nochevieja

geplaatst door thomas op 11-01-2008, 10:16

Na een geslaagd eten op Eerste Kerstdag in Restaurant Consistorial in Mieres besluiten we om met Oud en Nieuw ook uit te gaan. Voor ons allebei is Oud en Nieuw een belangrijk feest dat je dient te vieren met je naaste vrienden. Nu zitten die vrijwel allemaal in Nederland dus moesten we wat anders verzinnen. We wilden in eerste instantie daarom de avond doorbrengen met onze nieuwe vrienden en bekenden in de bijna stamklroeg El Sevillano maar het bleek dat die om 10 uur 's avonds dicht ging. Dat schoot niet op. Meli (Amelia), de barvrouw van de Sevillano ried ons aan om naar La Gotera in La Veguina / Turón te gaan. Daar kon je eten en dansen voor maar 60 euro pp. Vonden we toch een beetje prijzig en bovendien heeft de Gotera nou niet echt ambiance. Het ziet eruit als een oude fabrieksloods omgebouwd tot grillbar. Enfin we zullen La Gotera wel een andere keer proberen.

We besloten te reserveren bij Vatur. Dat is het eerste huis als je binnenkomt in La Veguina als je van onze kant komt. We hebben daar vaker overwogen naar binnen te gaan. Ze hebben een mooi terras en het ziet er gezellig uit. Ze hebben een speciaal Nochevieja(oudejaarsavond)menu dus dat moet goed gaan. Voor de zekerheid checken we nog even bij de jonge ober of ze inderdaad ook tot twaalven open blijven. Anders sta je mooi op straat met je goeie gedrag. Na enig vijfen en zessen lijkt het erop dat ze inderdaad dan nog in bedrijf zijn, dus wagen we het er maar op. We besluiten wel voor de zekerheid een fles cava mee te nemen want je weet maar nooit.

De avond zelf is het dodelijk rustig op straat. Ze steken geen vuurwerk af met oud en nieuw en eigenlijk zie je heel weinig feestelijke activiteit.

Omdat het eten in Vatur pas om half elf begint, lopen we eerst wat andere kroegen langs. In La Vequina zijn heel veel kroegen. De meeste kroegen zitten vol met oude mannen die de meest vreselijke dingen in rook omzetten. Maar de kroeg die we binnenstappen, Coimbra, lijkt wel oké. Er zitten ook jonge mensen en vrouwen. Het is er wel gezellig. Natuurlijk zijn er minstens twee tv's die aanstaan maar dat heeft elke kroeg in Spanje. Eigenlijk al zolang als ik kom in Spanje, ook in de jaren zeventig, waren altijd de tv's aan in Spaanse kroegen. Met altijd voetbal erop. Maar dat was natuurlijk vanwege Franco, het enige dat je mocht zien was voetbal. En mensen stopten al hun nationalisme en emotie in de voetbal. Dat zit er nog steeds een beetje in. Enfin.

21:00

21:30

22:00

We worden de tent uitgezet omdat ze gaan sluiten. Mooie boel! Dan maar naar Restaurant Vatur. Half en half verwachten we dat we daar niet binnenkomen omdat de reservering voor half elf  's ochtends is of zo. Die zijn natuurlijk allang dicht. Het is dan ook nog steeds angstvallig stil op straat.

Dat witte uithangbord is van café/bar/restaurant/worstenmakerij Vatur

Het valt mee. We worden blijde verwelkomd al zijn we dan wat vroeger dan afgesproken. Behalve wij zijn er nog drie mensen. Een vader en moeder met puberdochter. Verder geen eters. We besluiten eerst maar wat aan de bar te hangen  De overijverige ober vraagt in het Engels wat we willen drinken en we bestellen een rosé (rosado). We kunnen hem nog net tegenhouden voor hij een Caneï opendraait. Zijn baas begrijpt onze paniek en leidt hem met zachte hand naar het gekoelde wijnenkabinet waaruit we een acceptabele rosé krijgen. Het is een open fles, maar hij wil mij eerst laten proeven en vervolgens de fles laten staan. Maar goed. Pues nada. Whatever. Omdat we de ober in keurig Engels geantwoord hebben - ja je wil die man toch een plezier doen, zodat hij zijn Engels kan oefenen - gaat hij hevig geschrokken over in een eigenaardig pantonime dat hij de rest van de avond volhoudt. Om half elf begeven ons samen met het gezin naar de eetzaal. Waar natuurlijk de TV aanstaat.

De eerste gang was niet slecht. Maar we hadden ook honger. Het smaakte goed. Met naar we vermoeden zelfgemaakte vleeswaren. Restaurant Vatur is specialist in embutidos.

De tweede gang was de Marisco. Een zeevruchtensoep die pittig maar lekker was. Marisco is traditioneel rond de Kerst. Net als de volgende gang, de langostinos. Maar die bij Consistorial, waar we met Kerst aten, waren veeeel beter en daar hadden ze er ook een paar voortreffelijk gemaakte sauzen bij. Hier waren ze ronduit smerig en zo uit de pot. Maar goed, dan door naar de hoofdgang en beste lezers, hier past even een klein CAVEAT.

CAVEAT: In Spanje is de hoofdgang van een menu altijd DOOD BEEST MET FRIET. Tot nog toe, tien uit tien, vingt sur vingt, altijd is het hoofdmenu dood friet met beest. Zelfs als je vegetarisch eet, dan nog. En het ziet er ook altijd net zo uit als het plaatje hiernaast. Meestal krijg je ook dóde friet met beest, want de friet moet slap en gaargekookt in olie zijn. Daarom moet je ook altijd tapa's nemen. Dat wil zeggen, je maakt een selectie uit de voorgerechten die op de kaart staan en die kun je laten aanrukken in de volgorde die je belieft. Spanjaarden doen het ook zo. Maar neem nooit de hoofdgang! Je doet er niemand een plezier mee. Het beest niet, de kok niet en zeker de friet niet. Einde CAVEAT

Goed, dood beest met friet dus. In dit geval vermoorde hompen konijn. Wat kan ik nog meer zeggen?

Ja, het toetje. Hier zat werkelijk alles in. Cheesecake, mokka, flan, vet. Dit was de Moeder Aller Toeten. Enfin we naderden twaalf uur.

In Spanje is het de gewoonte om als de klok slaat om twaalf uur, bij elke slag een gepelde druif - je ziet ze hierboven liggen - op te eten. Vandaar dat ook de TV met reden aanstond in de eetzaal, want je moet toch weten wanneer het twaalf uur is. Dat opeten hebben we dus gedaan en ik moet zeggen, je moet nog aardig doorslikken om het tempo bij te houden.

En daarna grote stilte. Geen vuurwerk. Geen muziek. Amper mensen op straat. Alleen toen we onderweg naar huis liepen, reden wat wouldbe-Alonsootjes snoeihard rond in hun gepimpte Seatjes. Aan de ene kant is die rust wel prettig, maar je mist toch iets heh.

Maar waar ik toch de meeste moeite zal hebben om aan te wennen bij de jaarwisseling in Spanje kwam de volgende dag: Geen Garmisch-Partenkirchen! Nergens! Ik vond wel tien verschillende Duitstalige stations op de wereldontvanger, maar geen van allen hadden ze Garmisch-Partenkirchen, Het ZevenSchansenToernooi, Jens Weissflug en telemarkenlandingen! Dat was een echte afknapper: wel een kater, geen schansspringen.

reageer