
Het gemeentehuis van Mieres
We zijn weer een stapje verder, jawel. Gisteren hebben we ons eindelijk na 3 of 4 eerdere pogingen (steigerende ambtenaren, weer eens een feestdag, nog weer een feestdag) kunnen inschrijven bij de gemeente Mieres. Veel gedoe natuurlijk weer. Nu omdat Sarabia volgens de gemeente helemaal niet bestaat. Sarabia staat wel op hun eigen plattegronden en websites, maar tóch bestaan we niet. Er woont verder officieel en ook in werkelijkheid niemand, dus dan heffen ze de hele boel in hun databanken maar gelijk op. De koninklijke weg is dus dat we eerst Sarabia moeten "echten". En ja, dat kan wel even duren.
Maar we mochten ook wel in Peñule ingeschreven worden. Gelukkig maar, dat hebben we dan ook snel gedaan. We zijn nu echte Mierenses. Of eigenlijk Sarabianen. Sarabiëzen? Sarabiërs? Sarabieren? We zijn er nog niet uit.
Het veranderen van ons adres is uiteindelijk wel erg handig, omdat er dan misschien wat meer gemeentelijke aandacht voor de infrastructuur van dit gehucht komt: openbare verlichting, fatsoenlijke toegangsweg, regenwater in de goot in plaats van op de weg, verroeste ijzeren waterbuizen na 60 jaar misschien wellicht eens vervangen, etc.
Na de empadronamiento (na bezoek zoveel konden we dat woord gelukkig goed uitspreken) - gemeentelijke inschrijving - gingen we opnieuw naar de Juzgado, waar we weer eens blijmoedig door de ons welbekende loketdame begroet werden. Het leek er zowaar op dat we nu alles goed op een rijtje hadden. We moesten alleen nog een formuliertje invullen en het adres van Haagse Hulpneef opgeven. Dan kon het bericht van de Spaanse Ambassade daar naartoe. #(*%()(@)%&(*# Hmfw, overal gezocht, geen adres van Haagse Hulpneef bij ons ...
Nou. Dus. Morgen gaan we opnieuw. Blijven we tenminste lekker bezig. Maar er lijkt nu toch echt schot in de zaak te komen.