar je koddige kurkdroge huisje kijken: Wat ga je er uit meenemen? En om mee te beginnen, wáár tussen de verhuisdozen ligt het eigenlijk?

De weilanden achter Sarabia dik in de rook
Drie of vier uur later ging het na de asregen dan gelukkig toch ook echt regenen. Nu het donker is, lijkt het erop dat de branden uit zijn. Eén dezer dagen zullen we poolshoogte moeten gaan nemen om te zien hoe ons bos en de stal er bij staan. Ik kan er niet naar uitkijken.
Nooit gedacht dat ik zo'n brand zou meemaken. Ik dacht dat dat alleen gebeurde bij mensen met te grote zwembaden. Nou ja, ons koddige huisje staat er nog. En zo heeel dichtbij was het nou ook weer niet. Maar echt fijn, leuk, spannend? Neuj. Geef mijn portie dan maar aan Fikkie. Onee!