bij de notaris

geplaatst door astrid op 18-01-2007, 11:58

Het tekenen van de acte bij de notaris

Er valt nogal veel te regelen vandaag. Eerst vroeg in de benen, omdat we onze hotelkamer besluiten te verlaten. In principe hebben we namelijk 's avonds al een heel huis om te beslapen in Sarabia.

Onze kamer in Hostal Pachín

Na een dubbele koffie met churros (soort gefrituurde deegdrollen, excusez le mot) allereerst naar de bank. Daar zijn we ruim op tijd om zoals Marie-Carmen (naamrectificatie) zei alvast in de rij te gaan staan. De meneer van de bveiliging staat ons uiterst correct te woord. We moeten maar daar in de rij gaan staan en dan komt het allemaal wel goed. Ik vreet me ruim een kwartier lang behoorlijk op, maar de makelaar is uiteindelijk hooguit vijf minuten te laat. De rij waar we in staan negeert ze. Doorlopend naar het kantoor van de directeur groet ze ons nog wel vriendelijk en stuitert dan zonder ceremonie bij el Director naar binnen om de boel eens even goed te regelen.

Snel daarna zitten we bij een uiterst vriendelijke dame die ons na wat gedoe inderdaad 10.200,- euro geeft. Én 1.500,- euro voor de notaris. Én 600,- euro voor Marie-Carmen. Toch niet helemaal rot voor de makelaar: september vorig jaar gaven we haar al 1.200,- euro als aanbetaling en met die 600,- van nu erbij maakt dat een leuke courtage van 15%. Als we het nou echt niet redden als campingboer moesten we ons misschien maar op het makelaarswezen werpen. Als je het woord inmobiliario zonder fouten op een naambordje weet te schrijven, mag je jezelf in Spanje makelaar noemen. We gaan alvast oefenen.

Dan naar de notaris. Toch nog met een hele bult geld op zak. Ik loop angstvallig achter Thomas aan. Bereid iedere idioot die hem wil overvallen, een schop in z'n kinderbijslag te geven.

Ik had me zo op starre notaris Paco verheugd. Helaas gaan we naar Pola de Lena, 12 km verderop om bij een heel andere Paco te tekenen. Niet dat dat dan even snel geregeld is. We marcheren klokslag 11 uur naar binnen, maar pas om kwart voor één zijn we er weg. Tussendoor proberen we een beetje zinnige conversatie te voeren met Marie-Carmen, haar echtgenote Lucío en eigenaresse Regina. Lucío (over hem later meer) woont in hetzelfde dorp vlak onder Sarabia, Peñule, als La Regina. Omdat je elkaar hier gewoon helpt, is hij haar chófer en begeleider naar de bank.

Mari-Carmen

En dan het tekenen zelf. Tussen alle verveling en suffe conversatie door komt er twee keer iemand binnen die je waarschijnlijk wel notaris zou moeten kunnen noemen. De eerste Paco mummelt in samenvatting de acte van overdracht of hoe dat ook mag heten voor. Wij doen net alsof we het allemaal begrijpen... En echt waar. Deze Paco valt erg mee, want we begrijpen hem zowaar grotendeels. De handtekeningen zijn zo gezet. Alleen het wachten eromheen is vervelend.

En dan die ongelofelijk grote hoeveelheden baar geld die keer op keer natellend toch een soort van unverfroren over tafel gaan. Bizar. Na alle bizarrerie komt er een vrouwelijke Paco om wat zakelijks af te handelen. Zodra ze door heeft dat we uit Holanda komen, zwijmelt ze weg bij de herinnering aan bezoeken die ze had aan La Haya, Ansterdan, Edan en Bolendan. Als alle poen na ook deze hobbel definitief over en weer is geschoven, krijgen we de sleutels van La Regina.

Regina

De 84-jarige Regina is een kranige dame, maar is zichtbaar ontroerd tijdens het voorlezen van de acte. Dit is niet alleen voor ons een mijlpaal maar ook voor haar. Het huis was van haar moeder en door deze verkoop is het helemaal uit de familie. Op haar leeftijd ontvallen je veel mensen en in feite is deze huisoverdracht ook een soort begrafenis. Maar Regina toetert zich dapper verder de wereld door. Haar zal je niet snel klein krijgen. Met haar avondjes Mens-erger-je-niet en bingo bij vrienden.

En toch, en toch. Je kan zeggen wat je wilt van die goedverdiendende makelaars. Maar ik zie het in Nederland nog niet snel gebeuren dat de makelaar zo liefdevol en begrijpend naar een stevig orerende Regina blijft luisteren. Laat staan dat de echtgenoot van de makelaar meegaat om haar bij te staan. Spanje is weliswaar een minder goed georganiseerd land, maar wel een land waar de menselijke maat nog heel gewoon is. We denken dat we hier nog wel even wonen.

Lucío

reageer