juzgado

geplaatst door astrid op 19-12-2007, 21:23

Vandaag is de winter opeens over. Hier is het 11 graden en beneden in Mieres waren we met al onze dikke truien en jassen behoorlijk overdresst. Het was er tussen de 15 en 20 graden. Raar hoor.

Oja, in Mieres waren we dus. Woensdag boodschappendag. Maar ook ambtenarenlastigvaldag. Vorige week nog waren we er bijvoorbeeld om ze uit te horen over de castro - de keltische nederzetting - die hier in Sarabia zou zijn. We oogstten wel erg veel bewondering van de gemeenteambtenaar die achter z'n hand vertelde dat ze zich hier helemaal niet voor dat soort dingen interesseerden. En of we archeologen waren? Maar een castro...  Nou jah, dat zou kunnen, maar dan moest 'ie in de boeken duiken...

Uiteindelijk gingen we de deur uit met een kopie uit een Asturiaans boek. En denk maar niet dat je dat met als bagage Castilliaans, dus wat wij Spaans noemen, kan lezen. Maar hij had ons al verteld dat de castro door de mijn van Figaredo was gesloopt. Hmm, dat was eerst een domper, want het leek ons wel leuk in/bij een oude nederzetting te wonen. Maar toen we de coördinaten op Google Earth nakeken, leek het ons toch wel erg stug dat op de in het boek genoemde plek een castro zou zijn geweest. Daar is eenvoudigweg niets waar zelfs de debielste Kelt ooit een strategische plek in heeft kunnen zien.

We denken dus nog steeds dat de rare steile wand waar we richting onze boomgaard op uitkijken een oud verdedigingswerk is. Zo maakten de Kelten die dingen, weten we van foto's van beter bewaarde nederzettingen. En logischerwijs was Sarabia dan de nederzetting zelf. Waarom ook niet? Er zijn hier nog ronde muren, een typisch kenmerk van castro's. Dat zoeken we nog wel eens verder uit en dan komen we er uitgebreider op terug.

In het midden van de foto is die steile wand. Moeilijk te zien. Een winterkaal exemplaar volgt.

Ok, maar daarvoor waren we nu niet in Mieres. We hadden een paar weken terug, op een andere ambtenarenlastigvaldag, namelijk navraag gedaan bij de Juzgado, het Kantongerecht, naar onze trouwpapieren. We wilden weten of al die in Nederland vergaarde akten en geboortebewijzen niet over een half jaar doodleuk verlopen zouden zijn. Neuj, dat was geen probleem. Het enige wat we nu nog moesten doen was ons bij de gemeente inschrijven, een verblijfsvergunning regelen en dan met een familielid de papieren officieel komen aanbieden. Dzjinggg. Met Een Familielid Officieel De Papieren Komen Aanbieden??? Wij Dachten Het Niet!!! Weet Je Wel Hoe Ver Die Wegwonen??? Enfin, na wat heen en weer gesoebat zijn we maar weggegaan. Niet heel erg bijzonder blij met elkaar, zeg maar.

In dit stemmige pand is de Juzgado gehuisvest

Dat hadden we dus niet goed geïnterpreteerd. Op het A4tje dat we hadden gekregen stond wel iets over getuigen, maar wij gingen er zo stellig van uit dat dat bij het huwelijk zou zijn, dat we er niet verder naar hebben gekeken. Twee vrienden en een familielid stond er. Wel raar, die samenstelling en dat aantal, maar dat zou wel Spaanse logica zijn. Helaas willen ze die mensen er dus bij hebben als getuigen bij het aanbieden van de papieren. Alsof je zo zou bewijzen dat je echt wel bent wie je bent.

We besloten dat dit een reliek uit het Francotijdperk moest zijn: wat een dikke onzin om met zulk soort "controle"maatregelen de boel te proberen te beheersen. Dus spraken af de zaak even te laten rusten en een tijdje later terug te gaan om onwijs te gaan zeiken. En anders zouden we Marie-Carmen, onze oude makelaar, wel op ze afsturen. Die heeft overal connecties. Geweldig handig.

Dus wij vandaag weer naar de op zich uiterst aardige en correcte dame van de Juzgado. Alle argumenten op zak. En wat dan als je hele familie een knettergekke bende is? En wat dan als je heel erg alleen op de wereld bent? Iedereen dood? Nee, nee, kon allemaal niet, dat soort rare gevallen. En nee, er was geen enkele uitzondering denkbaar. Er moest gewoon een familielid uit Nederland komen. En of ze wel wist wat dat kóst?!, zeiden we als soort van laatste wanhoopsargument. Asturianen zijn in allerlei opzichten zeer a-typisch Spaans - blauwe ogen, "groot", harde werkers - en ook het kostdat?-argument wil hier nog wel eens doel treffen. Net Nederlanders. Asturianen zijn echt de Krenten van Spanje. Het hele land maakt er grapjes over.

Érgens na dat kostenargument begon Señora Juzgado opeens te draaien met haar verhaal. Echt waar! We begrijpen het nog steeds niet wat er gebeurde, maar opeens kwam ze met het verhaal dat er via de ambassade wel wat te regelen viel. Als we maar wel echt op tijd met onze papieren kwamen. Die moesten dan naar de Spaanse Ambassade in Den Haag worden gestuurd. Daar zou op een afgesproken tijdstip een familielid van ons moeten verschijnen en dan kon het toch. Nou moe?

Onbegrijpelijk toch? Dus misschien moeten we uiteindelijk op de valreep iemand laten invliegen, maar voorlopig gaan we er van uit dat er niet uiterlijk eind februari een familielid op de stoep hoeft te staan. En anders ben je vast gewaarschuwd. Pas maar op: je naam wordt al genoemd. Wel gaan we nog even verhaal halen bij de Nederlandse Ambassade. Op hun website waarschuwen ze voor veel rare eisen, maar de familielideis valt nergens terug te vinden.

Dit is ons nu al zo vaak overkomen: eerst is het Absoluut Onmogelijk en dan na wat heen en weer gepraat kan het wel. Voorbeeld. De creditcard die we bij hoog en bij laag in Oviedo moeten ophalen in plaats van in Mieres. En opeens ergens in de discussie zegt er iets knap en kan het wel. Waaróm!

En dan de mevrouw van de gemeente waar we ons vervolgens vandaag als de bliksem willen gaan inschrijven. Beweert dat we de hele wereld aan bewijzen bij ons moeten hebben, anders kan het niet. Een paar dagen daarvoor nog konden we het volgens een collega van haar afdoen met alleen een identiteitsbewijs. Uiteindelijk kan het ook bij deze dame toch opeens wel. Zonder allerlei papieren. Waaróm!

Nog een voorbeeld. We willen er een gasfles bij, om wat meer voorraad te hebben. Repsol zegt dat we eerst akkoord moeten hebben van Repsolmeneer die en die. Na veel vijven en zessen en mobiele onbereikbaarheid onzerzijds hebben we die man nooit gesproken en krijgen we gewoon een extra gasfles. Waaróm!

Het lijkt wel alsof ze barrières opwerpen, omdat ze het teveel gedoe vinden. Edward woont alweer een aardige tijd in Barcelona en mag dus ervaringsdeskundige heten. Hij heeft de theorie dat de regels in Spanje zo rigide zijn, omdat niemand zich eraan houdt. Als je ze dan maar streng genoeg stelt, dan is het resultaat misschien wel iets tussen heeel streng en een soepzooitje in. Gevolg: tóch een soepzooitje.

Neem onze geiser. Die mocht pas geïnstalleerd worden als er én boven- én benedenin de deur een luchtrooster zat. Op zich logisch, want dat is goed voor de luchtcirculatie, hoewel ons huis natuurlijk één grote luchtcirculatie is. Nou zat er al een rooster ónderin de deur. Nog van de oudere regelgeving: alleen een roostertje onderin. Waarschijnlijk uit de tijd dat iedereen net als wij nog natuurlijke dakafvoer had. Mooi roostertje, daar niet van. Moest er dus met veel gedonder bóvenin de deur nog ééntje bij worden gemaakt. Zucht. Ok. Ruit stukzagen. Roostertje kopen. Roostertje plaatsen. Halve dag verder. Maar ja. Dát zijn de regels. Moet jij voor de grap, als je bij ons komt, eens je hand op dat oude onderste roostertje houden. Komt geen lucht doorheen. Zit. Geen. Gat.

Maaaar! Wel een mooi roostertje.

Roosters rechtsboven- en onderaan

Wat ons dus bij een hele andere theorie over de Spaanse aard doet belanden. Eentje die wij zelf nog het meest plausibel vinden. Spanje is uiterst Katholiek, wat gepaard gaat met veel Buitenkant. Nergens, behalve misschien in Italië, maar zelfs dat denken we niet, is er zoveel pracht en praal en uiterlijk vertoon. De kerken zijn barok, barokker, barokst. Een wandelroute? Prachtig bij het begin. Weg geasfalteerd en netjes met paaltjes afgetimmerd. Duur bord erbij met de route erop. Na 500 meter ben je verdwaald, want vanaf daar ziet niemand het meer en was de verf op om de route verder aan te geven. Een Spanjaard geeft kortom z'n laatste centen liever uit aan een knap nieuw kledingstuk dan aan een stuk brood.

Maar denk nu niet dat we huilend op onze knietjes weer terug naar Nederland zouden willen hoor. Dit hoort er allemaal bij. Is helemaal niet erg. We moeten er alleen wel erg aan wennen, aan al die extremiteiten: het kan he-le-maal niet, het kan he-le-maal wel. Gelukkig blijven ze zich hier, in tegenstelling tot in Nederland, niet achter de regels verschuilen. Uiteindelijk valt er aan alles wel weer een mouw te passen. Misschien is het dat ook gewoon: 't is een stelletje verschrikkelijke ouwehoeren. Als je er niet eerst uitgebreid met ze over hebt gediscussieerd is het je blijkbaar de moeite niet waard.

Verroest! Nog een Edwardtheorie uit zijn post-Nederlandperiode, herinner ik me nu. Zou ik al aan het verspaansen zijn?

reageer