hoe is het eigenlijk afgelopen met ... ?

geplaatst door astrid op 21-11-2008, 21:46

Keiharde beloftes hebben we gedaan. "Hier komen we op terug." "Daar horen jullie nog van". "We weten niet hoe dit afloopt, maar we praten jullie hierover echt bij." Enfin, vreselijke lui zijn we. Altijd bezig met de waan van de dag, maar nooit eens een beetje retrospectie. Daar komt nu verandering in. Heel even dan.

Camera

De ouwe trouwe Nikon. Foto: Astrid

Hoe is het bijvoorbeeld afgelopen met de fotocamera? We hebben er indertijd lang en breed over gemaild en kregen veel reacties. Het resultaat, eindelijk, na ruim een half jaar, de Canon PowerShot A540. Een simpele klikklak die redelijk voldoet aan onze wensen. De optiek haalt het niet bij onze oude Nikon, maar voor het snelle fincawerk is het een prima camera. Dank jullie wel eigenwijze broer, eigenwijze zus en eigenwijze ouders voor het ongevraagd toch toestoppen van geld in plaats van een origineel cadeau bij onze bruiloft.

Geld

Bruiloft in de boomgaard. Foto: Andrea

Nu ik het daar toch over heb. Geld. We hadden iedereen gevraagd ons geen geld te geven als huwelijkscadeau. De Nederlanders hadden we op internet verteld dat het in Spanje een belediging is geld te geven. De Spanjaarden hadden we op internet verteld dat het in Nederland een belediging is geld te geven. Dat vinden we nog steeds een reuze mop, die we nu graag eens met jullie delen. Het mooie is dat veruit de meesten zich keurig aan de instructies gehouden hebben. Voor de Spanjaarden was dat wel een straf, want die geven achterlijk veel geld bij een bruiloft, zeker als ze de hele dag zijn uitgenodigd. Bedragen van tussen de € 100,- en € 200,- zijn heel normaal. Wij zijn erg blij met alle tastbare cadeaus die we op 3 mei 2008 hebben gekregen. Geld gaat als je niet oppast op aan eten, cadeaus blijven. Dank jullie wel.

Mijngebouwen

Het kantoor van Hunosa, patrimonio Caudal. Foto: Thomas

Bah. Ik wil het er eigenlijk niet over hebben. Het zit nog niet ver genoeg weggestopt in het geheugen. Nou goed. Laat ik kort vertellen wat er is gebeurd. We waren bij Hunosa in Ujo de dinsdag volgend op de dinsdag dat we er voor het eerst waren. Om te horen of er al bericht was van de jefe van de man waarmee we gesproken hadden. Hij belde ons terwijl we nog op 100 meter afstand van het kantoor waren. Hah, die zag ons zeker aankomen!

Aan de telefoon kon ik het niet zo geloven, dus gingen we op kantoor verhaal halen: Er werd niets verkocht, en bovendien was het toch niet geschikt voor wat wij zochten. "Ehh," zeiden we nog, "maar ho eens even. Jullie verkopen niet, maar dat wat jullie niet verkopen is dus niet geschikt voor ons? En bovendien. Wat is dat dan met dat paginavullende krantenartikel in het plaatselijke suffertje? Daarin wordt breed uiteengezet hoe goed jullie wel niet zijn en dat jullie gebouwen verkopen om de werkgelegenheid in Asturias te bevorderen? En dan nou dit als antwoord? Hoe kan dat? En die dame bij Sadim Inversiones is zeker ook keihard aan het liegen?" Nou, nou, phoe hee. Dat kon allemaal wel in de krant staan, en Sadim kon nog zoveel zeggen, maar er was allemaal helemaal nix van waar.

Zucht. We zijn even uitgekakt wat dit betreft. Buurman Juan kent een pief bij Hunosa, die hierover gaat, zei hij al eens in de kroeg. Maar bij een beetje doorvragen en aandringen op een nuchtere middag werd duidelijk dat hij hem ook weer niet zo goed kende. Maar Juan zégt dat hij er eens achteraan zal gaan. Ooit. Heus. Uhu.

Meer finca

De schitterende omgeving van Los Lagos in de Picos de Europa. Foto: Thomas

Dan zouden we altijd nog bericht krijgen van Juan Lucio over een nieuw terrein dat hij voor ons in gedachten had. Dat andere was afgeschreven omdat het hartverscheurend mooi onder hoogspanningsmast 2 ligt te wezen. Jongens en meisjes. Je kan er zo moehoe van worden. Op 28 oktober kwam hij al met het bericht dat hij nu zoiets geweldigs had. Vanavond heb ik na een paar keer bellen maar een nieuw wekelijks e-mailbericht gestuurd om te vragen of hij er al is geweest om foto's te nemen. Lijkt het ons wat, dan kunnen we er daarna gaan kijken. Volgens Google Earth ligt het terrein trouwens op een walgelijk mooie plek, dus wordt nog steeds vervolgd. Juan Lucio.

Sita

Sita in haar nieuwe hondenhok, helemaal van sloophout. Foto: Astrid

Voor de jonge fans. Sita. Lijkt helemaal de oude na de sterilisatie. Eet meer dan ooit. Iets waarvoor we al waren gewaarschuwd dat dat kan gebeuren na een sterilisatie. De trut wou nooit wat eten. Je moest het er bij wijze van spreken inproppen, na haar neus flink te hebben dichtgeknepen. Dat was vroeger.

Nog meer finca

Finca 19. Foto: Thomas

Gisteren finca 19 gezien. Daarover later meer. Echt. Heus.

En dan waren we vandaag eindelijk bij het huis in aanbouw, waarover we het onderaan dit artikel hadden. Eerst leek het ons niets en daarna ondanks de kneitersteilheid misschien toch wel. Al is het alleen maar om met een aanleiding bij de gemeente Pola de Lena - ten zuiden van Mieres - binnen te stappen. Daarover later meer. Echt. Heus.

En we zouden eerst morgen finca 21 gaan bekijken, maar dat wordt volgende week zaterdag omdat de auto van de verkopende partij stuk is. Dus.

En maandag gaan we met een makelaar praten. Hopelijk kunnen we het terrein in kwestie dan dezelfde dag nog zien.

En dinsdag naar de gemeente Pola de Lena.

En woensdag weer een finca.

En volgende week vrijdag waarschijnlijk weer een finca.

Kortom. Over al deze dingen later meer. Echt. Heus.

En wat nog meer?

Appeloogst 2008. Een fractie. Foto: Thomas

Ik weet het niet meer. Wat vergaten we nog meer? U vraagt, wij draaien, dus is er nog een nijpende onzekerheid over hoe dit of dat of zus of zo is afgelopen. Mail het ons dan. We vinden wel wat tijd tussen de fincas door. En het appelpersen. Mén. Meer dan 200 liter en we worden inmiddels bang voor 300 liter. En dat in een añu par, een even en "dus" slecht ciderjaar. Dus bijna 300 tot ruim 400 flessen! Sta ons bij. Daarover later meer. Echt. Heus.

reageer