
De Kangoo die nog kleur moet bekennen. Foto: Thomas
En terwijl ik het verhaal over finca 13 aan het tikken ben, schreeuwt Thomas naar boven "er staat iemand met een Renault Kangoo voor de deur". Met vriend en monteur en aartsritselaar Pepe erin. Of we geïnteresseerd zijn: Diesel, tien jaar oud, maar honderzeventienduizend op de teller, van een aardappelboer dus van binnen onder het kiempoeder en stof. We rijden ermee naar de eerste escombrera boven ons huis. Moeiteloos.
Wat ons betreft is het een deal. Eindelijk een soort van luxe auto onder de kont waarmee we waarschijnlijk zonder problemen naar Nederland kunnen rijden. En heerlijk ruim. Veel zicht. Én stuurbekrachtiging. Hehe. Nu ben ik ook eens blij met een auto. Het is natuurlijk wel een vrouwenauto met die laffe rondingen, maar ik vind hem ok.
Geen idee wat voor een kleur het is. Ik denk blauw, Thomas denkt groen. In het donker is het niet te zien. Dat komt morgen wel als we hem toch eerst eens even beter gaan bekijken en ermee gaan rijden bij daglicht. Dan pas gaan we over tot de echte koop.
Joehoe!