help Cuca en de haren

geplaatst door astrid op 21-10-2009, 19:15

Cuca voor het laatst in Sarabia. Foto: Astrid

Er is een klein wonder gebeurd. Of iets hilarisch. Of hoe je het ook maar wilt noemen. Door tijdsgebrek kwam ik er niet eerder aan toe om erover te vertellen.

Vertel! Vertel! Vertel!

Nou...

Cuca woont tegenwoordig voor de centrale verwarming in Nederland. Echt waar!

Je weet wel. Die dwerghondpekineesachtige met deukkop, onderbeet en kromme poten. De moeder van Sita ja. Onze ook al niet zo fraaie hond.

Sita. Foto: Thomas

Dat komt. Dat komt. Dat komt. Omdat we begin september een paar Ware Hondenvrienden Uit Het Juiste Hout op bezoek hadden. Ze hielpen dierenasiel La Pontiga bij Oviedo. Geheel vrijwillig werkten ze zich 10 dagen lang te pletter om daar fatsoenlijke hondenverblijven te bouwen. Overnachten deden ze bij ons in de boomgaard. Omdat ze al Googlend de Sarabiablog tegenkwamen. En niet op zo'n typisch Spaanse camping wilden zitten. Vandaar.

Cuca moest dood

In die kwaaie zomerperiode mompelde buurman regelmatig, maar ons veel te serieus, dat hij Cuca ging afmaken. En die zoon van haar, Pascual, zou wel snel volgen. Ze zijn toch nergens goed voor. Vale por nada. Nou hadden ze dat geintje in volle ernst al eerder geflikt. Maar dan bij General en Carbón. Gevonden in het kippenhok. Moesten dood. Dus de hakbijl erin. Letterlijk. Ik zie nog Carbón jankend terugsprinten. De eerste poging was een schamphak. Thomas ving hem op. Had niet door wat er gaande was. Ik wel, maar overzag niet hoe ik die puinhoop zou moeten oplossen. Bah.

Kortom. Paniek! Vooral Cuca dood. Dat ging ons aan het hart. Zolang wij hier wonen is zij er ook al. Altijd weer even dankbaar voor onze aandacht. Thomas beloofde dus spontaan dat wij dan wel voor haar zouden zorgen. Tsja. Thomas moest door de werkelijkheid worden ingehaald.

Ik hield hem voor dat dat enorme mot zou geven. Twee honden, waarvan Cuca duidelijk de dominantste. Sita gekoeieneerd door Cuca. Dat hadden we al genoeg gezien. Liever niet! En hoe zou dat moeten met twee honden: effe een camping opzetten? Ik voorzag een liederlijke beestenbende met Thomas en mij in een nadrukkelijke bijrol.

Liederlijke beestenbende. Film: Thomas

In die kwaaie zomerperiode ben ik dus gaan bellen. Bellen met een paar hondenredsters in Gijón die veel goeds doen. Zoals sterilisaties voor weinig. Bellen met het asiel in Mieres. Want die van Gijón konden niets voor ons doen. We woonden niet in hun postcodegebied. Zucht. Bellen met onze eigen dierenarts, want de telefoon werd nooit opgenomen bij het asiel. Ze hebben daar sinds kort dan ook heel terecht een nieuwe beheerder. Enfin. Bellen met onze dierenarts dus. Kostte dertig euro als ik haar wilde laten afmaken.

Eigenlijk te gek voor woorden. Een gezonde hond, weliswaar met deukkop, kromme poten en een onderbeet, die zomaar kan worden afgemaakt. Het kán tenminste. Altijd beter dan een Spaans hondenleven. En wat doe je er verder aan? Ook Nederland leeft nog niet zo lang in de luxe dat huisdieren goed behandeld worden. Ik denk dat ze hier zouden stikken van het lachen als ik ze vertel van het bestaan van dierenambulances.

Maar dat zou dus een "oplossing" kunnen zijn. Een spuitje. Totdat we ons gingen voorstellen hoe dat dan gaat. Je neemt een Cuca. Type dolblij. Eindelijk weer aandacht. Gaat naar de dierenarts. Laatste beeld dat je bijblijft. Bruine hondenogen. Vol vertrouwen kijken ze je aan terwijl de dierenarts zijn dodelijke spuit zet. Van die gedachte werden we allebei niet bien.

De Verlossers

En toen waren daar dus Yvon en Jos. De Verlossers. De Bikkels. De Stoere Werkers. En ze namen Cuca mee. Voorin de auto aan de voeten van haar Redster.

Ik citeer hieronder een aantal mails van Yvon, die onterecht een roeping als schrijfster heeft genegeerd:

16-09-2009 | 20:39
Morgenmiddag gaan Cuca en ik naar de dierenarts. Om te kijken of ze echt zwanger is en in dat geval hoeveel het er zijn en hoe lang al etc. etc. Dus morgenmiddag is er meer nieuws. Ze wilde niet op de achterbank bij de andere twee meiden. Die wilden wel even snuffelen maar Cuca (die ik overigens steeds maar weer Frummeltje noem omdat ze zo'n leuk klein frummelhondje is) vond het geen goed idee. "Grrrrrr", zei ze en de twee groten keken wat verbijsterd. Het was ook de eerste kennismaking. Ze heeft een tijdje bij mij op schoot gezeten maar dat was warm en ook een beetje onhandig. Verder had ze een verschrikkelijke "echte hondenadem" en nog meer voor mij minder plezierige luchten.

Kortom, ze heeft de rest van de reis voorin op de grond gelegen, lekker op een handdoekje en ze vond het prima. Geslapen als een blok! Op de uitlaatmomenten gewoon lekker meewandelen aan de lijn, lekker eten en drinken en ach, die twee anderen waren gaandeweg ook niet zo bedreigend als ze eerst dacht. Eenmaal hier doet ze het prima. Ze is zindelijk, ze loopt keurig aan het lijntje mee naar het hondenpad (gaan ze allemaal aan de lijn) en terug loopt ze kwispelend achter me aan naar huis. Prachtig! Goed opgevoed hoor. Hier ligt ze vooral in de keuken, gewoon op de grond. Mandje hoeft ze niet. Nou liggen ze allemaal op de grond eigenlijk, lekker op het hout. Op de foto doet ze het minder want ze is op het hout een beetje in schutkleur. Ze is de trap al opgeklauterd om eens bij de poezen te gaan kijken. En ze loopt dapper mee maar heeft waarschijnlijk niet zo'n beste conditie en daarbij ook nog zwanger (waarschijnlijk toch) dus het is wel even doorzetten voor haar. Overbuurvrouw en vriendin is helemaal verkocht. "Och wat ben jij een schatje. Och wat een klein ding. Och jij kunt helemaal niet zo ver lopen op die kromme pootjes." En zo meer. Dat ze lief is met kinderen dat is wel heel erg fijn om te horen. Ze wordt geknuffeld en uitgelaten door heel veel buurkinderen. Die komen met regelmaat de honden uitlaten en even kletsen. Varieert van 5 tot 15. Helemaal leuk. [...]

Dit is ook geen kort mailtje geworden. Ga nu even de foto's sturen. En houd jullie op de hoogte van Cuca's capriolen. Wat een mooie titel zou zijn voor een meisjesboek in de leeftijd van 10-11 jaar maar dan wel 30 jaar geleden. Dagdag, geniet van jullie mooie plek en van elkaar.

16-09-2009 | 20:57
Daar zijn ze! Cuca kwispelt zodra er naar haar wordt gekeken... keuken is gewoon het verlengde van de huiskamer dus ze ligt lekker in de buurt.

Cuca kwispelt zodra er naar haar wordt gekeken. Foto: Yvon

18-09-2009 | 17:53
Het meest actuele nieuws over Cuca?

Vanmiddag is er een echo gedaan. Het zijn er waarschijnlijk 6! En ze komen binnen nu en een week! Misschien zelfs wel dit weekend. De dierenarts zei nog "het is wel een goede manier om hondjes het land binnen te smokkelen. .."

Ik moet even bijkomen van deze verrassing. En voorbereidingen treffen voor een mogelijke worp van 6 (?) hondjes... Wat een feest eigenlijk hè? Onpraktisch en onhandig allemaal maar wel weer apart.

Ga nu even wandelen met de roedel van 9 en houd jullie uiteraard van alle nieuws op de hoogte.

25-09-2009 | 12:09
Neehee, nog steeds niet. Ik word er een beetje nerveus van (nee, valt wel mee hoor). Vooral 's avonds want dan is de dame moe en wordt ze een beetje sjachrijnig en denk ik dat ze buikpijn heeft. Kijk ik toch een aantal keren 's nachts hoe het gaat. De volgende ochtend staat ze weer kwispelend klaar voor een wandelingetje. Maar haar buik is nu aan de zijkanten breed geworden, ze waggelt, is sneller moe/kortademig. Vanochtend wilde ze maar weinig eten (is een signaal heb ik gelezen). [...] Mijn hele omgeving is in de ban van de bevalling. De kinderen in de wijk, hun ouders, mijn vrienden en mijn familie. Iedereen in rep en roer en Cuca laat het zich rustig welgevallen.
Zodra ze gaat bevallen moet ik mensen bellen en sms-en. Ja, ja, afhankelijk van de tijd die ik daarvoor heb. Ik heb het idee dat het beestje al wel zo nu en dan urine verliest dus dan is er (te) weinig plaats maar nogmaals, de signalen zijn er maar ze laat het verder lekker voor wat het is.

Ik ben er twee op voorhand kwijt, heel misschien drie. Dus heb ik er nog altijd drie in de aanbieding als het klopt wat de echo liet zien en ze allemaal levensvatbaar zijn. Iedereen vindt het leuk en spannend maar er zijn maar weinig mensen die spontaan roepen dat ze wel een puppy willen. Ergens is dat ook wel goed want impulsieve besluiten op dit gebied zijn niet oké. Moeten mensen wat mij betreft toch even over nadenken. Heeft buurman nog gereageerd op haar verdwijnen? Ik hoop toch werkelijk dat hij de kleine zwarte wel in leven laat want dat was ook een erg leuk mannetje vond ik.

Zodra er nieuws is horen jullie het.

Wij gaan nog een zonnig weekend krijgen en daarna schijnt het in ieder geval killer te worden. Nog een reden om dan in het weekend maar te gaan werpen lijkt me. Leuke, zonnige dag, altijd mooi. Ik ben de komende twee weken ook meer vrij, da's mooi voor het hele proces.

29-09-2009 | 18:47
Het zijn er zeven!

Vier zwarte waarvan 1 wel erg tenger, 1 donkergrijs/donkerbruin en 2 lichtbruine kleine frummeltjes.

Tussen kwart voor 1 en kwart voor 3 vanmiddag. De eerste twee waren er zonder dat ik er iets van had gemerkt. Ik hoorde een raar geluid, dacht eerst nog dat er buiten iets vreemds gebeurde met een kind of een hondje en realiseerde me ineens dat "hondje!!!!!!!" wel eens bij mij kon piepen. Cuca/Frummel had er al 2 geworpen zonder een geluidje te geven. Ze heeft het keurig gedaan, alle kindjes uit de verpakking gehaald (ik vind me dat allemaal smerig...) en de bende opgegeten. Kindjes gelikt, de laatste had het moeilijk na z'n geboorte en heeft ze min of meer gereanimeerd. Doet het nu ook goed. [..]

Ik heb geprobeerd om het tengerste hondje aan de tepel te leggen maar werd door mams in mijn vinders gebeten. Moet ik er ook maar afblijven. Hoewel het advies van de dierenarts ook is om ze zeker de eerste 48 uur aan te leggen. Maar nu mag ik er ook wel aan komen van mama. Moeder en kids slapen, ik ben echt een beetje kapot van dit spannende gedoe...

Erg hè?

01-10-2009 | 15:29
Veel van hetzelfde maar er is nog niet zoveel variatie in het gedrag. Liggen en lurken. De kleine ligt nu aan de "achterste mem" en drinkt. Hij/zij kan het wel maar vergeet het een beetje geloof ik. Lekker bij mama liggen is ook wel goed genoeg. Maar er moet ook gegeten worden natuurlijk!! (Ik kan best opvoeden)

Dagdag

Cuca en het nest, deel 1. Foto's: Yvon

07-10-2009 | 2:08
53 foto's van Cuca, haar bevalling en haar kinderen. Ze doet het perfect en de puppy's groeien als kool. Er komen behoorlijk veel mensen langs om te kijken, vooral de kinderen uit de wijk. Cuca was in het begin echt heel fel en waakzaam over haar kinderen. Was ze altijd zo fanatiek of zou de nieuwe omgeving toch een rol spelen? Ze liep wel al naar het eerste uitlaatrondje meteen de goede route terug naar huis. Slimme meid. Hebben jullie enig idee hoe oud ze kan zijn?

Hier regent het en overdag is het grijs. Niet echt koud maar saai. [...]

Alles oké bij jullie in het leuke huis en in de boomgaard? 't Zwarte hondje nog steeds oké? Met Sita vast wel, die heeft het goed bij jullie. Goed, slapen nu maar.

Cuca en het nest, deel 2. Foto's: Yvon

14-10-2009 | 13:55
Ik denk er vrij vaak aan eerlijk gezegd. Want dat is de enige stress die ik rond de puppy's heb "als ik ze maar wel kwijtraak..."

Zoals het er nu uitziet houd ik een donkerbruine en een zwarte over (reutjes) en een lichtbruine met donkerbruin snoetje (teefje).

Ik ben druk aan het lobbyen maar als je mee wilt promoten heel graag. Ik heb ze net overgehuisd naar de bench. Ze gaan vanaf nu dus door de keuken kruipen. Kunnen ze eigenlijk nog maar nauwelijks maar ze willen heel graag op pad. En piepen want het is natuurlijk ook heel eng voor ze. Ze doen het verder helemaal prima.

Cuca en het nest, deel 3. Foto's: Yvon

Help Cuca en de haren!

Of moet ik zeggen, Help Cuca en d'r harem!?

Hoe dan ook. De oproep moge duidelijk zijn. Wie wil er nog een hond met deukkop, onderbeet en kromme poten? Of een wat minder slecht opgedroogd exemplaar? Ze hebben gegarandeerd een ongelofelijk lief karakter. Lekker klein. Formaat handbagage. Je stopt ze overal weg. En het zijn bikkelharde donders. Niet verpest door rare fokprogramma's. Kijk maar naar Sita. Als jonge blom een kloot teruggekopt. Of neem Cuca zelf. Onder de auto gelopen. Alles gebroken in haar lichaam. Weggedaan door de oorspronkelijke eigenares. Vale por nada. Opgelapt door de oude buurman. En tadaaa! Doet het weer. En hoe!

Jonge buurman en buurman vragen ons ondertussen regelmatig of Cuca nou nog eens gaat schrijven. Ze willen wel eens weten hoe het met haar gaat. Zeker nu het toch wat stil in Sarabia is geworden. Pascual is er een week geleden vandoor gegaan. Met dik houtblok en al.

Gek heh?

reageer