Cuca, de hond van de buurman, is een kleine slettebak. Een half jaar geleden had ze een nestje, waar General uit is gered door buurman Juan. En nu heeft ze dus weer een nest. Toen we namelijk zaterdag 13 oktober 's avonds uit de sidrería (ciderschenkerij, gewoon een kroeg dus) terugkwamen, werden we bij ons huis niet door één, maar door twee hondjes toegeblaft. Cuca had herenbezoek van een ander laag hondje. Dat was iets jachthondachtigs zoals je ze hier veel ziet, met zwartwit koeienopdruk. Tel je vanaf 13 oktober 64 dagen (de gebruikelijke drachttijd) door, dan kom je uit op zondag 16 december. Gisteren dus. Of ze toen inderdaad zijn geboren, moeten we nog navragen, maar het nestje hebben we al gezien:

Kleumend in de kou
Wij willen ook wel zo'n waakzaam opdondertje. We hebben de buurman gevraagd er twee in leven te houden. Eén van de twee vrouwtjes en het grootste mannetje. Op de foto zijn dat respectievelijk het hondje in de uiterste linker- en rechterhoek. Moeilijk kiezen zeg: dat vrouwtje vind ik de lelijkste, maar Thomas vindt het de mooiste. Belangrijker is dat ze volgens Thomas het sterkst van de twee vrouwtjes was. En van de mannetjes is degene die we nog even in leven hebben laten houden veruit het grootst. Maar goed, we willen toch maar liever een vrouwtje. Die zijn volgzamer, wat makkelijker is om mee te beginnen.
Omdat ik kijkend naar de foto weer ging twijfelen en toch eigenlijk het andere vrouwtje, in de bovenste hoek, mooier vond, zijn we net naar de buurman gelopen. Te laat. "Ik heb ze daar ergens neergegooid". Hard, maar Cuca heeft niet genoeg melk voor zoveel hondjes.
Het hoort erbij, maar toch wrang. Zo win je wat, maar zo verlies je ook wat.