help Cuca en de haren
geplaatst door astrid op 21-10-2009
Cuca voor het laatst in Sarabia. Foto: Astrid
Er is een klein wonder gebeurd. Of iets hilarisch. Of hoe je het ook maar wilt noemen. Door tijdsgebrek kwam ik er niet eerder aan toe om erover te vertellen.
Vertel! Vertel! Vertel!
Nou...
Cuca woont tegenwoordig voor de centrale verwarming in Nederland. Echt waar!
Je weet wel. Die dwerghondpekineesachtige met deukkop, onderbeet en kromme poten. De moeder van Sita ja. Onze ook al niet zo fraaie hond.
Sita. Foto: Thomas
Dat komt. Dat komt. Dat komt. Omdat we begin september een paar Ware Hondenvrienden Uit Het Juiste Hout op bezoek hadden. Ze hielpen dierenasiel La Pontiga bij Oviedo. Geheel vrijwillig werkten ze zich 10 dagen lang te pletter om daar fatsoenlijke hondenverblijven te bouwen. Overnachten deden ze bij ons in de boomgaard. Omdat ze al Googlend de Sarabiablog tegenkwamen. En niet op zo'n typisch Spaanse camping wilden zitten. Vandaar.
Cuca moest dood
In die kwaaie zomerperiode mompelde buurman regelmatig, maar ons veel te serieus, dat hij Cuca ging afmaken. En die zoon van haar, Pascual, zou wel snel volgen. Ze zijn toch nergens goed voor. Vale por nada. Nou hadden ze dat geintje in volle ernst al eerder geflikt. Maar dan bij General en Carbón. Gevonden in het kippenhok. Moesten dood. Dus de hakbijl erin. Letterlijk. Ik zie nog Carbón jankend terugsprinten. De eerste poging was een schamphak. Thomas ving hem op. Had niet door wat er gaande was. Ik wel, maar overzag niet hoe ik die puinhoop zou moeten oplossen. Bah.
Kortom. Paniek! Vooral Cuca dood. Dat ging ons aan het hart. Zolang wij hier wonen is zij er ook al. Altijd weer even dankbaar voor onze aandacht. Thomas beloofde dus spontaan dat wij dan wel voor haar zouden zorgen. Tsja. Thomas moest door de werkelijkheid worden ingehaald.
Ik hield hem voor dat dat enorme mot zou geven. Twee honden, waarvan Cuca duidelijk de dominantste. Sita gekoeieneerd door Cuca. Dat hadden we al genoeg gezien. Liever niet! En hoe zou dat moeten met twee honden: effe een camping opzetten? Ik voorzag een liederlijke beestenbende met Thomas en mij in een nadrukkelijke bijrol.
Liederlijke beestenbende. Film: Thomas
In die kwaaie zomerperiode ben ik dus gaan bellen. Bellen met een paar hondenredsters in Gijón die veel goeds doen. Zoals sterilisaties voor weinig. Bellen met het asiel in Mieres. Want die van Gijón konden niets voor ons doen. We woonden niet in hun postcodegebied. Zucht. Bellen met onze eigen dierenarts, want de telefoon werd nooit opgenomen bij het asiel. Ze hebben daar sinds kort dan ook heel terecht een nieuwe beheerder. Enfin. Bellen met onze dierenarts dus. Kostte dertig euro als ik haar wilde laten afmaken.
Eigenlijk te gek voor woorden. Een gezonde hond, weliswaar met deukkop, kromme poten en een onderbeet, die zomaar kan worden afgemaakt. Het kán tenminste. Altijd beter dan een Spaans hondenleven. En wat doe je er verder aan? Ook Nederland leeft nog niet zo lang in de luxe dat huisdieren goed behandeld worden. Ik denk dat ze hier zouden stikken van het lachen als ik ze vertel van het bestaan van dierenambulances.
Maar dat zou dus een "oplossing" kunnen zijn. Een spuitje. Totdat we ons gingen voorstellen hoe dat dan gaat. Je neemt een Cuca. Type dolblij. Eindelijk weer aandacht. Gaat naar de dierenarts. Laatste beeld dat je bijblijft. Bruine hondenogen. Vol vertrouwen kijken ze je aan terwijl de dierenarts zijn dodelijke spuit zet. Van die gedachte werden we allebei niet bien.
De Verlossers
En toen waren daar dus Yvon en Jos. De Verlossers. De Bikkels. De Stoere Werkers. En ze namen Cuca mee. Voorin de auto aan de voeten van haar Redster.
Ik citeer hieronder een aantal mails van Yvon, die onterecht een roeping als schrijfster heeft genegeerd:
16-09-2009 | 20:39
Morgenmiddag gaan Cuca en ik naar de dierenarts. Om te kijken of ze echt zwanger is en in dat geval hoeveel het er zijn en hoe lang al etc. etc. Dus morgenmiddag is er meer nieuws. Ze wilde niet op de achterbank bij de andere twee meiden. Die wilden wel even snuffelen maar Cuca (die ik overigens steeds maar weer Frummeltje noem omdat ze zo'n leuk klein frummelhondje is) vond het geen goed idee. "Grrrrrr", zei ze en de twee groten keken wat verbijsterd. Het was ook de eerste kennismaking. Ze heeft een tijdje bij mij op schoot gezeten maar dat was warm en ook een beetje onhandig. Verder had ze een verschrikkelijke "echte hondenadem" en nog meer voor mij minder plezierige luchten.
Kortom, ze heeft de rest van de reis voorin op de grond gelegen, lekker op een handdoekje en ze vond het prima. Geslapen als een blok! Op de uitlaatmomenten gewoon lekker meewandelen aan de lijn, lekker eten en drinken en ach, die twee anderen waren gaandeweg ook niet zo bedreigend als ze eerst dacht. Eenmaal hier doet ze het prima. Ze is zindelijk, ze loopt keurig aan het lijntje mee naar het hondenpad (gaan ze allemaal aan de lijn) en terug loopt ze kwispelend achter me aan naar huis. Prachtig! Goed opgevoed hoor. Hier ligt ze vooral in de keuken, gewoon op de grond. Mandje hoeft ze niet. Nou liggen ze allemaal op de grond eigenlijk, lekker op het hout. Op de foto doet ze het minder want ze is op het hout een beetje in schutkleur. Ze is de trap al opgeklauterd om eens bij de poezen te gaan kijken. En ze loopt dapper mee maar heeft waarschijnlijk niet zo'n beste conditie en daarbij ook nog zwanger (waarschijnlijk toch) dus het is wel even doorzetten voor haar. Overbuurvrouw en vriendin is helemaal verkocht. "Och wat ben jij een schatje. Och wat een klein ding. Och jij kunt helemaal niet zo ver lopen op die kromme pootjes." En zo meer. Dat ze lief is met kinderen dat is wel heel erg fijn om te horen. Ze wordt geknuffeld en uitgelaten door heel veel buurkinderen. Die komen met regelmaat de honden uitlaten en even kletsen. Varieert van 5 tot 15. Helemaal leuk. [...]
Dit is ook geen kort mailtje geworden. Ga nu even de foto's sturen. En houd jullie op de hoogte van Cuca's capriolen. Wat een mooie titel zou zijn voor een meisjesboek in de leeftijd van 10-11 jaar maar dan wel 30 jaar geleden. Dagdag, geniet van jullie mooie plek en van elkaar.
16-09-2009 | 20:57
Daar zijn ze! Cuca kwispelt zodra er naar haar wordt gekeken... keuken is gewoon het verlengde van de huiskamer dus ze ligt lekker in de buurt.
Cuca kwispelt zodra er naar haar wordt gekeken. Foto: Yvon
18-09-2009 | 17:53
Het meest actuele nieuws over Cuca?
Vanmiddag is er een echo gedaan. Het zijn er waarschijnlijk 6! En ze komen binnen nu en een week! Misschien zelfs wel dit weekend. De dierenarts zei nog "het is wel een goede manier om hondjes het land binnen te smokkelen. .."
Ik moet even bijkomen van deze verrassing. En voorbereidingen treffen voor een mogelijke worp van 6 (?) hondjes... Wat een feest eigenlijk hè? Onpraktisch en onhandig allemaal maar wel weer apart.
Ga nu even wandelen met de roedel van 9 en houd jullie uiteraard van alle nieuws op de hoogte.
25-09-2009 | 12:09
Neehee, nog steeds niet. Ik word er een beetje nerveus van (nee, valt wel mee hoor). Vooral 's avonds want dan is de dame moe en wordt ze een beetje sjachrijnig en denk ik dat ze buikpijn heeft. Kijk ik toch een aantal keren 's nachts hoe het gaat. De volgende ochtend staat ze weer kwispelend klaar voor een wandelingetje. Maar haar buik is nu aan de zijkanten breed geworden, ze waggelt, is sneller moe/kortademig. Vanochtend wilde ze maar weinig eten (is een signaal heb ik gelezen). [...] Mijn hele omgeving is in de ban van de bevalling. De kinderen in de wijk, hun ouders, mijn vrienden en mijn familie. Iedereen in rep en roer en Cuca laat het zich rustig welgevallen.
Zodra ze gaat bevallen moet ik mensen bellen en sms-en. Ja, ja, afhankelijk van de tijd die ik daarvoor heb. Ik heb het idee dat het beestje al wel zo nu en dan urine verliest dus dan is er (te) weinig plaats maar nogmaals, de signalen zijn er maar ze laat het verder lekker voor wat het is.
Ik ben er twee op voorhand kwijt, heel misschien drie. Dus heb ik er nog altijd drie in de aanbieding als het klopt wat de echo liet zien en ze allemaal levensvatbaar zijn. Iedereen vindt het leuk en spannend maar er zijn maar weinig mensen die spontaan roepen dat ze wel een puppy willen. Ergens is dat ook wel goed want impulsieve besluiten op dit gebied zijn niet oké. Moeten mensen wat mij betreft toch even over nadenken. Heeft buurman nog gereageerd op haar verdwijnen? Ik hoop toch werkelijk dat hij de kleine zwarte wel in leven laat want dat was ook een erg leuk mannetje vond ik.
Zodra er nieuws is horen jullie het.
Wij gaan nog een zonnig weekend krijgen en daarna schijnt het in ieder geval killer te worden. Nog een reden om dan in het weekend maar te gaan werpen lijkt me. Leuke, zonnige dag, altijd mooi. Ik ben de komende twee weken ook meer vrij, da's mooi voor het hele proces.
29-09-2009 | 18:47
Het zijn er zeven!
Vier zwarte waarvan 1 wel erg tenger, 1 donkergrijs/donkerbruin en 2 lichtbruine kleine frummeltjes.
Tussen kwart voor 1 en kwart voor 3 vanmiddag. De eerste twee waren er zonder dat ik er iets van had gemerkt. Ik hoorde een raar geluid, dacht eerst nog dat er buiten iets vreemds gebeurde met een kind of een hondje en realiseerde me ineens dat "hondje!!!!!!!" wel eens bij mij kon piepen. Cuca/Frummel had er al 2 geworpen zonder een geluidje te geven. Ze heeft het keurig gedaan, alle kindjes uit de verpakking gehaald (ik vind me dat allemaal smerig...) en de bende opgegeten. Kindjes gelikt, de laatste had het moeilijk na z'n geboorte en heeft ze min of meer gereanimeerd. Doet het nu ook goed. [..]
Ik heb geprobeerd om het tengerste hondje aan de tepel te leggen maar werd door mams in mijn vinders gebeten. Moet ik er ook maar afblijven. Hoewel het advies van de dierenarts ook is om ze zeker de eerste 48 uur aan te leggen. Maar nu mag ik er ook wel aan komen van mama. Moeder en kids slapen, ik ben echt een beetje kapot van dit spannende gedoe...
Erg hè?
01-10-2009 | 15:29
Veel van hetzelfde maar er is nog niet zoveel variatie in het gedrag. Liggen en lurken. De kleine ligt nu aan de "achterste mem" en drinkt. Hij/zij kan het wel maar vergeet het een beetje geloof ik. Lekker bij mama liggen is ook wel goed genoeg. Maar er moet ook gegeten worden natuurlijk!! (Ik kan best opvoeden)
Dagdag
Cuca en het nest, deel 1. Foto's: Yvon
07-10-2009 | 2:08
53 foto's van Cuca, haar bevalling en haar kinderen. Ze doet het perfect en de puppy's groeien als kool. Er komen behoorlijk veel mensen langs om te kijken, vooral de kinderen uit de wijk. Cuca was in het begin echt heel fel en waakzaam over haar kinderen. Was ze altijd zo fanatiek of zou de nieuwe omgeving toch een rol spelen? Ze liep wel al naar het eerste uitlaatrondje meteen de goede route terug naar huis. Slimme meid. Hebben jullie enig idee hoe oud ze kan zijn?
Hier regent het en overdag is het grijs. Niet echt koud maar saai. [...]
Alles oké bij jullie in het leuke huis en in de boomgaard? 't Zwarte hondje nog steeds oké? Met Sita vast wel, die heeft het goed bij jullie. Goed, slapen nu maar.
Cuca en het nest, deel 2. Foto's: Yvon
14-10-2009 | 13:55
Ik denk er vrij vaak aan eerlijk gezegd. Want dat is de enige stress die ik rond de puppy's heb "als ik ze maar wel kwijtraak..."
Zoals het er nu uitziet houd ik een donkerbruine en een zwarte over (reutjes) en een lichtbruine met donkerbruin snoetje (teefje).
Ik ben druk aan het lobbyen maar als je mee wilt promoten heel graag. Ik heb ze net overgehuisd naar de bench. Ze gaan vanaf nu dus door de keuken kruipen. Kunnen ze eigenlijk nog maar nauwelijks maar ze willen heel graag op pad. En piepen want het is natuurlijk ook heel eng voor ze. Ze doen het verder helemaal prima.
Cuca en het nest, deel 3. Foto's: Yvon
Help Cuca en de haren!
Of moet ik zeggen, Help Cuca en d'r harem!?
Hoe dan ook. De oproep moge duidelijk zijn. Wie wil er nog een hond met deukkop, onderbeet en kromme poten? Of een wat minder slecht opgedroogd exemplaar? Ze hebben gegarandeerd een ongelofelijk lief karakter. Lekker klein. Formaat handbagage. Je stopt ze overal weg. En het zijn bikkelharde donders. Niet verpest door rare fokprogramma's. Kijk maar naar Sita. Als jonge blom een kloot teruggekopt. Of neem Cuca zelf. Onder de auto gelopen. Alles gebroken in haar lichaam. Weggedaan door de oorspronkelijke eigenares. Vale por nada. Opgelapt door de oude buurman. En tadaaa! Doet het weer. En hoe!
Jonge buurman en buurman vragen ons ondertussen regelmatig of Cuca nou nog eens gaat schrijven. Ze willen wel eens weten hoe het met haar gaat. Zeker nu het toch wat stil in Sarabia is geworden. Pascual is er een week geleden vandoor gegaan. Met dik houtblok en al.
Gek heh?
zie reacties (13)
hot en haar
geplaatst door astrid op 13-09-2009
We krijgen van alle kanten klachten. Of we nog wel op deze aardkloot zijn? Verdronken in de Fontebona?
Het composttoilet bij de Postkoets op Fontebona. Foto: Thomas
Hum. Verzopen in het werk. Dat vat ons huidige bestaan het beste samen.
Vergunningen aanvragen bij de gemeente. Waterleiding leggen vanaf de bron naar Casa Inimini. Bezoek (geweldig!) rondtoeren van hot naar haar en weer terug naar het vliegveld. Want, hop!, het volgende bezoek weer gehaald. Perzikoogst verwerken tot jam en chutney. Eigendomsactes via notarissen achterhalen. Rechten op de bron claimen. Wat na de rupsenplaag rest van de tuin van een eindeloze stroom water voorzien. September is warm en droog.
De bakstenen geleverd per duur gehuurde tractor. En daarna eindeloos steentjes stapelen. Foto: Astrid
De septische tank op Fontebona proberen af te maken. De oude eigenaar van Fontebona opsporen voor een afspraak. De bouwmarkten afstruinen op zoek naar geschikt materiaal voor een rampomp. Informatie in boeken en op internet zoeken. Zonnepanelen. Windwokkels. Waterdruk. Zwaartekracht.
Och ja. Het belangrijkste, maar het komt er zo slecht van. Plannen maken en indienen bij de gemeente.
Mathias op halve hoogte bij het maken van de beerputten. Foto: Thomas
Zakken cement versjouwen. Het dorpsfeest dichtbij Fontebona bezoeken. Ons gezicht blijmoedig vertonen. GPS lenen om de exacte grenzen van onze finca's te bepalen. Drie pallets baksteen laten bezorgen.
Kortom. Ik laat het verder bij foto's.
Voorzichtig balanceren om de stal schoner te krijgen. Foto: Thomas
Sita tussen de hot en haarspullen. Foto: Thomas
Alweer wachten op het vliegveld. Meisje wil naar Sita. Sita wil naar buiten. Foto: Thomas
De vallei in de ochtendmist. Vanaf Fontebona. Foto: Thomas
Het waterreservoir voor het bronwater bij Casa Inimini. Foto: Thomas
De gedemonteerde gas/220v/12v-Electroluxkoelkast uit de caravan van Casa Inimini. Thomas lijkt hem te hebben gerepareerd. Foto: Thomas
Perzikpitten schoonmaken voor de perziklikeur. Foto: Thomas
zie reacties (7)
storm
geplaatst door astrid op 24-01-2009
let op: update onderaan
We hadden niet eens geweten dat er een storm aankwam, als we niet gisteravond waren gewaarschuwd door de buurman. Door onze Nederlandse ex-buurman dan. En op Radio 1 horen we net dat het hier noodweer is.
Gesneuvelde dakpan. Foto: Thomas
Nou! Phoe! In Sarabia is inderdaad een dakpan gesneuveld. En de bonenstaken die we toch al heel lang moesten opruimen zijn nu definitief doorgerot en omgewaaid. 't Is me wat.
Doorgerotte en omgewaaide bonenstaken. Foto: Thomas
Ach ja. En hondje Chuscu heeft de hele nacht naar de storm geblaft.
Chuscu heet nu trouwens Pascual. Een hele verbetering. De buurman heeft hem kennelijk zo genoemd ter compensatie van zijn beperkte brein. De naam Chuscu is ook wel heel erg een open deur.
In Sarabia is altijd wat te doen.
update geplaatst door thomas op 24-01-2009, 19:17
We hadden toch wel wat meer schade van de storm dan we in eerste instantie dachten want we kwamen erachter dat de Rozinante niet helemaal ongeschonden uit de strijd is gekomen.
De buitenspiegel hadden we nog maar twee jaar! Geraakt door een dakpan. Foto: Thomas
Ook de dakrand is geraakt door een dakpan. Foto: Thomas
En het dak zelf. Foto: Thomas
Gelukkig is de Patateru ongedeerd. Al lagen er wat dakpanstukken om heen. Arme Rozinante! Geen motor en dan ook nog zo toegetakeld door stormgevoelige Spaanse pannen.
Toen we zonet de bonenstaken opruimden kwamen we nog wel een verrassing tegen. Een mooie zwam heeft zich in het afgelopen half jaar op een dwarsligstaak ontwikkeld:
Mooie zwammen op de staak. Foto: Thomas
Niet alleen paars maar alle kleuren van de regenboog. Foto: Thomas
zie reacties (14)
hoe is het eigenlijk afgelopen met ... ?
geplaatst door astrid op 21-11-2008
Keiharde beloftes hebben we gedaan. "Hier komen we op terug." "Daar horen jullie nog van". "We weten niet hoe dit afloopt, maar we praten jullie hierover echt bij." Enfin, vreselijke lui zijn we. Altijd bezig met de waan van de dag, maar nooit eens een beetje retrospectie. Daar komt nu verandering in. Heel even dan.
Camera
De ouwe trouwe Nikon. Foto: Astrid
Hoe is het bijvoorbeeld afgelopen met de fotocamera? We hebben er indertijd lang en breed over gemaild en kregen veel reacties. Het resultaat, eindelijk, na ruim een half jaar, de Canon PowerShot A540. Een simpele klikklak die redelijk voldoet aan onze wensen. De optiek haalt het niet bij onze oude Nikon, maar voor het snelle fincawerk is het een prima camera. Dank jullie wel eigenwijze broer, eigenwijze zus en eigenwijze ouders voor het ongevraagd toch toestoppen van geld in plaats van een origineel cadeau bij onze bruiloft.
Geld
Bruiloft in de boomgaard. Foto: Andrea
Nu ik het daar toch over heb. Geld. We hadden iedereen gevraagd ons geen geld te geven als huwelijkscadeau. De Nederlanders hadden we op internet verteld dat het in Spanje een belediging is geld te geven. De Spanjaarden hadden we op internet verteld dat het in Nederland een belediging is geld te geven. Dat vinden we nog steeds een reuze mop, die we nu graag eens met jullie delen. Het mooie is dat veruit de meesten zich keurig aan de instructies gehouden hebben. Voor de Spanjaarden was dat wel een straf, want die geven achterlijk veel geld bij een bruiloft, zeker als ze de hele dag zijn uitgenodigd. Bedragen van tussen de € 100,- en € 200,- zijn heel normaal. Wij zijn erg blij met alle tastbare cadeaus die we op 3 mei 2008 hebben gekregen. Geld gaat als je niet oppast op aan eten, cadeaus blijven. Dank jullie wel.
Mijngebouwen
Het kantoor van Hunosa, patrimonio Caudal. Foto: Thomas
Bah. Ik wil het er eigenlijk niet over hebben. Het zit nog niet ver genoeg weggestopt in het geheugen. Nou goed. Laat ik kort vertellen wat er is gebeurd. We waren bij Hunosa in Ujo de dinsdag volgend op de dinsdag dat we er voor het eerst waren. Om te horen of er al bericht was van de jefe van de man waarmee we gesproken hadden. Hij belde ons terwijl we nog op 100 meter afstand van het kantoor waren. Hah, die zag ons zeker aankomen!
Aan de telefoon kon ik het niet zo geloven, dus gingen we op kantoor verhaal halen: Er werd niets verkocht, en bovendien was het toch niet geschikt voor wat wij zochten. "Ehh," zeiden we nog, "maar ho eens even. Jullie verkopen niet, maar dat wat jullie niet verkopen is dus niet geschikt voor ons? En bovendien. Wat is dat dan met dat paginavullende krantenartikel in het plaatselijke suffertje? Daarin wordt breed uiteengezet hoe goed jullie wel niet zijn en dat jullie gebouwen verkopen om de werkgelegenheid in Asturias te bevorderen? En dan nou dit als antwoord? Hoe kan dat? En die dame bij Sadim Inversiones is zeker ook keihard aan het liegen?" Nou, nou, phoe hee. Dat kon allemaal wel in de krant staan, en Sadim kon nog zoveel zeggen, maar er was allemaal helemaal nix van waar.
Zucht. We zijn even uitgekakt wat dit betreft. Buurman Juan kent een pief bij Hunosa, die hierover gaat, zei hij al eens in de kroeg. Maar bij een beetje doorvragen en aandringen op een nuchtere middag werd duidelijk dat hij hem ook weer niet zo goed kende. Maar Juan zégt dat hij er eens achteraan zal gaan. Ooit. Heus. Uhu.
Meer finca
De schitterende omgeving van Los Lagos in de Picos de Europa. Foto: Thomas
Dan zouden we altijd nog bericht krijgen van Juan Lucio over een nieuw terrein dat hij voor ons in gedachten had. Dat andere was afgeschreven omdat het hartverscheurend mooi onder hoogspanningsmast 2 ligt te wezen. Jongens en meisjes. Je kan er zo moehoe van worden. Op 28 oktober kwam hij al met het bericht dat hij nu zoiets geweldigs had. Vanavond heb ik na een paar keer bellen maar een nieuw wekelijks e-mailbericht gestuurd om te vragen of hij er al is geweest om foto's te nemen. Lijkt het ons wat, dan kunnen we er daarna gaan kijken. Volgens Google Earth ligt het terrein trouwens op een walgelijk mooie plek, dus wordt nog steeds vervolgd. Juan Lucio.
Sita
Sita in haar nieuwe hondenhok, helemaal van sloophout. Foto: Astrid
Voor de jonge fans. Sita. Lijkt helemaal de oude na de sterilisatie. Eet meer dan ooit. Iets waarvoor we al waren gewaarschuwd dat dat kan gebeuren na een sterilisatie. De trut wou nooit wat eten. Je moest het er bij wijze van spreken inproppen, na haar neus flink te hebben dichtgeknepen. Dat was vroeger.
Nog meer finca
Finca 19. Foto: Thomas
Gisteren finca 19 gezien. Daarover later meer. Echt. Heus.
En dan waren we vandaag eindelijk bij het huis in aanbouw, waarover we het onderaan dit artikel hadden. Eerst leek het ons niets en daarna ondanks de kneitersteilheid misschien toch wel. Al is het alleen maar om met een aanleiding bij de gemeente Pola de Lena - ten zuiden van Mieres - binnen te stappen. Daarover later meer. Echt. Heus.
En we zouden eerst morgen finca 21 gaan bekijken, maar dat wordt volgende week zaterdag omdat de auto van de verkopende partij stuk is. Dus.
En maandag gaan we met een makelaar praten. Hopelijk kunnen we het terrein in kwestie dan dezelfde dag nog zien.
En dinsdag naar de gemeente Pola de Lena.
En woensdag weer een finca.
En volgende week vrijdag waarschijnlijk weer een finca.
Kortom. Over al deze dingen later meer. Echt. Heus.
En wat nog meer?
Appeloogst 2008. Een fractie. Foto: Thomas
Ik weet het niet meer. Wat vergaten we nog meer? U vraagt, wij draaien, dus is er nog een nijpende onzekerheid over hoe dit of dat of zus of zo is afgelopen. Mail het ons dan. We vinden wel wat tijd tussen de fincas door. En het appelpersen. Mén. Meer dan 200 liter en we worden inmiddels bang voor 300 liter. En dat in een añu par, een even en "dus" slecht ciderjaar. Dus bijna 300 tot ruim 400 flessen! Sta ons bij. Daarover later meer. Echt. Heus.
zie reacties (2)
kangoo
geplaatst door astrid op 20-10-2008
De Kangoo die nog kleur moet bekennen. Foto: Thomas
En terwijl ik het verhaal over finca 13 aan het tikken ben, schreeuwt Thomas naar boven "er staat iemand met een Renault Kangoo voor de deur". Met vriend en monteur en aartsritselaar Pepe erin. Of we geïnteresseerd zijn: Diesel, tien jaar oud, maar honderzeventienduizend op de teller, van een aardappelboer dus van binnen onder het kiempoeder en stof. We rijden ermee naar de eerste escombrera boven ons huis. Moeiteloos.
Wat ons betreft is het een deal. Eindelijk een soort van luxe auto onder de kont waarmee we waarschijnlijk zonder problemen naar Nederland kunnen rijden. En heerlijk ruim. Veel zicht. Én stuurbekrachtiging. Hehe. Nu ben ik ook eens blij met een auto. Het is natuurlijk wel een vrouwenauto met die laffe rondingen, maar ik vind hem ok.
Geen idee wat voor een kleur het is. Ik denk blauw, Thomas denkt groen. In het donker is het niet te zien. Dat komt morgen wel als we hem toch eerst eens even beter gaan bekijken en ermee gaan rijden bij daglicht. Dan pas gaan we over tot de echte koop.
Joehoe!
zie reacties (5)
honden in het nieuws
geplaatst door thomas op 17-10-2008
Net haar bazin, die er ook vaak uitziet alsof ze een nacht woest heeft lopen stappen. Foto: Astrid
Woensdag hebben we Sita naar de dierenarts Claudiu gebracht omdat ze 'geholpen' moest worden. We hadden uitgerekend dat ze nu precies tussen twee loopsheden in moest zitten en dat het dus het goede moment was om haar te laten steriliseren. We lieten haar achter op de operatietafel, al half verdoofd, door de poten gezakt. Claudiu zei dat we haar even na achten konden ophalen.
Enfin, wij door stad banjeren, kleine boodschapjes doend. Nog even naar twee exposities in het Casa Cultural van de regionale Boerenleenbank en eentje bij de gemeente zelf. Het valt dan wel op dat we zo weinig om deze tijd nog in de stad komen. Rond die tijd is het namelijk vreselijk gezellig - overal terrasjes en mensen - en het is nu nog lekker warm en helder - een graad of 21 denk ik zo - maar we zijn met de auto en we moeten zo Sita ophalen, dus.
Als we weer bij de dierenarts komen heeft is de dierenarts bezig de hechtwond te stelpen. Er komt nog steeds een beetje bloed uit en hij zegt dat het maar vreemd is dat het zo lang duurt voordat het bloeden stopt. Maar er is meer. Bij verwijdering van de baarmoeder bleek dat die vol met kleine tumoren zat. Dat is heel raar voor zo'n jonge hond. We weten ook niet zo goed wat we daar mee aan moeten. Op internet is er niets zinnigs over te vinden. Ja, dat baarmoedertumoren inderdaad zeldzaam zijn bij honden en zeker bij jonge honden.
Het is niet anders. We hopen dat ze voor de rest wel OK is en gaan er van uit dat het gelukkig is dat we haar nu hebben laten opereren. Misschien komt door de escombrera's, de puinhopen van de kolenmijn, waar ongetwijfeld veel zware metalen en dergelijke inzitten. Maar beide ouders van Sita zijn stokoud - voor een hond - dus dat lijkt ook niet waarschijnlijk. Het is niet anders. Sita is nu herstellende van de operatie en ligt de hele tijd in haar mand onder een deken. We sjouwen de mand overal mee naartoe. Dat vindt ze wel gezellig. En de antibioticumpillen verstopt in bolletjes paté, feest!
andere honden in het nieuws
Cuca zoogt de zevenling. Foto: Thomas
Gisternacht is Cuca, de stokoude moeder van Sita en de hond van buurman Alfonso, bevallen van een zevenling. Allemaal zwart, want Carbón is de vader. Cuca lag ergens buiten, onder een perzikboom, vlakbij het oude huis van de buurman. Alfonso wil er één in leven laten, de rest moet kassie wijlen. Hij ziet nog steeds slecht. Volgende week weer een afspraak bij de oogartsen in Oviedo. Dan gaan ze weer laseren. Normaal gesproken maakt hij ze dood, maar vanwege zijn slechte ogen moet nu Andrés, zijn zoon het doen. Andrés kijkt me een beetje beteuterd aan en zegt dat hij het nog nooit eerder heeft gedaan. Het is duidelijk dat hij niet goed weet hoe dat aan te pakken. Hij heeft wel eens een jong katje aan een hooivork geprikt, maar zovéél?
Ik probeer hem te vertellen over wat we gelezen hebben en hoe je dat het meest humaan (canaan) kunt doen, maar hij pakt er al één uit de emmer en begint het hondje met zijn kopje tegen de rand van de emmer te slaan. Toen heb ik maar aangeboden het te doen. We hebben inmiddels wat ervaring met jonge beestjes versneld en gestroomlijnd te laten overstappen naar hun volgende bestemming. Op een hopelijk pijnloze manier. Ik stop ze in een luchtdicht afgesloten frietsausemmertje, waarin ze door zuurstofgebrek vrij snel slaperig worden en rustig inslapen.
naschrift van Astrid, 20 oktober 2008
De dag voordat we met Sita naar de dierenarts gaan, staat Bernardo weer eens voor een praatje aan het hek. Ik vertel hem dat Sita morgen onder het mes gaat. Bernardo vraagt heel droogjes en zonder zweempje humor waarom we haar niet doodmaken? Ze is toch zo lelijk. Cuca krijgt binnenkort jongen van Carbón. Dat worden vast veel mooiere honden. Dus.
zie reacties (4)
sella
geplaatst door astrid op 23-06-2008
Een kiezelstrandje aan de Sella. Foto: Thomas
Gisteren waren we met de Grupo de Montaña San Bernardo de Turón, de wandelclub hier uit de buurt, naar de río Sella. In een 2-persoonskano zijn we van Arriondas naar Ribadesella gevaren. Schitterend! Je waande je op de Amazone, zo groen, zo verstild. Dat wil zeggen, zolang je niet in de buurt van een pleisterplaats kwam, waar de muziek uit de luidsprekers knetterde. Want zo moet dat in Spanje: natuur is leuk, maar je moet er wel een bak herrie bij te luisteren hebben.
Eetpauze. Astrid in camouflage-outfit. Foto: Thomas
Het meest spectaculaire van die dag heb ik dan nog niet genoemd. Om te kunnen kanoën, moet zo'n pieremachochel te water. Een Spanjaard zal geen Spanjaard zijn, als dat niet met veel spektakel gepaard gaat. Per twee moest je, al in de kano gezeten, van onderstaande helling aframmen:
De afknalhelling. Foto: Thomas
Als lemmingen stortte de hele meute zich zonder verder vragen te stellen over de rand. En natuurlijk vertikten wij Nederlanders dat. Thomas heeft de kano naar beneden gelopen en daar zijn we rústig ingestapt. Zeker in een boot gaan zitten die je helemaal niet kent om je te laten lanceren? Ik dacht het niet! Er laten mensen om minder het leven. Juist omdat we behoorlijk ervaren met het water en hun vervoermiddelen zijn, denken we wel even na voordat we zoiets doen. Zo niet onze onverschrokken bergklimmers. Het zal gelukkig niet de laatste keer zijn dat we ons over deze mensen verbazen.
Reden temeer om de kanotocht te doen, is dat de Sellarivier maar vijf kilometer van onze hopelijk toekomstige campingplek is. Een studietripje dus. We zijn namelijk nog steeds bezig met finca 11. Het schiet alleen maar niet op. Om wanhopig van te worden. De situatie verlamt ons enigzins. Ga maar na. Op 16 mei gingen we kijken bij het land. We zijn nu ruim een maand verder.
Wat is ongeveer de stand van zaken? De eigenaar is een wat eenvoudige man die moeilijk te bereiken is. De makelaar die hij gelukkig in de arm heeft genomen, want hij zegt zelf heel openhartig zo goed als analfabeet te zijn, is ook niet al te communicatief. Wij willen er niet als fanatieke gekken bovenop zitten. Daar houden ze hier niet zo van. Dus we wachten wachten wachten.
Het onderhandelen verliep erg rommelig. De vraagprijs was negentigduizend. Wij boden dertig. De makelaar mailde daarop dat de man niet verder ging dan zestig. Wij vonden dat een perfecte deal, waar we dus op ingingen. Maar toen we anderhalve week geleden, door een raar vaag mailtje van de makelaar in verwarring gebracht, erover kwamen praten, bleek dat er geen sprake kon zijn van zestigduizend. Dat was een misverstand. Ok, toedeloe dan. Jammer van beiderlei tijd en moeite, maar even goede vrienden.
Panorama vanaf wat misschien ons eigendom wordt. Foto: Thomas
We stonden met de voet op de drempel om weg te gaan, toen er toch nog weer een discussie op gang kwam waarin de makelaar bemiddelde. Het bod van de eigenaar is nu tweeënzeventigduizend (wat ons pijn doet, omdat het eigenlijk voorbij onze uiterste grens is), maar dat is inclusief zoals hij zei "alles, alles, alles" wat hij daar aan land bezit. Dat is weer meer dan de ook al niet misselijke twaalf hectare die hij eerst bood. Daar zou ook het aanleggen van een betonnen weg van 200 meter naar de huizen bij zijn, maar nu toch inmiddels ook weer niet. En het zou inclusief een hoop inboedel en landwerktuigen zijn, en toch inmiddels ook weer niet.
Enfin, we zijn de dag erop al met dat laatste bod akkoord gegaan, omdat de man zo'n draaikont is. Het wachten is nu op de eigendomsbewijzen, die we vervolgens aan een ter zake kundige willen voorleggen. We zijn er niet gerust op dat de man niet opnieuw begint en alles wat hij heeft beloofd terugneemt. Volgens de makelaar weet de eigenaar inmiddels dat hij niet opnieuw in de onderhandeling kan gaan, dus daar proberen we dan maar op te vertrouwen.
We gaan we ook nog eens binnenkort bij wijze van huwelijksreis (en ook weer studietrip) twee weken wandelen in de Picos de Europa, dus dan gebeurt er ook niets. Nou ja, dat deel van de vertraging is dan tenminste lekker onze schuld.
Maar al met al trekt dit afwachten en getreuzel toch veel energie uit ons.
Een laatste positief nieuwtje als afsluiter: de Lada is alweer even geleden gerepareerd (alleen zit er nu weer lucht in de remleidingen, zucht) door monteur Pepe:
De Lada heeft weer vier wielen. Foto: Thomas
zie reacties (8)
huwelijksceremonie
geplaatst door thomas en astrid op 20-06-2008
Huwelijksceremonie Thomas en Astrid - 3 mei 2008
1 - Omhoog lopen
Wachtende dames. Foto: Andrea
o Alle mannen lopen vanaf Sarabia naar Santin en wachten daar. Thomas gaat met Fre, Astrid's vader, voorop. Aly, Astrid's moeder, gaat mee in de draagstoel.
o De vrouwen verzamelen zich ook in Sarabia en als ze compleet zijn gaan ze naar boven, met de doedelzak- en de trommelspeler voorop.
o Op Santín loopt Astrid naar Thomas. Huyb komt voor hen staan.
Gaiteros voorop. Foto: Driek
2 - Welkomstwoord
Huyb: Ik heet u allen welkom. Dank voor het ondernemen van de reis. We zijn hier om Astrid en Thomas te trouwen.
We zullen zo dadelijk beginnen met een vraag aan alle aanwezigen, en met een korte herdenking van diegenen die hier niet aanwezig kunnen zijn. Er worden tweetal teksten voorgedragen, voordat de bevestiging van het huwelijk begint. Tot slot zullen we een heildronk drinken, en hebben Thomas en Astrid een verzoek aan u allen.
Huyb spreekt. Foto: Freek
Huyb: Deze trouwceremonie is maar een ritueel. Om het echt wat te laten betekenen moet er ook van binnen iets zijn en gebeuren. Iedereen die die heilige band aangaat kan dat alleen maar doen uit trouw en liefde. Grote liefde voor die ander. Een huwelijk blijft alleen in stand als beiden in staat zijn zichzelf op te offeren aan de band, en weten de ander steeds weer te vergeven.
[Edward vertaalt delen van wat Huyb zegt in het Spaans]
Edward vertaalt. Foto: Driek
Huyb: Omdat jullie allemaal bijzonder zijn voor Astrid en Thomas en hun bijzonder na staan, betekent het veel voor ze dat jullie hier willen zijn om getuige te zijn van die eed van trouw die ze aan elkaar gaan geven. En de beloftes die ze elkaar gaan doen. Ik zal jullie straks dan ook vragen ze te helpen om die beloftes te houden. Maar eerst moet ik jullie vragen of je hun huwelijk accepteert en ondersteunt en of je de nieuwe partij opneemt in je vriendenkring en in je familie? Zeg dan: “Ja dat zal ik”.
Allen: Ja, dat zal ik.
Ja, dat zal ik. Foto: Freek
Huyb: Dank u.
Huyb: Er zijn mensen die er vandaag niet bij kunnen zijn. Er zijn er die de reis niet hebben ondernomen, maar die wel hebben laten weten er vandaag in gedachten te zullen zijn. Anderen kunnen helaas niet aanwezig zijn, omdat ze zijn overleden. Zoals onze vriend Sjoerd, die heel kort geleden een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Jopy en Ferdinand, de ouders van Thomas, worden juist op een moment als dit node gemist. Als symbolische vertegenwoordiging van hen zal Thomas een olielamp aansteken.
[Astrid en Thomas lopen naar de lamp. Thomas steekt de lamp aan]
Kaars voor hen die er niet bij zijn. Foto: Freek
3 – Schriftlezing
Huyb: Astrid en Thomas hebben Jacomien en Edward gevraagd om de volgende passage voor te dragen. De tekst komt uit de eerste brief van Paulus aan de Korintiërs, hoofdstuk 13.
Jacomien:
De Liefde - 1 Korintiërs 13
1 Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen – had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.
2 Al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn.
3 Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.
4 De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
5 Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
7 Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.
8 De liefde zal nooit vergaan. Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan –
9 want ons kennen schiet tekort en ons profeteren is beperkt.
10 Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen.
11 Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten.
12 Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben.
13 Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.
Jacomien leest. Foto: Driek
Edward:
El Amor - 1 Corintios 13:
1 Si hablo en lenguas humanas y angelicales, pero no tengo amor, no soy más que un metal que resuena o un platillo que hace ruido.
2 Si tengo el don de profecía y entiendo todos los misterios y poseo todo conocimiento, y si tengo una fe que logra trasladar montañas, pero me falta el amor, no soy nada.
3 Si reparto entre los pobres todo lo que poseo, y si entrego mi cuerpo para que lo consuman las llamas,pero no tengo amor, nada gano con eso.
4 El amor es paciente, es bondadoso. El amor no es envidioso ni jactancioso ni orgulloso.
5 No se comporta con rudeza, no es egoísta, no se enoja fácilmente, no guarda rencor.
6 El amor no se deleita en la maldad sino que se regocija con la verdad.
7 Todo lo disculpa, todo lo cree, todo lo espera, todo lo soporta.
8 El amor jamás se extingue, mientras que el don de profecía cesará, el de lenguas será silenciado y el de conocimiento desaparecerá.
9 Porque conocemos y profetizamos de manera imperfecta;
10 pero cuando llegue lo perfecto, lo imperfecto desaparecerá.
11 Cuando yo era niño, hablaba como niño, pensaba como niño, razonaba como niño; cuando llegué a ser adulto, dejé atrás las cosas de niño.
12 Ahora vemos de manera indirecta y velada, como en un espejo; pero entonces veremos cara a cara. Ahora conozco de manera imperfecta, pero entonces conoceré tal y como soy conocido.
13 Ahora, pues, permanecen estas tres virtudes: la fe, la esperanza y el amor. Pero la más excelente de ellas es el amor.
Edward leest. Foto: Driek
4 - Rite of passage
Huyb: In de aanloop naar dit huwelijk hebben we een aantal keren met elkaar gepraat over wat een huwelijk nu eigenlijk is, wat het nu precies betekent. Bij deze voorbereiding hebben we ons ook verdiept in diverse huwelijksrituelen. Veel, misschien wel alle, rituelen hebben als kenmerk dat met het huwelijk ook een abrupte overgang van de ene staat naar de andere plaatsvindt, ook in het dagelijks leven. Tot niet zo lang geleden zal dat waarschijnlijk ook werkelijk zo zijn geweest: “Zo woon je nog met je ouders, zo woon je met een man of vrouw die je misschien nog helemaal niet zo goed kent.
Dit is meestal niet meer het geval: in het geval van Astrid en Thomas zeker niet. Met het huwelijk vindt er, voor wat betreft het leven van alledag, nauwelijks een verandering plaats. Toch is het huwelijk bepaald niet alleen een bevestiging van “wat al was”.
Vergelijk het met een zeereis. Bij het passeren van de evenaar wordt er vaak een klein feestje georganiseerd, inclusief een offer aan de zeegoden. De dag ervoor zal er waarschijnlijk niet heel anders uitzien dan de dag erna. Toch is er wel iets veranderd: er is een magische grens overgegaan. De dagen ervoor lijken misschien hetzelfde als de dagen erna, maar ze zijn dat niet, en dat is voor iedereen duidelijk.
Zou het kunnen zijn dat de relatie tot het ja-woord Spielerei is, terwijl het daarna ernst is? Toch ook wel wat mager, volgens mij.
Volgens de dichter Rainer Maria Rilke is een goed huwelijk een huwelijk 'waarin ieder de ander tot wachter van zijn eenzaamheid benoemt'. Hij beschouwt deze vorm van liefde de moeilijkste taak, de ultieme taak en belangrijkste proef; de taak waarop al het andere werk slechts voorbereiding is.
In de voorbereiding hebben we afgesproken dat Astrid en Thomas elkaar een brief schrijven, waarin aan elkaar uitleggen wat dit huwelijk voor henzelf betekent. We spraken af dat ik deze brieven zou gebruiken bij het voorbereiden van deze ceremonie en dit verhaal. Mij bleek dat elke verandering afbreuk deed aan de oorsproonkelijke brieven. Met hun goedvinden lees ik ze daarom in het geheel voor:
Huyb leest voor. Foto: Freek
Brief van Astrid aan Thomas
Lieve Thomas,
Jij bent het beste dat mee ooit is overkomen.
Letterlijk overkomen, omdat je ongevraagd en niet gezocht op mijn pad kwam.
Ik heb me lang tegen je verzet, maar gelukkig was jij zo wijs, stug door te zetten.
Onze relatie is zo gemakkelijk,
zo weerstandloos,
zo vanzelfsprekend.
Meestal vergeet ik erbij stil te staan hoe kostbaar zo'n relatie eigenlijk is.
Daarom wil ik je op deze bijzondere dag, ten overstaan van al onze dierbaren vanuit
het diepst van mijn hart bedanken.
Dank je wel, Thomas, bijzondere man, dat je mijn partner in alles wil zijn.
Dank je wel, Thomas, dat je al 11 jaar mijn dierbaarste vriend wil zijn.
Dank je wel, Thomas, voor de grote eer dat je mijn man wil worden.
Dank je wel, Thomas, nu alvast, voor al de jaren die we samen nog gaan meemaken.
Een innige omhelzing van,
je maatje,
je meisje
je vrouw.
Serieus. Foto: Freek
Brief van Thomas aan Astrid
Lieve Astrid,
Het voelt raar je te schrijven, omdat het lijkt alsof je ver weg bent, terwijl je juist altijd zo dicht mij me bent, geestelijk en lichamelijk, in dit huis, en in onze gedachten.
Wat moet ik schrijven dat recht doet aan wat ik voor je voel, en wat jij voor me betekent?
Laat ik beginnen met het moment waarop ik wist dat ik door wou met jou. Het staat in mijn geheugen gegrift.
Het was onze eerste ruzie. In de Raamstraat ben je ergens heel erg boos over, op mij. Je staat met je handen over elkaar heel kwaad naar me te kijken. Op dat moment speelde door mijn hoofd: “Ik kan ook weggaan; ik kan gewoon weggaan en opnieuw beginnen”. Maar veel sterker was de stem: “Ik wil niet weggaan. Ik wil verder met die vrouw, die nu zo boos op me is”.
Waarover het ging weet ik niet meer, maar wel wist ik vanaf dat moment zeker dat ik er alles aan moest doen om de toen nog prille relatie te behouden.
En waarom ik van je hou? Omdat je hetzelfde bent, omdat je anders bent, omdat we elkaar aanvullen, omdat ik in je kan kijken en omdat ik niks van je snap. Omdat je mooi bent, opwindend bent, omdat je smaak hebt, stijl, omdat we dezelfde dingen leuk vinden.
We zijn verwant, jij en ik, en we hebben elkaar eindelijk weer teruggevonden.
Of tenminste bedachtzaam. Foto: Freek
5 – Huwelijksvoltrekking
Huyb: Astrid en Thomas. Het huwelijk is een serieuze zaak. De beloften die je vandaag gaat afleggen zijn ernst en moet je goed overwegen. Ben je klaar om te beginnen met de ceremonie?
Astrid en Thomas: Ja, dat zijn we.
Huyb: Dan kunnen we beginnen.
Huyb: Omdat Astrid en Thomas nu in een van oorsprong Keltisch gebied wonen, willen ze een Keltisch element bij de ceremonie betrekken. Met deze keuze benadrukken ze dat ze deel willen uitmaken van Asturias en zijn oude tradities willen respecteren. In de Keltische traditie waar ik het nu over heb, wordt een echtpaar letterlijk in de echt verbonden door hun handen aan elkaar te binden. Hun handen worden met een koord of met iets vergelijkbaars aan elkaar gebonden. Het handenbinden symboliseert dat zij met elkaar verbonden zijn. Niet alleen voor de rest van hun leven, maar ook voor de eeuwigheid.
Huyb: Astrid en Thomas, geef elkaar de rechterarm.
[Astrid en Thomas geven elkaar de rechterarm. Josée, Thomas' zus, windt een witte sjaal om hun samengevoegde handen]
Handen samengebonden. Foto: Michèle
Huyb: Jullie zijn nu gereed om in de echt verbonden te worden. Kijk elkaar aan en zeg mij dan de volgende woorden na:
Huyb: Ik geef jou mijn hand
Astrid: Ik geef jou mijn hand
Huyb: En ik geef jou de mijne
Thomas: En ik geef jou de mijne
Huyb: Mijn liefde voor jou is een verbond van volledig vertrouwen
Astrid: Mijn liefde voor jou is een verbond van volledig vertrouwen
Huyb: Mijn vertrouwen in jou is een verbond van volmaakte liefde
Thomas: Mijn vertrouwen in jou is een verbond van volmaakte liefde
Huyb: Astrid [Astrid kijkt naar Huyb]: Wil jij de vrouw worden van Thomas?
Astrid [kijkt naar Thomas]: Ja. Sí.
Huyb: En Thomas [Thomas kijkt naar Huyb], wil jij de man worden van Astrid?
Thomas [Thomas kijkt naar Astrid]: Ja. Sí.
[Josée geeft ringen aan Astrid en Thomas]
Josée geeft de ringen. Foto: Freek
Huyb: Deze ringen zijn het symbool van de eeuwige band tussen jullie beiden. Kijk elkaar opnieuw in de ogen en zeg mij de volgende woorden na:
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke steun
Astrid: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke steun
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke steun
Thomas: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke steun
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke vriendschap
Astrid: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke vriendschap
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke vriendschap
Thomas: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke vriendschap
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke liefde
Astrid: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke liefde
Huyb: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke liefde
Thomas: Met deze ring beloof ik je mijn onvoorwaardelijke liefde
[Thomas schuift Astrid de ring om]
Astrid en Thomas houden ringen vast. Foto: Freek
[Astrid schuift Thomas de ring om]
Thomas schuift ring om bij Astrid. Foto: Freek
[Josée verwijdert de sjaal]
Huyb:
Moge jullie huwelijk jullie veel zegen brengen
Mogen jullie gezegend zijn met schoonheid en intelligentie
Mogen jullie gezegend zijn met liefde en passie
Mogen jullie gezegend zijn met inzicht en wijsheid
Mogen jullie gezegend zijn met eerlijkheid en rechtvaardigheid
Mogen jullie gezegend zijn met empathie en begrip
Huyb: Thomas en Astrid hebben ook nog een verzoek aan jullie. Ze willen jullie vragen of ze ook in de toekomst van jullie vriendschap en liefde mogen blijven genieten. Ze willen ook graag de vrienden blijven die ze tot nu toe zijn geweest. Ook zouden ze jullie willen vragen of ze in moeilijke tijden een beroep op jullie mogen doen, zoals jullie ook een beroep op ons kunnen doen.
Huyb: Wat is jullie antwoord?
Allen: Ja
Huyb: Na deze beloften te hebben gehoord, verklaar ik jullie tot man en vrouw. Astrid en Thomas, jullie mogen elkaar nu kussen.
[Astrid en Thomas kussen]
Huyb: Ik wil iedereen uitnodigen elkaar ook te kussen. U mag uw partner kussen, of wie u maar wilt.
[Men zoent er lustig op los]
[De mede wordt uitgeserveerd]
6 - Mede
Huyb: Ik heb hier twee glazen voor Astrid en Thomas die gevuld zijn met mede. Mede is een element uit bijvoorbeeld de Hindoe cultuur, maar ook uit de Saksische cultuur. Astrid en Thomas komen allebei uit het Saksische deel van Nederland. Door deze mede als symbool te gebruiken, willen zij recht doen aan hun oorsprong. Mede is zoet, en symboliseert de zoetheid van het huwelijk. In het Engels heet het daarom de honeymoon. En in het Spaans heet het daarom luna de miel, maan(d) van honing. Ook in Spanje werd er kennelijk in het verleden mede gedronken om het huwelijk te bekrachtigen.
[Huyb overhandigt de glazen aan Astrid en Thomas en pakt ook een glas mede]
Huyb: Ik heb de eer jullie als eerste een heilsdronk te brengen. Astrid en Thomas, ik wens jullie veel geluk en wijsheid in jullie huwelijk.
[Thomas, Astrid en Huyb nemen een teug]
Huyb: Ik nodig iedereen uit een heilsdronk op Astrid en Thomas uit te brengen.
Allen: Proost!
Heilsdronk met mede. Foto: Gea
7 - Wensboom
Huyb: Astrid en Thomas willen je iets persoonlijks vragen. Daar op die tafel liggen touwen in allerlei kleuren. Je hebt er ongetwijfeld al allerlei gedachten bij gehad over wat dat nou toch kon betekenen. Astrid en Thomas vragen je zoveel touwen te pakken als je wilt. Zij vragen je deze touwen samen te binden en aan deze appelboom [Huyb wijst] vast te maken. De kleuren en de vormen die je kiest staan symbool voor jouw persoonlijke wens aan Astrid en Thomas. Kleuren en vormen betekenen voor het paar minstens net zoveel als woorden. Je geeft hun op deze manier een dierbare “blijvende” herinnering aan onze trouwdag. Naast de touwen liggen papieren waarop nog eens staat uitgelegd wat zij willen. Je hebt de tijd om de touwen op te hangen totdat we om zes uur gaan eten.
Touwen knopen in de wensboom. Foto: Gea
Huyb: U mag het echtpaar nu feliciteren.
[vanaf nu doedelzak en trommel gedurende 30 minuten]
8 - Felicitaties
9 - Taart en ciderchampagne
Taart aansnijden. Foto en taart: Michèle (en Abel)
zie reacties (8)
eerste foto's bruiloft
geplaatst door thomas op 14-05-2008
We zijn nog gaar van de wat ons betreft zeer geslaagde bruiloft en van het bijzonder aangename bijbehorende vrienden- en familiebezoek. Nochtans is het ons gelukt alvast een kleine selectie te maken uit het voortreffelijk en ruimschoots aanbod van digitaal fotomateriaal. Je kunt deze voorproeve vinden op http://foto.mateor.eu/boda.html.
We hebben heel veel mensen foto's zien maken. Zou iedereen zijn of haar foto's aan ons willen doorgeven? Liefst niet per e-mail. Liever downloaden we de foto's van een website (Hyves bijvoorbeeld) of krijgen we een CD-ROM of DVD van je.
zie reacties (10)
weer thuis
geplaatst door thomas op 14-03-2008
We zijn weer thuis. Na een terugreis met veel tegenwind en storm en regen en een koud Nederland, heeft het in Sarabia gewoon niet geregend en is het strak blauw en lekker warm.
wildkamperen net onder parijs bij saint sulpice sur nog-ouatte
De Rozinante heeft het goed gehouden maar de laatste dag hadden we toch weer wat haperingen. Ik heb maar wat geschoven met de contactpuntjes maar het heeft niet echt geholpen. Misschien is het weer wat anders. (Zucht.) Rosita is weer helemaal de oude (na het kloot terugkop drama van vorige week (letop spati-ering)) en heel blij dat ze weer terug is. Ze heeft meteen een stuk uit de kat gebeten maar die vindt dat allemaal heel gewoon.
links kwek rechts sita
zie reacties (2)
Señora Rosita Pipa Cucanita III
geplaatst door astrid op 23-01-2008
.. is heur naam. We noemen haar Sita.
- Rosita omdat de buurman het erover had dat één van de hondjes uit het nestje una rosita muy guapa was: een mooie rooie. Rosita gebruiken we alleen als we boos op haar zijn. Afgekort is het dus Sita.
- Pipa omdat Pipo haar vader is
- Cucanita omdat Cuca haar moeder is
- III omdat Sita na Cuca en General (haar halfbroer uit een eerder nest) de derde van het Cucaniensisch Sarabicaanse geslacht is.
De jongedame is nu ruim 6 weken en komt over anderhalve week, na onze skivakantie in de Franse Alpen bij ons wonen. Als haar broertje, dat ook niet op de helling in de sneeuw is gegooid, tenminste van haar afblijft. Hij heeft haar toch al onaanzienlijke staartje tot op 2 centimeter van heur derrière weten terug te kauwen. Hopelijk begint hij niet aan de rest van Sita tijdens onze afwezigheid!
Volgens de buurman groeit het wel weer aan. Wij kijken tegenwoordig regelmatig de hemel af of wij varkens zien vliegen, want dat wonder kan nu ook niet lang meer op zich laten wachten.
zie reacties (6)
uit de brand
geplaatst door astrid op 23-01-2008
We zijn het voorval zelf al bijna weer vergeten, maar gezien hun bezorgde reacties denken sommige Sarabialezertjes dat we nog middenin de vuurzee zitten. Nou, we zijn er al weer even uit hoor! De brand is bestreden tijdens een stevig doorregende nacht.
We zijn een paar dagen terug met vriend Huyb, die op bliksembezoek was, de berg opgelopen. Daarna volgde inspectie van onze Landerijen en het Rollen der Vaten, maar daar gaat dit verhaaltje niet over.
Op de top van de berg ruim 300 meter hoger dan ons huis, kunnen we constateren dat het er een stuk minder groen uit ziet dan beneden:
Maar het uitzicht is er een stuk beter van geworden. Alles wat verbrand is, was tot voor kort een anderhalf tot twee meter hoge ondoordringbare kluwen braamstruiken, gaspeldoorns en varens.
Hierboven kan je in de verte wat beheerste vuurtjes zien branden. Boeren verbranden op die manier veel afval en ondoordringbaar struikgewas. Volgens een rapport van Greenpeace zijn boeren behalve de beste natuurbeheerders ook de grootste veroorzakers van bosbranden. Je wint wat. Je verliest wat.
Bestijging der top
Bijna daar
Bovenop de woeste top der bruinen
zie reacties (1)
bosbrand
geplaatst door astrid op 15-01-2008
En toen werd het zowaar een spannende middag in Sarabia. Auto's reden af en aan de berg op en af. Buurmannen Juan, Alfonso en Bernardo waren in discussie. Wij tuurden onrustig de heuvels af. Het was 18 graden, had al weken amper geregend, er stond een snoeiharde wind en de berg op minstens twee plaatsen in de fik. Wat wil een mens nog meer in deze ervaringsmaatschappij?
Dat de fik een beetje verder bij ons weg was. Dat de voor vandaag voorspelde 100% regenkansbui eindelijk eens ging vallen. Dat die roodroze wolk daar in de verte hopelijk niet je bos aan het opeten is, hoewel het er anders uitziet. Dat je van die mooie hut een halve kilometer verderop, die voor de helft je eigendom is, meer dan alleen maar de eeuwenoude stenen en dito dakbedekking zal terugvinden.
De dreigende rozerode wolk
Dan ga je opeens heel anders naar je koddige kurkdroge huisje kijken: Wat ga je er uit meenemen? En om mee te beginnen, wáár tussen de verhuisdozen ligt het eigenlijk?
De weilanden achter Sarabia dik in de rook
Drie of vier uur later ging het na de asregen dan gelukkig toch ook echt regenen. Nu het donker is, lijkt het erop dat de branden uit zijn. Eén dezer dagen zullen we poolshoogte moeten gaan nemen om te zien hoe ons bos en de stal er bij staan. Ik kan er niet naar uitkijken.
Nooit gedacht dat ik zo'n brand zou meemaken. Ik dacht dat dat alleen gebeurde bij mensen met te grote zwembaden. Nou ja, ons koddige huisje staat er nog. En zo heeel dichtbij was het nou ook weer niet. Maar echt fijn, leuk, spannend? Neuj. Geef mijn portie dan maar aan Fikkie. Onee!
zie reacties (3)
nochevieja
geplaatst door thomas op 11-01-2008
Na een geslaagd eten op Eerste Kerstdag in Restaurant Consistorial in Mieres besluiten we om met Oud en Nieuw ook uit te gaan. Voor ons allebei is Oud en Nieuw een belangrijk feest dat je dient te vieren met je naaste vrienden. Nu zitten die vrijwel allemaal in Nederland dus moesten we wat anders verzinnen. We wilden in eerste instantie daarom de avond doorbrengen met onze nieuwe vrienden en bekenden in de bijna stamklroeg El Sevillano maar het bleek dat die om 10 uur 's avonds dicht ging. Dat schoot niet op. Meli (Amelia), de barvrouw van de Sevillano ried ons aan om naar La Gotera in La Veguina / Turón te gaan. Daar kon je eten en dansen voor maar 60 euro pp. Vonden we toch een beetje prijzig en bovendien heeft de Gotera nou niet echt ambiance. Het ziet eruit als een oude fabrieksloods omgebouwd tot grillbar. Enfin we zullen La Gotera wel een andere keer proberen.
We besloten te reserveren bij Vatur. Dat is het eerste huis als je binnenkomt in La Veguina als je van onze kant komt. We hebben daar vaker overwogen naar binnen te gaan. Ze hebben een mooi terras en het ziet er gezellig uit. Ze hebben een speciaal Nochevieja(oudejaarsavond)menu dus dat moet goed gaan. Voor de zekerheid checken we nog even bij de jonge ober of ze inderdaad ook tot twaalven open blijven. Anders sta je mooi op straat met je goeie gedrag. Na enig vijfen en zessen lijkt het erop dat ze inderdaad dan nog in bedrijf zijn, dus wagen we het er maar op. We besluiten wel voor de zekerheid een fles cava mee te nemen want je weet maar nooit.
De avond zelf is het dodelijk rustig op straat. Ze steken geen vuurwerk af met oud en nieuw en eigenlijk zie je heel weinig feestelijke activiteit.
Omdat het eten in Vatur pas om half elf begint, lopen we eerst wat andere kroegen langs. In La Vequina zijn heel veel kroegen. De meeste kroegen zitten vol met oude mannen die de meest vreselijke dingen in rook omzetten. Maar de kroeg die we binnenstappen, Coimbra, lijkt wel oké. Er zitten ook jonge mensen en vrouwen. Het is er wel gezellig. Natuurlijk zijn er minstens twee tv's die aanstaan maar dat heeft elke kroeg in Spanje. Eigenlijk al zolang als ik kom in Spanje, ook in de jaren zeventig, waren altijd de tv's aan in Spaanse kroegen. Met altijd voetbal erop. Maar dat was natuurlijk vanwege Franco, het enige dat je mocht zien was voetbal. En mensen stopten al hun nationalisme en emotie in de voetbal. Dat zit er nog steeds een beetje in. Enfin.
21:00
21:30
22:00
We worden de tent uitgezet omdat ze gaan sluiten. Mooie boel! Dan maar naar Restaurant Vatur. Half en half verwachten we dat we daar niet binnenkomen omdat de reservering voor half elf 's ochtends is of zo. Die zijn natuurlijk allang dicht. Het is dan ook nog steeds angstvallig stil op straat.
Dat witte uithangbord is van café/bar/restaurant/worstenmakerij Vatur
Het valt mee. We worden blijde verwelkomd al zijn we dan wat vroeger dan afgesproken. Behalve wij zijn er nog drie mensen. Een vader en moeder met puberdochter. Verder geen eters. We besluiten eerst maar wat aan de bar te hangen De overijverige ober vraagt in het Engels wat we willen drinken en we bestellen een rosé (rosado). We kunnen hem nog net tegenhouden voor hij een Caneï opendraait. Zijn baas begrijpt onze paniek en leidt hem met zachte hand naar het gekoelde wijnenkabinet waaruit we een acceptabele rosé krijgen. Het is een open fles, maar hij wil mij eerst laten proeven en vervolgens de fles laten staan. Maar goed. Pues nada. Whatever. Omdat we de ober in keurig Engels geantwoord hebben - ja je wil die man toch een plezier doen, zodat hij zijn Engels kan oefenen - gaat hij hevig geschrokken over in een eigenaardig pantonime dat hij de rest van de avond volhoudt. Om half elf begeven ons samen met het gezin naar de eetzaal. Waar natuurlijk de TV aanstaat.
De eerste gang was niet slecht. Maar we hadden ook honger. Het smaakte goed. Met naar we vermoeden zelfgemaakte vleeswaren. Restaurant Vatur is specialist in embutidos.
De tweede gang was de Marisco. Een zeevruchtensoep die pittig maar lekker was. Marisco is traditioneel rond de Kerst. Net als de volgende gang, de langostinos. Maar die bij Consistorial, waar we met Kerst aten, waren veeeel beter en daar hadden ze er ook een paar voortreffelijk gemaakte sauzen bij. Hier waren ze ronduit smerig en zo uit de pot. Maar goed, dan door naar de hoofdgang en beste lezers, hier past even een klein CAVEAT.
| CAVEAT: In Spanje is de hoofdgang van een menu altijd DOOD BEEST MET FRIET. Tot nog toe, tien uit tien, vingt sur vingt, altijd is het hoofdmenu dood friet met beest. Zelfs als je vegetarisch eet, dan nog. En het ziet er ook altijd net zo uit als het plaatje hiernaast. Meestal krijg je ook dóde friet met beest, want de friet moet slap en gaargekookt in olie zijn. Daarom moet je ook altijd tapa's nemen. Dat wil zeggen, je maakt een selectie uit de voorgerechten die op de kaart staan en die kun je laten aanrukken in de volgorde die je belieft. Spanjaarden doen het ook zo. Maar neem nooit de hoofdgang! Je doet er niemand een plezier mee. Het beest niet, de kok niet en zeker de friet niet. Einde CAVEAT |
 |
Goed, dood beest met friet dus. In dit geval vermoorde hompen konijn. Wat kan ik nog meer zeggen?
Ja, het toetje. Hier zat werkelijk alles in. Cheesecake, mokka, flan, vet. Dit was de Moeder Aller Toeten. Enfin we naderden twaalf uur.
In Spanje is het de gewoonte om als de klok slaat om twaalf uur, bij elke slag een gepelde druif - je ziet ze hierboven liggen - op te eten. Vandaar dat ook de TV met reden aanstond in de eetzaal, want je moet toch weten wanneer het twaalf uur is. Dat opeten hebben we dus gedaan en ik moet zeggen, je moet nog aardig doorslikken om het tempo bij te houden.
En daarna grote stilte. Geen vuurwerk. Geen muziek. Amper mensen op straat. Alleen toen we onderweg naar huis liepen, reden wat wouldbe-Alonsootjes snoeihard rond in hun gepimpte Seatjes. Aan de ene kant is die rust wel prettig, maar je mist toch iets heh.
Maar waar ik toch de meeste moeite zal hebben om aan te wennen bij de jaarwisseling in Spanje kwam de volgende dag: Geen Garmisch-Partenkirchen! Nergens! Ik vond wel tien verschillende Duitstalige stations op de wereldontvanger, maar geen van allen hadden ze Garmisch-Partenkirchen, Het ZevenSchansenToernooi, Jens Weissflug en telemarkenlandingen! Dat was een echte afknapper: wel een kater, geen schansspringen.
zie reacties (3)
papieren geschoven
geplaatst door astrid op 28-12-2007
Een romantische noot dan maar, om alvast wat in de stemming te komen: onze sloot, de Turón, bij maanlicht.
Goed. Weer wat verder. Vandaag konden we zonder al teveel gesputter en tegenwerpingen onze met pijn en moeite verzamelde papieren bij de Juzgado inleveren. Mét het adres van de Haagse Hulpneef. Die hopelijk binnenkort bij de Spaanse Ambassade in Den Haag wordt ontboden voor een handtekening. Oja! Wel even volgende week terugkomen met twee vrienden als getuigen. Kuch. Da's waar ook, onze fout. Als je inmiddels ergens kind aan huis bent, houd je er geen rekening meer mee, dat je op een bepaald moment toch echt wel een paar stapjes verder komt in het proces. Ach, zo blijven we lekker bezig.
Jahaa, lastige kwestie. De getuigen. Doen we Jut en Jul, de heftig kwekkende dames die regelmatig de berg opkomen om te kijken of er ergens iemand losloopt voor een boeiend praatje over het weer? Of toch maar beter komisch duo Alfonso en Bernardo? Maar dat is misschien wat te gevaarlijk vervoeren in onze Rozinante. Twee van die heren op leeftijd met hun triomfantelijke verhalen over gebrekkige knieën, ontstoken oren en wat dies meer zij. Of Juan, die ons bij het biertjes geven in de kroeg bijna altijd te snel af is? Tegenwoordig loopt hij al naar de toonbank om te bestellen én af te rekenen als we nog maar net onze neus om de deur hebben gestoken. Werkelijk geen manieren. Of maar liever Renaultmonteur Pepe, omdat hij ons zo goed met de auto geholpen heeft? Neh, te druk. Nou ja, we hebben nog even om daar over na te denken.
We vinden zelf dat we inmiddels wel een soort van in ondertrouw zijn, toch?
zie reacties (4)
stapje verder
geplaatst door astrid op 27-12-2007
Het gemeentehuis van Mieres
We zijn weer een stapje verder, jawel. Gisteren hebben we ons eindelijk na 3 of 4 eerdere pogingen (steigerende ambtenaren, weer eens een feestdag, nog weer een feestdag) kunnen inschrijven bij de gemeente Mieres. Veel gedoe natuurlijk weer. Nu omdat Sarabia volgens de gemeente helemaal niet bestaat. Sarabia staat wel op hun eigen plattegronden en websites, maar tóch bestaan we niet. Er woont verder officieel en ook in werkelijkheid niemand, dus dan heffen ze de hele boel in hun databanken maar gelijk op. De koninklijke weg is dus dat we eerst Sarabia moeten "echten". En ja, dat kan wel even duren.
Maar we mochten ook wel in Peñule ingeschreven worden. Gelukkig maar, dat hebben we dan ook snel gedaan. We zijn nu echte Mierenses. Of eigenlijk Sarabianen. Sarabiëzen? Sarabiërs? Sarabieren? We zijn er nog niet uit.
Het veranderen van ons adres is uiteindelijk wel erg handig, omdat er dan misschien wat meer gemeentelijke aandacht voor de infrastructuur van dit gehucht komt: openbare verlichting, fatsoenlijke toegangsweg, regenwater in de goot in plaats van op de weg, verroeste ijzeren waterbuizen na 60 jaar misschien wellicht eens vervangen, etc.
Na de empadronamiento (na bezoek zoveel konden we dat woord gelukkig goed uitspreken) - gemeentelijke inschrijving - gingen we opnieuw naar de Juzgado, waar we weer eens blijmoedig door de ons welbekende loketdame begroet werden. Het leek er zowaar op dat we nu alles goed op een rijtje hadden. We moesten alleen nog een formuliertje invullen en het adres van Haagse Hulpneef opgeven. Dan kon het bericht van de Spaanse Ambassade daar naartoe. #(*%()(@)%&(*# Hmfw, overal gezocht, geen adres van Haagse Hulpneef bij ons ...
Nou. Dus. Morgen gaan we opnieuw. Blijven we tenminste lekker bezig. Maar er lijkt nu toch echt schot in de zaak te komen.
zie reacties (3)
juzgado
geplaatst door astrid op 19-12-2007
Vandaag is de winter opeens over. Hier is het 11 graden en beneden in Mieres waren we met al onze dikke truien en jassen behoorlijk overdresst. Het was er tussen de 15 en 20 graden. Raar hoor.
Oja, in Mieres waren we dus. Woensdag boodschappendag. Maar ook ambtenarenlastigvaldag. Vorige week nog waren we er bijvoorbeeld om ze uit te horen over de castro - de keltische nederzetting - die hier in Sarabia zou zijn. We oogstten wel erg veel bewondering van de gemeenteambtenaar die achter z'n hand vertelde dat ze zich hier helemaal niet voor dat soort dingen interesseerden. En of we archeologen waren? Maar een castro... Nou jah, dat zou kunnen, maar dan moest 'ie in de boeken duiken...
Uiteindelijk gingen we de deur uit met een kopie uit een Asturiaans boek. En denk maar niet dat je dat met als bagage Castilliaans, dus wat wij Spaans noemen, kan lezen. Maar hij had ons al verteld dat de castro door de mijn van Figaredo was gesloopt. Hmm, dat was eerst een domper, want het leek ons wel leuk in/bij een oude nederzetting te wonen. Maar toen we de coördinaten op Google Earth nakeken, leek het ons toch wel erg stug dat op de in het boek genoemde plek een castro zou zijn geweest. Daar is eenvoudigweg niets waar zelfs de debielste Kelt ooit een strategische plek in heeft kunnen zien.
We denken dus nog steeds dat de rare steile wand waar we richting onze boomgaard op uitkijken een oud verdedigingswerk is. Zo maakten de Kelten die dingen, weten we van foto's van beter bewaarde nederzettingen. En logischerwijs was Sarabia dan de nederzetting zelf. Waarom ook niet? Er zijn hier nog ronde muren, een typisch kenmerk van castro's. Dat zoeken we nog wel eens verder uit en dan komen we er uitgebreider op terug.
In het midden van de foto is die steile wand. Moeilijk te zien. Een winterkaal exemplaar volgt.
Ok, maar daarvoor waren we nu niet in Mieres. We hadden een paar weken terug, op een andere ambtenarenlastigvaldag, namelijk navraag gedaan bij de Juzgado, het Kantongerecht, naar onze trouwpapieren. We wilden weten of al die in Nederland vergaarde akten en geboortebewijzen niet over een half jaar doodleuk verlopen zouden zijn. Neuj, dat was geen probleem. Het enige wat we nu nog moesten doen was ons bij de gemeente inschrijven, een verblijfsvergunning regelen en dan met een familielid de papieren officieel komen aanbieden. Dzjinggg. Met Een Familielid Officieel De Papieren Komen Aanbieden??? Wij Dachten Het Niet!!! Weet Je Wel Hoe Ver Die Wegwonen??? Enfin, na wat heen en weer gesoebat zijn we maar weggegaan. Niet heel erg bijzonder blij met elkaar, zeg maar.
In dit stemmige pand is de Juzgado gehuisvest
Dat hadden we dus niet goed geïnterpreteerd. Op het A4tje dat we hadden gekregen stond wel iets over getuigen, maar wij gingen er zo stellig van uit dat dat bij het huwelijk zou zijn, dat we er niet verder naar hebben gekeken. Twee vrienden en een familielid stond er. Wel raar, die samenstelling en dat aantal, maar dat zou wel Spaanse logica zijn. Helaas willen ze die mensen er dus bij hebben als getuigen bij het aanbieden van de papieren. Alsof je zo zou bewijzen dat je echt wel bent wie je bent.
We besloten dat dit een reliek uit het Francotijdperk moest zijn: wat een dikke onzin om met zulk soort "controle"maatregelen de boel te proberen te beheersen. Dus spraken af de zaak even te laten rusten en een tijdje later terug te gaan om onwijs te gaan zeiken. En anders zouden we Marie-Carmen, onze oude makelaar, wel op ze afsturen. Die heeft overal connecties. Geweldig handig.
Dus wij vandaag weer naar de op zich uiterst aardige en correcte dame van de Juzgado. Alle argumenten op zak. En wat dan als je hele familie een knettergekke bende is? En wat dan als je heel erg alleen op de wereld bent? Iedereen dood? Nee, nee, kon allemaal niet, dat soort rare gevallen. En nee, er was geen enkele uitzondering denkbaar. Er moest gewoon een familielid uit Nederland komen. En of ze wel wist wat dat kóst?!, zeiden we als soort van laatste wanhoopsargument. Asturianen zijn in allerlei opzichten zeer a-typisch Spaans - blauwe ogen, "groot", harde werkers - en ook het kostdat?-argument wil hier nog wel eens doel treffen. Net Nederlanders. Asturianen zijn echt de Krenten van Spanje. Het hele land maakt er grapjes over.
Érgens na dat kostenargument begon Señora Juzgado opeens te draaien met haar verhaal. Echt waar! We begrijpen het nog steeds niet wat er gebeurde, maar opeens kwam ze met het verhaal dat er via de ambassade wel wat te regelen viel. Als we maar wel echt op tijd met onze papieren kwamen. Die moesten dan naar de Spaanse Ambassade in Den Haag worden gestuurd. Daar zou op een afgesproken tijdstip een familielid van ons moeten verschijnen en dan kon het toch. Nou moe?
Onbegrijpelijk toch? Dus misschien moeten we uiteindelijk op de valreep iemand laten invliegen, maar voorlopig gaan we er van uit dat er niet uiterlijk eind februari een familielid op de stoep hoeft te staan. En anders ben je vast gewaarschuwd. Pas maar op: je naam wordt al genoemd. Wel gaan we nog even verhaal halen bij de Nederlandse Ambassade. Op hun website waarschuwen ze voor veel rare eisen, maar de familielideis valt nergens terug te vinden.
Dit is ons nu al zo vaak overkomen: eerst is het Absoluut Onmogelijk en dan na wat heen en weer gepraat kan het wel. Voorbeeld. De creditcard die we bij hoog en bij laag in Oviedo moeten ophalen in plaats van in Mieres. En opeens ergens in de discussie zegt er iets knap en kan het wel. Waaróm!
En dan de mevrouw van de gemeente waar we ons vervolgens vandaag als de bliksem willen gaan inschrijven. Beweert dat we de hele wereld aan bewijzen bij ons moeten hebben, anders kan het niet. Een paar dagen daarvoor nog konden we het volgens een collega van haar afdoen met alleen een identiteitsbewijs. Uiteindelijk kan het ook bij deze dame toch opeens wel. Zonder allerlei papieren. Waaróm!
Nog een voorbeeld. We willen er een gasfles bij, om wat meer voorraad te hebben. Repsol zegt dat we eerst akkoord moeten hebben van Repsolmeneer die en die. Na veel vijven en zessen en mobiele onbereikbaarheid onzerzijds hebben we die man nooit gesproken en krijgen we gewoon een extra gasfles. Waaróm!
Het lijkt wel alsof ze barrières opwerpen, omdat ze het teveel gedoe vinden. Edward woont alweer een aardige tijd in Barcelona en mag dus ervaringsdeskundige heten. Hij heeft de theorie dat de regels in Spanje zo rigide zijn, omdat niemand zich eraan houdt. Als je ze dan maar streng genoeg stelt, dan is het resultaat misschien wel iets tussen heeel streng en een soepzooitje in. Gevolg: tóch een soepzooitje.
Neem onze geiser. Die mocht pas geïnstalleerd worden als er én boven- én benedenin de deur een luchtrooster zat. Op zich logisch, want dat is goed voor de luchtcirculatie, hoewel ons huis natuurlijk één grote luchtcirculatie is. Nou zat er al een rooster ónderin de deur. Nog van de oudere regelgeving: alleen een roostertje onderin. Waarschijnlijk uit de tijd dat iedereen net als wij nog natuurlijke dakafvoer had. Mooi roostertje, daar niet van. Moest er dus met veel gedonder bóvenin de deur nog ééntje bij worden gemaakt. Zucht. Ok. Ruit stukzagen. Roostertje kopen. Roostertje plaatsen. Halve dag verder. Maar ja. Dát zijn de regels. Moet jij voor de grap, als je bij ons komt, eens je hand op dat oude onderste roostertje houden. Komt geen lucht doorheen. Zit. Geen. Gat.
Maaaar! Wel een mooi roostertje.
Roosters rechtsboven- en onderaan
Wat ons dus bij een hele andere theorie over de Spaanse aard doet belanden. Eentje die wij zelf nog het meest plausibel vinden. Spanje is uiterst Katholiek, wat gepaard gaat met veel Buitenkant. Nergens, behalve misschien in Italië, maar zelfs dat denken we niet, is er zoveel pracht en praal en uiterlijk vertoon. De kerken zijn barok, barokker, barokst. Een wandelroute? Prachtig bij het begin. Weg geasfalteerd en netjes met paaltjes afgetimmerd. Duur bord erbij met de route erop. Na 500 meter ben je verdwaald, want vanaf daar ziet niemand het meer en was de verf op om de route verder aan te geven. Een Spanjaard geeft kortom z'n laatste centen liever uit aan een knap nieuw kledingstuk dan aan een stuk brood.
Maar denk nu niet dat we huilend op onze knietjes weer terug naar Nederland zouden willen hoor. Dit hoort er allemaal bij. Is helemaal niet erg. We moeten er alleen wel erg aan wennen, aan al die extremiteiten: het kan he-le-maal niet, het kan he-le-maal wel. Gelukkig blijven ze zich hier, in tegenstelling tot in Nederland, niet achter de regels verschuilen. Uiteindelijk valt er aan alles wel weer een mouw te passen. Misschien is het dat ook gewoon: 't is een stelletje verschrikkelijke ouwehoeren. Als je er niet eerst uitgebreid met ze over hebt gediscussieerd is het je blijkbaar de moeite niet waard.
Verroest! Nog een Edwardtheorie uit zijn post-Nederlandperiode, herinner ik me nu. Zou ik al aan het verspaansen zijn?
zie reacties (9)
hondje
geplaatst door astrid op 17-12-2007
Cuca, de hond van de buurman, is een kleine slettebak. Een half jaar geleden had ze een nestje, waar General uit is gered door buurman Juan. En nu heeft ze dus weer een nest. Toen we namelijk zaterdag 13 oktober 's avonds uit de sidrería (ciderschenkerij, gewoon een kroeg dus) terugkwamen, werden we bij ons huis niet door één, maar door twee hondjes toegeblaft. Cuca had herenbezoek van een ander laag hondje. Dat was iets jachthondachtigs zoals je ze hier veel ziet, met zwartwit koeienopdruk. Tel je vanaf 13 oktober 64 dagen (de gebruikelijke drachttijd) door, dan kom je uit op zondag 16 december. Gisteren dus. Of ze toen inderdaad zijn geboren, moeten we nog navragen, maar het nestje hebben we al gezien:
Kleumend in de kou
Wij willen ook wel zo'n waakzaam opdondertje. We hebben de buurman gevraagd er twee in leven te houden. Eén van de twee vrouwtjes en het grootste mannetje. Op de foto zijn dat respectievelijk het hondje in de uiterste linker- en rechterhoek. Moeilijk kiezen zeg: dat vrouwtje vind ik de lelijkste, maar Thomas vindt het de mooiste. Belangrijker is dat ze volgens Thomas het sterkst van de twee vrouwtjes was. En van de mannetjes is degene die we nog even in leven hebben laten houden veruit het grootst. Maar goed, we willen toch maar liever een vrouwtje. Die zijn volgzamer, wat makkelijker is om mee te beginnen.
Omdat ik kijkend naar de foto weer ging twijfelen en toch eigenlijk het andere vrouwtje, in de bovenste hoek, mooier vond, zijn we net naar de buurman gelopen. Te laat. "Ik heb ze daar ergens neergegooid". Hard, maar Cuca heeft niet genoeg melk voor zoveel hondjes.
Het hoort erbij, maar toch wrang. Zo win je wat, maar zo verlies je ook wat.
zie reacties (1)
ezel
geplaatst door astrid op 15-12-2007
Allemensen jongens! Het is de laatste dagen berekoud. Je gaat je normen nogal verleggen: gisterenavond vonden we het op zeker moment wel lekker warm. Keken we op de thermometer (sinds het gesneuvelde exemplaar hebben we bij de koopjeswinkel in Mieres wel 6 van die dingen gekocht: voor € 0,50 p/st kan je ze nog eens kapotkoken, ráár dat ze ons daar vinden), was het 12 graden. Vandaag is het zo koud dat de thermometer nog maar amper boven nul komt. Vannacht vroor het in ieder geval ook weer aardig:
Dan kan je de camera ook niet meer stilhouden ...
Om het een beetje warm te houden hebben we behalve een aantal oliekachels een gaskachel op flessengas. Die flessen moeten dan wel de beruchte bult op. Inderdaad, word je lekker warm van, maar twéé is wel veel. Bovendien hadden onze buurmannen toch onlangs aangeboden hun ezel dat werkje te laten opknappen. Vanochtend is de ezel, of eigenlijk ezelin, met de vracht naar boven gesjokt. Buurman ernaast om haar ergste nukken in toom te houden:
Mooi heh. Nu willen we geen compactcamera meer, maar een ezel!
zie reacties (6)
brug, sneeuw, cider, katten, fornuis
geplaatst door astrid op 26-11-2007
Beneden in de vallei zijn ze nog steeds bezig met het verbreden van de rivier de Turón. Het duurt ook nog zeker een jaar voordat ze klaar zijn. Op de foto zie je de aanleg van de noodbrug in Peñule. Als het goed is wordt vandaag de oude brug weggehaald. De nieuwe bredere brug wordt volgens de buurman op dezelfde dag geplaatst. Daarom leggen ze zeker ook die noodbrug aan:
We zijn zojuist even wezen kijken. De oude brug ligt er nog. Waarom verbaast dat ons niet?:
Ondertussen ligt er mooi sneeuw op de Sierra del Aramo (1.700m+), waar we vanuit een raam nog net zicht op hebben als de bewolking niet te laag hangt:
Toen we bij Andrés, de zoon (±50 jr) van buurman Alfonso (81) gingen kijken hoe de cider ervoorstond, kwam het gesprek op het weer en dat er sneeuw in de lucht zat. We zeiden terloops dat we dan binnenkort de ski's maar tevoorschijn moesten halen om 30 of 40 kilometer verderop in één van de skigebieden te gaan skiën. We vielen even stil toen Andrés vertelde dat hij "altijd" naar Valgrande-Pajares, het gebied op 30 kilometer afstand ging, omdat dat dichterbij was. En wij maar denken dat zo'n boer nog nooit van z'n leven op ski's heeft gestaan. Duh! Naderhand realiseerden wij ons dat je in Nederland de boeren met een lampje moet zoeken die nog nooit op schaatsen hebben gestaan. Zo zal je hier nauwelijks boeren vinden die nog nooit hebben geskiet.
Met de cider gaat het trouwens prima. Iedereen in Peñule is er zoet mee. En dinsdagavond uit Nederland thuiskomend roken we de gistende appels ook in Sarabia al van een afstand. Af en toe slaat Andrés het schuim af dat uit de vaten omhoog komt, maar dat is het dan ook wel. Het meeste werk is al gedaan en veel was dat toch eigenlijk niet, hoewel Andrés ons geweldig heeft geholpen door het appelsap over te gieten terwijl wij naar Nederland vlogen.
In ons bad eerst de ergste beesten en drab wegspoelen
De appels hakselen
De prut eerst een nacht in de pers laten staan
In maart of april kan de kurk er op, dus op 3 mei hebben we als het goed is een 30 litervat eigen cider te verdelen. Gelukkig nodigen we ook Asturianen uit. Anders zou dat spul die dag nog niet opkomen ook. Thomas raakt tenminste maar niet uitgepraat over al die mensen die tijdens ons afscheidsfeest NIET van de cider dronken.
Dan balken erop om de boel mee aan te drukken
Het van Andrés geleende 30 litervat
Ieder half uurtje de pers een aantal slagen draaien. In de gele emmer zit erg lekker appelsap. Zo ga je door tot je 30 liter bij elkaar geperst hebt. Dat is wat je overhoudt na het verwerken van 4 grote maar niet nokvolle zakken met appels.
Als muizen ecologische anomalieën (courgettes, teveel, te groot) stuk voor stuk gaan aanknagen en weer uitspugen, "ptoeh nee niet lekker, die dan? hap nee, ook niet lekker, die dan? ptoeh blèh nee, nog een andere dan ..." wordt het tijd voor Grove Maatregelen. We hebben dan ook een charmeoffensief ingezet om een kudde zwerfkatten ons huis in te lokken. Wij houden niet van muizen en muizen houden niet van katten, dus dan zou je toch ergens een cirkel rond moeten kunnen krijgen, nietwaar? Nu het kouder wordt beginnen de katten de profijtelijkheid van menselijke aanwezigheid meer in te zien. Sinds kort worden we dus 's ochtends wakker van het klagelijke mauwen van de katten. Daarom zijn we begonnen met het neerzetten van een beetje kattenvoer. Je moet ze natuurlijk niet teveel verwennen. En jawel. Plan K lijkt te werken:
Moeder bovenop het muurtje en één van de drie kleintjes in de patio
Vandaag waren ze zelfs in het rechter huisje, waarvan ik de deur had opengezet omdat het er zo vreselijk naar rook stinkt. Thomas had gisteren het fornuis geprobeerd. Vergeefs, want de rook kwam uit alle hoeken en gaten. Zucht. Weer een Project erbij.
Die róók!
zie reacties (3)
the Urogallo has landed
geplaatst door thomas op 20-11-2007
We zijn net geland op vliegveld Asturias (Oviedo, Aviles, whatever) en wachten op de shuttlebus die ons naar Oviedo brengt. Het vliegtuig in Amsterdam had door de stakingen in Frankrijk nogal wat vertraging maar we haalden de aansluiting net en wonder boven wonder onze bagage ook. Het weer in Madrid was heel slecht (harde regen) maar hier is het gelukkig een stuk beter.
We hebben er dus twee-ene-eenhalve week in Nederland opzitten. Het was heel mooi omdat we heel veel mensen gezien hebben maar we zijn toch ook blij dat we weer bijna thuis zijn ...
zie reacties (2)
filmpjes wandelreis
geplaatst door astrid op 12-10-2007
We hebben bij ons mobiele internet abonnement een nieuwe telefoon gekocht. Daar zit een videorecordertje in dat ons de mogelijkheid geeft klunzige filmpjes te maken. Ze doen me sterk denken aan de eeuwige video 8-filmpjes van m'n vader. Ik ben bang dat ik langzamerhand zijn fascinatie voor het filmen van eindeloze partijen water aan het overnemen ben.Zie hieronder een paar van de filmpjes die we eind september tijdens onze wandelreis hebben genomen. Klik op de afbeelding om het filmpje te zien:
De kust, de branding en Thomas - 1,3 Mb
Fascinerend of obsceen: naaktslakkenseks - 1,6 Mb
Uit de "bufones" omhoogspattend water. Ten oosten van Llanes - 1,3 Mb
Kust! - 1,1 Mb
zie reacties (0)
op vakantie aan de kust
geplaatst door thomas op 26-09-2007
Deze week zijn we op vakantie in Asturias. Wandelen met het SNP aan de oostkust.
Een cadeautje voor onszelf, omdat we alweer 10 jaar kennis aan elkaar hebben.
Bij de Cueva de Pindal met prehistorische rotstekeningen
Meer Spaans dan Asturiaans
Aaaah
Oooh
Moooi
Maar niet altijd
Idyllisch verdwaald
Die rotberg moesten we twee uur glibberend afdalen. Wel een mooie rotberg.
Uitleg van Duits/Russische vertaler uit Mexico over 101 jaar oude aguacate - avocadoboom, niet op de foto.
Zouden ze thuis zijn?
Een Richard Long vlakbij zee
Nog één keer dan
Eind september, al sneeuw op de Picos de Europa
zie reacties (3)
de verhuizing
geplaatst door astrid op 29-08-2007
Tsja, wat valt er zoveel weken na de verhuizing nog over die dag te vertellen? Dat 'ie ons nog lang zal heugen, denk ik. Want allemensen, wat was het warm. En allemensen, wat hebben we veel zware spullen. Spullen die allemaal vanaf de losplaats bij de mijn naar boven moesten in de arme Rozinante.
Hoe dat toch kwam dat dat oude beestje het moest doen in plaats van een krachtige truck? Noem het Spaanse onwil, ongeorganiseerdheid of onbenul. Of misschien iets veel eenvoudigers dat wij nog niet snappen. Feit blijft dat Thomas eindeloos heeft gebeld en geSMSt met Theresa van de Spaanse containervervoerder om haar ervan te overtuigen dat de truck echt wel bij ons naar boven kon. Dat hadden we immers speciaal met de mijn geregeld. Als er zwaar geladen zandauto's via die weg naar boven kunnen, dan kan een truck met licht beladen container dat zeker. En ook de bochten moesten ruim genoeg zijn ondanks horrorverhalen die ze van Avelino, de chef van de mijn, hadden gehoord. Dachten wij.
Thomas kon lullen als Brugman, maar uiteindelijk vertikte de uiterst vriendelijke chauffeur de berg op te gaan. "Nee, nee, veelste glad. De truck zal wegglijden weg door de stenen op de weg." Kwam dat even mooi uit! Want om de knoop door te hakken en ze anderhalve week te laat toch te laten komen, hadden we de beslissing tot wel of niet rijden aan het containerbedrijf overgelaten.
Verhuishulp Jet had die uitkomst al voorspeld, maar ondertussen sta je er dan wel mooi alleen voor. En we hadden op de valreep vervoer voor het laatste stuk geregeld, maar die wagen zou pas de volgende dag komen. Zo'n overbruggingsdag zou kunnen, omdat Avelino had beloofd dat we onze spullen tijdelijk bij de mijn in opslag konden plaatsen.
In een container. Dacht hij. Losse spullen. Hadden wij gezegd. Dus toen puntje bij paaltje kwam, bleek het stallen opeens onmogelijk. Of toch. Daarna. Toen het na lang soebatten weer wel kon. Maar hij was het goed zat met alle gezeur en als de boel de volgende dag niet weg was, zou hij de hele bende op straat gooien.
Die hele bende moest daarom liefst dezelfde dag nog omhoog. Thomas haalde de Rozinante om de te zwaar geachte weg te beproeven. Wat bleek? De oude dame kon wat de jonge blom niet zou kunnen! Natuurlijk kon de truck het ook, maar de chauffeur hield zich van de domme e/o slapend. Onbekend met de omvang van de lading en de hitte lag hij prinsheerlijk in zijn geairconditionde slaapcabine.
En dat is het begin en het einde van dit verhaal. Want Thomas reed tussen de 15 en 20 keer de berg op en af. Iedere keer een meter of 400. Af en aan. Af en aan. Rob en Jet beneden bij de mijn. Ik boven bij het huis. En maar sjouwen, sjouwen, sjouwen. Zonder eten, met nauwelijks pauzes en veel water. We begonnen rond 13:45 uur. Om 23:00 uur hielden Rob en Jet het heel verstandig voor gezien. Ze moesten de volgende dag nog even terug naar Nederland (om 3 dagen in de Zwarte Zaterdag Files te staan). Het was 00:30 uur toen we de laatste stukken op de tast ergens in een schuur schoven.
Die memorabele dag eind juli 2007 hebben we ons letterlijk het snot voor de ogen gewerkt. Ik kan niet voor Rob en Jet spreken, maar Thomas en ik hebben nog nooit in ons leven zo hard gewerkt als die dag. En wat ons betreft blijft het bij deze ene unieke ervaring.
Dan ging het deel in Nederland een stuk vlotter. Met z'n negenen hadden we de boel in twee uur in de container geladen:
Allemaal nogmaals erg bedankt voor die goede en snelle hulp! Maar de grootste dank is voor Rob en Jet. Zonder hun hulp hadden we echt niet geweten hoe we het hadden moeten doen.
Rob en Jet respectievelijk links en rechts op de foto. Het was niet alleen kommer en kwel. Ze hebben gelukkig nog een dagje met ons in Asturias en León (foto) rondgetuft.
zie reacties (2)
¡es un ríu!
geplaatst door astrid op 22-08-2007
Buurman Alfonso heeft een aantal stokpaardjes, waaronder gemopper op de slechte weg naar Sarabia toe. Toen hij het er een paar weken geleden weer eens over had, vertelde hij met zijn zware Asturiaanse accent dat het echt bar was bij zware regenval: ¡No es un caminu, es un ríu! (No es un camino, es un río; Het is geen weg, het is een rivier!).
Niet begrijpend keek ik hem aan. Ik kon me er helemaal niets bij voorstellen. Hoeveel regen zou er wel niet naar beneden moeten komen om van de weg een beek te maken? Nou. Zoveel als vandaag in korte tijd naar beneden kwam:
Thomas' dag is gelukkig goed gevuld op dit soort momenten. Dan gaat hij in z'n oude kloffie de vliering op, om van binnenuit te proberen de dakpannen weer een soort van goed te leggen. Dat werkt echter alleen als de boel niet verschuift, als het niet zo hard regent dat de weg in een rivier verandert, als wegdrijvend mos niet voor nieuwe overstromingen zorgt, etc.
Je moet het zo zien. Die dakpannen liggen als missionarismannetjes en -vrouwtjes, of zoals ze eigenlijk heten, als monniken en nonnen op elkaar:
Maar als er maar genoeg knik in het dak of mos op de dakpannen ligt, vormt zich bij regen ter plaatse een stuwmeertje. Daardoor stroomt het water niet over de dakpan naar de volgende dakpan (groen), maar de vliering op (rood):
Mos op het dak van de hórreo van Alfonso:
Als je zoals wij een vliering hebt met veel gaten of met veel spleten tussen de planken, dan moet je overal emmers neerzetten, om het op de eerste verdieping en zelfs beneden nog een beetje droog te houden. Dat ziet er dan zo uit:
De 16 cadeau gekregen Hemaboxen blijken nog veel meer multi-tasking te zijn, dan wij in onze stoutste dromen konden dromen:
Thomas veegt ondertussen wel mooi al het stof van de vliering af. Zo ziet zijn handdoek er uit nadat hij vanochtend dus weer eens op de vliering was:
Je ziet het: kicks voor niks in Sarabia.
zie reacties (6)
poco a poco
geplaatst door astrid op 31-07-2007
Voor degenen die het nog niet hebben kunnen raden of de reacties niet hebben gelezen:
we hebben het knettersdruk met het regelen van vanalles en nogwat dat dan uiteindelijk pas op z'n best mañana geregeld blijkt te kunnen worden. Poco a poco zeggen ze dan hier lekker laconiek, beetje bij beetje. En gelijk hebben ze. Maar goed, alles zit er nog op en aan, hoewel Frankensteins Igor jaloers zou zijn op de 4 hechtingen in Thomas' duim:
De spullen uit de container zijn binnen, maar je wilt niet weten hoe het overal is weggestouwd. Veruit het meeste zit sowieso nog in dozen. Gelukkig is het alweer dagen stralend heet weer, ook al wil het Nederlandse journaal jullie anders doen geloven, hoor ik uit betrouwbare bronnen. Zodra het gaat regenen, moeten er een heleboel kartonnen als de wiedeweerga van boven een dakgat worden weggetrokken. Maar Rob en Jet hebben ons beestachtig goed geholpen met de verhuizing, waarover later meer.
Onze verbinding met de buitenwereld hangt ondertussen letterlijk aan een dun draadje. Ik zit op de hoek van de corredor (veranda) te tikken, omdat we alleen daar soms UMTS hebben. Helaas alleen van Orange, terwijl Vodafone de beste deal heeft. Dat zal wel op en neer rijden worden naar Mieres om beter contact te hebben.
De speciale UMTS-suspensiemodus. Zie de witte "Bodaboon-moden" rechtsonderin.
En de draad naar de "portátil".
Wat ons meer bezighoudt zijn de waterleiding (nieuwe meter), de zwijnen op ons land (jagen we weg, maar zijn zo hardnekkig als wij zelf zijn), de elektriciteitsaansluiting, de akelig steile helling naar ons huis toe en het uitpakken van de dozen. Hoewel je het wegduiken voor de eindeloze kletsverhalen van bijnabuurman Bernardo ook niet moet onderschatten.
In ieder geval hebben we voorlopig nog wel wat te doen hier, dus mocht je je vervelen en genoeg hebben van het Nederlandse weer, dan kan je altijd deze kant op komen.
zie reacties (4)
we zijn weer thuis
geplaatst door thomas op 26-06-2007
We zijn weer thuis. Althans, in Nederland. De terugreis ging niet zo voorspoedig als we hadden gehoopt want onderweg kreeg de bus toch weer kuren.De hele tijd in Asturia hadden we geen problemen en presteerde de bus prima. Ook de eerste dag van de terugreis ging voortreffelijk. We kwamen die dag tot op zo'n 70 km boven Bordeaux. Maar in de middag van de tweede dag, net voor een grote heuvel vlak voor de ring van Parijs, begon het rode lampje weer te branden. Het lampje dat aangeeft dat óf de oliedruk niet goed is óf de temperatuur te hoog is (wat een raar lampje eigenlijk). En tegelijkertijd begint de motor hevig te ratelen bij grote belasting. Als we bergop gaan dus. We hebben de auto even stilgezet en een half uurtje gewacht, wat olie bijgevuld en ook koelvloeistof hoewel dat eigenlijk niet nodig was, en zijn toen langzaam verder gegaan. Heuvel op met net zoveel gas als vlak nodig is om 70 km/h te rijden. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Dat ging goed. Maar langzaam. We zijn zonder verdere probleem Parijs gepasseerd en zijn daarna gaan wildkamperen op dezelfde plek als waar we vorig jaar herfst hebben gestaan. Een kleine 30 km voor Soissons, geloof ik.
De volgende ochtend hebben we daar ook onze halfwekelijkse hardloopsessie gedaan en uitgebreid ontbeten en zijn toen zeer rustig vertrokken. Weer met zeventig rijden. Maar altijd bleef die ratel. Heuvel op sterker dan heuvel af. Het lijkt een beetje op het geluid van een dieselmotor. Takke-takke-takke.
Astrid kwam erachter dan onze buitenthermometer reageerde op de motortemperatuur. Als we voor een stoplicht moesten wachten, liep de thermometer snel op naar 27, 28 graden. Reden we dan weer een tijdje op 70 km/h dan zakte hij naar 21, 22 graden. Gaf je vervolgens weer meer gas waardoor je boven de tachtig kwam dan steeg de temperatuur weer. Dat gaf ons een mooie methode om te bepalen hoe hard we konden gaan zonder dat het lampje gingen branden en zo konden we de snelheid op de rechte stukken soms wel opvoeren tot 80 km/h!
Langzamerhand naderden we Den Haag. In Rotterdam leken we nog even in de file terecht te komen en dat, leerde ons Bordeaux op de heenreis zou funest zijn voor de oude dame in haar huidige conditie. We maakten een omweg via de Beneluxtunnel en kachelden naar Den Haag. Terwijl we onder de het Schenkviaduct wilden draaien werden we daar aan de kant gesommeerd door de politie. 30 Meter van huis! Na 1800 km rijden! Op "onze" parkeerplaats hielden zij weer eens de één of andere controle. Ik heb ze daar wel vaker bezig gezien maar was zelf nog nooit aan de kant gezet. Maar goed, ze deden een papiercontrole en daarna mochten we verder. Maar Astrid was al uitgestapt en naar de wc gerend voordat de controle afgelopen was.
Enfin, we zijn weer thuis. We hebben veel gedaan en/maar er moet ook nog veel gebeuren, maar what else is new?
zie reacties (1)
eerste berichten uit Sarabia
geplaatst door thomas op 18-06-2007
We zijn nu in het appartement van Bart en Annet in La Cenera. Het is maandag. Vermoeden we. Enfin, We zijn moe want we hebben hard gewerkt: de keuken is schoon, bijna alle plafonds die we eruit willen in het linkerhuis (nog geen naam) zijn er uit. We hebben water. We lenen electriciteit (luz) van de buurman en met gas zijn we nog bezig. In ieder geval is al duidelijk dat de buis naar de geiser lek is en tot nog toe heeft de geizer het ook niet gedaan.We hebben de riolering die open lag en uit asbest bestond, vervangen, we hebben een paar ton afval weggegooid en een begin gemaakt met de moestuin. Maar het is allemaal nog lang niet klaar met het schiet wel vreselijk op.
We hebben de weg gevonden die de vrachtwagen met de container kan nemen om dicht bij ons huis te komen . We hebben het dak gecontroleerd en enige dakpannen rechtlgelegd. We hebben een brievenbus aan het huis geschroefd en de postbode komt kijken of hij er kon komen. De schuurtjes zijn opengebroken en uitgemest. Eentje is nu geschikt voor opslag van spullen.
En dan wil ik heel graag Annet en Bart bedanken voor hun harde werk hun slopende tempo en afmattende inzet en natuurlijk hun kook kunsten want meestal eten we bij hun. LUXE..
Anyway ik heb nog een bericht dat ik gisteren wou plaatsen:
aangekomen in Sarabia
Nou we zijn er. Dit is alweer de derde dag dat we in Sarabia zijn maar we zijn zo druk en daarna zo moe dat we er nog niet eerder aan toegekomen zijn om een blogje te schrijven.
Je begrijpt, de reparatie van de Rozinante is gelukt. Aardige garage met een grote man met veel verstand van zaken en twee kordate LuDoïde dames hebben ons weer op weg geholpen. De startmotor was kapot, waarschijnlijk bleef de bendix steken. De motmor liep weer fantastisch bij een testrondje.
Toch liep de auto weer warm na een aantal klimmers en belsoten we het rustiger aan te doen. Waarschijnlijk is plankgas omhoog in deze temperaturen met deze lading niet de aangewezen rijstijl op dat moment. Normaal doen we dat wel. In één dag van Bordeaux naar Sarabia zat er niet in.
We overnachtten in "El Pechón" net op de grens van Cantabria en Asturias. Arnd (van de Paas) schijnt er eens geweest te zijn, meent Astrid zich te herinneren. Een camping die werkelijk fantastisch is gelegen op een aantal terassen aan de Atlantische kust.
De volgende dag reden we rustig naar Mieres, naar het appartement van Bart en Annet in la Cenera waar we gingen lunchen. Ik moest een pond cabrales van ze opeten! Dat is op ongeveer 5 km van ons huis in Sarabia.
Daarna dus de proef der proeven voor de Rozinante. Komt de volgeladen dame de berg nog op? We hadden berekend dat er zo'n 350 kg meer dan normaal in zat. Annet, Astrid en Bart volgden te voet om eventueel snel stenen achter een terugglijdende Rozinante te kunnen leggen. Het weggetje was veel slechter dan normaal. Door de vele regen die er de afgelopen maanden was gevallen ('demonisch', zei één van buren) was de weg veranderd in een rivierbedding met geulen en grote keien. De Rozinante bleef een keer vast zitten op het stuk waar de xantia vorige keer teruggleed. Maar na herstarten trok ze zichzelf er prachtig uit en verder de berg op. Het is gelukt en de Rozinante parkeerde ik naast het huis dat er nog net zo glorieus en vervallen uit zag als in januari.
's Avonds hebben we weer gegeten bij Bart en Annet. Wat een luxe! Dat hebben we daarna nog vaker gedaan. Ze zijn al een paar dagen hier en hebben al veel van de omgeving gezien.
Gisteren zijn we de stad in geweest om water, electriciteit en gas te regelen. Zo te zien zal water nog wel snel te regelen zijn: We moesten het aanvragen bij de gemeente, Mari-Carmen van de makelaar ging met ons mee. We moesten eerst een watermeter kopen en binnenkort komt een door de gemeente aangewezen loodgieter (fontanero) die bij ons installeren. Electriciteit duurt wat langer: Het buitendeel wordt gedaan door het energiebedrijf. Geen idee hoe lang dat duurt maar hun offerte kunnen we pas verwachten na tien dagen. En het binnenwerk door een installatiebedrijf. En die kunnen pas komen kijken over een maand of twee. Nou gelukkig heeft onze buurman al tweemaal aangeboden dat we wel stroom van hem mogen, Dat moesten we dan meer eens gaan doen, de komende tijd. De gaswinkel was dicht, daar gaan we vandaag weer naar toe.
Inmiddels bleek dat we wel een watermeter hebben en het water doet het nu: het waterbedrijf had dat kennelijk zelf al vastgesteld en op afstand de kraan opengezet.
De stortbak bleek wel te lekken dus die hebben we ook vervangen. Oh ja en de pleebril. mooi nieuw wit plastic.
Ik heb ook nog foto's maar die komen nog!
zie reacties (1)
gestrand in Bordeaux 3
geplaatst door thomas op 11-06-2007
Gisteren gingen we naar de stad. We hadden ontdekt dat de tramway vlakbij het hotel stopt en dat dat een rechtstreekse verbinding is naar het centrum. De halte ligt aan de andere kant van de rondweg, de Rocade. De weg die men aan het asfalteren was en waardoor wij in de lange hete file terechtkwamen. Hij is nu weer af, zo te zien.
De tramway oogt gloedjenieuw en brengt ons na enig wachten snel en comfortabel naar de Port de Bourgogne. Dat leek ons ongeveer het centrum van de stad.
Direct achter de Port de Bourgogne begint de Medina, althans, zo noem ik het maar, de Arabische wijk van Bordeaux met veel winkels met ook jurken. Deze heeft Astrid uiteindelijk laten hangen.
Het weer in Bordeaux is Atlantisch, net als in Sarabia (hoewel het daar minder warm is): Het ene moment bloedheet en het andere moment zwaar bewolkt en regen. Er valt eigenlijk niet zoveel te vertellen over Bordeuax. Het is een typische Franse provinciehoofdstad met veel huizen van gele zandsteen en grote fronts.
Het enige dat bijzonder is aan Bordeaux is de tramway. Want in het oude centrum heeft de tramway geen bovenleiding maar een benedenleiding. Heel eigenaardig. En als je op de geleiding gaat staan die midden tussen de rails loopt, word je niet ge-electrocuteerd. Dus daaraan hebben ze wel gedacht. Maar hoe het werkt...?
Vandaag heeft de aardige meneer van het hotel, die ons naar de garage minstens 5 km verderop bracht waar onze Rozinante onder behandeling was, uitgelegd hoe de tramway werkt. Het blijkt dat de tram pas sinds vorig jaar in bedrijf is en dat het de enige in de hele wereld is die geen bovenleiding heeft.
Er waren meerdere redenen om die bovenleiding niet te willen: het uitzicht op de monumenten en eisen van de brandweer die in smalle straten ruimte willen om hun ladders tegen de gevel te zetten. Maar omdat de techniek uiterst experimenteel is, heeft het de gemeente veel meer gekost dan begroot. Het systeem werkt als volgt: de middenrail is verdeeld in stukken van ongeveer tien meter lang, afgescheiden door een stuk kunstof waarin sensoren zijn verwerkt. Als de tram één geleidestuk helemaal afdekt, hetgeen opgemerkt wordt door de sensoren in de tussenstukken, pas dan wordt dat stuk van de rail onder stroom gezet. In principe kan er dan niets mis gaan!
Maar nog lang niet alle problemen zijn opgelost. De gemeente heeft bedongen bij het bedrijf dat het systeem ontwikkelde dat zij een commissie krijgt als het verkocht wordt aan andere steden.
Gelukkig hebben ze ook terrasjes in Bordeaux. Eerst zaten we bij Café des Arts, maar daar was het bier duur en hadden we niet zoveel keus. Daarna zijn we opgeschoven naar het teras van de Irish Pub (The Blarney Stone) 50 meter verderop. Daar hadden ze Beamish Ale en Newcastle Brown op fust en stikstof.
zie reacties (1)
gestrand in Bordeaux 2
geplaatst door thomas op 11-06-2007
Oh ja: ons SMS-en, weten we nu, kost ons niets. Zo te zien. Dus ga je gang. Het is vooral als mensen ons bellen dat het veel kost. Als TravelCare dan ook nog een keer uit Frankrijk naar ons belt kost het helemaal veel. Eergustereb waren we voor 4 korte telefoongesprekken € 20,- kwijt en konden we niet meer bellen, noch sms'en.
Met La Rozinante gaat het goed. De aardige mevrouw van de garage zei dat de monteur het heel leuk vond om te werken aan de auto en dat er een gebroken zuigerveer was (vermoeden we: fil débranché) maar dat daardoor de startermotor (démarreur) ook vervangen moest worden omdat daar iets mis mee was en dat dat kwam door de startsleutel en -cylinder. Het zal wel. Het verhaal klonk redelijk. De monteur had ook gezegd dat de waterpomp aan vervanging toe was. Dat zou natuurlijk kunnen verklaren waarom de motor te heet werd. Die moeten we dan maar eens gaan vervangen als we weer in Nederland zijn.
Morgenmiddag, -avond kunnen we waarschijnlijk gaan rijden. Ik ga nu mijn Croc Chèvre opeten en misschien straks een bericht schrijven over ons bezoek aan Bordeaux.
zie reacties (0)
gestrand in Bordeaux
geplaatst door thomas op 10-06-2007
Of eigenlijk Artigues pres de Bordeaux.
Gisteren hield de Rozinante er mee op. Terwijl we in de file voor de ring van Bordeaux stonden te wachten in 50 graden zon volgens onze buitenthermometer begon de motor te hikken en te stotteren en hield er steeds mee op. Slechts door met heel veel toeren in de één te rijden konden we een afrit pakken en daar hebben we de auto op de stoep gezet. Hij kookte, maar na een uurtje wachten reed ze nog net zo slecht. Geen idee wat er mee aan de hand is.
Enfin. Ergens bij een Total neergezet en maar gebeld met de Travelcare. Uiteindelijk, na wat heen en weer bellen werd onze auto weggesleept en werden wij naar een hotel gebracht.
En van alle hotels in en rond Bordeaux werden we naar exact het motel (Quick Palace) gebracht waar we in januari ook al waren en waar we slechte herinneringen aan bewaren omdat er in de verre omtrek niets is. geen bar of restaurant niets. Toeval?
Er was geen sterveling te zien. Uit de automaat konden met onze laatste klein geld, en nog wat geld dat we onder de automaat vonden, twee blikjes Kronenbourg de man kunnen drinken en zijn toen zonder eten zachtjes schreiend naar bed gegaan.
Vanochtend zijn we - volgens schema- gaan hardlopen en hebben in het centrum van Artigues het barretje ontdekt (Café le Central) waar we nu zitten te bloggen. En ook hebben we een restaurant en een bakker ontdekt.
Tijdens het hardlopen kwam ons een hardloper tegemoet met in zijn ene hand een baguette en zijn andere hand een krant en een pakje gauloise ... Dan ben je toch in Frankrijk..
Als het goed is horen we maandag meer over de auto en wat er mee moet gebeuren.
Oh ja: SMS of bel ons niet omdat dat ons Pre-Paid saldo opVREET. Als je ons een SMS stuurt, kost ons dat 5 euro ... dan hebben het nog niet over bellen.
zie reacties (0)
kasboek / reisverslag januari 2007
geplaatst door astrid op 06-03-2007
Hoewel het tamelijk mosterd na de maaltijd is, heb ik uit traditie toch weer een kasboek van de reis in januari 2007 gemaakt. Het zijn opnieuw vrij zware bestanden geworden. Om onze smalbandige medemens een béétje tegemoet te komen, heb ik de bestanden in vieren geknipt.Verslag 1 (PDF 2,3 mB):
Verslag 2 (PDF 1,9 mB):
Verslag 3 (PDF 2,3 mB):
Verslag 4 (PDF 2,3 mB):
zie reacties (0)
naar onze landjes
geplaatst door astrid op 22-01-2007
Met de buurman naar onze landjes
We hebben geen idee waar twee van onze stukjes land liggen. Buurman Alfonso stelt voor ze ons te laten zien.
Hij is heel oud en klein maar hij speert de berg op.
Buurman Alfonso, flauwtjes mopperend omdat hij in z'n werkkleding op de foto staat
Als een speer de berg op
Alfonso's koe op Alfonso's land. Die koe vinden we best, maar wij en het kadaster denken anders over dat land
Still going strong
Bos, niet het, want toen was het fototoestel weer eens van slag
zie reacties (3)
na de eerste opruiming
geplaatst door thomas op 22-01-2007
We beginnen dinsdag na de notaris en na een welkomstpraatje en -drankje van de buren meteen met opruimen. Het terras is helemaal overwoekerd met braam en onkruid. Daardoor loop je voortdurend rommel naar binnen. Dat is dus het eerste dat we weghalen. Verder mesten we de woonkeuken en een slaapkamer van het linkerpand zo snel mogelijk uit zodat we daar 's avonds al in kunnen. 's Nachts horen we de steenuilen jagen.
De dagen erna ruimen we nog veel meer op aan gore oude kleding, schoenen, puin, papieren (trouwboekjes!) maar er blijft nog genoeg te doen over. Vooral het dak is zoals we al wisten niet geweldig. Volgens de Portugese buurman zijn de pannen een jaar of drie, vier geleden op hun plaats gelegd, maar tot die tijd lekte het als een zeef. Zoveel is duidelijk, maar waar lekt het nu nog? Daar moeten we later achter zien te komen.
zie reacties (3)
todoterreno
geplaatst door thomas op 22-01-2007
Bij het huis komen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ging het in september vrij eenvoudig met de Rozinante, nu is het een stuk zwaarder en hartverzakkender.
Door regen en andere oorzaken is de weg omhoog spekglad geworden en onze mooie, van Huyb en Gea geleende Xanthia, glijdt halverwege de helling gewoon weer achteruit!
Ik heb helemaal geen controle over het stuur en langzaam slipt en slibt de auto dwars op de weg. De auto komt tegen de bermrand tot stilstand. Daar krijgen we de Xantia vervolgens met geen mogelijkheid meer weg. De banden hebben niet genoeg grip om tegen de bermrand op te komen.
Wat nu? Astrid probeert makelaar Mari-Carmen te bellen maar er wordt niet opgenomen in het makelaarskantoor. Waarschijnlijk omdat het nog siesta is. Wat nu? Takken eronder? Maar ook dat lijkt te steil voor de auto en na elke poging glijdt hij verder achtteruit. Daar sta je dan...
Maar dan komt er redding. Het is Roberto. De man die gisteren door Mari-Carmen gecharterd was om ons omhoog te rijden, komt uit het dal aanrijden in zijn todoterreno (4-wheel-drive, terreinwagen). En naast hem zit Lucío, de echtgenoot van Mari-Carmen. We geloven onze ogen niet. We hebben ze nog niet eens gebeld! Hoe weten ze nou dat we ze nodig hebben?
Snel overzien de heren de situatie en de Citroën wordt vlot getrokken, waarna ik op eigen kracht in zijn achteruit naar beneden kom.
Het blijkt dat Roberto de zwager is van Lucío (de man van zijn zuster) en dat Roberto aan de overkant van de vallei woont. Ze hadden ons aan zien komen en omhoog zien gaan, maar ons niet meer achter de heuvel tevoorschijn zien komen. Toen zijn ze maar eens gaan kijken.
We laten onze auto beneden en laden alle spullen in de terreinwagen. Met de terugreis hebben we alles zelf naar beneden gesjouwd omdat we Roberto niet wilden lastigvallen.
Conclusie: Met mooi droog weer kom je er wel maar anders heb je een todoterreno nodig.
M.a.w.: Op zoek naar een Lada Niva.
Belangrijkere conclusie: We zijn nu al helemaal blij met onze nieuwe landgenoten. Wat een hartelijk welkom.
zie reacties (1)
bij de notaris
geplaatst door astrid op 18-01-2007
Het tekenen van de acte bij de notaris
Er valt nogal veel te regelen vandaag. Eerst vroeg in de benen, omdat we onze hotelkamer besluiten te verlaten. In principe hebben we namelijk 's avonds al een heel huis om te beslapen in Sarabia.
Onze kamer in Hostal Pachín
Na een dubbele koffie met churros (soort gefrituurde deegdrollen, excusez le mot) allereerst naar de bank. Daar zijn we ruim op tijd om zoals Marie-Carmen (naamrectificatie) zei alvast in de rij te gaan staan. De meneer van de bveiliging staat ons uiterst correct te woord. We moeten maar daar in de rij gaan staan en dan komt het allemaal wel goed. Ik vreet me ruim een kwartier lang behoorlijk op, maar de makelaar is uiteindelijk hooguit vijf minuten te laat. De rij waar we in staan negeert ze. Doorlopend naar het kantoor van de directeur groet ze ons nog wel vriendelijk en stuitert dan zonder ceremonie bij el Director naar binnen om de boel eens even goed te regelen.
Snel daarna zitten we bij een uiterst vriendelijke dame die ons na wat gedoe inderdaad 10.200,- euro geeft. Én 1.500,- euro voor de notaris. Én 600,- euro voor Marie-Carmen. Toch niet helemaal rot voor de makelaar: september vorig jaar gaven we haar al 1.200,- euro als aanbetaling en met die 600,- van nu erbij maakt dat een leuke courtage van 15%. Als we het nou echt niet redden als campingboer moesten we ons misschien maar op het makelaarswezen werpen. Als je het woord inmobiliario zonder fouten op een naambordje weet te schrijven, mag je jezelf in Spanje makelaar noemen. We gaan alvast oefenen.
Dan naar de notaris. Toch nog met een hele bult geld op zak. Ik loop angstvallig achter Thomas aan. Bereid iedere idioot die hem wil overvallen, een schop in z'n kinderbijslag te geven.
Ik had me zo op starre notaris Paco verheugd. Helaas gaan we naar Pola de Lena, 12 km verderop om bij een heel andere Paco te tekenen. Niet dat dat dan even snel geregeld is. We marcheren klokslag 11 uur naar binnen, maar pas om kwart voor één zijn we er weg. Tussendoor proberen we een beetje zinnige conversatie te voeren met Marie-Carmen, haar echtgenote Lucío en eigenaresse Regina. Lucío (over hem later meer) woont in hetzelfde dorp vlak onder Sarabia, Peñule, als La Regina. Omdat je elkaar hier gewoon helpt, is hij haar chófer en begeleider naar de bank.
Mari-Carmen
En dan het tekenen zelf. Tussen alle verveling en suffe conversatie door komt er twee keer iemand binnen die je waarschijnlijk wel notaris zou moeten kunnen noemen. De eerste Paco mummelt in samenvatting de acte van overdracht of hoe dat ook mag heten voor. Wij doen net alsof we het allemaal begrijpen... En echt waar. Deze Paco valt erg mee, want we begrijpen hem zowaar grotendeels. De handtekeningen zijn zo gezet. Alleen het wachten eromheen is vervelend.
En dan die ongelofelijk grote hoeveelheden baar geld die keer op keer natellend toch een soort van unverfroren over tafel gaan. Bizar. Na alle bizarrerie komt er een vrouwelijke Paco om wat zakelijks af te handelen. Zodra ze door heeft dat we uit Holanda komen, zwijmelt ze weg bij de herinnering aan bezoeken die ze had aan La Haya, Ansterdan, Edan en Bolendan. Als alle poen na ook deze hobbel definitief over en weer is geschoven, krijgen we de sleutels van La Regina.
Regina
De 84-jarige Regina is een kranige dame, maar is zichtbaar ontroerd tijdens het voorlezen van de acte. Dit is niet alleen voor ons een mijlpaal maar ook voor haar. Het huis was van haar moeder en door deze verkoop is het helemaal uit de familie. Op haar leeftijd ontvallen je veel mensen en in feite is deze huisoverdracht ook een soort begrafenis. Maar Regina toetert zich dapper verder de wereld door. Haar zal je niet snel klein krijgen. Met haar avondjes Mens-erger-je-niet en bingo bij vrienden.
En toch, en toch. Je kan zeggen wat je wilt van die goedverdiendende makelaars. Maar ik zie het in Nederland nog niet snel gebeuren dat de makelaar zo liefdevol en begrijpend naar een stevig orerende Regina blijft luisteren. Laat staan dat de echtgenoot van de makelaar meegaat om haar bij te staan. Spanje is weliswaar een minder goed georganiseerd land, maar wel een land waar de menselijke maat nog heel gewoon is. We denken dat we hier nog wel even wonen.
Lucío
zie reacties (4)
notarisreis 2
geplaatst door astrid op 16-01-2007
Ondanks allerlei gedoe waar we binnenkort wel over zullen vertellen, is het gelukt vanochtend of eigenlijk vanmiddag te tekenen. Het huis is nu dus van ons. HOERA!
We hebben de sleutels en gaan er nu zo snel mogelijk naar toe voordat het donker is en we niet meer zien waar we lopen. De boel moet eerst maar eens een beetje aangeveegd. Dat kookt en slaapt wat makkelijker.
Misschien morgen meer.
zie reacties (1)
notarisreis 1
geplaatst door astrid op 15-01-2007
Deze week zijn we naar Spanje om te tekenen voor het huis in Sarabia. De reis is voorspoedig verlopen, hoewel het ook met een Citroën Xantia een roteind (1750 km) blijft. We vertrekken vrijdag om 15:00 en komen zondag om 15:30 in Mieres aan. We nemen ons voor om een volgende keer vroeger te vertrekken, waardoor we de reis in 2 dagen kunnen doen. Dat voelt waarschijnlijk toch beter dan 3 dagen reizen.
De tweede nacht in een motel bij Bordeaux...
In Mieres moeten we even zoeken, maar hebben we toch vrij snel een hotelletje gevonden: Hostal Pachín. Een best aardige kamer vlakbij de overdekte markt midden in het centrum. Op drie keer omvallen van allerlei restaurantjes en kroegjes, die we 's avonds dus maar gaan beproeven.
Mieres
Voordat we om 16:30 met de makelaar ter controle een laatste keer bij het huis gaan kijken, maken we een rondwandeling vanaf Mieres in de richting van Sarabia: Mieres - Rozada de Bazuelo - Vegalfonte - Los Valles - Santullano - Mieres. Ons huis zien we in de verte liggen. Het is uit de verte door Thomas gefilmd. Tot vervelens toe. Ook filmt Thomas de hele wandeling practisch integraal. Dus maak je borst maar nat of zorg dat je tijdig wegkomt van de filmvertoning. Zeg in ieder geval niet dat ik niet gewaarschuwd heb.
Sarabia met ons huis het meest links, mistig in de verte
Om 16:30 gaan we met María naar Sarabia. We rijden via een paar plaatsen waar de sleutels van het huis zich mogelijk bevinden. Tevergeefs. We kunnen het huis niet in. Nou ja, tot nu toe klopte het hele plaatje. We gaan er maar van uit dat het ook nu wel goed zal zijn. Wel heeft ze een ander deel goed geregeld: een "chófer" met 4x4 voor het laatste deel van de rit van Peñule naar Sarabia (400m.). De vorige keer was het al goed te merken dat ze niet bepaald in d'r nopjes was met die weg naar boven. Wij vinden het zelf nogal meevallen. Toen, en nu nog meer. De weg ligt er tenminste net wat beter bij lijkt het. Alleen het laatste stukje is ietsjes tricky, omdat er daar een behoorlijk diepe geul in de weg zit. De gemeente moet er maar wat aan doen als we er echt wonen, want het is gewoon openbare weg.
Een flinke vrachtwagen, we denken toch wel 12 meter nodig te hebben, komt in Peñule vermoedelijk niet tussen de huizen en kippenhokken door. Wel is er benedenlangs volgens María en chófer Ricardo een alternatieve route die door vrachtwagens gebruikt kan worden. María rijdt met ons benedenlangs door de vallei om ons de alternatieve route uit de verte te wijzen. En de kantoren van de mijn waar we dan die alternatieve route moeten gaan regelen. Want die weg is van de mijn. Heel fijn. We gaan het wel bekijken de komende dagen.
Al in de auto op weg naar Sarabia vraagt María of we het geld voor het huis "metálico" hebben. Cash dus. Nou nee. Het is niet onze gewoonte met ruim 10.000,- euro onder de arm door de stad te lopen. Mensen laten voor minder het leven. We hadden verwacht dat als we ons Spaanse rekeningnummer doorgaven, de rekening door de notaris geblokkeerd zou worden. Bovendien kopen we niet zo vaak cash een huis. María daarentegen heeft dat toch zeker wel vaker meegemaakt. Of zou iedereen hier dan vrolijk met een zwarte zak geld komen afrekenen? Het zal me niet verbazen ook, als het zo gaat. Hoewel... De notaris heeft wel weer een meldplicht, dus zo zwart kan het haast niet zijn. Ze heeft ons hierover vantevoren in ieder geval niets verteld. En verdorie, het zit echt niet mee, want de banken zijn alleen maar 's ochtends open. Op dit moment kunnen we dus even helemaal niets.
Al tijdens de rit naar Sarabia begint María dan ook te bellen met de notaris om na te gaan of de afspraak eventueel verschoven kan worden. Terug op het kantoor in Mieres gaat ze door met bellen. Onze Jesús weet in tegenstelling tot die naamgenoot van haar van twee millenniums terug geen wijn van water te maken. Noch stunt ze met broden en vissen. Ze weet in ieder geval niets te bereiken bij de bankdirecteur en bij de notaris dat de moeite waard is om over twee millenniums nog eens op terug te komen.
Maar niet getreurd. María spreekt met ons af dat we morgen ergens tussen 9:45 en 10:00 bij de CajAstur - onze Spaanse bank - in de rij gaan staan. Rond 10:00 voegt María zich dan bij ons in de naar verwachting lange rij. Ze zal ons proberen te helpen een "cheque nominativo", wat dat dan ook mag wezen, à € 10.200,- uit te laten schrijven. Oja, en dan nog € 600,- metálico. Pfff. Nou goed, we zullen wel merken hoe en of het gaat. In het ergste geval moeten we het tekenen een paar dagen uitstellen en is La Regina, de eigenaresse en zo nog een handjevol mensen even niet heel erg blij met ons. Ach jaaa. Die Holandeses. Dat zijn van die raaare buutnlanders. Daar kan je sukke fratsn van verwachten heh.
We gaan de kroeg in. Wordt vervolgd...
zie reacties (0)
kasboek / reisverslag september 2006
geplaatst door astrid op 04-12-2006
dag 1 - 5 deel 1 (pdf, 601 kB)dag 6 - 10 deel 2 (pdf, 634 kB)
dag 11 - 15 deel 3 (pdf, 890 kB)
dag 16 - 20 deel 4 (pdf, 898 kB)
dag 21 - 25 deel 5 (pdf, 2 mB)
dag 26 - 31 deel 6 (pdf, 401 kB)
