sella

geplaatst door astrid op 23-06-2008, 13:52

Een kiezelstrandje aan de Sella. Foto: Thomas

Gisteren waren we met de Grupo de Montaña San Bernardo de Turón, de wandelclub hier uit de buurt, naar de río Sella. In een 2-persoonskano zijn we van Arriondas naar Ribadesella gevaren. Schitterend! Je waande je op de Amazone, zo groen, zo verstild. Dat wil zeggen, zolang je niet in de buurt van een pleisterplaats kwam, waar de muziek uit de luidsprekers knetterde. Want zo moet dat in Spanje: natuur is leuk, maar je moet er wel een bak herrie bij te luisteren hebben.

Eetpauze. Astrid in camouflage-outfit. Foto: Thomas

Het meest spectaculaire van die dag heb ik dan nog niet genoemd. Om te kunnen kanoën, moet zo'n pieremachochel te water. Een Spanjaard zal geen Spanjaard zijn, als dat niet met veel spektakel gepaard gaat. Per twee moest je, al in de kano gezeten, van onderstaande helling aframmen:

De afknalhelling. Foto: Thomas

Als lemmingen stortte de hele meute zich zonder verder vragen te stellen over de rand. En natuurlijk vertikten wij Nederlanders dat. Thomas heeft de kano naar beneden gelopen en daar zijn we rústig ingestapt. Zeker in een boot gaan zitten die je helemaal niet kent om je te laten lanceren? Ik dacht het niet! Er laten mensen om minder het leven. Juist omdat we behoorlijk ervaren met het water en hun vervoermiddelen zijn, denken we wel even na voordat we zoiets doen. Zo niet onze onverschrokken bergklimmers. Het zal gelukkig niet de laatste keer zijn dat we ons over deze mensen verbazen.

Reden temeer om de kanotocht te doen, is dat de Sellarivier maar vijf kilometer van onze hopelijk toekomstige campingplek is. Een studietripje dus. We zijn namelijk nog steeds bezig met finca 11. Het schiet alleen maar niet op. Om wanhopig van te worden. De situatie verlamt ons enigzins. Ga maar na. Op 16 mei gingen we kijken bij het land. We zijn nu ruim een maand verder.

Wat is ongeveer de stand van zaken? De eigenaar is een wat eenvoudige man die moeilijk te bereiken is. De makelaar die hij gelukkig in de arm heeft genomen, want hij zegt zelf heel openhartig zo goed als analfabeet te zijn, is ook niet al te communicatief. Wij willen er niet als fanatieke gekken bovenop zitten. Daar houden ze hier niet zo van. Dus we wachten wachten wachten.

Het onderhandelen verliep erg rommelig. De vraagprijs was negentigduizend. Wij boden dertig. De makelaar mailde daarop dat de man niet verder ging dan zestig. Wij vonden dat een perfecte deal, waar we dus op ingingen. Maar toen we anderhalve week geleden, door een raar vaag mailtje van de makelaar in verwarring gebracht, erover kwamen praten, bleek dat er geen sprake kon zijn van zestigduizend. Dat was een misverstand. Ok, toedeloe dan. Jammer van beiderlei tijd en moeite, maar even goede vrienden.

Panorama vanaf wat misschien ons eigendom wordt. Foto: Thomas

We stonden met de voet op de drempel om weg te gaan, toen er toch nog weer een discussie op gang kwam waarin de makelaar bemiddelde. Het bod van de eigenaar is nu tweeënzeventigduizend (wat ons pijn doet, omdat het eigenlijk voorbij onze uiterste grens is), maar dat is inclusief zoals hij zei "alles, alles, alles" wat hij daar aan land bezit. Dat is weer meer dan de ook al niet misselijke twaalf hectare die hij eerst bood. Daar zou ook het aanleggen van een betonnen weg van 200 meter naar de huizen bij zijn, maar nu toch inmiddels ook weer niet. En het zou inclusief een hoop inboedel en landwerktuigen zijn, en toch inmiddels ook weer niet.

Enfin, we zijn de dag erop al met dat laatste bod akkoord gegaan, omdat de man zo'n draaikont is. Het wachten is nu op de eigendomsbewijzen, die we vervolgens aan een ter zake kundige willen voorleggen. We zijn er niet gerust op dat de man niet opnieuw begint en alles wat hij heeft beloofd terugneemt. Volgens de makelaar weet de eigenaar inmiddels dat hij niet opnieuw in de onderhandeling kan gaan, dus daar proberen we dan maar op te vertrouwen.

We gaan we ook nog eens binnenkort bij wijze van huwelijksreis (en ook weer studietrip) twee weken wandelen in de Picos de Europa, dus dan gebeurt er ook niets. Nou ja, dat deel van de vertraging is dan tenminste lekker onze schuld.

Maar al met al trekt dit afwachten en getreuzel toch veel energie uit ons.

Een laatste positief nieuwtje als afsluiter: de Lada is alweer even geleden gerepareerd (alleen zit er nu weer lucht in de remleidingen, zucht) door monteur Pepe:

De Lada heeft weer vier wielen. Foto: Thomas

reageer